Schminken, haar goed leggen en kousen optrekken

Man man man, het lijkt hier alsof alle vrouwen (of toch veel) een beetje dwangmatig zijn in het zich opmaken: overal zie je ze, de meisjes die zich aan het optutten zijn: op de trein, op straat, onder de kersenbloesem en in de jeugdherbergen (neeje, daar nog net niet). Bovendien hebben ze hier ook de walgelijke neiging om hun kousen tot over hun knieen te trekken, wat wel extra opvalt als je in de lente al mini-MINI-rokjes aantrekt. De lolita-jeugdsubcultuur viert hier hoogtij, jochei jochei! Meisjes behoren zich als arme flauwe dezekes te gedragen, jongens als stoere nietsontziende macho's (behalve tov meisjes natuurlijk). If you don't fit the picture, you're lost, zo zeggen ze hier zelf. Jongens mogen hier trouwens zo lelijk zijn als de nacht, toch lopen ze met de mooiste vrouwen over straat ... alleen omdat hun haar goed ligt en liefst nog ros geverfd is ook. Snapt ge dat nu? Ikke nie! Maar gelukkig heb ik bijna geen haar meer en zeker geen ros, zodat ik tot hier toe niet te veel last heb van Japanse vrouwen rond mij. Tot dusver dit intermezzo.

Tussen herten en stenen lantaarns

Konbanwa! Het is vandaag weer wat geworden met mijn prive-gids van gisteren zenne. De 72-jarige historicus was inderdaad om 10u op de afgesproken plaats, voorzien van cake, rijstcrackers en Japanse snoepjes. Ik was daar met mijn rugzak aan het sleuren en ik denk dat de man medelijden kreeg zodat hij mij maar op een locker trakteerde waar ik mijn bagage veilig in kon opbergen tot 's avonds. Op zijn tempo vertrokken we naar Nara-koen (een park met 2000 heilige herten - levend wel te verstaan) om de dag te beginnen met een blitz-bezoek aan Kofukuji-tempel. Via een stop in het met prachtige kersenbloesems getooide weetikveelwelk-shintoschrijn en een bezoekje aan een fotogalerij van boeddha- en boddhisatvafoto's met bijhorende historische uitleg van Maekawa-san, kwamen we aan de Todaiji, het grootste houten gebouw ter wereld (toch slechts 2/3de van het originele) met een reuzachtige bronzen Boeddha binnen. Het is daar dat Maekawa-san zijn aandacht vestigde op en trio Francaises, die niet anders durfden dan met hem en mij het verdere traject af te leggen, wat soms wel vrij hilarisch was. Via de nigatsudou (Februari-hal) gingen we naar een schrijn waar het vol staat met stenen lantaarns, geschonken door families die iets nodig hadden. Na enkele traditionele huisbezoekjes in Nara-machi 'in a hurry' (haha binnenpretje) kon ik dan toch naar Kyouto vertrekken, waar ik nu achter het computerscherm zit van een zeer nette hostel. Tot morgen, dan ben ik 'cherry-blossomed'. Voor de verlichting de bereiken, zal ik nog een paar dagen tempels moeten bezoeken denk ik.

