Aaaaah, ik wil hier aan m'n verslagje van de voorbije 3 dagen beginnen, maar ze jagen mij hier weg ... Kort dus: Zondag, dure winkels in Ginza, freaky Coz-play-gothic-girl-watching in Harajuku en het Meijischrijn in Yoyogipark. Maandag, een poging om Mount Fuji te bekijken. Hij liet zich echter niet zien. Gelukkig had de trip meer dan de berg alleen in petto: bergtreintjes, kabelliften, gondels, vulkanische warmwatersulferbronnen, zwarte eieren, een cruise over het Ashimeer in een piratenboot en een stuk van de Tokaidoweg gedaan. 's Avonds het neon in Shinjuku gaan bekijken. Vandaag ben ik naar de grootste vismarkt ter wereld gaan kijken, Tsukiji. Verder heb ik het sumomuseum en het edo-tokyomuseum bezocht. In dit laatste ben ik nog achtervolgd door een bende middelbareschoolstudenten die er blijkbaar een sport van maakten om 'wie durft er iets tegen de Gaijin te zeggen' De laatste zei zelfs nog 'Nice to meet you'. Zij zal vanavond ongetwijfeld als heldin van het jaar uitgebreid gevierd worden.

't Is weer ff geleden dat ik hier nog eens iets heb kunnen inzetten. Dat komt omdat het internet hier vrij duur is en bovendien voor deze site nog niet goed werkt ook. Soit, de laatste dag in Ise-shi heb ik dus de Ise-Jingu bezocht. Dit schrijn, bestaande uit een binnen- en een buitenschrijn, is eigenlijk het belangrijkste van het hele land. De reden: Amaterasu-no-Omikami, de zonnegodin zelve, schepster van alle leven en dood, heeft hier haar domicilie. Ik moet zeggen, ze heeft wel een speciale architecturale smaak: mooi en origineel. Om 25 jaar wordt het schrijn afgebroken en herbouwd op een vlakte vlak naast het huidige schrijn: decadent? Tja, ze is al softer geworden want vroeger moest ze om de 20 jaar een nieuw onderkomen hebben. Naast de zonnegodin vinden ook de keizerlijke regalia hier hun thuis: het zwaard, de spiegel en nog iets dat ik vergeten ben. Dan maar naar Tokyo, de stad van blazing lights, crazy nights and sumo fights (zo zegt de Lonely Planet). Met de shinkansen spoorde ik met 300km/u naar het noorden. De eerste dag in Tokyo besloot ik het 'rustige' deel te bezoeken: Asakusa en Ueno. Een tempel met kraampjes a la Scherpenheuvel, een park, zwervers en een reuzengroot kerkhof. Gisteren bezocht ik eerst Akihabara, de buurt waar de duty free elektroshopindustrie welig tiert om daarna af te zakken naar het keizerlijk paleis. De woning van de chrysanten troon (zoals het Japanse keizerschap wereldwijd en door jullie al dan niet bekend is) stelt echter niet veel voor: je komt namelijk niet verder dan de toegangspoort en de slotgracht en je kan juist het eerst gebouw van het complex zien. Het de twee parken er aan verbonden en welk toegankelijk voor het publiek zijn wel prachtig. Dan naar Yasukunischrijn, het schrijn van de keizerlijk familie, waar niet de onschuldige oorlogsslachtoffers maar wel de hoogste Japanse oorlogscriminelen vereerd worden. Tja, je moet er mee leren leven ... Ze denken dan wel niet aan de miljoenen Japanse burgers die gestorven zijn, gelukkig denken ze wel aan de gewone soldaat die er niet van onderuit kon te sterven voor zijn land en voor zijn keizer (vooral voor zijn keizer). Het bijhorende museum was knap, maar vrij heel patriotistisch. Er stonden 2 'zerosen' ofte 'zero fighters', de vliegtuigen die door de kamikaze werden gebruikt om zich in de Amerikaanse oorlogsvloot de dood in te vliegen. De vliegtuigen hebben als bijnaam 'sakura' (kersenbloesem): na een periode van pracht en roem, sterft de bloem al vallende op de grond. Verder raakte de bruidspoppen me wel: enkele beschadigde poppen die door de ouders, broers en zussen van gesneuvelde ongetrouwde jongens in het schrijn werden geofferd teneinde de zielen van hun zonen of broers ten ruste te brengen. Sterk! Hoe melodramatisch ook, veel van deze doden waren mijn insziens overbodig. Dat zovelen hebben moeten sterven voor een man die dacht dat hij een god was ... (deze zin van kritiek op het Japanse keizershuis kan hier beter binnenskamers blijven, wil ik voorkomen om de komende jaren in een Japanse cel te verblijven)

