Kuala Lumpur die Skone

Nu ik iets langer tijd heb, kan ik jullie al wat warm maken voor het spannende Kuala Lumpur-verhaal dat ik overgeslagen heb in het begin van de week. Hier zijn enkele teasers: opdringerige taxichauffeurs, verzengende hitte, tropische vochtigheid, levend gekeelde kippen, katten tussen dode vissen zonder ijs, rommelige steegjes, dode rat, palmbomen, zussen en dochters die toevallig allemaal volgende maand in een Brussels ziekenhuis komen werken, uitnodigingen van plaatselijk mannen en vrouwen om gezellig Maleisisch te komen eten 'at their place' (niet ongerust zijn, mama en papa, ik heb dat allemaal professioneel van de hand gedaan), blijnen, ki-lo-meeeee-ters stappen en hoge Petronas Buildings. Ook de eerste culturele flater niet vergeten: nietsvermoedend met vrij zware wandelschoenen in een Indische tempel rondhuppelen. Kuala Lumpur is een beetje een typisch Zuid-Oost Aziatische stad en zo ruikt het ook. Japan is wel ff anders: rijk, modern, proper, hypertechnologisch (verwarmde wc-brillen en zo)en vooral HEEEEEEL stedelijk. Je vindt met moeite een stukje groen hier (toch hier in Kansai, vanaf Nara zit ik wat men hier countryside noemt). Smaakt dit naar meer?

Low cost-luxe leventje

Vandaag heb ik niet zo heel veel gedaan. Daarstraks zat ik dus in de bibliotheek van de univ, nu aan de gratis pc van het capsule hotel. Vannacht slaap ik in een muur van ongeveer 20 vierkante meter, waar iedere vierkante meter toegang biedt tot een hokje van 2 vierkante meter waar een matras en ik juist inpassen. Ik heb ook de luxe om airco te mogen te ervaren en de Japans gedubde versie van 'The Matrix' (Matorikusu of zo) op mijn prive-TV te mogen kijken. Terjuist heb ik dus ff een saunake gedaan en een brubbelbadje, om daarna in een Japans bad na te genieten. Ik ben dus budget-traveller he :-P Vandaag dus de 'opening ceremony' op de Kwansei Gakuin University meegemaakt: druk, lawaaierig en ronduit zot zoals sommige oudere studenten de blijde boodschap van hun club met veel animo staan te verkondigen. Na de udon-lunch ben ik met Yuji naar Osaka gespoord, alwaar ik de flashy verlichte Doutombori-straat ben doorgewandeld en op de Japanse TV ben gekomen, waarin ik zelfs actief heb geparticipeerd (de presentatrice zag dat ik de enige niet-Aziaat in haar blikveld was en vroeg dus of alles goed ging en van waar ik kwam.) Op het einde van de dag zijn we nog de Osaka Sky Building opgekreffeld om Osaka by night te kunnen zien. Weetjes van de dag (part 2): Er lopen hier in Japan quasi geen Westerlingen rond, en als ze dat wel doen, is dat meestal aan de zijde van een of andere Japanse twintiger van het vrouwelijk geslacht. Westerlingen zijn hier dus een soort toeristische attractie waar men nog juist niet het fototoestel voor bovenhaalt. Ten tweede is Japan helemaal niet zo duur als men zegt. Het eten is goedkoop, als je uitkijkt je slaapplek ook, inkom valt ook goed mee. Alleen het openbaar vervoer is hier wel kostelijk, maar de service en stiptheid is onberispelijk.

