De 'Marry me' getrouwde rotsen

IK HEB VANDAAG DE PACIFIC GEZIEN!!! Deze morgen veel te laat vertrokken waardoor ik pas om 14u in Futami aan de Stille Oceaan was om naar de Meotoiwa (getrouwde rotsen) te gaan zien. Het zijn twee rotsen dicht bij de kust, een kleine (vrouw) en een grotere (man) die elk jaar met een nieuw shinto-koord worden verbonden. Ze staan symbool voor het koppel, en tevens bloedverwanten als ik mij niet vergis, Izanami en Izanagi, twee afgezanten van de goden die aan de basis liggen van de schepping van de Japanse archipel. Ik moet eerlijk zeggen: in de boekskes ziet het er mooier en indrukwekkender uit dan in het echt. Ik vond het zelfs maar een zwakke vertoning van het paar, zeker als je weet dat zij de hele archipel hebben geschapen ... Volgende keer beter zou ik zeggen. Daarna ben ik naar Iseshi gegaan waar ik nu rondhuppel in een yukata, een soort van lichte kimono, en een obi (Japanse gordel) rond mijn middel. Ik verblijf vannacht in een ryokan, een traditioneel Japanse herberg, compleet met tatamikamer met kalligrafie en bloemstukje, futon, thee en laag tafeltje, Japans eten, zentuintje op het binnenpleintje, Japans bad en dus ook de veel te coole yukata. Het probleem hier zijn wel de veel te lage deurstijlen en plafond: ik heb me al een paar keer ferm gestoten vandaag. Nochtans hangen er hier wel papiertjes met, sarcastisch al ze zijn, 'Sorry, a little bit too low'. Ze zijn echter zo strategisch geplaatst dat je ze alleen ziet wanneer je naar omhoog kijkt voor te checken waar je je hoofd juist aan gestoten hebt. Ze zouden dus even goed kunnen zetten 'Kijkt voortaan ne keer uit he, slungel, seffes ist kapot'. Voor de rest is er vandaag niks spannends gebeurd, hoewel ik mij niet van de indruk kan ontdoen dat ook Mie-ken-se schoolmeisjes nog nooit een westerling hebben gezien. Ik voel me geviseerd, het wordt hier te gevaarlijk. Gelukkig ben ik morgen al in het rustige en veilige Tokyo. In dit landelijk oord van peis en vree, omgeven door dichte bossen en hoge bergen, kan ik misschien eindelijk eens tot rust komen. Hopelijk is de stank van de koeien daar niet te erg ...

Part 2: Zen and the art of making nigirizushi (sushi)

Hehe, ik ben vandaag na een lange treinrit vanuit Kobe toch in Futami en Iseshi geraakt. Ik ben gisteren terug naar Yuji gegaan omdat we samen ff de sociale sector in Japan gingen bestuderen door een voorziening te bezoeken. Het bleek een voorziening-van-alles te zijn. Er was een school voor mensen met een mentale handicap, een nursingtehuis voor mensen met een fysieke of meervoudige handicap en dan nog een beschutte werkplaats voor mensen met een fysieke handicap ... en dat was dan nog maar een klein deeltje van de hele voorziening. Ik ga hier nu niet alles uit de doeken doen want dat zou me te veel tijd kosten. Degene die het interesseert hoe het er in Japan aan toe gaat in de sociale sector zullen het achteraf wel horen. Ik kan al wel zeggen dat het rond de nek vliegen en stuff een algemeen gegeven blijkt bij personen met een handicap over de hele wereld. Toen we terug naar huis keerden ben ik nog overvallen door een bende ... van 8 17-jarige schoolmeisjes. Ik weet niet wat ze mankeerden maar ze gingen echt wel door hun dak alsof ze nog nooit een westerling gezien hadden. Ze huppelden, sprongen, liepen, klapten, riepen ... De een zei constant 'Marry me, marry me!', een ander 'you my boojufurendoo!', een derde wist ons te vertellen dat ze Japanse was, daha! 'Aju emmu Japanieeezuu' met bijhorende voze handbeweging. Tja, het is waarschijnlijk het enigste Engels dat ze kennen, vandaar dat het zo'n onzin is. Ik wist niet echt hoe ik op die bende bakvissen moest reageren: zoiets maakte ge ook niet elke dag mee natuurlijk. Ik geloof dat jullie al vol spanning op het videoke hiervan wachten. 's Avonds bij Yuji thuis dan maar alle stress eruitgesushiet door voor de eerste keer in ons beider leven zelf nigirizushi te prepareren op een, al zeggen we het zelf, vrij master-niveau. 'I have the black belt degree in making sushi. I trained with the sushimaster for more than 50 years!' Niet lachen ... er zijn echt wedstrijden sushimaken en ge kunt er inderdaad een zwarte gordel in zijn.