IK HEB VANDAAG DE PACIFIC GEZIEN!!! Deze morgen veel te laat vertrokken waardoor ik pas om 14u in Futami aan de Stille Oceaan was om naar de Meotoiwa (getrouwde rotsen) te gaan zien. Het zijn twee rotsen dicht bij de kust, een kleine (vrouw) en een grotere (man) die elk jaar met een nieuw shinto-koord worden verbonden. Ze staan symbool voor het koppel, en tevens bloedverwanten als ik mij niet vergis, Izanami en Izanagi, twee afgezanten van de goden die aan de basis liggen van de schepping van de Japanse archipel. Ik moet eerlijk zeggen: in de boekskes ziet het er mooier en indrukwekkender uit dan in het echt. Ik vond het zelfs maar een zwakke vertoning van het paar, zeker als je weet dat zij de hele archipel hebben geschapen ... Volgende keer beter zou ik zeggen. Daarna ben ik naar Iseshi gegaan waar ik nu rondhuppel in een yukata, een soort van lichte kimono, en een obi (Japanse gordel) rond mijn middel. Ik verblijf vannacht in een ryokan, een traditioneel Japanse herberg, compleet met tatamikamer met kalligrafie en bloemstukje, futon, thee en laag tafeltje, Japans eten, zentuintje op het binnenpleintje, Japans bad en dus ook de veel te coole yukata. Het probleem hier zijn wel de veel te lage deurstijlen en plafond: ik heb me al een paar keer ferm gestoten vandaag. Nochtans hangen er hier wel papiertjes met, sarcastisch al ze zijn, 'Sorry, a little bit too low'. Ze zijn echter zo strategisch geplaatst dat je ze alleen ziet wanneer je naar omhoog kijkt voor te checken waar je je hoofd juist aan gestoten hebt. Ze zouden dus even goed kunnen zetten 'Kijkt voortaan ne keer uit he, slungel, seffes ist kapot'. Voor de rest is er vandaag niks spannends gebeurd, hoewel ik mij niet van de indruk kan ontdoen dat ook Mie-ken-se schoolmeisjes nog nooit een westerling hebben gezien. Ik voel me geviseerd, het wordt hier te gevaarlijk. Gelukkig ben ik morgen al in het rustige en veilige Tokyo. In dit landelijk oord van peis en vree, omgeven door dichte bossen en hoge bergen, kan ik misschien eindelijk eens tot rust komen. Hopelijk is de stank van de koeien daar niet te erg ...

