"mtb Van De Goesting" aanwezigheid: Kris, Geert, Smetje, Boogie, Frank, Mark, Bart

 

Dag 1: zondag 10 nov. '02

Virton - Orval - Izel

Na een goede nachtrust op een iets te zacht bed in Hotel-Restaurant "Château Latour" te Virton (www.gaumetourisme.be/ndls/hotel/latour.html) (ter Capsules: kamer met ontbijt: 37 € pp, half pension: 60 € pp) was eindelijk de langverwachte dag aangebroken. Tijdens het nuttigen van ons ontbijt omstreeks 08.00 uur regende het onophoudelijk ... net zoals de hele nacht. Dat voorspelde weinig goeds. De moed zakte bij de twijfelaars in hun schoenen. Maar alsof onze smeekbede aanhoord werd, kwam er een klein straaltje zon tevoorschijn bij de start. Een laatste check van de mtb's en de rit naar het vertrekpunt van de Transgaumaise kon starten. Al snel ondervonden we wat we vandaag nog veel meer konden verwachten: sterke hellingen en prachtige afdalingen.
Na 6.3 km kwamen we aan de werkelijke start: het sportcomplex van Rabaix. Na een tour omheen de vijvers begon de 1ste etappe (Virton - Torgny, 27 km, 510 meter hoogteverschil) en dus het echte werk: een steile helling bezaaid met uitstekende stenen. Het onmogelijke werd hier bewaarheid; de stunt van de dag: Smetje slaagt erin als enige op de fiets te blijven. Dat we het kaartlezen (bedankt Kris voor de prachtige uitstippeling van de gehele Transgaumaise op stafkaarten) in combinatie met de officiële GTA-bewegwijzering (geel-witte verfstreepjes op duidelijke plaatsen gemarkeerd om de richting aan te duiden, geel-wit-geel-wit om een richtingsverandering aan te kondigen, een gele X om een wegversperring te melden) nog niet echt kenden, bewees onze route-afwijking van ca. 2 km. De wens om bijeen te blijven spatte met andere woorden al snel uit elkaar. Het zou tot km 18 duren alvorens we opnieuw compleet waren. In onze afwezigheid had Kris bovendien een omgevallen boomstam niet kunnen ontwijken waardoor de eerste echte valpartij van de dag een feit was.
Na deze doorgang door enkele bossen, kwamen we in het glooiende weidse landschap terecht. De helling die we op km 22 gepresenteerd kregen en ons leidde naar het hoogste punt van deze tweedaagse tocht, liet ons in 3 groepjes uiteenvallen: Geert-Frank, Bart-Kris, Wim², Mark. Smetje bleef echter opvallend rustig en meldde "P(u)(i)nten worden achteraf verdeeld !".
Dat materiaalpech niet uitgesloten is, bewees Geert. Na 25,5 kreeg hij reeds af te rekenen met een chain suck.
Tussen km 27 en 32 werden we getracteerd op alles wat deze Transgaumaise te bieden heeft: veld- en boswegen, single tracks, soms plat, meestal glooiend. De km's die we als groep tesamen reden, was zeer beperkt. Toch waren de groepjes die zich vormden steeds verschillend.

Na een langere asfaltweg gevolgd te hebben, moesten we opnieuw een bosweg indraaien. Hier werden we via duidelijke affiches gewaarschuwd dat het jachtseizoen geopend was (let op: veel bossen zijn niet toegankelijk. Bij wet is het trouwens verboden de afgebakende zone te betreden). Spijtig, want dit betekende een hele omweg tot aan het dorpje Torgny. Aan de openbare wasplaats werd even tijd genomen om de beentjes te strekken en op het gemak iets te nuttigen.

Etappe 3: Torgny - Montmedy (25 km, 265 meter hoogteverschil) werd met veel goede moed gestart. Met 37 km op de teller verwachtten we de eerste km's geen zware moeilijkheden. Km 39: 'mtb Van De Goesting' annexeerde Frankrijk. Een relatief venijnige helling bracht ons op een hoger gelegen plateau van waaruit we een prachtig uitzicht hadden over de typische streek. Het seizoen kleurde de bomen in een schilderachtig tafereel met schitterende kleuren ... echt genieten. Wat volgde was andere koek. Vanaf km 42 volgden we gedurende 4 km een smal bospad met veel slijk en stenen. Alsof dit nog niet voldoende was, werd ons de weg op minstens 500 meter versperd door omgezaagde takken en bomen. Langsheen de bosrand werden we geacht een vettig pad te beklimmen, niet altijd mogelijk.

