Het Nirvana nabij ...

Ik zal nog maar eens iets van mij laten horen zeker. Ik ben nu 3 volle dagen in de stad van het protocol. Drie mooie dagen, maar ook drie hele drukke. Ik ga jullie niet opzadelen met een opsomming van alle tempels die ik al heb bezocht in een poging mijn leven te beteren en de verlichting of het Nirvana te bereiken. Ik heb gemerkt dat ik daar nog wel wat aan moet werken ... In alle geval, vrijdag ben ik naar het zuiden van Kyoto getrokken om naar de reflectie van het fenikspaviljoen in de vijver te gaan kijken en daarna een fikse wandeling door 1000-den rode Torii te maken van tempel tot tempel. 's Avonds ben ik met Karly, de Australisch-Nieuw-Zeelandse architecte, naar Kiyomizuderatempel by night gaan zien. Het complex was prachtig verlicht maar jammer genoeg ook overbevolkt. Hoe dan ook is het een van de bloedmooiste dingen die ik in mijn leventje al heb gezien. Gisteren ben ik de tempels van Higashiyama (de oostelijke bergen) gaan bezoeken. Ook mooi, maar wederom veel te druk. Het serene Japanse zen-gevoel was ver te zoeken. Op Tetsugaku no michi (Pad der Filosofie) zouden de bloeiende kerselaars in al hun pracht in het zonnetje aan het stralen zijn. Aangezien ik daar altijd voor te vinden ben, ik daar dus naartoe. Groot was mijn verbazing echter dat 124 999 996 andere Japanners dezelfde keuze gemaakt hadden (4 Japanners niet, want als de familie van Yuji daar was geweest hadden ze wel iets laten weten). Na wat koppengeloop ben ik dan toch op een of andere manier in het red-light-going-out-district geraakt: Gion. De buurt waar het traditionele Japan, in de vorm van geisha's en met rode lampionnen verlichte houten huisjes, hand in hand gaat met het neonverlichte straatbeeld van bars, cafe's, duistere praktijken, nacht- en andere 'ahum' clubs. 'Wonto a messaaju? (Want a massage?) 'IIe, iie!' en snel verderlopen.