Een klein rond dingetje

Er was eens een klein rond dingetje. Het bestond uit een vlak houten skeletje, genaamd plankje. Onderaan had plankje dan nog een uitstulping genaamd staartje. Plankje werd geknuffeld door twee stukjes rubber, aan de ene kant zwartje, aan de andere kant roodje. Via lijmpje hielden ze plankje goed ingeduffeld. Daarenboven werden beiden dan nog met elkaar verbonden door lintje. Samen hadden ze al vele uren doorgebracht met hand, die plankje met zijn staartje stevig in zijn greep hield en hem samen met zwartje en roodje op en neer deed gaan.

Ondertussen hadden ze er dan het grootste plezier in als ze geaaid werden door kleine witte of oranje balletjes. Het plezier kon niet op. "Ping" riep roodje, "Pong" antwoordde zwartje. En zo ging het dan maar door, soms zelfs een ganse avond lang. Roodje zwartje, plankje en lintje kraaiden van plezier.

Maar toch, schone liedjes duren blijkbaar niet lang want stilaan begon staartje soms een onhebbelijk gevoel te krijgen. Hij had de indruk dat er soms iets aan de hand was met hand. Soms werd staartje geliefkoosd maar soms werd hij ook stevig geknepen. En ook zwartje en roodje waren niet altijd op hun gemak. Meer en meer voelden ze dat oog zeer venijnige blikken in hun richting wierp. En dan rilden ze als ze de kille adem, die uit mond ontsnapte, langs hun lichaam voelden.

Goeie momenten wisselden af met slechte. Doch die dag, het was ergens in Rillaar (geloof ik), dachten ze dat de wereld bijna verging. Gelukkig werd het hen nog bespaard. Maar allen voelden dat er narigheid in de lucht hing. En toen gebeurde het, een paar dagen later hield hand staartje stevig vast. Roodje en zwartje gingen zoals gewoonlijk op en neer en stuurden de kleine balletjes de andere richting uit. Opeens gingen ze met duizelingwekkende snelheid omhoog en omlaag en dan gebeurde iets vreselijk, hand loste staartje.

Een fractie van een seconde later kregen ze een zware dreun. Lintje lag tegen de buis van de centrale verwarming te kronkelen. Staartje werd volledig van plankje gescheiden. Angstige spaanders die hen vroeger samenhielden lagen overal rondgestrooid en tot overmaat van ramp werden roodje en zwartje door hand van plankje gescheiden.

Dat betekende dan helemaal het einde van die schone tijd van "Ping" en "Pong" voor roodje en zwartje.

Moraal van het verhaal: Bezint eer je begint, dan sterven roodje en zwartje geen nare dood.

auteur: Kieke

Terug naar funny