Paardrijden

     

Weet je wat ik ook nog graag zou willen vertellen; ik rijd heel graag paard en kan dit al vrij goed.  Zo goed zelfs dat ik laatst in de krant heb gestaan.

  
   

 
  
 

Hoe het allemaal begon!!!

Als het kermis was bij ons in het dorp, interesseerde me maar één kraam, nl die van de echte paarden Uren kon ik hier opzitten.

Mijn ouders gingen dan ook op zoek naar een manege, waar ik zou leren paardrijden. Via mijn toenmalige kleuterjuf, juf Hilde, kwamen ze in contact met Caroline, en die durfde de uitdaging aan; me leren paardrijden.
Dit was zeker geen eenvoudige klus, en vergde zeer veel geduld. Gedurende meer dan een jaar heb ik met Michou, een pony van bijna 30 jaar, aan de lounge gereden, terwijl Caroline me probeerde het draven aan te leren, wat heeft ze in de tijd veel keer “ op-neer”, “op-neer” moeten herhalen.

Maar de volhouder wint zegt men, en ja hoor, van de ene dag op de andere had ik het onder knie en draafde vrolijk rond op Michou.
Wat was iedereen toen blij, en vooral Caroline maakte een rondedans, haar geduld en doorzetting werden beloond. We gaven haar dan ook een mooie trofee, “De beste lerares ter wereld”, want die had ze dubbel en dik verdiend.

Nu kon het echte werk beginnen. Ik mocht die allerliefste Michou inruilen voor een andere pony, Bles, eentje met iets meer pit.
Caroline leerde me figuren rijden, en zelf besloot ik dat het tijd werd om ook eens, net als de andere kindjes, in galop te gaan.
Na ongeveer drie jaar van oefenen en doorzetten was ik klaar om mee te rijden in een groepsles.
Caroline we zullen je nooit vergeten!!!

Mijn lieve Myrthe,

Als kleuter heb ik je leren kennen,gek van paarden! Ik wist niet veel van autisme en had geen ervaring met autistische kinderen, zeker niet hoe ik zo'n kind kon leren paardrijden. Toch heb ik toen de uitdaging aangenomen. (Zo ben ik!) En inderdaad na ruim 11 maanden kon je aan de longe lichtrijden op Micho. Dat ging niet van een leie dakje!!! Het was net alsof je wegdroomde en de pony begreep wat ik zei en jij niet. Amai Myrthe, dat ik zoveel geduld had wist ik zelf niet?! Je hebt me zeer vaak op de proef gesteld, maar......uiteindelijk hebben we ons streefdoel behaald. Myrthe mag zeggen aan iedereen die het weten wil: "Myrthe kan paardrijden!!" Zeg erbij dat juf Caroline het gezegd heeft!!Spijtig genoeg heb ik na 3 fijne maar hard werkende jaren afscheid moeten nemen van jou, je kwam 2 maal per week om te leren paardrijden op zelfstandige basis, dat is mij gelukt. Door met jou samen te werken heb ik niet alleen jou iets geleerd maar jij ook mij en dat is "Omgaan met autisme!" Hiervan maak ik heden ten dage nog gebruik van!! Ik dank je hiervoor!!!! 

Dikke knuffel,Je 1ste paardrij-juf.Nog veel succes!!!

 

myrthe en blesje

 

 

Zo begon ik de rijden in manege “ Den dries” in Ham, eerst in de lessen zonder galop bij juf Hilde, en al vlug mocht ik over stappen naar de lessen met galop.

Nu na zes jaar is paardrijden nog altijd mijn grootste hobby, waar ik elke zondag naar uitkijk, willen jullie weten hoe ik dit doe kijkt dan maar eens naar het filmpje, dit werd gemaakt op 2 maart jl, tijdens een speciale dag voor gehandicapten op de manege.

En zijn jullie een beetje nieuwsgierig geworden ; hoe het eraan toegaat op een uurtje paardrijles ?

Elke zondag rond 13.30u vertrekken wij, mama papa en ik, naar de manege Den Dries, in Kwaadmechelen (Ham).
 
Frits, mijn pony, is al keurig opgezadeld. Nadat ik mijn kaartje heb gehaald, laat ik hem even losstappen; ik neem hem vast aan de teugel en stap netjes naast hem de piste rond.
Na ongeveer 5 minuutjes stappen komen al de pony’s met hun ruiter naar het midden; papa helpt me dan met opstappen en maakt de beugels op maat.
Zo nu zijn we alle tien klaar om aan de les te beginnen. Chris neemt haar micro en zegt wat we moeten doen.

Vorige zondag 30 maart was het mooi weer, en als verrassing mochten we buiten rijden, wat met gejuich werd ontvangen.
Mama en papa zochten zich een goed plaatsje op het terras, zodat ze hun kleine kapoen konden zien. En daar kwamen we dan aangestapt, netjes in een rij achter elkaar.

Wel wat vreemd zo’n eerste keer buiten rijden. Eerst even gewoon de figuren uitvoeren in stap, toen dit allemaal goed verliep mochten we in draf gaan.
Mijn papa heeft wat foto’s genomen, zo kunnen jullie meegenieten van de les.

Het laatste gedeelte is er galop, maar dit hebben we binnen gedaan.

 

Zoals je op de foto's kan zien, kan ik goed meedoen met de andere kindjes. Iedereen in de manege is zeer lief voor me en helpen me graag. 
Een dikke knuffel voor iedereen.

De provinciale sportdienst Limburg richt elk jaar  dressuurwedstrijden voor personen met een handicap in; er wordt gereden op manege paarden, in drie niveau's: van beginneling tot gevorderde. 

Zondag 11 mei 2003 heb ik voor het eerst deelgenomen aan deze wedstrijd.
Wil je meer weten klik dan even verder!!

     
Home