Dit tekst van dit mooie liedje werd door Belinda Meuldijk geschreven op muziek van Hans Vermeulen. Het wordt gezongen door Rob de Nijs. Stuk voor stuk specialisten in hun vak ...

Maar er is meer : Rob en Belinda hebben 2 kinderen. Yoshi is de jongste en is autistisch. Zij maakten, net als andere ouders van mentaal gehandicapte kinderen, het hele verhaal mee. De twijfels, de diagnose, de ontkenning, de woede, de vertwijfeling ... en, na lange tijd, de aanvaarding. Pas dan kan je de 'waarheid' van deze kinderen aan. Maar het duurt lang voor je zover bent ... 

Op het eerste gezicht is het een harde titel. Maar het aanvaarden van hun 'anders zijn' is ook best hard. En dat kan niet beter uitgedrukt worden : Belinda omschrijft het op meesterlijke wijze in haar tekst, en Rob zingt het met zoveel gevoel dat wij als ouders er 'koud' van worden.

Maar ook onze moderne consumptiemaatschappij is best hard, voor iedereen, en zeker ook voor onze 'kapotte engelen'. Want alles wat kapot is, wordt heel snel weggegooid en vervangen : het is toch niet meer nuttig ! En zo wordt er soms ook gedacht over mentaal gehandicapten. Hun nut voor de maatschappij is niet economisch, integendeel : ze betekenen een extra kost voor de samenleving, omdat ze niet zelfstandig kunnen leven. 

Toch vervullen alle 'kapotte engelen' ook een taak in onze moderne tijd : zij zorgen ervoor dat wij met onze twee voeten op de grond blijven staan. Ze doen ons beseffen dat de 'mens' misschien wel veel kan, maar dat we nog steeds God niet zijn. We zullen moeten leven met onze eigen beperkingen. En de samenleving zal goed moeten zorgen voor alle 'kapotte engelen', want iedereen kan er nog veel van leren ! 

 Vzw Opvang Tekort heeft dit lied 'Kapotte Engel' uitgeroepen tot 'lijflied' van de vzw.Meer info over de VZW vind je op hun homepage

Er is een kleine ster die lijkt op jou.
Zijn ogen verder dan het verste blauw.
Hij neemt mijn hand en raakt de aarde aan
en and're kinderen blijven vragend staan.
Hoe kan ik wie hij is verklaren?

Mijn zoon lijkt zo normaal
maar spreekt een andere taal.
Zijn leven lijkt verdwaald
in dromen vol gevaren.

Wie kent de angst die hem gevangen houdt.
Wie geeft zijn wereld iets dat hij vertrouwt.
Ik neem zijn hand ook als hij schreeuwt naar mij
en zo al vechtend komt hij dichterbij
en als een boot die door de storm klieft
zo til ik hem omhoog
uit ziedend schuim omhoog.
Ik hou hem warm en droog.
God weet dat ik hem liefheb.

Er is een kleine ster die bij ons leeft
en die ons leven zo veranderd heeft.
Hij danst en valt zo vaak
maar daar waar hij de aarde raakt
verschijnt een weg
zoals alleen hij die maakt.
Zoals hij mij aanraakt
en steeds opnieuw de waarheid vraagt
ja, zo is hij
volmaakt naar Gods beeld gemaakt.