Kobe downtown

Hier zit ik dan, een beetje illegaal in de bibliotheek van de Kwansei Gakuin University, een beetje op hun kosten te internetten. Yuji is momenteel flyers aan het uitdelen hierbuiten voor J-house, een soort van christelijke jeugdkerk annex jeugdbeweging. Vandaag is het stikdruk op de univ, want overmorgen start het nieuwe academiejaar en vandaag is het bijgevolg 'entrance ceremony' voor de freshmen. Het loopt hier vol met vertegenwoordigers van de studentenclubs, sportclubs, aikido, kyudo (Japans boogschieten) ... En natuurlijk zijn de groentjes in overvloed aanwezig, zich niet bewust van het feit dat we hier eigenlijk een doodsimpele maar peperdure tijd gaan beleven. Een jaar studeren in Japan kost ongeveer 400 000 euro. Wanneer ik vertel dat de algemene inschrijvingsprijs in Belgie rond de 500 euro voor een jaar ligt vallen ze achterover, gelukkig niet zo diep als een Europeaan want ik heb hier nog niemand gezien die groter is als mij ...
Eergisteren heb ik samen met Yuji de stad Kobe bezocht. Op 1 namiddag waren we erdoor. De Kobe Port Tower met viewpoint, Chinatown met plastieken Bruce Lees, Seiden (elektronicashop met GRATIS GSM's van een kwaliteit die onze verbeelding overstijgt. Tegen de avond beklommen we, met de erebeetaa ('elevator' = lift), nog een hoog gebouw voor een aanschouwing van valavond in over de Japanse Binnenzee en de haven van Kobe. 's Avonds werd ik door de familie van Yuji uitgenodigd om te dineren in het hooggelegen Sky View Restaurant. Een 'a volonte'-restaurant met Japans en Europees eten en veeeeeeeeeel desserts. Helemaal mijn stijl. De Hidemura's zijn echt lieve mensen, ze lachen altijd, zijn altijd vriendelijk en vrijgevig. Ik denk ook wel dat dat een beetje Japanse common sense is hoor. Toen we uiteindelijk het verloren geraakte parkeerkaartje hadden teruggevonden, brachten ze mij met de auto naar een jeugdherberg in Kita no Machi (noordelijke Europees-koloniale deel van Kobe). Aldaar zat mijn homestay bij de familie erop. Papa Hidemura maakte mij qls afscheid nog blij met een Japans fotoboek over architectuur in Kyouto. Yuji blijft echter nog wel mijn gids tot eind deze week. In de jeugdherberg was ik, op een oude Australier na, de enige gaijin (buitenlander) en dus werd ik geforceerd om in het Japans te communiceren. Tot zover ik mij herinner was dit het mijn meest Japanse conversatie ooit, hoewel ik soms handen en tanden moest hanteren om mijn standpunten duidelijk te maken. Weetjes van de dag: oude Japanners en Australiers zijn de hardste snurkers ter wereld en deuren van Japanse taxi's gaan automatisch open en dicht wanneer je onwetend voorbijwandelt, whaaaaa!!!

Aanvulling

Oja, Heike Monogatari is een verhalenbundel geschreven door de Genji-clan over hun vijanden de Heike-clan, met het nodige respect uiteraard zoals hier in Japan altijd gebeurt, zelfs tussen aartsvijanden.

Expeditie Suma-ku

Goeiemorgen, ohayou, Het is hier weer licht geworden en voor de tweede dag op rij verstrooit het zonnetje ongedwongen haar stralen over het eiland. Gisteren heb ik een zware dag gehad. 's Morgens vertrokken we op mountainbike-tocht door Suma-ku. Het is hier HEEL hard bergop en bergaf (vooral het eerste) en als je dan met een fiets op Japans formaat moet rijden ... Toch was het een fantastische dag met prachtige vergezichten over de streek. We verlieten het appartement om de Takakuradaiyama-berg te beklimmen (te voet). 350 trappen naar boven,maar slechts een opwarmer voor wat volgen zou. Hierna reden we verder naar het dorpje Tai no Hata in het midden van het Japanse 'countryside', waar we wat gekke kuren uithaalden in een bamboebos en een verborgen Japans kerkhof bezochten. Ook de twee eerste Boeddhistische tempels van mijn trip moesten eraan geloven: we bezochten Tai no Hata Yakujin en na een snelle trip richting de zee ook Suma-dera, een groot tempelcomplex waar echte monniken rondliepen met de traditionele GSM. Het is trouwens op deze plek dat de Slag bij Ichinotani (Gempei-oorlog)is uitgevochten. Het complex draagt enkele herinneringen aan deze onrustige tijd in zich (na te lezen in Heike Monogatari voor de kenners). We gingen ook nog 'ff' de drie toppen tellende joko-san beklimmen. Hier bleek dat mijn conditie ECHT niet kan toppen aan het Japanse gemiddelde. Die jongens stuiven de berg op. Na het oversteken van Uma no Se (Rug van het Paard), een soort van Japanse mini-Grand Canyon, begon het donker te worden. Aan een tempo dat nog hoger lag dan het heenkomen spoedden we ons naar de fietsen. Gelukkig stond er ons vlak voor het einde van het pad nog een aangenaam 'Hyougo-ken by night'-uitzicht te wachten. ONGELOOFLIJK; de zee, Awaji-eiland en de Pearl Bridge,Kobe ... Na het avondeten leidden zus Kaoru en Yuji mij in de mythische verhalen van Heike Monogatari en de Gempei-oorlogen ... Kuma'guy', go go go!!!

