S P O N S S T E E N

Hubert Spons

 

Het is een vooroordeel vooroordelen vooroordelen te noemen

 

+

 

"Wir sind zwar manchmal grob, aber wir meinen es auch so."

(Beiers volksgezegde over de Beieren)

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

 

 

1. ARTIKELEN en BLOGS (van nieuw naar oud)

 

 

Nummer        Titel

 

(654) EINDE en NIEUW BEGIN

 

     Sinds 22 oktober 2009 (nr. 653) was het mij om redenen buiten mijn wil, onmogelijk commentaren te plaatsen.

     Vanaf vandaag, zaterdag 5 december 2009, kan ik ze hervatten. Ik zal ze beperken tot korte kanttekeningen (zonder nummering, met enkel de datum van plaatsing).

 

               O = O = O = O = O = O = O = O = O = O = O = O = O

 

Zondag 11 juli  2010

 

Nederland heeft in achterlijkheid nog altijd een voorsprong op de rest van Europa. Vroeger, toen men nog het onderscheid maakte tussen het verdwaasde en het gezonde deel van het land, werd dat gezegd van het progressieve deel van Nederland: ‘Holland’, of de ‘Randstad’. Die tijd is voorbij. Heel Nederland is nu door het tollen van de linkse mallemolen uit zijn evenwicht geraakt. Gevolg: wat eens als een ‘Hollands’ verschijnsel werd beschouwd, wordt nu heel Nederland ten laste gelegd.

     De plaag van de ‘loverboys’ bijvoorbeeld wordt nu in het buitenland als typisch Nederlands beschreven. Dat is ook de strekking van het artikel dat het Duitse weekblad Der Spiegel over het fenomeen heeft gepubliceerd in zijn nummer van 5 juli 2010 (Morgens Mathe, Mittags Hure).

     De loverboys zijn de vooral Magrebrijnse jonge kerels die meisjes van 13, 14, 15 jaar in de omgeving van hun school aanspreken, of op het internet contacteren, en ze door allerlei amoureuze tactieken zodanig van hen afhankelijk maken dat ze uiteindelijk voor hen de prostitutie ingaan.

     De feiten kunnen niet geloochend worden. De Nederlandse politie kent het milieu en heeft betrouwbare cijfers over het aantal ‘slachtoffers’. Het zwakke punt van de geldende opvatting over de nieuwe sociale kwaal ligt precies in het feit dat men de op die manier gerekruteerde jonge prostituees beschouwt als slachtoffers van de loverboys. Gewoonlijk wordt de misdadigheid van de immigrantenjongeren door de eensgezinde Europese pers van de meest uiteenlopende gezindtes ontkend of weggemoffeld. Eigenaardig genoeg wordt hen in dit geval, waar ze terecht gedeeltelijk onschuldig kunnen pleiten, geen enkele verzachtende omstandigheid gegund.

     Nochtans zijn er andere verklaringen voor het gemak waarmee jonge deernen in korte tijd veranderen in heuse sloeries.

     Wanneer individuen een bepaalde keuze maken, is het heel moeilijk te bewijzen dat het niet hun vrije keuze was. De hoererij is zeer verspreid, en beperkt zich  niet tot sociaal achtergestelde individuen of groepen. Het aantal meisjes en vrouwen uit normale middens die beroepsmodel willen worden, of in de kringen van de beroepssport rondhangen op zoek naar een gemakkelijke en niet alledaagse manier om in hun onderhoud te voorzien, bewijst voldoende dat men de verklaring voor hun gedrag niet noodzakelijk hoeft te zoeken in de duivelse machinaties van allerlei booswichten. In het geval dat ons bezighoudt, kunnen sommige meisjes het gewoon in hun genen hebben. Of, om het in ouderwetse termen te zeggen, ze kunnen zich geroepen voelen.

     Bovendien kan hun familie of hun bredere omgeving die roeping opwekken of versterken. In Nederland is dat gemakkelijk aan te tonen. Alles in de opvoeding van de jongeren is daar gericht op hun ‘emancipatie’. Van in hun jonge jaren, met enige overdrijving kan men zeggen van in de wieg, wordt hen door hun opvoeders ingeprent dat ze hun seksualiteit vrij moeten uitleven. Wie kan de dolle maagden verwijten dat ze de lokroep van hun lichaamssappen ongeremd beantwoorden, en er een lucratieve bezigheid van maken? Dat hun minnaars, later uitbuiters, behoren tot de in het progressieve westen als onaantastbaar beschouwde kaste van de exotische immigranten, kan hun ijver alleen maar versterken. Ongeremd wippen, en daarbovenop de reputatie van progressiviteit verwerven, wat kan een Hollandse meid nog meer verlangen?

    De bewering dat de loopbaan van de jonge Hollandse hoertjes niet uitsluitend of hoofdzakelijk op gang wordt gebracht door de loverboys, maar door hun ouders en opvoeders, wordt door Der Spiegel zelf geïllustreerd. Waarschijnlijk ongewild, want op die manier toont het blad de desastreuze gevolgen van de progressiviteit aan. Een van de moeders van verdwenen meisjes die door het weekblad worden opgevoerd is lerares. Ze toont de kamer van haar dochter. Die bevat alle attributen van wat in het artikel een ‘normale teenagerkamer’ genoemd wordt, o.a. een foto van Bob Marley, de koning van de reggae en van het blowen. Ik wil geen overhaaste conclusies trekken, maar vind toch dat de volgende vraag moet gesteld worden: “Iedereen weet hoe progressief en verziekt het Nederlands onderwijs is. Is het toeval of fataliteit dat een dochtertje van een lerares uit dat gedegenereerde onderwijssysteem op het slechte pad geraakt?’

 

 

Zondag 4 juli  2010

 

Een zeventienjarig Indisch meisje uit Gingelom is enkele dagen geleden tijdens een familiereis naar Indië door haar stiefvader vermoord omdat ze in Vlaanderen wilde  trouwen  met een Indische jongen uit een lagere kaste dan die waar haar familie toe behoort.

     Ik koop en lees geen Belgische kranten en dus wist ik over die misdaad alleen wat de Vlaamse TV- en radiozenders erover hadden bericht. Omdat ik veronderstelde dat ondertussen de meeste bijzonderheden wel zouden gekend zijn, heb ik vandaag op de websites van de Vlaamse kranten het hele verhaal opgezocht.

     Dat heeft wel enige moeite gekost. Nergens was het nieuws te vinden op een prominente plaats (bijvoorbeeld op de hoofdpagina van de site), of onder een vette kop. Uiteindelijk heb in het archief (!) van het Belang van Limburg de volledige toedracht van de feiten ontdekt.

     Het is gemakkelijk te begrijpen waarom dit verhaal met nog meer discretie behandeld wordt dan doorgaans het geval is wanneer misdaden zich voordoen in kringen van exotische immigranten. De details zijn zo gruwelijk dat zonder verdoezelcampagne de Vlamingen nog meer versterkt zouden worden in hun wantrouwen tegenover de humanistische preken  over de verbroedering met de ‘anderen’.

     Enkele relevante citaten:  het slachtoffer, dat in augustus 18 zou worden, was pas afgestudeerd aan het Koninklijk Atheneum van Sint-Truiden; ze werd door haar stiefvader gewurgd en opgehangen aan een ventilator aan het plafond; die enscenering moest de moord vermommen als zelfmoord;  het lichaam werd snel gecremeerd om sporen uit te wissen; volgens de vriend van het meisje gaat het om een eremoord; het koppel zou in augustus trouwen; omdat de betrokken jongeman tot een lagere kaste behoort, werd het meisje geliquideerd; haar ouders hadden en er al meerdere keren mee gedreigd de geliefden te vermoorden  als ze met elkaar bleven omgaan.

     De verenigde volksverlakkers (de mediafiguren, de politici, de progressisten in hun totaliteit), hebben een speciale reden om er het zwijgen toe te doen. Ze hadden het vertrek van het meisje uit België, dat veel weg had van een ontvoering, kunnen verhinderen.  De familie was al vele jaren in België. Ze woonde in de provincie Limburg. Daar zijn de zeden en gewoonten van de Indiërs, meer speciaal van de Sikhs, genoegzaam gekend. Het meisje liep school in het atheneum van Sint-Truiden. De buren van de familie, de schooldirectie, de leraren en de medeleerlingen van het meisje moeten dus wel iets afgeweten hebben van wat er zich afspeelde binnen haar familie en haar bredere omgeving. Als we niet bestuurd en voorgelicht werden door morele castraten die elke uitheemse heerserskaste dulden als die maar een kleurtje heeft, zou het Indische meisje niet aan het begin van haar volwassen leven zijn vermoord en opgebrand. In de plaats daarvan zouden de individuen die haar moord aan het voorbereiden waren, tijdig zijn uitgeschakeld. Met geoorloofde of ongeoorloofde, vreedzame of gewelddadige middelen. In dergelijke gevallen zijn alle gewetensbezwaren uit den boze.

 

 

Donderdag 24 juni 2010


Op de vooravond van het festival van Werchter hebben de media gewoontegetrouw aandacht voor de problemen die de ‘festivals’ meebrengen.

     Ze meldden bijvoorbeeld dat er opnieuw plannen worden bedacht om de geluidsoverlast die ze veroorzaken binnen de perken te houden. Eigenaardig vind ik dat er heel vaag gesproken wordt over ‘festivals’, terwijl iedereen weet dat het gaat over festivals van pop- en aanverwante muziek (dit laatste moet gepreciseerd worden, want de muzikale smaak van de jeugd is van een rijke verscheidenheid). Waarom dat verdoezelend woordgebruik? Uit schaamte, om het oudere publiek er niet aan te herinneren dat in de jeugdcultuur muziek en lawaai synoniemen zijn? Waarmee gezegd is dat om de geluidsoverlast te elimineren de festivals beter worden afgeschaft, of ondergebracht in geluidsdichte bunkers.

     De festivals zijn nu wetenschappelijk bestudeerd door het onderzoeksbureau Insites, in opdracht van de jongerenzender Studio Brussel.  De ernst van de studie kan dus niet in twijfel getrokken worden vermits hij werd besteld door een officieel staatsorgaan. Dit laatste kan  er bovendien niet kan van verdacht worden vijandig te staan tegenover het vrijgevochten deel van de Vlaamse onvolwassenen.

     Het best gedocumenteerd zijn de activiteiten die de Vlaamse jeugd ontplooit op of in hun onderbuik. ‘Zowat één op vijf festivalgangers heeft al eens een onenightstand gehad op een festival (in het Nederlands: een vluggerdje). Eén op drie gebruikte daarbij geen condoom. In totaal zeggen de helft van de festivalgangers al eens seks gehad te hebben op een festival. 8 procent deed dat zelfs al op het festivalterrein zelf.)’ Daar blijft het niet bij. Tijdens één van de ochtendprogramma’s van VRT 1 vertelde een festivaldeelnemer dat enkele enthousiastelingen het zelfs deden onder het podium.

     ‘Drugs worden maar door een minderheid gebruikt. Eén op drie doet het wel eens'.

     14 procent wast zich nooit tijdens een festival. 80 procent gebruikt minstens op één festivaldag deodorant, tandpasta of een verse onderbroek.

     Men kan zich afvragen hoe het gesteld is met de hygiënische voorschriften op de festivals, als men toelaat dat ongewassen jongeren zonder condoom liggen te rollebollen op de feestweide en onder het concertpodium

     Nergens in het rapport zoals het in de pers is verschenen, is er sprake van de politieke opvattingen van de jongeren. Is dat overbodig omdat het allemaal progressisten zijn? M.a.w., iemand die zich tijdens een festival nooit wast, is per definitie een principiële tegenstander van extreemrechts.

    

 

Zondag 20 juni 2010

 

Soms vraag ik mij af waarom iemand nog een krant koopt met een andere bedoeling dan er huishoudafval in te verpakken. Soort hoort toch bij soort?

     Geen enkele communicatievorm is beschermd tegen de geestelijke bevuiling die ons door de pers wordt opgedrongen. Zelfs als je de website van een krant of magazine opent, komt de stank je tegen. Je zou nochtans verwachten dat de redacties daar wat voorzichtiger zouden zijn. Geen enkele halfwas koopt nog een krant, maar hij beschikt wel over een laptop. Een tekst- of fotoleverancier van het internet zou dus zijn normale vuilbekkerij wat moeten matigen.

     Een uitzichtloze wens. Ik lees zaterdag 19 juni op de webversie van Het Belang van Limburg een verklaring van Cameron Diaz [volgens de bijgaande foto een vrouwmens, waarschijnlijk een ster van de popcultuur, en dus geliefd bij de redacteurs van HBvL]: Ik hou van beestachtige seks. Dergelijke uitspraak valt in progressieve intellectuele kringen niet uit de toon, want daar wordt alles wat verband houdt met ‘piemel en kut’ onder cultuur geklasseerd. Maar dat een vroegere burgerlijke krant ermee uitpakt, toont aan hoever de verrotting in de pers en de media over het algemeen gevorderd is.

     In de Amerikaanse media geeft men zich soms de moeite dergelijke uitspattingen onder een aangepaste titel onder te brengen. De in Europa gehate nieuwssite FOXnews bijvoorbeeld noemt die rubriek FOXtarts, naar de gekende term ‘popstars’, waarin het tweede woord vervangen wordt door ‘tarts’ (sletten, dellen, sloeries). Ik zie de Vlaamse media nog niet zo vlug op dergelijk helder taalgebruik overgaan.

     

 

Maandag 31 mei 2010

 

Duitse zelfvernedering.

     De meeste Duitsers zijn wat fier omdat hun zangeresje het Europese “Songfestival 2010” gewonnen heeft.

      De fierheid is niet onverdeeld. Vele bladen maken zich vrolijk over het schabouwelijke Engels dat zij produceerde. Het rechtse weekblad Junge Freiheit betreurt bovendien dat zij, zoals bijna alle deelnemers, in het Engels heeft gezongen.

     Die Duitse onderdanigheid tegenover de wereldtaal wordt zelfs niet geapprecieerd door àlle Engelstaligen. De Berlijnse website BZ laat een journalist van de Times de spot drijven met het bastaardtaaltje en het boerse accent van de polyglotte Duitse. Hij vergelijkt haar Engels met dat van een Australische schaapsscheerder of van een drugdealer uit een Londense achterbuurt.

     Vlaamse Vlamingen zullen onmiddellijk denken aan de verwaalste Vlamingen die voor Franstaligen willen doorgaan, maar achter hun rug uitgelachen worden om hun Belgische Frans (“Venez une fois avec”).