Ff snel schetsen wat ik de voorbije drie dagen heb uitgespookt. Mijn internettijd is bijna op dus: here it is ... Maandag ben ik met Yuji en Anton naar Nada geweest waar er een sake-brouwerij met museum over hoe men het vroeger maakte. Natuurlijk was er ook gratis proefmogelijkheid waar wij met veel plezier van hebben gebruik gemaakt. 1 om te proeven en 1 om te onthouden. Na een exclusieve babbel met de saketonnenmakers zijn we nog de bergen in getrokken om na een zware klim van 10 treden de 'ropeline' naar de top van Maya-san te bemannen. Het uitzicht bovenaan strekte zich uit van Kansai Airport tot Akashi, ver dus. Dinsdag ben ik in m'n eentje naar Iga-Ueno gegaan om daar het kasteel, het plaatselijk Matsuri-museum (matsuri = religieus festival) en het te gekke ninjamuseum te gaan. De eerste twee waren interessant, het laatste was op zijn zachtst gezegd hilarisch. Ninja-gidsen in roze ninja-pakken KUN je gewoon niet serieus nemen. Het huis was best wel cool, met geheime plaatsen, draaideuren en stuff. Het museum met historisch materiaal was ook goed. Alleen de gidsen en vooral de demonstratie was er over. Dit had bijna niks met het traditionele ninpou te maken ... Na deze ontspannende namiddag, ben ik nog bij de grote Matsuo Basho op de mat gaan staan. Ik was blijkbaar de enige toerist in zijn geboortehuis en de vrouwelijke kassierster heeft mij min of meer rondgeleid en het bezoek van de nodige uitleg voorzien ... in het Japans. Lachen en ja knikken is de regel hier in Japan. Hai hai, hai hai ... smile. Op het einde van deze dag op het platteland (maar nog altijd geen levend vee gezien, verdikke toch) ben　ik dan maar terug naar the big city of Osaka gegaan. Vandaag Travellers Cheques gaan inwisselen tegen een gunstig tarief: GEEN tarief! Daarna naar Nara, de eerste hoofdstad van Japan (toen nog Heijokyou), getreind waar ik samen met mijn gratis, zelfaangeboden, 72-jarige gids Maekawa-san wat rond de Horyuji tempel heb gedwarreld en in m'n eentje de Yakushiji tempel heb bezocht. Terjuist nog een gesprek over Japanse geschiedenis gehouden met Kondo-san, de jonge Tokyose leraar geschiedenis. Morgen heb ik op aandringen van Maekawa-san om 10u afgesproken om een gegidst bezoek van de rest van Nara te doen. De man wou namelijk zijn Engels wat oefenen. Het zal weer wat worden ...

Universiteiten, kastelen en straatcultuur

Na het capsulehotel in Amerika-mura, zit ik nu voor 3 nachten in de Nagai Youth Hostel. Eigenlijk bevindt deze, overigens sjieke, herberg zich in een groot stadion. Vandaag ben ik dus op een of andere manier op de Kansai Daigaku (een andere universiteit als de Kwansei Gakuin University) gesukkeld. Daar had ik afgesproken met Piet om het Lentefestival mee te maken. Na eerst een station of 5 te ver te zijn gereden, viel grote, blonde Piet meteen op tussen de massa van kleine, zwartharige Japanners. Samen met Anthony en Bart, een vriend van Piet die ook op reis is door Japan, keken we naar het gedans van de cheerleaders, Jazzdance in een traditioneel Japans pakje en hardroepende karate-achtige　kerels. Als deze vertoning ten einde was, kregen we nog een kadootje: postkaarten van de universiteit en het museum, een plastieken mapje en kortingsbonnen om schoolboeken te kopen. Normaal was dit alleen voor de ryugakusei (buitenlandse studenten), maar de Japanner in kwestie vertelde Bart en mij dat we vandaag ook voor 1 dag ryugakusei waren. Dat was OK voor mij. In de namiddag bezochten we het park rond het kasteel van Osaka. Er heerste een soort van Street Culture met rockbandjes die tegen mekaar op zoveel mogelijk lawaai probeerden te maken, vreemde dansers en straatartiesten. Dieper in het park stonden de muzikanten die nog wel wat oefening nodig hadden voor ze konden concurreren met de eerstgenoemden. Het was al gauw avond en ik nam afscheid van Piet en Bart. Er staat mij een rustig avondje hier in de jeugdherberg te wachten.

Beeldmateriaal

Ik zou jullie graag al wat foto's laten zien, maar er is een probleem met de plaats waar ik deze opslaag. Ik zoek naar een oplossing...