Als een lentebloesem zich in een Amerikaans schip gooit

't Is weer ff geleden dat ik hier nog eens iets heb kunnen inzetten. Dat komt omdat het internet hier vrij duur is en bovendien voor deze site nog niet goed werkt ook. Soit, de laatste dag in Ise-shi heb ik dus de Ise-Jingu bezocht. Dit schrijn, bestaande uit een binnen- en een buitenschrijn, is eigenlijk het belangrijkste van het hele land. De reden: Amaterasu-no-Omikami, de zonnegodin zelve, schepster van alle leven en dood, heeft hier haar domicilie. Ik moet zeggen, ze heeft wel een speciale architecturale smaak: mooi en origineel. Om 25 jaar wordt het schrijn afgebroken en herbouwd op een vlakte vlak naast het huidige schrijn: decadent? Tja, ze is al softer geworden want vroeger moest ze om de 20 jaar een nieuw onderkomen hebben. Naast de zonnegodin vinden ook de keizerlijke regalia hier hun thuis: het zwaard, de spiegel en nog iets dat ik vergeten ben. Dan maar naar Tokyo, de stad van blazing lights, crazy nights and sumo fights (zo zegt de Lonely Planet). Met de shinkansen spoorde ik met 300km/u naar het noorden. De eerste dag in Tokyo besloot ik het 'rustige' deel te bezoeken: Asakusa en Ueno. Een tempel met kraampjes a la Scherpenheuvel, een park, zwervers en een reuzengroot kerkhof. Gisteren bezocht ik eerst Akihabara, de buurt waar de duty free elektroshopindustrie welig tiert om daarna af te zakken naar het keizerlijk paleis. De woning van de chrysanten troon (zoals het Japanse keizerschap wereldwijd en door jullie al dan niet bekend is) stelt echter niet veel voor: je komt namelijk niet verder dan de toegangspoort en de slotgracht en je kan juist het eerst gebouw van het complex zien. Het de twee parken er aan verbonden en welk toegankelijk voor het publiek zijn wel prachtig. Dan naar Yasukunischrijn, het schrijn van de keizerlijk familie, waar niet de onschuldige oorlogsslachtoffers maar wel de hoogste Japanse oorlogscriminelen vereerd worden. Tja, je moet er mee leren leven ... Ze denken dan wel niet aan de miljoenen Japanse burgers die gestorven zijn, gelukkig denken ze wel aan de gewone soldaat die er niet van onderuit kon te sterven voor zijn land en voor zijn keizer (vooral voor zijn keizer). Het bijhorende museum was knap, maar vrij heel patriotistisch. Er stonden 2 'zerosen' ofte 'zero fighters', de vliegtuigen die door de kamikaze werden gebruikt om zich in de Amerikaanse oorlogsvloot de dood in te vliegen. De vliegtuigen hebben als bijnaam 'sakura' (kersenbloesem): na een periode van pracht en roem, sterft de bloem al vallende op de grond. Verder raakte de bruidspoppen me wel: enkele beschadigde poppen die door de ouders, broers en zussen van gesneuvelde ongetrouwde jongens in het schrijn werden geofferd teneinde de zielen van hun zonen of broers ten ruste te brengen. Sterk! Hoe melodramatisch ook, veel van deze doden waren mijn insziens overbodig. Dat zovelen hebben moeten sterven voor een man die dacht dat hij een god was ... (deze zin van kritiek op het Japanse keizershuis kan hier beter binnenskamers blijven, wil ik voorkomen om de komende jaren in een Japanse cel te verblijven)