     De Duitsers die hun eigen taal verloochenen voor het Engels, en de Vlaamse lafaards die pronken met een koeterwaalse versie van het Frans, verdienen niet beter. Kruiperigheid mag nooit beloond worden.

 

De Italianen onderwerpen zich minder gemakkelijk aan de Engelstalige overheersing.

     In een ouder nummer van de Duitse versie van het vrouwenblad ELLE vond ik een artikel over de huidige directrice van het befaamde Italiaanse modehuis GUCCI, Frida Giannini.

     De journaliste was in Rome aanwezig bij de voorbereidingen voor een show in Milaan. Zij stelde vast:

1. de leden van de ploeg waren niet ouder dan 24 jaar;

2. hoewel ze afkomstig waren uit vele landen, was de voertaal er niet het Engels, maar het Italiaans.

     Een internationale groep jonge mensen die in Italië werkzaam zijn, erkent zonder geweeklaag of geleuter de voorrang of zelfs de exclusieve rechten van de taal van het land. Waarom zou wat in Italië als normaal beschouwd wordt, zelfs door anderstalige buitenlanders, in Vlaanderen als provincialisme moeten bestempeld worden?

N.B. Italianen blinken zelfs niet uit door respect voor andere talen. Als ze in Brussel of in Vlaanderen kun beroep uitoefenen of hun waar aan de man willen brengen, zullen ze natuurlijk puffen van verontwaardiging als ze niet minstens onthaald worden in het Frans, de zustertaal van het Italiaans, maar in een Germaanse taal, bijvoorbeeld in het Engels of het Nederlands. Het volstaat dan hen op een beleefde of onbeschofte manier duidelijk te maken dat wie met een Germaans volk wil onderhandelen, dat in zijn taal moet doen. De Vlamingen hebben genoeg ervaring met  taalconflicten om bij uitstek geschikt te zijn om de heropvoeding van Latijnse culturele barbaren te verzorgen.

 

 

Zondag 16 mei 2010

 

De Amerikaanse golfkampioen Tiger Woods was tot voor kort een van de populairste lievelingen van de progressieve armen van geest in Europa en de Verenigde Staten.

     Hij is een zwarte. Dat alleen al maakte hem bijna immuun voor kritiek. Bovendien was hij getrouwd met een blanke. Hij behoorde dus tot de gekleurde stoottroepen die het best bewaakte bezit van de blanken, hun vrouwen, moeten veroveren. Dat deed de blanke dégénérés, die hun eigen ras haten, kwijlen van genot. Hij stond bijna op gelijke voet met Barack Obama, de nieuwe, zwarte machthebber van de V.S. (eindelijk!).

     Maar dan brak het schandaal los over de ontelbare paringpartners van hun held. Op zich zou zijn seksuele vraatzucht geen bezwaar zijn geweest, want vrijgevochten geesten nemen geen aanstoot aan oeverloze promiscuïteit. Daarenboven behoorden de speeltjes van Woods  allemaal tot het blanke ras, wat aantoonde hoe ver de verovering van de blanke bastions door de kleurlingen was gevorderd. Maar het spektakel kwetste de feministische gevoelens van onze progressisten. Een zwarte man op blanke vrouwen, driemaal hoera, maar de officiële echtgenote kon van haar kant exclusieve rechten opeisen. Vooral omdat ze door haar huwelijk bewezen had zich neer te leggen bij en zelfs te ijveren voor de  maatschappelijke ontwikkeling naar meer rassenvermenging.

     Het koppel had ondanks zijn goede bedoelingen de progressieve geesten voor een dilemma geplaatst. Tiger Woods, de incarnatie van het seksuele aspect van de revolutie van Obama, had zich geopenbaard als een vrouwenverachter!

     Maar humanisten hebben hun eigen voorzienigheid die hen in noodgevallen uit de penarie helpt.  Hier heeft ze ervoor gezorgd dat in het dossier Tiger Woods – Elin Nordegren (zo heet de dame die zijn naam van trouwe echtgenoot en trouwe huisvader moest ophouden), enkele elementen te vinden zijn die het beeld van mevrouw als bijna onberispelijke jonkvrouw meer met de werkelijkheid van het milieu van de beroepssport in overeenstemming brengten. In dat milieu gedragen de mannen zich meestal als dekhengsten. Wat daar ‘liefde’ en ‘liefdesverhouding’ genoemd wordt, lijkt meer op de praktijken die in de prostitutie gebruikelijk zijn dan in de hoofse minne. Vraag en aanbod, kopen en doorverkopen, zo worden de vrouwen er verhandeld

     De Amerikaanse pers heeft zonder schroom of respect voor de ‘privacy’ van de betrokken partijen, breeduit onthuld dat de toekomstige mevrouw Woods indertijd een zeer gunstig huwelijkscontract heeft bedongen (gunstig zelfs naar Amerikaanse maatstaven). M.a.w. de vrouwelijke partner heeft duidelijk laten blijken dat ze te koop was. Of beter gezegd ‘te huur’, want in die kringen gaat het doorgaans om tijdelijk regelingen. In het contract zou zelfs gestipuleerd staan welke vergoeding haar zou uitbetaald worden in verhouding tot de kortere of langere termijn dat ze bij haar geliefde zou blijven.

     Is dit alles niet voldoende om Tiger Woods te ontheffen van voorbijgestreefde plichtplegingen als huwelijkstrouw, en om hem het recht toe te kennen zijn overkokende lichaamssappen de vrije loopt te laten, zonder zich om de bezwaren van reactionaire zuurpruimen te bekommeren?

 

 

Maandag 29 maart 2010

 

De Belgen gebruiken de laatste tijd elke aanleiding om de Vlamingen te bezwadderen. Ze voelen nattigheid. In de politieke peiling van La Libre Belgique die vandaag werd gepubliceerd, behalen N-VA en Vlaams Belang samen 35 % van de Vlaamse stemmen. Zelfs als men in aanmerking neemt dat de N-VA wellicht de neus niet ophaalt voor een Belgisch compromis, zijn die

percentages voor de Belgen onrustwekkend. Vandaag  schrijf LL zelf over haar eigen peiling : ‘En Flandre, il est temps d’actionner le tocsin. La situation est inquiétante. La montée en puissance des nationalistes donne froid dans le dos.’

     Ik gebruik voor de tegenstanders van de Vlamingen bewust de benaming ‘Belgen’, omdat ze etnisch niet scherper kunnen gedefinieerd worden. Hun kern wordt natuurlijk gevormd door Walen, maar die wordt aangevuld met een verre van verwaarloosbare groep verwaalste of Waalsgezinde Vlamingen. De ‘Franstalige’ Belgen beroepen er zich bovendien met nadruk op deel uit te maken van ‘la Francophonie internationale’, zodat ze zich meer verwant voelen met Franssprekende Afrikanen dan met hun buren uit de oude Europese landen: Duitsers, Nederlanders, Vlamingen. Dergelijk gemengd gezelschap is natuurlijk voorbestemd om in zijn contacten met meer samenhangende volksgroepen rare sprongen te maken. Die uitzonderingstoestand raakt misschien niet het wezen van het etnische conflict tussen de Vlamingen en het Walendom c.s. uit, maar hij mag in een gedachtewisseling daarover niet verwaarloosd worden als men wil vermijden van onvolledige of vervalste gegevens te vertrekken.

     Het meest recente incident in wat men cynisch de onophoudelijke broedertwist tussen de Belgische hoofdstammen kan noemen, betreft een opiniestuk in de krant Le Soir tegen het decreet over ‘wonen in eigen streek’ en tegen de ‘wooncode’.  In vertaling: ‘De wooncode en de wet van de vergelding’.

Het is van de hand van een voormalige mensenrechtenactivist die nu als professor internationale journalistiek verbonden is aan de Université Catholique de Louvain (dat is de officiële benaming; bedoeld wordt: ‘Louvain-la-Neuve). Het werd overgenomen door De Standaard, voorzien van aseptische commentaar.

      Bart de Wever, voorzitter van de N-VA, heeft klacht ingediend bij het Centrum-met-de-leugenachtige-naam, niet zozeer wegens de inhoud van het artikel, maar vooral omdat het geïllustreerd wordt met een foto van slachtoffers van etnische zuiveringen in Nigeria. Is dat een grapje van de voorzitter? Welke Vlaamsgezinde groepering maakt bij het Centrum een kans? BdW is bovendien een paar jaar geleden al van een koude kermis thuisgekomen. Zijn bede werd toen door het Centrum afgewezen, want ‘de antiracismewet is niet van toepassing, aangezien Vlamingen en Walen niet tot verschillende rassen behoren’.

     Maar kom, we moeten toegeven dat de vooruitzichten voor de Vlaamse Vlamingen sinds lange tijd nooit zo goed waren. Dat betekent echter ook dat de Belgische Vlamingen hun wapentuig gaan vernieuwen om de definitieve nederlaag af te wenden. Ze zullen hun slogans laten opfrissen door reclameschrijvers om aan te tonen dat het belgicisme niet voorbijgestreefd is, maar aansluit bij de moderne tendensen van openheid en verdraagzaamheid. De woordvoerders van de Vlaamse Beweging zullen ze verder laten overschreeuwen door intellectuele nozems uit de pers en uit de al dan niet gecamoufleerde linkse politieke hoek.

     Van de genoemde anti-Vlaamse agitatoren hebben we enkele exemplaren aan het werk gezien tijdens de discussie rond het hetze-artikel in Le Soir.

     Marc Reynebeau is een van de meest bedrijvige Vlaamse collaborateurs van het belgicisme in Vlaanderen. Hij mocht in De Standard over 2 pagina’s tekeer gaan tegen de Vlaamse nationalisten. Zijn verhaal staat vol leugenachtige beschuldigingen die de verdorven natuur van de Vlaamse nationalisten moeten aantonen. (Op de website In Flanders Fields staat een grondige analyse door Philipp van den Abbeele).

     Luckas Vander Taelen, progressist, humanist en onversneden Belg, noemt Vlaanderen in De Standaard in verband met de wooncode ‘een sovjetrepubliek’. Wat krijgen we nu? Stond communistisch Rusland niet aan het hoofd van  de wereldwijde emancipatorische beweging? (Voor details kan men ook hier op Flanders Fields terecht).

     De hoofdredacteur van DS, Peter Vandermeersch, valt in het gezelschap van deze patriotten niet uit de toon. In een brief aan Monique Delvaux van Le Soir, die in DS is verschenen, schrift hij:

- ‘De Standaard en Le Soir hebben veel gemeen’

- ‘Ook ik vind de wooncode een gaffe.

     Met dank aan het Internet. Aangezien ik sedert minstens een twintigtal jaren geen Belgische kranten meer koop, zou ik zonder het net het verloop van de Belgische klucht niet meer kunnen volgen.

 

 

Donderdag 25 maart 2010

 

De nieuwsdienst van de VRT is sinds enkele dagen in zijn nopjes. (NB: nieuws betekent bij de VRT propaganda. Niet enkel, en tegenwoordig al minder en minder, voorlichting, informatie). De redder van het echte Amerika, dat van de lokale zwarten en van de gekleurde immigranten en insluipers, Barak Hussein Obama, heeft zijn nieuwe wetgeving over de gezondheidszorg erdoor gekregen (Patient Protection and Affordable Care Act, meer dan 2700 bladzijden). Hoezee!

     De kenner die voor de VRT uit de VS bericht, heeft de laatste maanden zijn beschouwingen systematisch afgesloten met het keervers: Blijven proberen, Obama, blijven proberen. Zullen de luisteraars het ooit mogen meemaken dat de VRT-correspondent in Italië een tijdlang zijn kronieken afsluit met de aanmoediging: Niet opgeven, Berlusconi, niet opgeven? Natuurlijk niet. Er zijn van die keerpunten in de wereldgeschiedenis dat objectiviteit in de berichtgeving voorbijgestreefd is.

     Maar de VRT en heel progressief Vlaanderen wacht waarschijnlijk een bittere ontnuchtering. Het onderzoeksbureau Rasmussen Reports meldt dat in een recente peiling 11% van het Amerikaanse publiek Obama met de beoordeling gunstig bedacht. 64% oordeelde dat hij a poor job deed. Om te bewijzen dat een reactionair zoals ik niet van sportiviteit gespeend is, voeg ik eraan toe dat dit laatste percentage een tijd geleden nog 71 % bedroeg. De VRT kende die weinig flatteuze cijfers waarschijnlijk niet, anders hadden de nieuwslezers ze waarschijnlijk als een gunstig voorteken geïnterpreteerd.

     Dat is maar een voorproefje. Op dit ogenblik is de snelheid waarmee de aanvallen op de nieuwe wetgeving elkaar opvolgen, al niet meer bij te houden. Het ziet er niet naar uit dat die binnen afzienbare tijd zulllen stilvallen of zelfs maar verzwakken. De Frankfurter Allgemeine Zeitung heeft de pittigste samenvatting gegeven van wat Obama en zijn volgelingen te wachten staat: Nach de Schlacht ist vór der Schlacht! 

 

Vrijdag 19 maart 2010

 

De Amerikaanse politicus en publicist Patrick J. Buchanan doet in zijn column van 18 maart  een vaststelling die progressieve commentatoren graag zouden  verdoezelen:

Ethnonationalism. The Wars of Tribe and Faith Return” (zie de website VDARE).

     Hij geeft een opsomming van de etnische staten die zijn ontstaan ten gevolge van het uiteenvallen van de Sovjet-Unie en Joegoslavië : Tajikistan, Kyrgyzstan, Oezbekistan ,Turkmenistan; Kroatië, Slovenië, Bosnië, Macedonië, Montenegro, Kosovo.

     Die omwenteling was volgens hem het gevolg van een heropleving van het etnisch nationalisme, die al in 1991 was vastgesteld door de Amerikaanse geschiedschrijver  Arthur Schlesinger in zijn boek ‘The Disuniting of America’.

  "Nationalism remains after two centuries the most vital political emotion in the world -- far more vital than social ideologies such a communism or fascism or even democracy. [...] Within nation-states, nationalism takes the form of ethnicity or tribalism."

Hij voorzag dat etnische verbondenheid wel eens taaier en historisch  belangrijker zou kunnen zijn dan globalisering en democratisering. Buchanan ziet een bevestiging hiervan in het feit dat in de Irakese verkiezingen volgens de etnische afstamming werd gestemd. Koerden stemden voor andere Koerden. Het westen beeldde zich in dat het echte democratie naar het Midden-Oosten had gebracht. De bewoners zelf zagen ze als een middel om hun eigen hegemonie te vestigen.