Hehe, ik ben vandaag na een lange treinrit vanuit Kobe toch in Futami en Iseshi geraakt. Ik ben gisteren terug naar Yuji gegaan omdat we samen ff de sociale sector in Japan gingen bestuderen door een voorziening te bezoeken. Het bleek een voorziening-van-alles te zijn. Er was een school voor mensen met een mentale handicap, een nursingtehuis voor mensen met een fysieke of meervoudige handicap en dan nog een beschutte werkplaats voor mensen met een fysieke handicap ... en dat was dan nog maar een klein deeltje van de hele voorziening. Ik ga hier nu niet alles uit de doeken doen want dat zou me te veel tijd kosten. Degene die het interesseert hoe het er in Japan aan toe gaat in de sociale sector zullen het achteraf wel horen. Ik kan al wel zeggen dat het rond de nek vliegen en stuff een algemeen gegeven blijkt bij personen met een handicap over de hele wereld. Toen we terug naar huis keerden ben ik nog overvallen door een bende ... van 8 17-jarige schoolmeisjes. Ik weet niet wat ze mankeerden maar ze gingen echt wel door hun dak alsof ze nog nooit een westerling gezien hadden. Ze huppelden, sprongen, liepen, klapten, riepen ... De een zei constant 'Marry me, marry me!', een ander 'you my boojufurendoo!', een derde wist ons te vertellen dat ze Japanse was, daha! 'Aju emmu Japanieeezuu' met bijhorende voze handbeweging. Tja, het is waarschijnlijk het enigste Engels dat ze kennen, vandaar dat het zo'n onzin is. Ik wist niet echt hoe ik op die bende bakvissen moest reageren: zoiets maakte ge ook niet elke dag mee natuurlijk. Ik geloof dat jullie al vol spanning op het videoke hiervan wachten. 's Avonds bij Yuji thuis dan maar alle stress eruitgesushiet door voor de eerste keer in ons beider leven zelf nigirizushi te prepareren op een, al zeggen we het zelf, vrij master-niveau. 'I have the black belt degree in making sushi. I trained with the sushimaster for more than 50 years!' Niet lachen ... er zijn echt wedstrijden sushimaken en ge kunt er inderdaad een zwarte gordel in zijn.

Vandaag wordt het een snel rapportje van mijn dag: eerst met Wade gaan ontbijten in de convenience store, daarna wat souvenirwinkeltjes doorgewandeld met hem. Tegen de middag ben ik afgezakt naar het Gouden Paviljoen (Kinkakuji), het wereldberoemde gebouwtje is degelijk helemaal geverfd met bladgoud. Weg verdergezet naar de zentempel der zentempels, Ryouanji: een prachtige Japanse tuin, een kleine maar serene droge zentuin, veel Japanners EN het meest frustrerende fotomoment van de reis tot hier toe. Grrrrrr! Ik had bijna HET PERFECTE SHOT te pakken, 1 of andere Japanner besliste daar echter anders over. Vervolgens gaan shoppen in de antiekwinkelstraat waar ik actief op zoek ging naar kalligrafie-rollen. Het viel echter een beetje tegen omdat de gemiddelde prijs rond de 50 000 oude Belgische franken lag. Uiteindelijk toch aan ongeveer 25 euro een PRACHT VAN EEN KALLIGRAFIE (antiek) te pakken gekregen. JUIJ!!! Maar soit, ik laat het hier bij. Morgen ga ik naar de beschutte werkplaats om daarna naar Futami te gaan.

vandaag heb ik het wat rustiger aan gedaan. Een beetje later opgestaan, op m'n gemak met Steve de wereldreiziger en Wade de Texaanse Amerikaan ontbijt genomen in 'Starbucks Coffee'. Ik ben terug naar de Nanzenjitempel getrokken om daar naar het verborgen watervalletje te zoeken dat je soms op foto's ziet en waar dan in het putteke van de winter een Boeddhistische monnik in witte kledij onder staat te mediteren. Diep in het bos op 'een van de meest spirituele plekken van Kyoto. Dus Gaijin, weest stil en gedraagt U.' vond ik een klein shintoschrijn met inderdaad een waterval(LETJE). Onder zo'n pisstraal zou ik zelfs in de winter nog wel onder durven gaan staan ... Dit neemt niet weg dat de plek iets mysterieus uitstraalde, alsof de kami (goden) er hun lenteverblijf hebben. Na deze spirituele totrustkoming, ver van de 125 000 000 Japanners die blijkbaar weinig interesse hebben in pisstralende watervalletjes, bezocht ik Nijo-jo, het kasteel van de Tokugawa-Shoguns. Het was zeer de moeite. Het kasteel was binnen de muren meer een paleis om destijds uit te pakken tegen vazallen en vooral tegen de keizer die eigenlijk niets meer te zeggen had. Het speciale aan het gebouw was dat er een verklikkersmechanisme was ingebouwd. Als je over de planken van de vloer loopt, lijkt het alsof je in een bos vol nachtegalen loopt. Mooi en handig, kwestie van ninja's en ander gevaarlijk gespuis te weerhouden de Shogun en zijn gevolg een kopje kleiner te maken. Voor de rest ben ik dan nog maar wat gaan shoppen zonder iets te kopen.