Het Kasteel van de Witte Reiger

Gisteren heb ik voor het eerst op een futon geslapen. Dit is een Japans bed dat men 's avonds uit de kast haalt en op de tatami legt. Na een goede nachtrust die wel een beetje hard is voor je rug in den beginne, wordt het hele handeltje terug in de kast gegooid. Het Japanse asagohan (= ontbijt) is ook niet echt vergelijkbaar met onze Corn Flakes of boterhammekes. Ik kreeg daarentegen rijst, wortels, waterblad, kleine gedroogde visjes en misosoep te eten. Heerlijk, en dit alles dan nog eens met o-hashi (chopsticks), zodat een ontbijt al gauw een brunch wordt. 's Namiddags vertrokken we met de trein naar Himeji om het wereldberoemde middeleeuwse kasteel Himeji-jo te bezoeken. Dit architecturale meesterwerk heeft zijn bijnaam (zie titel)niet gestolen: het maagdelijk witte gebouw met gekromde daken rijst boven de hele stad uit als een opstijgende (witte) reiger. Het is echt een immens bouwwerk met verschillende omwallingen, poorten, gebouwen en een heuse harakiri-tuin, alwaar ik natuurlijk geneigd was om voor het oog van Yuji's camera (en onverwacht ook enkele Duitsers) een korte demonstratie van het eeuwenoude samurai-ritueel te geven. Pijnlijk ... Ook de aanpalende Japanse Kookoen was zeer de moeite. Deze typische tuin bestond uit vijvers met gigantische koi-karpers, watervalletjes, stapstenen, bruggetjes, bamboe en Japanse huizen. Onderweg naar Himeji hebben we halt gehouden in Akashi, alwaar de versgevangen vis uit de Seto Naikai ofte de Japanse Binnenzee met veel vertoon verkocht wordt. Hier aten we tako-yaki, stukjes inktvis in een 'smoutebol' van ei. Terug thuis stond er heerlijke sukiyaki op tafel.

Emergency Solution

Omdat dit ding vanuit Japan blijkbaar moeite heeft met lange saaie teksten ga ik vrij kort zijn en vooral over Japan zelf vertellen. Kuala Lumpur is trouwens veel beter om live te horen want er was veel emotie die dag ... Voor alle duidelijkheid: ik ben dus goed aangekomen in Japan. Yuji is me komen ophalen en met de bus en een voor mij onduidelijke volgorde van openbaar vervoer zijn we dus op zijn univ gesukkeld, alwaar we Ai, een klasgenote van Yuji, ontmoet hebben. Na een lange babbel met wat klasgenoten (vooral van de vrouwelijke soort, de mannelijke soort lijkt wel bang van mij of misschien moeten ze mij gewoon niet) zijn we met z'n drieen iets gaan eten in 1 van de vele cafetaria's op de univ, Japans eten uiteraard. Vervolgens gingen we naar Yuji's dubbel appartement waar ik zijn familie ontmoette en mijn Belgische kadootjes van de hand deed. Ze leken er erg blij mee te zijn, maar dat lijken Japanners altijd als ze iets krijgen. Maar dit was wel oprecht denk ik. Vriendelijke mensen, die familie Hidemura ...

Test, 1, 2, test

Ja lap, het lijkt hier allemaal niet te werken zoals het hoort. Grrrrr! Ik was hier dus al een uur of zo een heel verslag aan het maken van de voorbije dagen en dan geraakt da niet gedownload en was het zomaar weg. Het is om te schreeuwen ...