     Buchanan geeft nog andere voorbeelden van situaties waarin het democratische idealisme van het westen heeft geleid tot etnische rivaliteit, nationalisme en religieus fanatisme.

     Schlesinger had zijn boek geschreven als reactie op een vlaag van etnische en raciale twisten in de VS. Hij beschouwde die als een onderdeel van een wereldwijde evolutie. Hij schreef  toen:  "The ethnic upsurge in America, far from being unique, partakes of the global fever."

     Na de politieke toestand in de wereld te hebben ontleed, komt Buchanan tot dezelfde conclusie: “Indeed, separatism and secessionism seem to be in the air”. Verwijzend naar de lichtende voorbeelden van de Europese Unie en van hun eigen vaderland, zullen de Belgische politieke notabelen dat betwisten. Maar die houden zich zelfs van de domme als ze het in Keulen horen donderen.

 

 

Woensdag 17 maart 2010

 

Nog altijd laten Vlaamse naïevelingen zich wijsmaken en maken ze zichzelf wijs dat “zonder splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde in België geen grondwettelijke verkiezingen meer mogelijk zijn”.

     De Gazet van Antwerpen bijvoorbeeld meent tot die conclusie te mogen komen na het arrest van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg in de zaak Mircea Grosaru (krant van 17 maart 2010).

     Grosaru is een lid van de Italiaanse minderheid in Roemenië die aanvankelijk niet in het parlement mocht zetelen. Het Hof voor de Rechten van de mens heeft in een arrest gesteld dat “alle verkiezingen moeten gecontroleerd worden door een onafhankelijk en onpartijdig rechterlijk orgaan”. In Roemenië  gebeurde dat niet.  Het heeft zijn wetgeving moeten aanpassen zodat Grosaru nu in het Roemeense parlement kan zetelen.

     België, Italië en Luxemburg bezitten dergelijk onafhankelijk orgaan niet. In die landen verklaart elk nieuw parlement dat het in overeenstemming met de grondwet werd verkozen. Tegen die beslissing is geen verhaal mogelijk. Daarom hoopten belgicistische “grondwetspecialisten” van het type Johan van de Lanotte dat België de fijngevoeligheden van Europa kon negeren door elk nieuw parlement zich grondwettelijk verkozen te laten verklaren. Alsof een beschuldigde zelf zou mogen beslissen of hij al dan niet schuldig is.

     De maatregel die het Europese Hof voorstelt, zou voortaan dergelijk boerenbedrog kunnen verhinderen, op voorwaarde dat ze onverkort wordt uitgevoerd. Zoals altijd wanneer de Vlamingen een gunstige beslissing van de Europese organen verwachten, is ook hier echter voorzichtigheid en cynisme geboden. Het Hof  zelf reikt de Walen en verwaalste Vlamingen op voorhand al een helpende hand:  “het gebrek aan bijkomende controle op de verkiezingen is hier misschien te rechtvaardigen, gezien de jarenlange democratische praktijk in deze drie landen, maar toch vindt het Hof dat er een beroepsmogelijkheid bij een onafhankelijke en onpartijdige rechtbank moet zijn”. Klinkt dat niet echt Belgisch? Een lofzang op de Belgische democratie, gevolgd door een nobele intentieverklaring om de Vlamingen in slaap te wiegen?

     De Vlamingen die zich aan de illusie van de GvA willen overgeven, moeten er rekening mee houden dat niemand hun kant zal kiezen. De Europese Unie zelf, de Europese democratische partijen, alle Vlaamse partijen van Belgische strekking, alsook de volledige Vlaamse pers, zullen forfait geven bij elke poging om op grond van het nieuwe arrest de kleine Germaanse volksgroep die Vlaanderen bevolkt gelijke electorale rechten te bezorgen.

     Het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde wordt niet gesplitst. De Vlamingen zullen evenmin op een andere manier hun recht bekomen. Er zal een begin gemaakt worden met de uitbreiding van Brussel ten nadele van Vlaanderen. Niemand kan voorzien hoever die uiteindelijk zal reiken. Laten we niet vergeten dat de Walen en de verwaalste Vlamingen nog altijd niet het verlies van Leuven verteerd hebben

 

Zondag 7 februari 2010

 

De Belgische, Wallonië minnende Vlamingen hebben het op dit ogenblik druk met het oplappen van de barst in de verstandhouding tussen de Vlamingen en het Walendom c.s. (mijn terminologie), of Vlamingen en Franstaligen (hun terminologie). Die heeft altijd bestaan maar is nu meer dan ooit zichtbaar door de nonchalance waarmee de Franstalige media de recente uitbarsting van geweld in Brusselse immigrantenmilieus heeft beschreven.

     De VRT en de Belgisch gezinde Vlaamse pers hebben na een korte periode van verwarring hun koelbloedigheid herwonnen en zijn nu ijverig bezig de onverschilligheid van het Waalse publiek en zijn pers te nuanceren. Zo publiceerde De Standaard op 4 februari een artikel van ‘de Franstalige, progressieve journalist Claude Demelenne’. Een progressist: de lezers van DS worden dus meteen gerustgesteld wat de scherpzinnigheid, de verdraagzaamheid en de eerlijkheid van de auteur betreft.

Zijn argumentatie laat echter een dubbelzinnige indruk na. De titel is categoriek: Vlaamse vrienden, Franstaligen denken zoals jullie. Maar uit de rest van het stuk blijkt duidelijk dat met die zin alleen de gewone Franstalige burgers bedoeld worden, niet de politici en de journalisten:

De linkse Franstalige partijen  (…) weigeren de realiteit onder ogen te zien. Ze minimaliseren het stedelijke geweld, en dat doet een deel van de Franstalige pers ook.

Maar de auteur stelt de Vlaamse vrienden gerust:

Ook wij constateren de feiten: gewelddadige rellen in Molenbeek en Anderlecht, politiemensen verwond en aangevallen, de autoriteiten uitgedaagd, inwoners van bepaalde gebouwen belegerd. Enz.

Allemaal goed en wel, maar de Vlaamse lezer kan er niet omheen dat de Walen en verwaalsten voor hun verblinde politici blijven stemmen. Hij vraagt zich dus af of de gewone Walen wel zo erg van mening verschillen met hun leiders en hoofdarbeiders als deze commentator het doet voorkomen. Misschien wel op het nu acute probleem van de stadsguerrilla van de immigranten. Maar beschouwen ze dat niet als een tijdelijk verschijnsel, dat bovendien minder bedreigend is als de georganiseerde veroveringstocht van de Vlamingen? Zou de Waal en de verwaalste Vlaming niet liever zijn onenigheid met de Brusselse immigranten bijleggen en ze inzetten in de strijd tegen de Vlamingen? Per slot van rekening maken die al deel uit van de Francophonie Internationale of willen ze er zo vlug mogelijk in opgenomen worden. Ten andere, hebben Brussel en de Belgische francofonie niet allerlei exotische landverhuizers verwelkomd of zelfs aangetrokken om ze als hulptroepen tegen de Vlamingen te gebruiken?

     Tussen Walen en Vlamingen heerst er voortaan een koude oorlog. Sommige Walen proberen het terrein te ontmijnen met een bekentenis zoals ‘In Franstalig België bestaat er een soort engelachtig, moraliserend links dat een waar intellectueel schrikbewind voert’. De Vlamingen zullen ze verwerpen als de zoveelste veinzerij.

 

 

Donderdag 3 februari 2010

 

Al zappend heb ik gisteren in het EO-televisieprogramma De Moraalridders een gedeelte meegemaakt van een gesprek met Frits Bolkestein.

      Volgens hem lijdt het westen aan een gebrek aan zelfvertrouwen in de eigen cultuur, en is dat gedeeltelijk de schuld van het christendom dat de West-Europese cultuur nog steeds doordrenkt met wereldvreemde gedragsregels waaraan niemand kan voldoen: “keer elkaar de andere wang toe” en “heb uw naaste lief als uzelf”. Desondanks vindt hij het westen superieur aan de islam.

     Buiten deze stellingen zijn drie dingen mij tijdens deze uitzending opgevallen.

1. Knevel van de EO had opnieuw een das aan. De laatste tijd presenteerde hij met open hemd en was zijn houding tegenover de islam toegeeflijker geworden. Voorspelt de terugkeer van de das de terugkeer naar strengere principes?

2. Bolkestein ziet een grotere inzinking van het westers zelfvertrouwen in protestantse dan in katholieke middens. Is de benoeming van de conservatieve Belgische bisschop Léonard tot kardinaal een bewijs van het weerstandsvermogen van katholiek Europa? Zijn België en Wallonië minder verloederd dan wordt aangenomen?

3. Bolkestein: het christendom is een “slavengodsdienst” (naar Nietzsche). Door hem is “de hele erfenis van imperialisme en kolonialisme verloren gegaan”. Die twee doodzonden van de westerse cultuur waren dus eerder deugden? Strekt de vergevensgezindheid van Bolkestein zich uit tot nog andere facetten van de westerse beschaving die volgens de moderne Bijbel helse straffen verdienen?

 

 

Donderdag 21 januari 2010

 

Tijdens mijn recente wandelingen over het internet ben ik enkele keren de naam Benny Morris tegengekomen, die mij onbekend was of uit mijn geheugen was gewist.

     Hij is een Israëlisch historicus die begonnen is als linksbuiten en dus als sympathisant van de Palestijnen, die van de Israëli’s  verregaande toegevingen tegenover hun Arabische buren verwachtte, omdat alleen op die manier de vrede in het Midden-Oosten en de rechten van de  Palestijnen konden hersteld worden. Ondertussen is zijn zicht op dat deel van de wereld verhelderd. Hij huldigt nu minder salonfähige opvattingen. Hij is nu voorstander van een oplossing met twee staten. Niet op de bekende manier (Israël + een Palestijnse staat bestaande uit de West-Bank en Gaza), maar met Israël en een confederatie tussen de Palestijnen en Jordanië). Hij is immers tot de vaststelling gekomen dat er een onoverbrugbare kloof gaapt tussen de doelstellingen van de Palestijnen en die van Israël. Natuurlijk door de schuld van de Palestijnen (en de moslims  in het algemeen). Die kunnen geen begrip opbrengen voor de verlangens van het Joodse volk. Ze hebben niet het minste respect voor het menselijk leven. Enz.

     B. Morris is links gebleven en wordt nog als dusdanig erkend. Hij schrijft nog in en wordt nog geïnterviewd door The Guardian. Hij is door zijn bekering geen verstoteling geworden. De reputatie van de Vlaming die enkele van zijn opvattingen overneemt en toepast op de Belgische toestanden, zou dus geen enkel gevaar moeten lopen. Er gaapt een kloof tussen de Vlaamse Vlamingen en de Walen en verwaalste Vlamingen. Het Walendom c.s. zal nooit zonder bijbedoelingen de rechten van de Vlamingen erkennen. De Vlamingen zijn dus evenzeer als de Israëli’s gemachtigd op een veilige manier van hun vijanden te scheiden.

     Waarom zoeken de Vlaamse nationalisten geen inspiratie bij realisten als Morris en zijn geestesgenoten? Worden zij niet voortdurend aangespoord over de grenzen te kijken in plaats van zich op te sluiten in hun provincialisme? Welaan dan!

 

Zaterdag 16 januari 2010

 

Het herstel van de VS als meest invloedrijk westers land zal niet van Barack Obama komen. Eén blik op de collectie naïevelingen en antiblanke racisten die zijn Amerikaanse en Europese claque vormen, maakt dat al duidelijk. Maar ook het gros van de Amerikaanse kiezers hebben het opgegeven. De laatste presidentskandidaat die de aftakelende reus had kunnen redden, Patrick Buchanan, werd weggevaagd.

     Diezelfde Buchanan heeft op 7 januari een column gepubliceerd waarin hij de mislukking van de VS om wereldwijd de democratie te installeren vaststelt:  Democratization – Another God That Failed (te vinden op het internet, o.a. op de website VDARE).

     Hij vertrekt van de stelling van Gideon Rachman, de redacteur buitenland van de FinanciaL Times: 

America is Loosing the Free World. The largest democracies of South America, Africa, the Middle East and Asia—Brazil, South Africa, Turkey, India—are all moving out of America's orbit. (T)he assumption that the democracies would stick together is proving unfounded."

Buchanan citeert nog een paar andere gezaghebbende commentatoren:

° “Democratic solidarity is being trumped by an older solidarity - of Third World people of color against a ‘white, rich Western world’.”

°  “Across the Middle East America is "not liked, not respected and not feared."  

     De auteur van de  laatste  zin vraagt zich af: "If the United States is not liked or respected throughout the Arab countries, why on earth would Americans want to democratize them?"

Buchanan laat enkele vroege Amerikanen antwoorden.

John Winthrop: “Among civil nations, a democracy is ... accounted the meanest and worst of all forms of government."

Adams: “Remember, democracy never lasts long. It soon wastes, exhausts and murders itself. There never was a democracy yet that did not commit suicide."

Jefferson: “A democracy is nothing more than mob rule, where 51 percent of the people may take away the rights of the other 49.”

Buchanan besluit zijn artikel met een vraag (die hij impliciet al heeft beantwoord), met een afwijzing van de democratie: “Is democratism our salvation—or an ideology of Western suicide?” Hij spoort de Amerikanen in feite aan volwassen te worden en hun democratische hersenspinsels op te geven.

     De vermanningskuur die Buchanan voorstelt kan een remedie zijn voor het hele westen. Ook voor de Vlamingen. Zelfs de radicalen onder hen, zij die naar een onafhankelijk Vlaanderen streven, lijden chronisch aan de Belgische vorm van de democratie. Die kan voor Vlaanderen even noodlottige gevolgen hebben als de Amerikaanse versie voor de Amerikanen, want hij houdt in dat België de kaarten mag blijven schudden. Laat de Vlaamse Vlamingen het eens proberen met een onverbloemde machtspolitiek.

 

 

Vrijdag 1 januari 2010

 

Omdat de Amerikanen eindelijk de wens van de progressieve Europeanen hebben vervuld door een racistische zwarte tot president te verkiezen, beelden laatstgenoemden zich in dat het Amerikaanse volk hen in conformisme, collectivisme, en antiblank racisme aan het inhalen is.

De Europese kenners van Amerika hebben die evolutie altijd al onvermijdelijk gevonden. De volmaakte mens is per definitie een progressist. Waarom zou een zo ‘modern’ volk als de Noord-Amerikanen daar een uitzondering op maken? Daarom hebben de Europese intellectuelen de Amerikaanse linksen altijd als de enige vertegenwoordigers van het echte Amerika beschouwd.