Door het misrijden van Geert, Frank en Boogie (verfstreepjes gemist) kwamen we na 49 km nogmaals bij elkaar. De daarop volgende 1,5 km was geweldig: afdalen tussen de bomen op bredere, soms smallere paden. Ondanks een stijlvolle val van Frank wist kamikaze Geert niet van ophouden. Vooral de opmerking 'ziede gij Estel nog graag' bleef in m'n geheugen gegrift. Aan het einde van deze rit konden we onze fietsen beetje reinigen in een meer.

De bossen hadden we nu even achter ons gelaten. Eerst nog een beklimming naar het dorpje Montmedy waar de 3de etappe aanving (Montmedy - Orval, 21 km, 480 meter hoogteverschil) en dan .. tijd voor open vlaktes en cuesta's. De voornaamste spelbreker naast de opkomende vermoeidheid was de wind, veel wind en dit 14 km lang. Tot aan km 68 was het bijten en afwisselend koppositie nemen om in de veldwegen met diepe spoorvorming deze 6 lastige km's af te leggen. Geert-Boogie vormden het kopduo, gevolgd door Kris-Bart, met daarna het trio Frank-Smetje-Mark.

Gelukkig had het tot dan toe nog niet geregend en zou het weer ons gunstig gezind blijven ... gelukkig. Op de verbindingsweg tussen de velden in wachtte ons een beklimming omheen een fort: vloekend en zwoegend, als echte berggeiten (de één al wat sterker dan de andere) weigerden we op te geven en af te stappen. En daarna ... opnieuw de velden in. Na een tractatie van de lokale wandelclub mochten we opnieuw 3 km tegenwind verbijten op een heuvelrug. Km 75: een afdaling van ca. 1 km op een slijkerige ondergrond (kalm uitgedrukt); snelheid halen was er niet echt bij.

Het lastigste (in theorie) was nu wel achter de rug. 7 km op brede jagerspaden en de weg lieten ons een beetje tot rust komen. Alhoewel ... Met 83 km in de benen was de geringste helling een ware nachtmerrie. Druivensuiker werd in massa bovengehaald doch kon niet meer baten. De laatste kilometers werden dan ook langzaam afgelegd waarbij afstappen steeds regelmatiger voorkwam.

Na exact 90.17 km kwamen we (kopduo en mezelf) eindelijk aan te Orval. Op m'n teller stond een gemiddelde snelheid van 15,1 km/u, met 6 uren effectieve fietstijd. In werkelijkheid waren we om 08.30 uur gestart en was het - met een Orvalleke in de hand - 17.00 uur. Met een interval van 30 min. was onze mtb vdg - moe, maar voldaan - compleet.

Alsof deze afstand nog niet voldoende was, deden we er nog een schepje bovenop. Gezien er op zondag geen hotel in Orval open was, moesten we wel uitwijken naar een naburig dorp. Niemand durfde te vermoeden dat we ons zouden misrijden en dat 55 min. later er nog 16 km extra op onze afstand mocht bijgeschreven worden. Wat de totale afstand van deze dag op 106,5 km bracht. Aan hotel "le Nid d'Izel" (www.lenid.be) aangekomen stak Smetje zijn mtb boven zijn hoofd ... deels als overwinning, nog meer met de bedoeling hem als stootkogel te gebruiken.

Met de hulp van beide hoteliers werd onze bagage overgebracht voor een zacht prijsje, waarvoor dank.

Een frisse douche, een uitstekend dinner (70 € pp half pension inclusief 5 gangen dinner), een goede nachtrust ... en morgen ... het resterende deel van deze Transgaumaise.