Ik zal nog maar eens iets van mij laten horen zeker. Ik ben nu 3 volle dagen in de stad van het protocol. Drie mooie dagen, maar ook drie hele drukke. Ik ga jullie niet opzadelen met een opsomming van alle tempels die ik al heb bezocht in een poging mijn leven te beteren en de verlichting of het Nirvana te bereiken. Ik heb gemerkt dat ik daar nog wel wat aan moet werken ... In alle geval, vrijdag ben ik naar het zuiden van Kyoto getrokken om naar de reflectie van het fenikspaviljoen in de vijver te gaan kijken en daarna een fikse wandeling door 1000-den rode Torii te maken van tempel tot tempel. 's Avonds ben ik met Karly, de Australisch-Nieuw-Zeelandse architecte, naar Kiyomizuderatempel by night gaan zien. Het complex was prachtig verlicht maar jammer genoeg ook overbevolkt. Hoe dan ook is het een van de bloedmooiste dingen die ik in mijn leventje al heb gezien. Gisteren ben ik de tempels van Higashiyama (de oostelijke bergen) gaan bezoeken. Ook mooi, maar wederom veel te druk. Het serene Japanse zen-gevoel was ver te zoeken. Op Tetsugaku no michi (Pad der Filosofie) zouden de bloeiende kerselaars in al hun pracht in het zonnetje aan het stralen zijn. Aangezien ik daar altijd voor te vinden ben, ik daar dus naartoe. Groot was mijn verbazing echter dat 124 999 996 andere Japanners dezelfde keuze gemaakt hadden (4 Japanners niet, want als de familie van Yuji daar was geweest hadden ze wel iets laten weten). Na wat koppengeloop ben ik dan toch op een of andere manier in het red-light-going-out-district geraakt: Gion. De buurt waar het traditionele Japan, in de vorm van geisha's en met rode lampionnen verlichte houten huisjes, hand in hand gaat met het neonverlichte straatbeeld van bars, cafe's, duistere praktijken, nacht- en andere 'ahum' clubs. 'Wonto a messaaju? (Want a massage?) 'IIe, iie!' en snel verderlopen.

Man man man, het lijkt hier alsof alle vrouwen (of toch veel) een beetje dwangmatig zijn in het zich opmaken: overal zie je ze, de meisjes die zich aan het optutten zijn: op de trein, op straat, onder de kersenbloesem en in de jeugdherbergen (neeje, daar nog net niet). Bovendien hebben ze hier ook de walgelijke neiging om hun kousen tot over hun knieen te trekken, wat wel extra opvalt als je in de lente al mini-MINI-rokjes aantrekt. De lolita-jeugdsubcultuur viert hier hoogtij, jochei jochei! Meisjes behoren zich als arme flauwe dezekes te gedragen, jongens als stoere nietsontziende macho's (behalve tov meisjes natuurlijk). If you don't fit the picture, you're lost, zo zeggen ze hier zelf. Jongens mogen hier trouwens zo lelijk zijn als de nacht, toch lopen ze met de mooiste vrouwen over straat ... alleen omdat hun haar goed ligt en liefst nog ros geverfd is ook. Snapt ge dat nu? Ikke nie! Maar gelukkig heb ik bijna geen haar meer en zeker geen ros, zodat ik tot hier toe niet te veel last heb van Japanse vrouwen rond mij. Tot dusver dit intermezzo.