Daarin vergisten ze zich, want de achtereenvolgende generaties immigranten in de VS hebben het individualisme en de ondernemingsgeest van de eerste kolonisten overgenomen en voortgezet. Met andere woorden: de kiezers van Obama, de steuntrekkers dus  en zij die het willen worden, vertegenwoordigen niet de oorspronkelijke Amerikanen.

De echte Amerikaanse geest leeft ook niet bij de modieuze commentatoren van de grote Amerikaanse zenders die door onze inlandse imitatoren worden nageaapt, maar bij de minder bekende onafhankelijke geesten  die de kritiek op hun land niet sparen zonder zijn verdiensten te ontkennen.

Een van hen is de columnist Paul Craig Roberts. Hij laat geen gelegenheid voorbijgaan om het militarisme, het imperialisme en de slaafse houding van de VS tegenover Israël te hekelen, maar tegelijkertijd prijst hij de kwaliteiten van de Westerse en dus ook van de Amerikaanse cultuur.

Een van zijn recentste commentaren (op de website http://vdare.com - The Greatest Gift For All), geeft een volledige en klare samenvatting van wat hij in het westen waardeert. Ik haal er de meest scherpzinnige opmerkingen uit.

In our culture the individual counts. This permits an individual person to take a stand on principle, to become a reformer and to take on injustice.

This empowerment of the individual is unique to Western civilization. (…).  It has made him a citizen equal in rights to all other citizens, protected from tyrannical government by the rule of law and free speech. (...). In Western civilization reformers can reform, investors can invest, and entrepreneurs can create new products and new occupations.

The result was a land of opportunity. The United States attracted immigrants who shared our values and reflected them in their own lives.  Our culture was absorbed by a diverse people who became one.   

Maar volgens Roberts wordt de essentie van de westerse cultuur  bedreigd door de zucht naar verscheidenheid: Diversity is becoming the consuming value and is dismantling the culture. Daar moeten we niet aan toegeven, want: There is plenty of room for cultural diversity in the world, but not within a single country. A Tower of Babel has no culture.

Deze goede raad zouden alle westerlingen moeten opvolgen. Vooral de Vlamingen, die zich gemakkelijk laten wijsmaken dat ze open moeten staan voor de verlangens van de Walen en de verwaalsten in plaats van zich door nationalisme en racisme te laten meeslepen.

Uit heel de column weerklinkt hetzelfde frisse geluid.

 

 

Vrijdag 25 december 2009

 

Op zaterdag 5 december heb ik enkele overwegingen gewijd aan de eindconclusie van een artikel in het Engelse weekblad The Economist: “We (de auteur heeft het over de staten van de Europese Unie) are all Belgians now”. Die stelling is geen eerbetoon aan België, want ze is gebaseerd op een bewijsvoering die aantoont dat de Europese Unie het verloederde Belgische staatsbestel aan het overnemen is.

De argumentering vertoont een zwakheid die nooit ontbreekt wanneer buitenlandse journalisten over België schrijven. Zelfs als ze inzien dat België geen echte eenheidsstaat meer is, maar meer en meer evolueert naar twee verschillende, zelfs vijandige etnische deelstaten, blijven ze spreken over België, en over “Belgische” kwaliteiten en gebreken. Zo ook in dit geval: de Europeanen verworden allemaal tot Belgen, maar er wordt niet bij gezegd dat de ontaarding van de Belgische democratie het gevolg is van de overmacht van de Walen en de verwaalste Vlamingen. Iemand die de Belgische politiek zelfs maar oppervlakkig volgt en de Belgische geschiedenis niet uitsluitend in zijn officiële versie kent, moet nochtans tot die conclusie komen. De hoofdstad is er de meest frappante illustratie van. Ze wordt bestuurd door een coalitie van die twee groepen. De Vlaamse Vlamingen hebben er geen invloed.

Brussel heeft onlangs Vlaams-Brabant dagenlang overspoeld met smerig afvalwater, omdat het moderne zuiveringsstation waarover het beschikt, was stilgelegd. Het incident werd door de hoofdstedelijke politici voorgesteld als het gevolg van een conflict tussen de uitbaters van het station en het Brusselse bestuur. Aannemelijker als verklaring lijkt opzet of geveinsde onachtzaamheid. De vijandigheid van de Brusselse en Waalse kringen tegenover Vlaanderen is een vorm van racisme, met inbegrip van zijn biologische aspecten. We moeten daar geen nobele beweegredenen achter zoeken. Het argument waarmee ze in België de voorrang opeisen, wij behoren tot de Francophonie internationale, staat gelijk met culturele diefstal. Zijzelf hebben maar een povere bijdrage geleverd aan de glans van de Franse taal en literatuur (zeker als men de inbreng van de Vlamingen aftrekt). Hun pogingen nieuw territorium te veroveren op Vlaanderen staan al dichter bij de barre werkelijkheid. Vlaamse grond inpalmen, en Vlaamse werklust uitbuiten, dat is waar de Walen en verwaalste Vlamingen werkelijk in uitblinken. De afkeer van Vlaanderen en zijn bewoners heeft geen beredeneerde verklaringen nodig, ze is aangeboren. De Vlaamse politici die daar niet de gepaste conclusie uit trekken (“op racisme moet met racisme geantwoord worden)”, zijn lafaards of volksverraders.

 

 

Maandag 14 december 2009

 

In China is een vrouw geëxecuteerd, omdat ze 22 schoolkinderen tot prostitutie had gedwongen.

Dit is goed nieuws voor de mensen die het bestaan van menselijk afval niet ontkennen, bijgevolg voorstander zijn van het behoud van de doodstraf, maar moeten vaststellen dat ze in onze verloederde tijd nog maar zelden wordt toegepast, en dan nog vooral op ideologische tegenstanders in plaats van misdadigers.  

Het bericht dat ik hierover heb gelezen is afkomstig van het anp, het algemeen nederlands persbureau, de officiële nieuwsleverancier van de Nederlandse media (bladen, radio, televisie). Nederland telt een aantal militante en schaamteloze verdedigers van seksueel verkeer met jonge kinderen (gekend onder de min of meer verhullende benamingen knapenliefde, pedoseksualiteit, pedofilie), vooral in de media en de intellectuele kringen. Mag ik uit de terughoudendheid van het anp concluderen dat Sommige Nederlandse instituten nog niet zijn aangetast door de meest extreme vormen van het progressisme? In ieder geval verpakt  het anp zijn verslag niet in romantische en humanistische beschouwingen over de verdraagzaamheid die we ook  tegenover déze uitingen van de emancipatiedrang moeten tonen.

 

 

Zaterdag 5 december 2009

 

Volgens het Engelse weekblad The Economist is de recente benoeming van een aantal topfunctionarissen van de EU het resultaat van horse-trading (in het Nederlands koehandel, wat heel wat minder nobel klinkt) (22 november 2009, artikel van Charlemagne, de correspondent van het blad bij de Europese Unie). De EU loopt daardoor het gevaar a giant Belgium te worden.

België steekt in zijn ogen alle Europese landen de loef af in het vormen van schimmige regeringscoalities: een samenraapsel van partijen die elkaar verafschuwen, met quota voor het aantal Vlaamse en Franstalige ministers, die gemeenschapen vertegenwoordigen die elkaar evenmin kunnen ruiken. Democratische beginselen spelen geen rol, aangezien partijen die bij de verkiezingen een opdonder kregen rustig verder kunnen regeren. De benoeming van Herman Van Rompuy (president van de Raad) en van mevrouw Ashton (buitenlandse zaken) is een symptoom van die Belgische ziekte, de coalitiezucht, die talent en verdienste dikwijls minder belangrijk vindt dan evenwicht.

The Economist ziet de toekomst van Europa niet rooskleurig in: We are all Belgians now. De goede Belgen kunnen echter troost zoeken bij de hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws. Die heeft onlangs in een debat verklaard dat België geen mislukte staat is zoals de Vlaamse nationalisten blijven beweren, maar een kunstwerk. Om even op de uitdrukking horse-trading terug te komen: sommige mensen zien geen verschil tussen een raspaard en een knol.

 

 

                                                       (653) BRUSSEL ONDER EUROPEES BESTUUR?

Donderdag 22 oktober 2009

 

     Niet iedereen prijst zich gelukkig in Brussel te wonen, la deuxième ville francophone du monde, zoals ze door de Waalse en de verwaalste Belgen in hun pompeuze stijl genoemd wordt.

     Zeker niet de meerderheid van de beschaafde buitenlanders waarover de Duitse krant Die Welt op 19 oktober heeft geschreven onder de titel Brüssel ist Europas Hauptstadt des Verbrechens: 35.000 EU-Beamte leben hier, 2500 Diplomaten, Zehntausende Abgesandte von Verbänden, Instituten und Unternehmen, Journalisten, Militärs. De aanleiding voor het artikel dat Brussel ook beschrijft als ‘ein Dorado für Kriminelle’, was de overval op het Duitse Europarlementslid Angelika Niebler die in het hart van de Europese wijk bestolen en afgeranseld werd door twee ‘twee jongeren’ (dat zijn de termen die het blad gebruikt, in overeenstemming met de stijlvoorschriften die de ontaarde humanisten de pers oplegt wanneer ze schrijft over misdadigers die behoren tot een beschermd ras of volk).

     In de rest van het verhaal wordt geen enkel stinkend Brussel putje afgedekt. De ereplaatsen die de Belgische hoofdstad bekleedt op de recordlijsten betreffende moorden en gewelddelicten; de gebrekkige uitrusting, de onverschilligheid en de onbeschoftheid van de politie; de verdraagzaamheid tegenover de misdaad, die niet bestreden maar geduld wordt.

     Maar de journalisten van Die Welt, alsook de medewerkers van het Europese Parlement en van de internationale ondernemingen die ze hebben ondervraagd over Brussel, gebruiken misschien krasse taal, maar ze durven toch niet de diepe oorzaken van de wantoestanden aanraken en evenmin de harde maatregelen die eraan zouden kunnen verhelpen.

     De correspondenten van Die Welt over de overval die zijzelf hebben opgetekend: ‘Eine Szene aus einer afrikanischen Millionenmetropole? Aus einem Slum in Rio de Janeiro oder Kalkutta? Nein, der Vorfall passierte im Herzen von Brüssel, der Hauptstadt Belgiens und der Europäischen Union (…)‘. 

Ze hadden moeten antwoorden: Inderdaad, dat is uit Brussel geworden sinds het bijna helemaal is verfranst en bovendien door exotische landverhuizers werd overstroomd. Ze hadden dan kunnen uiteenzetten hoe de Waalse partijen dat soort ‘immigranten’ kwistig naturaliseren om in België als tegenwicht te dienen tegen de gehate Vlamingen, en die in Brussel helemaal te verdringen.  

     Mevr. D. R-B, vice-voorzitter van het Europese parlement, over de middelen waarover de Europese Unie beschikt om de Brusselse burgervaderen tot de orde te roepen: ‘Wir haben doch kein echtes Druckmittel. Die Stadt Brüssel weiß doch ganz genau, dass wir hier nicht weggehen können.‘

De dame die door de auteurs als een zeer krachtdadig personage wordt omschreven, heeft ongelijk. Europa hoeft niet uit Brussel weg te gaan. Men zou de Belgische instanties het bestuur van Brussel kunnen ontnemen. Met andere woorden: waarom Europa het gezag over zijn hoofdstad niet gewoon laten overnemen? Met minder of helemaal geen Waalse en verwaalste Belgen in het bestuur van Brussel zou het ook gemakkelijker worden de Afrikanisering en islamisering van Brussel (en van België) terug te dringen.

 

(652) KORTWEG vrijdag 16 oktober 2009.

 

     De Duitstalige gemeenschap zal in verband met de splitsing van BHV een belangenconflict inroepen, zoals Wallonië en België dat wensen. Haar minister-president heeft verklaard voorstander te zijn van een oplossing voor BHV die het voortleven van het land verzekert, met andere woorden: van een niet-oplossing. Dat verbaast niet van de kant van de meest belgicistische etnische groep van België, die zich zelfs niet Duits durft noemen. Zij is waarschijnlijk  zelfs nog grondiger verwaalst dan de gematigde Vlaamse partijen.

     De Vlaamse Vlamingen hoeven niet rood aan te lopen van verontwaardiging. De Duitstalige Belgen zijn nu eenmaal wat ze zijn: de zwakste schakel in het geheel van Duitse of Duitstalige volken en etnische minderheden, dat zelf al niet uitblinkt door zijn zelfbewustzijn. De Vlamingen moeten koudweg notitie nemen van hun weigering de Waalse overheersing te doorbreken, en nu al de afrekening voorbereiden. Op een ogenblik dat een van de hoofddoelen van de Vlaamse gemeenschap erin bestaat haar eigen bevoegdheden te verstevigen en uit te breiden, en dat de economische en financiële crisis het etnische egoïsme tot een morele verplichting heeft verheven, zijn represailles op dit gebied een uiting van goed bestuur.

 

 

(651) WIJSHEID UIT DUITSLAND

Woensdag 14 september 2009

 

     Zoals elke Vlaming die enkel Vlaamse en Belgische kranten leest, niet weet, heeft een belangrijk personage uit het Duitse publieke leven onlangs met enkele viriele uitspraken over Berlijn en zijn autochtone en geïmmigreerde bevolking, het kwezeldom in de Bondsrepubliek dooreen geschud.

     Thilo Sarrazin is lid van de SPD (Sozialdemokratische Partei Deutschlands). Hij heeft zich eerst verdienstelijk gemaakt in de politiek, als senator (schepen) van financiën in Berlijn. Volgens de Duitse pers is die stad zich door zijn toedoen langzamerhand aan het losmaken van de schuldenlast die ze sinds de val van de Berlijnse muur meesleepte. Zijn kwaliteiten raakten bekend in de bankwereld. Enkele maanden geleden werd hij directielid van de Bundesbank, met drie volgens kenners zware taken in zijn opdracht. Wegens een aantal zondige gedachten die hij recentelijk in een interview heeft publiek gemaakt, zijn twee van die opdrachten hem ondertussen al ontnomen. Nadat de media hem er enkele dagen lang van langs hadden gegeven.

     Gezien de ernst van die sanctie, moet hij wel een grove overtreding hebben begaan. Gezien de verontwaardiging van de media, moet hij zich wel hebben misdragen op een domein dat de humanisten als onschendbaar beschouwen. Zelfs zonder iets van het verhaal af te weten, kan men concluderen dat het een misdrijf betreft tegen het laatste taboe dat nog overeind is gebleven: de eerbied voor de immigrant, vooral in zijn meest nobele incarnatie, de moslim.