 

Dag 2: maandag 11 nov. '02

Izel - Fontenoille - Virton

Met kleine oogjes en stijve benen werden we 's ochtends opnieuw verwelkomd door een zonnetje. Alhoewel het koud was, niet iedereen evenveel zin had om te vertrekken, de modder (weliswaar een beetje verwijderd zondagavond, maar toch) wat was aangekoekt, werd rustig een ontbijt genomen om de tactiek van de dag te bespreken. Al snel was iedereen het erover eens dat we niet opnieuw de verbindingsweg naar Orval zouden maken om de 4de etappe Orval - Sainte-Cecile (20 km, 360 meter hoogteverschil) te overbruggen. Er werd beslist om ca. 10 km terug te keren tot Fontenoille en daar de resterende 2,5 km van deze etappe te vervolledigen. Mark en Frank opteerden voor een verkorte versie en draaiden sneller dan ons groepje (Kris, Geert, Wim², Bart) het parcours op.

Op de eerste echte km van de Transgaumaise-route van vandaag stond er een prachtige afdaling op het programma. 66,5 km/u was het absolute record van ons clubje. Vanaf km 13 doken we de bossen in (begin van etappe 5: Sainte-Cecile - Izel: 21 km, 190 meter hoogteverschil). Op een goudkleurig tapijt van gevallen bladeren mountainbike-ten we 2 km met als afsluiter een afdaling naar de Semois. De kapotte voorrem van Geert was gelukkig geen onoverkomenlijk euvel.

Tussen km 15 en 23 aanschouwden we hoogstwaarschijnlijk het mooiste stukje natuur langsheen de rivier. Bospaden afgewisseld met uitstekende rotsen op plaatsen waar de Semois een bocht maakt, een sterk stijgend en dalend parcours ... spijtig genoeg niet altijd te mtb'en. Noodgedwongen werden we gedurende km's verplicht onze mtb naast ons te houden of zelfs op onze rug mee te sleuren.

Vanaf een knap gerestaureerd hoeve continueerden we doorheen velden en akkers, meestal op verharde aardwegen en dit tot het dorpje Izel (na ca. 34 km). Hier begon de zesde en laatste etappe (25,5 km, 310 meter hoogteverschil). In ons begeleidend boekje stond dit als de gemakkelijkste etappe aangegeven. Na een tijd een oude spoorwegbedding gevolgd te hebben, draaiden we op km 38 het meest uitgestrekte bos van deze tweedaagse in. Gelukkig was het niet afgezet o.w.v. het jachtseizoen. Voltallig (ca. 500 meter scheiding tussen de eerste en de laatste) werden deze brede boswegen afgelegd. En waar een 'al dan niet diepe' plas ons pad kruiste ... door de meeste juist ontweken ... of toch niet, hé Smetje, maar dan wel met opgeheven hoofd en ... voetjes, bleef de ambiance toch voortduren. Op km 47,8 kwamen we uiteindelijk terug op de weg om na 1,5 km dé inspanning van de dag te moeten verrichten: een steile klim, een laatste krachtinspanning, voor- en achterblad op 't kleinste standje, verstand op nul, trappen, niet opgeven, weigeren een voet aan de grond te zetten. Na 500 meter hard labeur bekwamen we een ongelooflijk te beschrijven euforisch gevoel. Hoogstwaarschijnlijk de kick waarom we allen deze Transgaumaise wouden rijden.

De laatste 7 km waren afwisselend in de bossen en op de weg. We onthielden voornamelijk die laatste prachtige afdaling - als een bobsleebaan - om na een 3 uur 30 min. werkelijk mtb'en (rustpauzes niet bijgerekend) ons vertrekpunt te Rabais opnieuw te bereiken.

Op m'n tellertje las ik volgende gegevens: 57,1 km met een gemiddelde snelheid van 15,8 km/u.

Er restte ons nog een 15 min. te wachten om te hergroeperen en nadien de laatste 6,5 km af te leggen (dagtotaal: 63,6 km) naar ons hotel "Château Latour".

 

Samengevat:

op twee dagen hadden we in totaal 170,1 km afgelegd, gelukkig zonder regen, in een opperbeste sfeer.

Materiaalpech bleef ons bespaard met slechts één lekke band op dag 1.

Voor herhaling vatbaar !

Wie meer Capsules wenst, kan me steeds contacteren via b-art.