© Theater Kroon
Interview met Philippe Verstraete van Theater Kroon
Vanwaar die interesse voor het poppentheater?
De interesse is gegroeid door samen met mijn eigen kroost naar kindertheater te gaan kijken. Bijna 20 jaar had ik actief muziek gespeeld, maar dat verwaterde toen er kinderen in mijn leven kwamen. Het niet meer musiceren heb ik toen trachten te compenseren door mijn platencollectie uit te breiden en door naar concerten te gaan. Maar dat was toch echt niet hetzelfde. Door met mijn kinderen naar theater te gaan kijken was mijn interesse voor het poppentheater echter geboren. En nu ik zelf theater maak, heb ik weer een uitlaatklep gevonden voor mijn artistieke opborrelingen.
Wat is er nu zo boeiend aan kindervoorstellingen ?
Je kan net zo goed vragen wat er nu eigenlijk zo boeiend is aan de kinderen zelf. Het is hun eerlijkheid, denk ik. Kinderen voelen nog zonder vooroordelen. Ze zijn gewoon zichzelf. En een kindervoorstelling moet gewoon even eerlijk zijn, anders zijn de kinderen niet mee.
Kinderen moeten dus "mee" zijn ?
Absoluut ! Jonge kinderen hebben nog moeite om de realiteit van hun eigen fantasie te onderscheiden. Ze kunnen zich totaal inleven in een verhaal. Kinderen moeten daarvoor wel de emoties in het theaterstuk kunnen herkennen. Als kinderen op het einde van de voorstelling nog even tijd nodig hebben om zich te realiseren dat ze in een zaal zitten en niet ergens in een verhaal, dan was het een goede voorstelling. Dan waren ze echt "mee".
Na afloop van een try-out voor "Een hele grote vangen" zeiden de schooljuffen dat ze hun kleuters nog nooit zo stil hadden gezien. Dat is nu precies waar ik op mik.
Doe je dit nu alleen ?
Bij het in elkaar steken van een nieuwe produktie ga ik hulp zoeken bij specialisten: mijn script laat ik nalezen door een scenarist, de belichting en geluid worden samen met een deskundige op poten gezet, een regisseur komt langs. Het maken van de decors en poppen doe ik wel alleen. Als dan de produktie op tournee gaat, begint het echte solo-werk, want het spelen zelf doe ik altijd alleen (als je de poppen niet meetelt uiteraard).
Toekomstperspectieven ?
Momenteel ben ik op tournee met een stuk voor kleuters. Later zou ik graag een theaterstuk maken voor iets oudere kinderen. Dat is een hele uitdaging, want deze kinderen hebben al een heel andere interessewereld. Ook zou ik graag meer en meer samenwerken met andere vakgenoten. Och, er zijn zoveel dingen die ik graag zou doen. Als ik maar positieve reacties van het publiek krijg, want dat is telkens een opsteker.