     In het betreffende interview heeft T. Sarrazin uitgebreid zijn visie gegeven over de ontwikkeling van Berlijn na de val van de muur. Hij legt de schuld voor de stagnatie van de Duitse hoofdstad gedeeltelijk bij historische omstandigheden (het uitmoorden en het verdrijven van de Joodse bevolking in de nazitijd). Gedeeltelijk bij de mentaliteit van de Berlijnse bevolking zelf (verslingerd aan de subsidiecultuur; de omwenteling van ’68, toen ‘Menschen die gerne beruflich aktiv waren, ersetz wurden durch solche die gerne lebten’). Voor een groot gedeelte aan de plaag van de Turkse en Arabische immigranten:

Eine große Zahl an Arabern und Türken in dieser Stadt, deren Anzahl durch falsche Politik zugenommen hat, hat keine produktive Funktion, außer für den Obst- und Gemüsehandel, und es wird sich vermutlich auch keine Perspektive entwickeln.‘

‚Die Araber und Türken haben einen zwei- bis dreimal höheren Anteil an Geburten, als es ihrem Bevölkerungsanteil entspricht. Große Teile sind weder integrationswillig noch integrationsfähig.‘

Enz.

     Het hoeft dus niet te verwonderen dat hij in de Duitse media wordt bekritiseerd. Ik moet toegeven, minder dan men zou mogen verwachten bij een overtreding van het heiligste van de heilige geboden. Maar dat maakt deel uit van de tactiek van de Duitse (en de Europese) pers. Vele Duitsers zitten zich te verkneukelen bij het lezen van de brutaliteiten van Sarrazin. Als de pers met de gebruikelijke hatelijkheden antwoordt, zou die groep nog talrijker worden. Op die manier is het ook gedeeltelijk te verklaren waarom de Vlaamse kranten het incident uitgebreid verzwijgen. Ook vele Vlaamse lezers zouden de opvattingen van Sarazzin niet zo radicaal vinden, en zich niet de les laten lezen door de gedegenereerde humanisten van de pers.

     De interessantste zin van het interview staat aan het einde. Het is een wijsheid waar westerse landen, ook Vlaanderen, hun voordeel kunnen mee doen: Wir brauchen Klasse statt Masse.

 

 

(650) KORTWEG donderdag 8 oktober 2009

 

     De pers meldt: “De hoofdverdachte van de moord op juwelier Eddy Sabbe in Lede drie jaar geleden, leeft volgens Belgische speurders in luxe in de Marokkaanse stad Tanger. Ze vermoeden dat hij met de opbrengst van de roof de Marokkaanse gerechtelijke autoriteiten heeft omgekocht. Hij heeft de dubbele nationaliteit en Marokko weigert hem uit te leveren of te arresteren.

1. Waarom stopt België niet met het toekennen van de Belgische nationaliteit aan personen uit landen die hun burgers hun oorspronkelijke nationaliteit laten behouden wanneer ze er een andere verwerven? Op die manier wordt het gemakkelijker ze buiten te houden of buiten te zetten.

2. Waarom handelt België hier en in gelijkaardige gevallen niet in de geest van Guantanamo? In de geest van, maar op een kleinere schaal, wat niet betekent met een kleinere efficiëntie. Een landje als België kan natuurlijk niet zoals de VS ergens een speciale gevangenis inplanten voor terroristen en ander internationaal gespuis dat op zijn grondgebied of tegen zijn burgers een misdaad heeft begaan of plant. Maar er zijn andere, nog radicalere procedures denkbaar die een land met beperkte middelen wel aankan. België kan een contract aangaan met gespecialiseerde huurlingen, of desnoods zelf een soort ‘bestraffings-‘ of ‘moordbrigade’ oprichten, om ontvoeringen of doodstraffen uit te voeren in landen die hun misdadigers en moordenaars in bescherming nemen, bijvoorbeeld uit racistische motieven zoals in dit geval.

     Zoals het cliché zegt: kleine landjes kunnen op sommige gebieden groot zijn, zelfs het voorbeeld geven.

 

 

(649) KORTWEG woensdag 7 oktober 2009

 

     Liefde maakt blind. Haat scherpt de blik. Dave Sinardet is een politicoloog die doceert aan verschillende Vlaamse universitaire instellingen maar in zijn columns en publieke uitspraken zijn afkeer voor de Vlaamse Vlamingen zonder enige terughoudendheid uitstalt.

    Zo iemand ziet de fouten van de ‘Vlaamsgezinde’ partijen duidelijker dan hun aanhangers, omdat die geneigd zijn hun geestesgenoten een zwakke houding te vergeven. Wie geeft graag toe te sympathiseren met een partij zonder ruggengraat?

     In een recent artikel over het nationalisme in Quebec schreef hij: In Quebec blijft de onafhankelijkheidsgedachte gestoeld op een expliciet nationalistisch discours: De ‘Québécois’ zijn een volk, een land, een natie, met een eigen taal, cultuur, geschiedenis en territorium. Ze kan zich pas volledig ontplooien als ze zichzelf volledig kan besturen. In Vlaanderen verdween dat verhaal op de achtergrond. Het N-VA-discours bijvoorbeeld werd gedenationaliseerd en berust nu op rationaliteit, goed bestuur en cijfers. Nationalisten zonder natie. Maar met een rekenmachine.

     Het is een weg die de Volksunie vroeger al heeft bewandeld en die haar op een dwaalspoor heeft gebracht: wij zijn geen romantici, maar berekenende Realpolitiker. Zoals haar voorgangster maakt de N-VA zichzelf en haar aanhangers iets wijs. Om naam te maken als fijne politieke strategen moet men voordurend kunnen scoren. Anders moet men zich tevreden stellen met nu en dan een toevalstreffer.

 

 

(648) HET INTERNET ALS LEUGENDETECTOR

Zaterdag 3 oktober 2009

 

     Steeds meer Vlamingen volgen de politieke actualiteit via het internet. Tot die conclusie komen in elk geval twee onderzoekers van de K. U. Leuven die het gebruik van de belangrijkste nieuwsbronnen door de Vlaamse bevolking in de periode 2001-2008, gemeten hebben.

     De resultaten zijn samengebracht in twee bevolkingsgroepen: hoog- en lager opgeleiden (H en L). De grootste verliezer is het televisienieuws: 10 percent minder bij H, tamelijk stabiel bij L. Het radionieuws houdt stand bij H, maar verliest klanten bij L. De kranten delen in het verlies. In 2001 beweerde nog 44 percent van de Vlamingen dagelijks een krant te lezen (te LEZEN, niet te KOPEN), in 2008 is het aantal gedaald tot 40 percent. Die daling is nog altijd minder dan bij de televisie en de radio.

     Deze statistiek zou veel nuttiger zijn als ze ook vermeldde waarom de afvalligen en de bekeerlingen hun houding tegenover de nieuwsmedia hebben veranderd. Her persagentschap BELGA spreekt daar niet over. Heeft het die details weggelaten, of staan die ook niet in de overzichten van de Studiedienst van de Vlaamse Regering waarop de vorsers van de KUL hun conclusie hebben gebaseerd? In dat geval mag de burger vragen waarom de Studiedienst daar geen onderzoek heeft naar gedaan. Om de neutraliteit van de uitkomst te waarborgen? Om de radiozenders, de televisieomroepen en de pers te sparen, die alle drie iets te verbergen hebben? Of gewoon omdat dergelijke gedetailleerde vraagstelling zo ingewikkeld is dat ze gemakkelijk kan gemanipuleerd worden, door de ondervragers zelf tijdens de enquête of door partijdige commentatoren nadien?

     Bij gebrek aan gegevens over de redenen van het ‘kiesgedrag’ van de Vlamingen tegenover hun nieuwsmedia, blijft de individuele Vlaming alleen de mogelijkheid zijn eigen houding en de motieven die erachter schuilen, te omschrijven, in de veronderstelling dat ze enige gelijkenis vertonen met die van sommige van zijn ‘landgenoten’.

     Ik koop en lees al vele jaren geen enkele Vlaamse krant of nieuwsmagazine meer, al voordat het internet algemeen verspreid was.

Voor het binnenlandse nieuws hadden en hebben ze geen enkel nut. Ze zijn allemaal min of meer links en progressief, en Belgisch-nationalistisch. Met andere woorden: dodelijk conformistisch. Om te weten of er regen te verwachten is, om te horen uitleggen waarom de Belgische Vlaamse partijen in het federale parlement weer in het voordeel van de Walen en verwaalsten hebben gestemd, volstaat het dagelijks enkele minuten naar het radiojournaal te luisteren. De duiding die erop volgt, is op een beledigende manier voorspelbaar en wordt door mij dus als straf genegeerd of omgezet in het tegenovergestelde. Hetzelfde geldt voor het televisienieuws.

Eigenlijk was het voor de opkomst van het internet niet onoverkomelijk moeilijk op de hoogte te blijven van wat er in het buitenland precies omging. Het volstond wekelijks enkele ‘stoute’, dus vooral rechtse magazines te lezen om de werkelijkheid te scheiden van de ‘progressieve’ en ‘democratische’ propaganda. Wie bijvoorbeeld niet wist wat de echte bedoelingen van de antiracistische campagnes waren, had dat aan zichzelf te wijten.

     Door de uitbreiding van het internet, de tegenstanders spreken van ‘wildgroei’, kan de ongelovige Thomas natuurlijk veel gemakkelijker de leugens van de oude media ontmaskeren. Het is eenvoudig een lijst aan non-conformistische websites en van weerspannige columnisten aan te leggen. Met een paar sprongetjes op het net kan men de waarheid ontdekken of gecamoufleerde details te voorschijn halen. Een typisch en niet gefingeerd voorbeeld. De VRT en DE MORGEN melden dat het aantal moorden in de VS gestegen is. Even op het net de Amerikaanse pers raadplegen, en men ontdekt dat een essentiële bijzonderheid verzwegen werd: de stijging is hoofdzakelijk te wijten aan de vermeerdering van het aantal moorden door immigranten of door Amerikaanse zwarten.

     Ik ben ervan overtuigd dat meer en meer Vlamingen de versie van het nieuws die door de Vlaamse zenders en de Vlaamse kranten wordt geleverd, zo grondig zijn gaan wantrouwen dat ze die berichtgeving eerst systematisch gaan controleren, en ze na een tijd zelfs helemaal links laten liggen voor de vele en gevarieerde nieuwsbronnen op het internet.

     Men hoeft dus geen vernuftige redeneringen op te bouwen om te verklaren waarom de traditionele nieuwsmedia delen van hun publiek moeten afstaan aan het internet. Niemand wordt graag dag in dag uit in de luren gelegd door waanwijze leeghoofden.

 

 

(647) DE ONTAARDE HUMANISTEN

Zaterdag 26, zondag 27 september 2009

 

     Heeft het humanisme afgedaan? Ik bedoel het humanisme in de levensbeschouwelijke betekenis van het woord: Levensbeschouwing die de menselijke waardigheid als levensdoel stelt zonder uit te gaan van enige godsdienstige overtuiging (Verschuren).

     De humanisten zelf zullen zich verbijsterd afvragen hoe reactionair en wereldvreemd iemand wel moet zijn om in 2009 dergelijke onzin zelfs maar te suggereren. Is niet precies dit jaar in de VS een nieuwe president aangetreden die zich sterk maakt de Amerikaanse droom, de moderne vorm van het humanisme, te verwezenlijken?

     Nooit in het verleden heeft men de menselijke waardigheid beschermd en bevorderd zoals nu het geval is. In de Nederlandse taal heeft men zelfs een term uit de zuigelingenverzorging overgenomen om de grenzeloze aandacht aan te duiden waarmee het individu wordt omgegeven. Hij wordt gepamperd.

     Tot zover lijkt er niets dramatisch aan de hand te zijn. Hoogstens zou de toestand kunnen dienen als onderwerp van een politieke klucht. Ware er niet het feit dat de progressist in het geheel een overheersende rol speelt, de fanaat die gelooft dat de menselijke geschiedenis één onstuitbare vooruitgang is. Elke rechtgeaarde burger heeft volgens hem de morele plicht daaraan zonder voorbehoud mee te werken, zelfs als hij op die manier het nagestreefde ideaal zelf soms in gevaar brengt. Dat is meestal immers slechts een tijdelijke toestand. Alleen het einddoel telt, en dat zal, volgens de historische wetmatigheid van het progressisme, in elk geval bereikt worden. Een voorbeeld om deze houding te illustreren. De pacifist zal in bepaalde omstandigheden aanvaarden dat van twee strijdende volkeren er één volledig wordt uitgeroeid omdat het daarna geen gevaar meer kan en zal vormen voor zijn buren.

     In grote delen van het Westen zijn we in onze houding tegenover de islam op dat punt aangeland. De islam belijdt, ook volgens de progressisten, een reeks morele, religieuze en politieke opvattingen die westerse gelovigen en vrijzinnigen alleen maar achterlijk en mensvijandig kunnen noemen. Maar onze eigen democratische en tolerante instelling verbiedt ons zijn aanhangers te verplichten zich in onze landen bij onze wetten en regels neer te leggen. Aanvankelijk wordt er wat gediscussieerd, van de kant van de Europeanen zelfs met een zekere heftigheid om het volk te bewijzen dat men pal staat. Maar uiteindelijk geeft men de radicale moslims toch hun zin, want we zijn geen barbaren nietwaar, en de goede vrede is een kleine toegeving waard. Op die manier zijn de Ontaarde Humanisten ontstaan en is hun greep onontkoombaar geworden. Haat en onverdraagzaamheid zijn niet uitgeroeid. Alleen worden ze voortaan systematisch in omgekeerde richting toegepast, op basis van nieuwe classificatieregels. Zwarten waren ooit slachtoffers; in naam behouden ze dat statuut, maar de voor hen discriminerende aspecten ervan werden vervangen door een systeem van voorrechten. Blanken waren ooit onderdrukkers; zij behouden hun administratieve rangschikking, echter aangevuld met een strafregime.

     Dit nieuwe systeem wordt in Europa vooral toegepast op de manier waarop de staten en hun burgers omgaan met hun islamitische medeburgers. In België draait de discussie vooral rond de vraag of de hoofddoek mag toegelaten worden in de scholen. Vlaanderen heeft een algemeen verbod uitgevaardigd voor alle scholen van het gemeenschapsonderwijs. Onmiddellijk daarna werd de algemene mobilisatie van de stoottroepen van de Ontaarde Humanisten van kracht (in de pers, de radio, de universiteiten, de hogescholen enz.) Men ziet zelfs linkse hoge heren hun revolutionaire jeugd herbeleven en tegen het algemene verbod protesteren. Maar die nephumanisten zijn namaakopstandelingen. In werkelijkheid slenteren ze braafjes mee in de richting die het modieuze progressisme aangeeft.