Zen and the art of buying art at low prices

Vandaag wordt het een snel rapportje van mijn dag: eerst met Wade gaan ontbijten in de convenience store, daarna wat souvenirwinkeltjes doorgewandeld met hem. Tegen de middag ben ik afgezakt naar het Gouden Paviljoen (Kinkakuji), het wereldberoemde gebouwtje is degelijk helemaal geverfd met bladgoud. Weg verdergezet naar de zentempel der zentempels, Ryouanji: een prachtige Japanse tuin, een kleine maar serene droge zentuin, veel Japanners EN het meest frustrerende fotomoment van de reis tot hier toe. Grrrrrr! Ik had bijna HET PERFECTE SHOT te pakken, 1 of andere Japanner besliste daar echter anders over. Vervolgens gaan shoppen in de antiekwinkelstraat waar ik actief op zoek ging naar kalligrafie-rollen. Het viel echter een beetje tegen omdat de gemiddelde prijs rond de 50 000 oude Belgische franken lag. Uiteindelijk toch aan ongeveer 25 euro een PRACHT VAN EEN KALLIGRAFIE (antiek) te pakken gekregen. JUIJ!!! Maar soit, ik laat het hier bij. Morgen ga ik naar de beschutte werkplaats om daarna naar Futami te gaan.

Spirituele verfijning en nachtegaalvloeren

vandaag heb ik het wat rustiger aan gedaan. Een beetje later opgestaan, op m'n gemak met Steve de wereldreiziger en Wade de Texaanse Amerikaan ontbijt genomen in 'Starbucks Coffee'. Ik ben terug naar de Nanzenjitempel getrokken om daar naar het verborgen watervalletje te zoeken dat je soms op foto's ziet en waar dan in het putteke van de winter een Boeddhistische monnik in witte kledij onder staat te mediteren. Diep in het bos op 'een van de meest spirituele plekken van Kyoto. Dus Gaijin, weest stil en gedraagt U.' vond ik een klein shintoschrijn met inderdaad een waterval(LETJE). Onder zo'n pisstraal zou ik zelfs in de winter nog wel onder durven gaan staan ... Dit neemt niet weg dat de plek iets mysterieus uitstraalde, alsof de kami (goden) er hun lenteverblijf hebben. Na deze spirituele totrustkoming, ver van de 125 000 000 Japanners die blijkbaar weinig interesse hebben in pisstralende watervalletjes, bezocht ik Nijo-jo, het kasteel van de Tokugawa-Shoguns. Het was zeer de moeite. Het kasteel was binnen de muren meer een paleis om destijds uit te pakken tegen vazallen en vooral tegen de keizer die eigenlijk niets meer te zeggen had. Het speciale aan het gebouw was dat er een verklikkersmechanisme was ingebouwd. Als je over de planken van de vloer loopt, lijkt het alsof je in een bos vol nachtegalen loopt. Mooi en handig, kwestie van ninja's en ander gevaarlijk gespuis te weerhouden de Shogun en zijn gevolg een kopje kleiner te maken. Voor de rest ben ik dan nog maar wat gaan shoppen zonder iets te kopen.

Het Nirvana nabij ...

Ik zal nog maar eens iets van mij laten horen zeker. Ik ben nu 3 volle dagen in de stad van het protocol. Drie mooie dagen, maar ook drie hele drukke. Ik ga jullie niet opzadelen met een opsomming van alle tempels die ik al heb bezocht in een poging mijn leven te beteren en de verlichting of het Nirvana te bereiken. Ik heb gemerkt dat ik daar nog wel wat aan moet werken ... In alle geval, vrijdag ben ik naar het zuiden van Kyoto getrokken om naar de reflectie van het fenikspaviljoen in de vijver te gaan kijken en daarna een fikse wandeling door 1000-den rode Torii te maken van tempel tot tempel. 's Avonds ben ik met Karly, de Australisch-Nieuw-Zeelandse architecte, naar Kiyomizuderatempel by night gaan zien. Het complex was prachtig verlicht maar jammer genoeg ook overbevolkt. Hoe dan ook is het een van de bloedmooiste dingen die ik in mijn leventje al heb gezien. Gisteren ben ik de tempels van Higashiyama (de oostelijke bergen) gaan bezoeken. Ook mooi, maar wederom veel te druk. Het serene Japanse zen-gevoel was ver te zoeken. Op Tetsugaku no michi (Pad der Filosofie) zouden de bloeiende kerselaars in al hun pracht in het zonnetje aan het stralen zijn. Aangezien ik daar altijd voor te vinden ben, ik daar dus naartoe. Groot was mijn verbazing echter dat 124 999 996 andere Japanners dezelfde keuze gemaakt hadden (4 Japanners niet, want als de familie van Yuji daar was geweest hadden ze wel iets laten weten). Na wat koppengeloop ben ik dan toch op een of andere manier in het red-light-going-out-district geraakt: Gion. De buurt waar het traditionele Japan, in de vorm van geisha's en met rode lampionnen verlichte houten huisjes, hand in hand gaat met het neonverlichte straatbeeld van bars, cafe's, duistere praktijken, nacht- en andere 'ahum' clubs. 'Wonto a messaaju? (Want a massage?) 'IIe, iie!' en snel verderlopen.