XML

Dodekakafonie
Home ] Nieuws ] Artikels ] Bio ] Blog ] Composities ] Favorieten ] Theorie ] Varia ] Sitemap ] Contact ]

 

Up
3001 A Bug's Paradise
7pm and a guy in a suit
After Dark
A Microwave Affair
Art. 234 EC-Treaty
Back to Greece
But I do care about you
Cheesy Song
Coffee without Tenderness
Colonel Parker's Vagabond Union
De zee
Diary of Insanity
Dodekakafonie
Ernest
Farewell Song
Game of Goose
Ghost
Het ei
Humpty
I Can Rock
If Only
In Cis
Inès
Jerdy
Kleinkunst
Krvrrsch
Kyrie Eleison
La Catedral
Mille Regretz
Miserialism
Mosquito Love
My Copernican Bride
My Favourite Song
My Grandaddy
My New Year's Resolutions
One Day
Passionate Guy
Psycho
Puerto Rico
She has it
Silence
Slightly Yellow, Mostly Black
Sneaky Angel
So Silly
Survival of the Fittest
Ten Good Things
The End of this Song
The Morning
This is not Minimalism
This is why I hate Serialism
Today
Yodel song
Walking

 

 

 

Schönberg, Berg, Webern
Schönberg, Berg, Webern
Schönberg, Berg, Webern:
Dodekakafonie

 

Commentaar

Dodekafonie is een serieel twaalftoonsysteem dat aan de basis lag van de 20e eeuwse atonaliteit in de klassieke muziek.  Er zijn een aantal varianten; één manier is om via zinnen van zes noten de reeksen uit te werken.  Vandaar het zes-lettergrepige woord Do-de-ka-ka-fo-nie

Mocht het niet duidelijk zijn: ik ben geen fan van het concept dodekafonie.  Muziek op zich is abstract genoeg.  Als je een abstract toonsysteem toepast op een kunst die op zich al abstract is, is het niet verwonderlijk dat je eindresultaat... nogal abstract is.  Er is niets mis met een compositie die achteraf dodekafoon blijkt te zijn.  Muziek uitdenken vanuit reeksen leidt er echter toe dat er minder over melodisch en harmonisch materiaal moet nagedacht worden en dat elke vorm van kritiek kan afgedaan worden als "je snapt er niets van". 
Ik heb geen problemen met atonale muziek, ik heb een probleem met pseudo-intellectuele elitairen, met mensen -al te vaak collega-componisten die beter zouden moeten weten- die atonaliteit en dodekafonie als enige waardevolle vorm van hedendaagse (klassieke) muziek beschouwen en dan klagen dat ze geen publiek kunnen bereiken.  Eerlijk gezegd interesseert het mij -als luisteraar uiteraard, niet als muziektheoreticus- bijzonder weinig welke trukendoos een componist gebruikt, zolang het werk maar interessant is en dat is bij mensen die deze componeertruuk gebruiken vaak niet het geval - mijn verontschuldigingen aan Schönberg, Berg en Webern, drie fantastische componisten.  Het zijn de latere generaties dodekafonisten waar ik in geen geval mee wens geassocieerd te worden.  Mensen die het niet met mij eens zijn en hierover willen discussiëren: mailen maar!

 

Als niet te lang uitgelopen grap, als eerste dodekafoon popnummer, waarvan ik overigens ooit nog het pianogedeelte heb afgegeven in mijn eerste jaar compositie op het conservatorium: 15/20

 

 

 

-------
(c) Tijs Laurens
-------
Reageer
-------