 

+ De hoofdprijs voor Bewezen Lafheid Tegenover De Vijand komt natuurlijk uit het academisch milieu.

Professor Walter Nonneman, voorzitter van de Associatie Universiteit en Hogescholen Antwerpen (AUHA), bij de opening van het academiejaar:
'We moeten de moslima's steunen in hun strijd voor vrouwenrechten.' (Voor hem zijn de meisjes die een doek dragen de strijdsters voor vrouwenrechten!)

‘Wat vandaag in Rotterdam al een feit is - een burgervader met Mohammedaanse roots - is ook morgen in Antwerpen best mogelijk.'
Enz.

+ Een aantal bekende Vlamingen die bij gebrek aan persoonlijkheid zich hebben moeten tevredenstellen met een plaats bij de prominenten, hebben zich al in dezelfde zin geuit in een opiniestuk dat in De Standaard is verschenen. Bij de ondertekenaars zijn ook Jean-Luc Dehaene en Mark Eyskens. Die hebben lang geleden alle Belgische dressuurproeven met succes volbracht. Tegenover de moslims zal hen dat blijkbaar even gemakkelijk afgaan.

+ Moedige reacties op de opruiende taal van Nonneman kwamen vanuit het middelbaar onderwijs. Karin Heremans, directeur van het Antwerps atheneum waar sinds dit jaar een hoofddoekenverbod geldt: "Waar we nood aan hebben is een positieve dialoog om tot een praktisch kader te komen voor universele waarden zoals godsdienstvrijheid.”

Chris Weyers, directeur van een atheneum in Hoboken: "Bij ons is de bedreigende sfeer weg. Vandaag kreeg ik telefoon: of drie meisjes die vertrokken waren, mochten terugkeren? Aan de universiteit of in de politiek stellen de problemen zich niet zoals ze zich in het onderwijs stellen."

     De echte Humanisten zijn weg. De Ontaarde Humanisten zijn zelfs niet weg te dénken. Zoals werd voorspeld :

La société moderne écrase les libertés comme un régiment de chars une procession de nonnes. *

 

 

*(Uit de Franse vertaling van de aforismen van Nicolás Gómez Dávila, nr 1624).

 

 

 

(646) VAN FRANSKILJONISME NAAR EXOTISME 

Maandag 21 september 2009

 

     Caroline Gennez, voorzitter van de SP.a, is zonder twijfel een Belgische patriot. Ze zegt het, zelfs vaker dan nodig is, en ze handelt ernaar. Aangezien ze een Waalse moeder en een Vlaamse vader heeft, zou men zelfs kunnen veronderstellen dat er sprake is van biologisch determinisme. Zo ver zal ik het niet drijven, want ik wil haar niet de daver op het lijf jagen door haar te vereenzelvigen met het soort ‘socialisten’ dat verbod gekregen heeft zich zo te noemen.

      ‘Belgische Patriot’ is al erg genoeg. Om als Vlaming die naam te verdienen, moet men een volksverrader zijn. Ook op dat gebied is zij een prototype. Ze heeft zich volledig afgekeerd van het Vlaamse deel van haar afstamming. Ze behoort tot een in naam Vlaamse partij die op cruciale momenten in het etnische conflict dat België verdeelt, de zijde van de Walen/verwaalsten kiest. Haar verkiezing tot voorzitter van de SP.a interpreteert ze als een opdracht om haar partij te zuiveren van de laatste restantjes Vlaamsgezindheid. Haar grootste slachtoffer was de Vlaamse minister van onderwijs, Frank Vandenbroucke, die op die post vervangen werd door Pascal Smet die zelfs niet op de kandidatenlijst voor het Vlaams parlement stond. Maar VdB was een gematigde Vlaming; gematigd of niet, voor haar was het teveel. Smet was om in de Brusselse regering te geraken, overgelopen naar de Walen en verwaalsten, de meest Vlamingenvijandige afdeling van de Belgische francofonie. Die ene adelbrief zou voor Gennez volstaan hebben. Maar in de discussie over de hoofddoek heeft Smet bovendien gekozen voor een ‘verdraagzame’ houding (zie nummer 645). Hij was dus de aangewezen man om het onderwijs in Vlaanderen een dubbele verbastering te doen ondergaan: een vernieuwde verwaalsing en een begin van islamisering.

     Ik moet toegeven dat Gennez open kaart heeft gespeeld. Aan De Morgen heeft ze verklaard: ‘Wij (de SP.a) moeten duidelijk maken wie we zijn. Dat ‘duidelijk’ was ontegensprekelijk gemeend. En oprecht. Ze wil de moslims niet verwennen om stemmen te ronselen, en knokploegen om tegen de flaminganten in te zetten. Ze wil hen tonen dat ze klaarstaat om mee te werken aan de islamisering van het Vlaamse deel van Europa.

     Het is de Walen en verwaalsten geraden hun Vlaamse collabo’s scherp in het oog te houden. Hierboven heb ik ze ‘volksverraders’ genoemd. Tussen volksverraders en ‘landverraders’, ligt maar een heel smalle grens. Als de Waalsgezinde Vlamingen de smaak van het authentieke exotisme te pakken krijgen, en tegenwoordig is dat de islam, zullen de ‘Franstaligen’ vaststellen dat ze zich door bewonderaars van twijfelachtig allooi hebben laten inpakken.

 

 

(645) VALSE VRIENDEN, ECHTE VIJANDEN

Donderdag 17 september 2009

 

     Een aantal op Vlaamse lijsten verkozen politici van linkse, dus anti-Vlaamse en antiwesterse strekking, zijn tegenstanders van het algemeen verbod om een hoofddoek te dragen in de scholen van het gemeenschapsonderwijs. Op grond van humanistische gevoeligheden, dus van drogredenen.

 

* Vlaams minister van onderwijs, Pascal Smet (SP.a), kort geleden als Brussels minister berucht om zijn pro-Waalse standpunten betreffende Brussel.

‘Het verbod is mogelijk in strijd met de grondwet’.

Moet zijn ‘… met de anti-Vlaamse en anti-Europese interpretatie van de grondwet’.

‘Ik ben niet bevoegd om regels over het dragen van de hoofddoek uit te vaardigen’.

Hij is niet bevoegd uit te maken waarvoor hij al dan niet bevoegd is. Dat bepalen de Vlaamse regering en het Vlaams parlement (‘de vertegenwoordigers van het volk’ zoals de socialisten hen noemden toen ze het nog niet te min vonden de Vlamingen te vertegenwoordigen.

 

* Bert Anciaux (SP.a).

‘Het verbod werkt de vele en overtuigde democratische krachten binnen de Vlaamse islam tegen […]’

De opvatting over democratie die Anciaux, zijn soortgenoten, en, als we hem mogen geloven, vele moslims huldigen, is er mede de oorzaak van dat vele westerlingen zijn gaan twijfelen aan de deugdelijkheid van de democratische beginselen om een maatschappij van gelijkgerechtigde burgers in stand te houden. Sommigen willen de democratie nog een kans geven, maar alleen als de buitenlandse aanhangers van een leugenachtige vorm van democratie, zonder pardon uit Europa gehouden of gezet worden. Is Anciaux door zijn eigen propaganda zo afgestompt dat hij niet beseft dat de Europeanen zijn vrienden wel eens zouden kunnen uitwuiven? Hij heeft de meest recente ontwikkelingen in België en in Vlaanderen actief mee gemaakt. Het is hem waarschijnlijk niet ontsnapt dat de Walen en verwaalsten in Vlaanderen geleidelijk aan hun prerogatieven hebben moeten afstaan, en er soms zelfs niet meer welkom zijn? Welaan dan!

 ‘Een gemeenschap die deze beslissing neemt, is niet mijn gemeenschap.’

De Vlaamse gemeenschap zal ook dat verlies wel overleven.

1. Zelfmoord is een vorm van moord. Zelfhaat van iemand als lid van een volksgemeenschap of een ras is een vorm van racisme. Anciaux zal niet verbaasd zijn te vernemen dat hij een racist is, wel dat het publiek hem doorheeft.

2. Een beperkt aantal immigranten respecteren het democratische huis Europa, vele anderen willen het graag zo vlug en zo grondig mogelijk naar hun eigen smak of wansmaak herinrichten.

Een recent bewijs van die stelling komt uit Duitsland. Onlangs heeft Kenan Kolat, voorzitter van de Turkse gemeenschap in Duitsland, zijn landgenoten in Duitsland opgeroepen bij de komende Bondsdagverkiezingen hun stem uit te brengen op kandidaten van Turkse oorsprong.

Duitsland heeft zoals Vlaanderen ook activisten die in dienst van het buitenland staan, genre Anciaux. De Duitse minister van ontwikkelingshulp, Heidemarie Wieczorek-Zeul (SPD), heeft bij een verkiezingsoverwinning van haar partij, het dubbele staatsburgerschap in het vooruitzicht gesteld.

De socialisten ijverden in hun heroïsche periode voor het algemeen e n k e l v o u d i g stemrecht. Andere tijden, andere noden. Nu is het ogenblik aangebroken om het Vlaamse kiesrecht van de kiezers met een dubbel burgerschap af te schaffen, of minstens te halveren. Het is immers altijd mogelijk dat het tweede kiesrecht uitgeoefend wordt in een vijandige staat.

 

 

 

(644) KORTWEG dinsdag 15 september 2009

 

     Toen het bekend werd dat de fabrieken van Opel in Duitsland zouden behouden worden, en de vestiging in Antwerpen zou moeten sluiten, heeft iemand een uitdrukking gebruikt die naar ik meende te begrijpen, in Antwerpen zeer bekend is: ‘de Duits wint altijd’.

     Nu lees ik in de Duitse pers dat de Bondsrepubliek nog tot in oktober 2010, misschien zelfs later, schadeloosstelling voor de Eerste Wereldoorlog moet betalen. Allen al in  2010 betaalt ze 95 miljoen euro die voortvloeien uit de verplichtingen die de Wraak van Versailles het Duitse Rijk indertijd heeft opgelegd. Natuurlijk bovenop haar proportioneel buitensporige bijdrage voor de werking van de Europese Unie.

     Ik neem het de Duitsers dus niet kwalijk dat ze nu en dan, bijvoorbeeld in het geval Opel, zichzelf terugbetalen. Dat de Belgische patriotten daar de schurft aan hebben, is voor mij een bijkomende genoegdoening.

                                                       =  0  =

     Wie regelmatig op internet de linkse Amerikaanse opiniepers leest, krijgt de indruk dat de progressieve journalisten in de VS in dezelfde mate aan geestelijke constipatie lijden als hun collega’s in Vlaanderen. Maar als men zich niet beperkt tot de grote, kapitaalkrachtige en in Europa door iedereen gekende en geciteerde bladen, treft men niet zelden analyses aan die verrassen door hun non-conformisme.

     Alexander Cockburn schrijft op de website Counterpunch van 28 augustus, onder de titel Hollow Champion, over de Kennedy Legacy en in het bijzonder over de lieveling van de VRT en De Morgen Edward Kennedy, naast vele andere nuchtere opmerkingen  het volgende:

“Of course, Kennedy did some decent things, which is scarcely surprising in a political career of half a century. But as much as his brothers Jack and Bobby, he was adept at persuading the underdogs that he was on their side.”

 

 

(643) VLAAMS-NATIONALISME = nazisme

Donderdag 10 september 2009

 

     Zoals vaak het geval is bij onthullingen waarmee de VRT nu en dan het koninkrijk dooreen schudt, zijn de interessantste aspecten van de televisiereportage over de nazistische opvangmoeder de vragen die niet gesteld werden, laat staan beantwoord. Zoals: waarom nú?

     De verdediging van de ‘onderzoeksjournalist’ zal natuurlijk antwoorden: alles gebeurt nu eenmaal op een bepaald ogenblik, dus heeft het niet veel zin die vraag te stellen.

     Toch is het op grond van vorige ervaringen met acties van de VRT en van het geheel van de democratische krachten, aangeraden naar de eventuele verborgen redenen en bedoelingen van de uitzending op zoek te gaan.

     Vond de VRT het de hoogste tijd om het grote publiek eraan te herinneren dat het radicale Vlaams-nationalisme wel eens indut maar nooit in een diepe slaap valt, met andere woorden dat het, zoals het fascisme, altijd opnieuw “de kop weer opsteekt”? En vooral dat achter die benaming, die volksverbondenheid suggereert, een hoop schorremorrie schuilgaat dat vervuld is van haat voor de ‘anderen’? Het Vlaams-nationalisme associëren met het nazisme en zijn misdaden heeft tot nog toe succes gehad. Waarom zou die tactiek nu falen? Overigens, de verbeeldingskracht van de VRT is beperkt, dus moet hij het wel doen met de middelen waarover hij beschikt, zelfs als ze tot op de draad versleten zijn.

     Het onbezoedelde deel van de politieke elite kreeg op die manier ook een wekroep te horen. Die was nodig. Het zomerreces van de verzamelde wetgevende organen is voorbij. De staatshervorming ligt te wachten. Dat betekent een nieuwe aanval van de ‘flaminganten’ op de Belgische nationalisten, en de behoefte aan een aangepaste tegenaanval van de Vlaamse democraten om de toekomst van België als eenheidsstaat te verzekeren en in dezelfde beweging de beschermde positie van de Walen/verwaalsten in stand te houden.

     Deze verdenkingen kunnen vergezocht lijken. Hoe kan een ploeg van de VRT onvoorbereid in zo korte tijd een reportage ineenknutselen? Onvoorbereid? De VRT en zijn kompanen in de kamp tegen de Vlaamse Vlamingen plannen hun strategie voor de lange termijn. Het programma kan dus lang op voorhand gemaakt zijn om het op het geschikte ogenblik te kunnen opdienen.

     Sommigen zullen het beneden de stand van de VRT vinden dat hij voor de twee categorieën kijkers, de massa en de fine fleur, hetzelfde scenario heeft gebruikt. Kon er voor de politici niet een kleine bijkomende moeite af, een vleugje intellectualisme? Voor mij ligt de verklaring voor de hand. Men is democraat of men is het niet. Voor de denkers achter de programma’s van de VRT zijn we allemaal gelijk, allemaal intellectuelen, allemaal HUMO-lezers.

     Bij het plannen van de reportage over het ‘extreemrechtse’ koppel heeft misschien de overweging invloed gehad dat het linkse kamp sinds enige tijd in België en omgeving negatief in het nieuws is gekomen, door zijn eigen schuld of door toedoen van vrienden en kennissen.