Konbanwa! Het is vandaag weer wat geworden met mijn prive-gids van gisteren zenne. De 72-jarige historicus was inderdaad om 10u op de afgesproken plaats, voorzien van cake, rijstcrackers en Japanse snoepjes. Ik was daar met mijn rugzak aan het sleuren en ik denk dat de man medelijden kreeg zodat hij mij maar op een locker trakteerde waar ik mijn bagage veilig in kon opbergen tot 's avonds. Op zijn tempo vertrokken we naar Nara-koen (een park met 2000 heilige herten - levend wel te verstaan) om de dag te beginnen met een blitz-bezoek aan Kofukuji-tempel. Via een stop in het met prachtige kersenbloesems getooide weetikveelwelk-shintoschrijn en een bezoekje aan een fotogalerij van boeddha- en boddhisatvafoto's met bijhorende historische uitleg van Maekawa-san, kwamen we aan de Todaiji, het grootste houten gebouw ter wereld (toch slechts 2/3de van het originele) met een reuzachtige bronzen Boeddha binnen. Het is daar dat Maekawa-san zijn aandacht vestigde op en trio Francaises, die niet anders durfden dan met hem en mij het verdere traject af te leggen, wat soms wel vrij hilarisch was. Via de nigatsudou (Februari-hal) gingen we naar een schrijn waar het vol staat met stenen lantaarns, geschonken door families die iets nodig hadden. Na enkele traditionele huisbezoekjes in Nara-machi 'in a hurry' (haha binnenpretje) kon ik dan toch naar Kyouto vertrekken, waar ik nu achter het computerscherm zit van een zeer nette hostel. Tot morgen, dan ben ik 'cherry-blossomed'. Voor de verlichting de bereiken, zal ik nog een paar dagen tempels moeten bezoeken denk ik.

Ff snel schetsen wat ik de voorbije drie dagen heb uitgespookt. Mijn internettijd is bijna op dus: here it is ... Maandag ben ik met Yuji en Anton naar Nada geweest waar er een sake-brouwerij met museum over hoe men het vroeger maakte. Natuurlijk was er ook gratis proefmogelijkheid waar wij met veel plezier van hebben gebruik gemaakt. 1 om te proeven en 1 om te onthouden. Na een exclusieve babbel met de saketonnenmakers zijn we nog de bergen in getrokken om na een zware klim van 10 treden de 'ropeline' naar de top van Maya-san te bemannen. Het uitzicht bovenaan strekte zich uit van Kansai Airport tot Akashi, ver dus. Dinsdag ben ik in m'n eentje naar Iga-Ueno gegaan om daar het kasteel, het plaatselijk Matsuri-museum (matsuri = religieus festival) en het te gekke ninjamuseum te gaan. De eerste twee waren interessant, het laatste was op zijn zachtst gezegd hilarisch. Ninja-gidsen in roze ninja-pakken KUN je gewoon niet serieus nemen. Het huis was best wel cool, met geheime plaatsen, draaideuren en stuff. Het museum met historisch materiaal was ook goed. Alleen de gidsen en vooral de demonstratie was er over. Dit had bijna niks met het traditionele ninpou te maken ... Na deze ontspannende namiddag, ben ik nog bij de grote Matsuo Basho op de mat gaan staan. Ik was blijkbaar de enige toerist in zijn geboortehuis en de vrouwelijke kassierster heeft mij min of meer rondgeleid en het bezoek van de nodige uitleg voorzien ... in het Japans. Lachen en ja knikken is de regel hier in Japan. Hai hai, hai hai ... smile. Op het einde van deze dag op het platteland (maar nog altijd geen levend vee gezien, verdikke toch) ben　ik dan maar terug naar the big city of Osaka gegaan. Vandaag Travellers Cheques gaan inwisselen tegen een gunstig tarief: GEEN tarief! Daarna naar Nara, de eerste hoofdstad van Japan (toen nog Heijokyou), getreind waar ik samen met mijn gratis, zelfaangeboden, 72-jarige gids Maekawa-san wat rond de Horyuji tempel heb gedwarreld en in m'n eentje de Yakushiji tempel heb bezocht. Terjuist nog een gesprek over Japanse geschiedenis gehouden met Kondo-san, de jonge Tokyose leraar geschiedenis. Morgen heb ik op aandringen van Maekawa-san om 10u afgesproken om een gegidst bezoek van de rest van Nara te doen. De man wou namelijk zijn Engels wat oefenen. Het zal weer wat worden ...