De ‘jongeren’ in België en Frankrijk hebben bijna doorlopend en min of meer gewelddadig de boel op stelten gezet, zonder onderbreking tijdens hún zomerreces.

In Nederland is het verslag bekendgemaakt van het onderzoek over de poging in Apeldoorn een aanslag te plegen op leden van de Koninklijke familie (zeven doden onder het publiek. De dader was kennelijk een vlekkeloze democraat. Aan de politie had hij immers verklaard dat voor hem kroonprins Alexander een ’fascist’ en een ‘racist’ was.

Dit zijn twee van de vele nieuwsfeiten die aantonen dat tegenwoordig het geweld hoofdzakelijk van links komt, in tegenstelling met wat de vooruitstrevende pers wil doen uitschijnen.

Het is dus niet uitgesloten dat de VRT getracht heeft dat palmares te doen vergeten door aan te tonen dat het aan de overkant nog erger is.

     Het programma over de opvangmoeder is misschien maar de eerste waarschuwing van een hele reeks.

 

 

 

(642) GAAN DE BELGEN VAANDELVLUCHT PLEGEN?

Maandag 7 september 2009

 

     Tony Mary emigreert naar Frankrijk.” (De Standaard, zaterdag 5 september.)

     Wil DS suggereren dat dit het begin is van een Vlaamse hersenemigratie? Zit er een diepere boodschap achter het nieuwe zangstuk ‘Leve België’ van Clouseau? Zal het duo desnoods Vlaanderen verlaten voor een intellectueel leefbaarder land?

     Dat Mary naar Frankrijk verhuist zal niemand verbazen. Vele Waalse, verwaalste en ‘Franssprekende’ Vlaamse ambtenaren in ruste ontvluchten daar het saaie want half-Germaanse België. De streek die hij heeft uitgekozen doet wél verrast opkijken. Hij trekt naar het zuiden, naar Montpellier, niet ver van het gebied van de Katharen. Hij gaat zelfs een boek over hen schrijven. Weet hij dan niet dat het onverbeterlijke ketters waren, die uiteindelijk door de inquisitie moesten worden uitgeroeid? Kerels dus die niet passen in het gezelschap van de benepen Belgische patriotten die zich thuis voelen in groeperingen zoals België-plus waar Mary voorzitter van was. Niet voor niets oefenen de Katharen nog steeds en grote aantrekking uit op de extreemrechtse bewegingen in Europa. Vreest hij niet in zijn toevluchtsoord sympathisanten van het door hem vervloekte Vlaams Belang tegen het lijf te lopen?

     Zijn gesprek met een medewerker van DS is antireclame voor het belgicisme dat wordt vertegenwoordigd door B-plus. Op dit punt kan DS berichtgeving en opinie niet uit elkaar houden, want het blad noemt de organisatie “een groep die ijvert voor een efficiënt, solidair en evenwichtig federalisme”, zonder aanhalingstekens!

     Ik becommentarieer enkele hoogtepunten van het interview.

 

(+) “We zijn steeds het land van de consensus en het compromis geweest.”

Dit is zonder enige twijfel een van de meest beschimmelde slagzinnen uit het arsenaal van de goede Belgen. 

 

(+) “De Belgische justitie zit in een nooit geziene crisis.”

Hij heeft die toch zien aankomen, of overschat ik zijn onderscheidingsvermogen? Uiterlijk op het ogenblik dat de democratische partijen een speurtocht ondernamen naar een rechter die bereid was hun aartsvijand te pakken te nemen, en er nog in slaagden ook, was het duidelijk dat nog meer rottigheid zou volgen.

 

(+) “Vroeger waren wij het land van goede wil waarnaar beleidsmakers van heinde en verre kwamen kijken hoe we dat deden”.

Heeft Mary moeite met het ontcijferen van de beleefdheidsformules en de eufemismen die de buitenlandse pers gebruikt wanneer ze de Belgische tweespalt beschrijft?

Beseft de man die Vlaanderen wilde begiftigen met een digitale revolutie dan niet dat onze buurlanden televisie en internet hebben, en dus hebben meebeleefd hoe Vlamingen die tegen de islamisering protesteerden door Luikse politieagenten werden gebrutaliseerd en bij hun teelballen gegrepen?

 

(+) “Op de VRT komt er maar één idee aan bod: Vlaanderen boven.”

Zondag, in het journaal van TV1 van 18 uur en dat van 20 uur, hebben de nieuwslezers zich uitgesloofd om de kijkers te overtuigen dat dit jaar de GORDEL bijna geen communautaire slogans meevoerde.

 

(+) “Op een moment dat de economie in elkaar stuikt, voert Bourgeois een hetze over de Vlaamse leeuwenvlag op de Belgische ambassades.”

Is dit geen vergissing? Moeten we hier niet lezen: “Op een moment dat […]’, voeren de Walen en verwaalsten een hetze tegen het Vlaamse landsbestuur omdat het weigert drie burgemeesters van Vlaams-Brabant te benoemen zolang ze zich niet aan de wet onderwerpen”?

 

     Het zou de Vlaamse Vlamingen niet deren als nog veel meer Belgische Vlamingen eruit zouden trekken. Het zijn de kandidaat-landverhuizers die met een probleem zitten. Wie wil hen hebben?

 

 

(641) MENSENRECHTEN

Vrijdag 4 september 2009

 

     Er was een tijd dat men wist wat men aan de verdedigers van de mensenrechten had. Ze ijverden voor de invoering, de bescherming en de uitbreiding van de rechten die elke burger redelijkerwijs van een beschaafde maatschappij mag verwachten, en die staan opgesomd in vele nationale en internationale verklaringen. Bij die acties werd de grootst mogelijke neutraliteit betracht.

     In vele westerse landen is die toestand drastisch gewijzigd doordat ze  overheerst worden door een ideologie die men het progressieve humanisme kan noemen. Dat maakt een onderscheid tussen de burgers wat betreft de rechten waarop ze al dan niet aanspraak kunnen maken.

     De grootste rechtsonzekerheid bestaat op het gebied van het recht op vrije meningsuiting. Sommige politieke meningen mogen niet geuit worden, ze behoren hoofdzakelijk tot de rechtse opvattingen. Over de rassen mogen geen denigrerende uitspraken gedaan worden, behalve over het blanke ras.

     In sommige landen is het voor een blanke nagenoeg onmogelijk klacht in te dienen wegens discriminatie, omdat hij per definitie niet kan gediscrimineerd worden, alleen discrimineren.

     Is er in die wantoestand iets aan het veranderen? Die Welt heeft het verhaal van een blanke Zuid-Afrikaan, Brandon Carl Huntley, die in Canada asiel heeft aangevraagd omdat hij in zijn land zeven maal door zwarte medeburgers was aangevallen, volgens hem om racistische redenen.  Volgens hem zouden de blanken in Zuid-Afrika het mikpunt zijn van criminele acties, zonder dat de regering daar iets tegen onderneemt. Op grond van zijn verklaringen oordeelde de Canadese immigratiedienst dat hij eerder het slachtoffer was van racisme dan van criminele daden, en bijgevolg werd hij als vluchteling erkend.

     Het voorval is nog merkwaardiger dan het lijkt. Vandaag lees ik in een bijdrage over Canada op de website VDARE:  wanneer Amerikaanse linksen aan het dromen gaan, dromen ze van Canada. (www.vdare.com, Kevin Michael Grave: What Canada’s Free Speech […].) De Canadian Human Rights Act van 1977 heeft de vrijheid van niet-correcte meningsuiting grotendeels uitgeroeid. Bovendien bestaan er een aantal extravagante maatregelen om de slachtoffers van allerlei vormen van ‘discriminatie’ te beschermen. Die ‘slachtoffers’ behoren natuurlijk vooral tot de beschermelingen van links.

     Eén enkel lichtpuntje is nog niet het begin van een terugkeer naar het gezond verstand (als de Canadese censoren gaan beseffen wat de immigratiedienst heeft aangericht, zullen wellicht koppen rollen, maar zal de obscurantistische wetgeving zeker nog draconischer worden). Maar in ieder geval zullen een aantal Canadezen vastgesteld hebben dat de domheid en het fanatisme die hun land regeren niet onoverwinnelijk zijn. Die wetenschap kan alleen maar bevorderlijk zijn voor hun geestelijke gezondheid.

 

 

 

(640) ROMEINEN en NAMAAKROMEINEN

Donderdag 3 september 2009

 

     Herman De Croo wil graag doorgaan voor een erudiet en wereldwijs man. Maar tijdens zijn pogingen daartoe blijft hij de bekrompen Belg die hij in wezen is. (Ik zeg niet een karakteristieke Belg, want welke typerende kenmerken kan men aan dat ras toeschrijven, behalve zijn karakterloosheid?) Daarom lopen zijn egotrips doorgaans uit op een afgang.

     Toen hij vernam dat Clouseau zijn vaderlandsliefde op een plaatje had uitgezongen, zei hij verheugd: het nationalisme is dood (bron: VRT nieuws). Hij bedoelde natuurlijk het Vlaams-nationalisme. Hij kan zich niet voorstellen dat sommige mensen nationalisme, dat toch een negatieve bijklank heeft, zouden verbinden met het Belgische patriottisme.

     Ook Bart De Wever heeft De Croo te licht bevonden. In een interview met  De Tijd dat in Rome plaatshad en dat het blad heeft gepubliceerd op zaterdag 29 augustus, zegt hij: In de Wetstraat lopen veel mensen die denken dat ze iets van Rome kennen. Herman De Croo bijvoorbeeld. Die zei onlangs ‘We hebben een Sulla nodig in België.’ Een massamoordenaar als redder van ons vaderland!

     Mooi zo van BDW, maar merkt hij niet dat hij zelf op weg is een soort De Croo met een Vlaams tintje te worden? Sinds hij door de VRT bijna officieel werd aangesteld als woordvoerder van de ruimdenkende en beschaafde Vlaams-nationalisten, doet hij nadrukkelijk zijn best om te bewijzen dat hij die status waard is.

 

     Daar hoort een dosis geleerddoenerij bij.

     In het gesprek met De Tijd wijdt hij bijna eindeloos uit over zijn kennis van en fascinatie voor de geschiedenis van het oude Rome en vooral de figuur Julius Caesar. Het is mogelijk dat hij zijn flitsende opmerkingen en pertinente citaten vooraf grondig heeft voorbereid en geënsceneerd, om de indruk te geven alles voor de vuist weg te debiteren. Een beetje zoals Amerikaanse presidentskandidaten hun faam van geïnspireerde redenaars kunnen vestigen met de steun van vernuftige technische hulpmiddelen. Obama kijkt naar links en leest wat af, hij kijkt naar rechts en leest wat anders af, enzovoorts, tot de kijkers de indruk hebben dat hij zijn (?) toespraak uit het hoofd kent.

Er staan intelligente opmerkingen in de commentaren van BDW (van hem zelf of uit geschiedenisboeken en naslagwerken?) Ook weet hij de oude geschiedenis handig toe te passen op de actualiteit.

Maar hij vertelt ook verhaaltjes die beter passen in de boekjes die gespecialiseerd zijn in de gelukkige stonden en de tegenslagen van de vedetten.

Ik wilde in juli trouwen, de maand genoemd naar Julius Caesar.

En: Die Romeinse legionairs op mijn bruiloft droegen exact dezelfde uitrusting als het elfde legioen, dat Caesar rekruteerde om Gallië te onderwerpen.

Dat is van het goede teveel. Dat is je puurste Michael Jackson.

 

     En een portie grootheidswaan.

Het gebeurt dat ik me afvraag: 'Wat zou Caesar doen?' Zeker bij belangrijke beslissingen, zoals een en goed jaar geleden, toen het kartel met de CD&V uiteenviel.  Ik voelde: het is nu of nooit. Als we nu het kartel niet verlaten, kan de N-VA nooit meer zelfstandig naar de kiezer trekken. Ik dacht toen aan Caesar en aan zijn legendarische uitspraak 'alea iacta est'. Toen ik in Gent op het podium stapte om het N-VA-congres toe te spreken, heb ik dat ook gedacht. Ik zie me daar nog staan, klink in de hand, enz .

Ik ga niet verder. Dit volstaat om de dramatiek van dat ogenblik voelbaar te maken.

 

     En iets om de lager gelegen gebieden te prikkelen.

Helena van Troje is mijn gedroomde onenightstand.

Keizer Augustus. Een lefgozer. Stalen kloten moet die gast gehad hebben.

Een verfijnde testosteronbom - een metroseksueel avant la lettre. Je ziet dat goed aan standbeelden van hem. Die hebben altijd van die uizonderlijk welgevormde beentjes.

Caesar, dat is toch nog van een andere orde dan Augustus. Wat díe man allemaal in zich verenigde. Militair, politicus, redenaar, schrijver, dandy.  Gay-icoon, zelfs.

 

     En een hulde aan het multiculturele ideaal.

We kunnen als wereldburgers veel van de oude Romeinen leren.

In de tweede eeuw hadden ze in Rome een Afrikaanse keizer. Bij ons kan iemand die toevallig Mohammed heet nauwelijks schepen worden.

 

     En een eresaluut aan de hoogste Belg.

     Van Rompuy. Ook een grote Romefan. Tijdens de dode momenten van de regeringsonderhandelingen in 2006 hebben we samen de Punische Oorlogen van de Romeinen tegen Carthago besproken. Fantastische momenten.

 

     Volgens BDW zitten er in de Wetstraat nogal wat Romekenners. Van kennen komt gewoonlijk bewonderen en navolgen. Bij die kenners zitten waarschijnlijkheid ook veel Vlamingen. Dat is goed nieuws voor de Waalse en verwaalste Belgen. Het Latijn is de stammoeder van hun eigen taal, het Frans,dat, zo hopen ze, ooit in eer zal hersteld worden als de eerste internationale taal. Ze zullen in die verwachting weinig tegenwerking ondervinden van al die Vlaamse Romekenners- en bewonderaars. En dat is dan weer slecht nieuws voor de Vlaamse Vlamingen. Daarom is het jammer dat de Vlaamse politici hun bewondering niet richten op de kernlanden van de Engelstalige wereld, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, die Vlaanderen minder hoeft te vrezen dan de Romaanse landen die nog altijd hopen op een wederopstanding van de Latijnse wereld in een hedendaagse samenstelling.

 

 

(639) ENGELS voor kleuters.

Zondag 30 juli 2009

 

     Iemand kan van middelbare leeftijd zijn en toch al een oude Belg. Marleen Verpoorten, volksvertegenwoordiger voor de VLD in het Vlaams parlement, heeft de kenmerken om tot beide categorieën te behoren. (N.B. ‘Volksvertegenwoordiger in het Vlaams parlement’ is in haar geval correcter dan ‘Vlaams volksvertegenwoordiger’).

     Ze is op een van de stokpaardjes van de Belgischgezinde Vlamingen gesprongen. (Was het haar beurt om te springen? Heeft ze zelf het stokpaardje gekozen?) ‘Laat onze kleuters al kennismaken met het Frans. En maak er een verplicht vak van in het hele basisonderwijs.’ Om alle wantrouwen bij de Vlaamse Vlamingen weg te nemen, heeft ze eraan toegevoegd: En dan Engels.

     De Open VLD mag dan al vaak van naam zijn veranderd, één politieke gedragsregel zullen haar politici nooit breken. Als ze in de Vlaamse regering zitten, zeggen of doen ze al eens iets dat als Vlaams kan doorgaan. Als ze er weer uit zijn, spreken ze wel nog met een Vlaamse tong, maar met Belgische bedoelingen in het achterhoofd. Voor de Vlamingen is dus weer een periode van opperste waakzaamheid aangebroken.

     De Walen/verwaalsten hebben altijd gedroomd van Vlamingen die vanaf hun jonge jaren voldoende Frans zouden kennen om henzelf vrij te stellen van elke inspanning om een vreemde taal te leren, en hen in de waan te laten dat ze bij ontstentenis van heel de wereld, althans in België overal met hun Frans terecht kunnen. De Belgische Vlamingen hebben hen daarin altijd gesteund, vroeger openlijk en onbeschaamd, later onder dwang van de evolutie in Vlaanderen, enkel nog in bedekte termen en via sluikwegen.

     Het pedagogische plan van Marleen Verpoorten behoort tot deze laatste soort en verdient daarom enkel een afwijzing. Natuurlijk zou het wenselijk zijn dat de Vlaamse jeugd zeer vroeg een tweede taal zou leren. Maar waarom comme par hasard het Frans? En niet het Engels? Op die manier ontkracht zij het belangrijkste argument dat gewoonlijk gebruikt wordt om het onderwijs in vreemde talen aan te bevelen: we moeten verder kijken dan ons eigen landje, België maakt nu deel uit van een verenigd Europa, dat op zijn beurt een onderdeel is van een globale wereld, enz. Er blijft niets over dan een heimelijk pleidooi voor een betere kennis van het Frans in Vlaanderen omdat België nu eenmaal een rol spelt in la Francophonie Internationale. Gooi de ramen open is de leuze, ook in België.

Behalve voor de Vlamingen, die moeten verder leven in de bedompte sfeer van het Franstalige België.

     Ik heb een beter voorstel. De jonge (zeer jonge?) Vlamingen leren verplicht Engels als tweede taal. Verder mogen ze vrij uit een beperkte lijst nog een andere taal kiezen. Mevrouw Verpoorten zou haar Waalse vrienden moeten overtuigen voor Wallonië en Brussel hetzelfde systeem te kiezen (Frans + verplicht Engels + een andere taal naar keuze). Vele aspecten van de Belgische taalruzie zouden misschien op termijn verdwijnen. Na een aanloopperiode zouden bijvoorbeeld de besprekingen in de ‘nationale, bestuursorganen in het Engels kunnen gevoerd worden.

 

 

(638) KORTWEG vrijdag 28augustus 2009

 

     De progressieve internationale wil ons doen geloven dat de wereld met Edward Kennedy de ‘icoon van de Amerikaanse progressisten’ heeft verloren. Volgens mij was hij een van hun vuigste kopstukken.

     Meer wil ik over hem niet zeggen. Ik ga zelfs geen keuze maken uit de talrijke en uiteenlopende feiten uit zijn leven waarop ik mijn mening baseer. Ze zijn doorgaans gekend bij de mensen die zich een beetje voor de Amerikaanse politiek interesseren. Bovendien zal binnenkort, wanneer de lofzangers zijn verstomd, al de vuiligheid nog eens worden opgerakeld en in handige samenvattingen worden gepresenteerd. Wie zich voor het personage interesseert kan beter daarop wachten. Een grotere inspanning is hij niet waard.

     Een korte schets kan er wel af. Zijn eerste goocheltoer als bedrieger vertoonde hij aan de universiteit (van Harvard natuurlijk, de Prestigieuze). Hij liet zijn examen Spaans door een vriend afleggen. Nadien heeft hij bij alles wat hij ondernam kunnen steunen op het immense fortuin dat zijn vader, een beruchte ‘belegger’, had vergaard. Zijn eigen inbreng beperkte zich tot zijn hyperactieve gewetenloosheid.

     Ik stop ermee. Ik kan mijn tijd beter besteden aan lectuur over figuren en ideeën die niet in de smaak vallen van de bewonderaars van de schoft Edward Kennedy.

 

 

(637) IJZERWAKE: Vlaanderen moet Brussel loslaten.

Dinsdag 25 augustus 2009

 

     Ik kan grotendeels instemmen met het summiere overzicht van de economische en sociale toestand van Vlaanderen sinds de 19de eeuw tot nu, dat Frans Crols in zijn toespraak op de IJzerwake van 23 augustus heeft gegeven.

     Bij het begin van die periode was het een soort Derde Wereldland. Dan heeft het op eigen kracht, en meestal tegen België in, een renaissance verwezenlijkt die de voorbode kan zijn van een Gouden Eeuw.

      Om die op de lange termijn te realiseren, beschikt Vlaanderen volgens hem over een aantal troeven. Er zijn ook belangrijke hinderpalen. Vele Vlamingen houden aan België vast. Ze vrezen dat ze hun nieuwe welvaart verliezen als België zou verdwijnen. Het tegendeel is waar zegt Crols. Juist de tegenwerking van België verlamt de verdere ontwikkeling van Vlaanderen. Hij geeft een uitputtende opsomming van de hinderpalen die België opwerpt. De radicale Vlamingen moeten dus bij hun landgenoten de boodschap uitdragen dat België moet opgeheven worden.

     De radicale Vlamingen moeten een einde maken aan het eindeloos aanslepende geklets over dat onderwerp door een Eenzijdige Verklaring van Onafhankelijkheid (EVO) af te geven en met Nederland een confederatie te vormen. Men hoort al de opwerping van de angsthazen onder de Vlamingen. Wat dan met het voor Vlaanderen onontbeerlijke Brussel? Vlaanderen kan zonder hartzeer en zonder nieuw onheil over zich af te roepen, de negentien gemeenten van Brussel loslaten. Niet meer dan negentien, want de andere gemeenten waar de Walen/verwaalsten wellustig over kwijlen, behoren niet tot de hoofdstad. Door de lafheid van sommige Vlaamse politici zijn we die toch al lang kwijt. Vlaanderen zal van dat ‘verlies’ geen hinder ondervinden. Brussel, Vlaanderen en Wallonië blijven lid van de Europese Unie en zullen dus verder genieten van de rechten die aan dat lidmaatschap zijn verbonden.

     Die verwachting is volgens mij te optimistisch. Het is integendeel precies de EU die de onafhankelijkheid van Vlaanderen in gevaar kan brengen. Hoe zou zij kunnen accepteren dat een regio van een van haar lidstaten zich eigenmachtig uit haar staat zou terugtrekken?

     Een aantal facetten van de situatie maken dat vooruitzicht helemaal onwaarschijnlijk.

     De Belgische hoofdstad Brussel is ook een van de hoofdsteden van Europa. De opstandelingen zijn Vlamingen, Germanen. Hoe zullen het Groothertogdom Luxemburg en Frankrijk reageren op de vernedering die de Walen, hun verbondenen binnen de Francophonie Internationale, wordt aangedaan? En de andere Romaanse landen Italië, Spanje, Portugal? Zullen de ‘Franstalige’ vreemdelingen uit de Magreb en de rest van Afrika die in België verblijven, geen internationale hetze ontketenen tegen de Vlamingen, die zich altijd al minder slaafs hebben gedragen tegenover de moslims en andere exotische immigranten dan de Walen en de verwaalsten?

     Laten we ook niet vergeten dat de EU al een paar keer waarnemers naar België heeft gestuurd om te onderzoeken of de Walen en verwaalsten in België alle voorrechten krijgen die ze opeisen.

     Eigenlijk hebben we ons in wat voorafgaat beperkt tot het vaste repertorium van theoretische bespiegelingen over de vraag of en hoe de Vlamingen hun onafhankelijkheid kunnen verwerven. Een praktisch punt werd niet aangeraakt, en wordt trouwens in geen enkel debat over dit onderwerp besproken. De aanhangers van een Vlaamse EVO moeten beseffen dat de door hen voorgestelde oplossing voor het etnische probleem in België, sterk aanleunt bij een regelrechte staatsgreep. Twee vragen dringen zich op in geval het conflict op die manier moet beslecht worden.

1. Wie zal de anderen vóór zijn, de Walen of de Vlamingen?

2. Vlaanderen en Wallonië hebben geen leger, België wel. Wiens kant zal het Belgische leger kiezen?

Dit laatste is natuurlijk een retorische vraag. Worden daarmee alle voorgaande redeneringen niet overbodig?

 

 

 

(636) WOODSTOCK: waarheid en verzinsels

Vrijdag 21 augustus 2009

 

     Deze maand werd de veertigste verjaardag van het ‘legendarische’ Woodstock popconcert gevierd (1969).

     Onder de beelden die de televisiezenders bij die gelegenheid uit hun archieven hebben gehaald, waren er een aantal die ik kort na het evenement al had gezien. Ze stonden nog fris in mijn geheugen. Ook mijn reactie van 1969 had tot in 2009 onverzwakt standgehouden. Geestelijke en lijfelijke afkeer bij het spektakel van de compleetste collectie gedegenereerde jongeren dat het progressieve deel van de westerse wereld had kunnen bijeenbrengen. Dankbaarheid dat ik als reactionair was geboren.

     Nu, in 2009, verbaasde het mij niet dat de radio- en televisiezenders en de gedrukte pers de ‘historische’ culturele gebeurtenis unaniem in lovende, soms zelfs extatische woorden hebben herdacht.

De huidige managers van die instellingen waren jongelieden in 1969. Ze zijn in de geest van Woodstock opgegroeid, of beter gezegd tot volledige onvolwassenheid gekomen. Hun carrière hebben ze gedeeltelijk aan hun standvastigheid in het geloof te danken.

De jeugdige animatoren die nu vanachter hun microfoon of in hun krantenartikelen de onaangepaste burgerlui moeten herkneden, of de meelopers onder hen in het gareel moeten houden, zijn de standvastige geestesgenoten van de Woodstock-generatie.

Hoe zou men van die oude of jonge getrouwen één kritische opmerking mogen verwachten over het stichtingsfeest van hun sekte?

     Het Duitse dagblad Die Welt heeft als een van de weinige onder de grote persorganen, een poging gedaan om Woodstock van zijn tierelantijntjes te ontdoen.

Zie: Woodstock war ein grosser Medienschwindel, 15 augustus 2009, door Alan Posener.

      Het blad heeft de reputatie conservatief en rechts te zijn. Dat is teveel eer als het letterlijk is bedoeld, want het gaat om titels die men niet zomaar verdient. Wel mag men beweren dat het blad doorgaans getuigt van een kritische instelling tegenover moderne en progressieve zotternijen. Het is dus meer dan de meeste andere publicaties geschikt om oneerbiedige commentaar te leveren op de puberale opwinding die onlangs rond het begrip Woodstock is heropgelaaid. Ik ken echter geen enkel persorgaan dat niet is aangetast door het progressisme. Alleen het artikel kan bewijzen of de demystificatiepoging is geslaagd. 

     Het bestaat uit twee delen: het concert zelf, en beschouwingen over het jeugdprotest van de jaren zestig.

     Over het uitgebreide eerste deel, dat de leugens over Woodstock blootlegt, geef ik enkel een bondige samenvatting.

 

+ Vele mensen geloven dat de landing op de maan van 20 juli 1969 getrukeerd was. Dezelfden nemen zonder meer aan dat op 15 augustus 1969 in Woodstock de grootste culturele gebeurtenis van de 20ste eeuw heeft plaatsgehad.

+ Woodstock had niet in Woodstock plaats maar in Bethel, 80 km daarvandaan.

(Voor het gemak blijf ik de benaming ‘Woodstock’ gebruiken voor wat in de omgeving van Bethel plaatshad).

De bewoners hadden actie gevoerd tegen de komst van het concert.

Ook Bob Dylan, de ‘prins’ van de popzangers. Hij had zich twee colts aangeschaft om het gespuis buiten zijn boerderij te houden. De gegevens betreffende Dylan komen uit zijn autobiografie).

+ Vele groten van de popcultuur waren afwezig (de Beatles, de Rolling Stones, Aretha Fanklin, enz.).

+ Woodstock was ver verwijderd van de idealen van de hippies.

  - De toegangswegen stonden vol geparkeerde auto’s.

  - Op drie dagen tijd was het landouwgebied rond Bethel veranderd in een gigantisch stort vol modder, afval en uitwerpselen).

  - De ‘bloemenkinderen’ hadden dus een speciale opvatting over milieubescherming.

  - Legerhelikopters zetten dokters en verplegers op het terrein af (we zitten in de periode van de Vietnam-oorlog! Weg met het leger!)

  - De organisator wilde geen protest laten horen, alleen geld verdienen om zijn opnamestudio in Woodstock te financieren. Met dat doel had hij zich geassocieerd met twee jonge kapitalisten.

+ De niet zo fraaie nasleep van Woodstock.

   - Gebleken is dat de seriemoordenaar Charles Manson carrière had gemaakt in het hippiewereldje. Hij had samengewerkt met artiesten die aan Woodstock hebben deelgenomen. De Beach Boys plaatsten een ‘compositie‘ van Manson op de B-zijde van een van hun singles.

  -  In de jaren na Woodstock zijn duizenden bewonderaars van de artiesten die er waren opgetreden te gronde gegaan aan de meest uiteenlopende drugs.

+ De regisseur Mike Wadleigh en zijn assistent Martin Scorcese hebben het klaargespeeld van een rampzalige vertoning een epos van de hippiegemeenschap te maken dat met een Oscar werd bekroond.

Enz.

 

     Tot hier is, of beter lijkt de bedoeling van de auteur duidelijk. Hij wil van de hippiebeweging en het globale protest van een zekere jeugd in de jaren zestig een realistische beschrijving geven, ontdaan van alle romantische franjes. Woodstock gebruikt hij als illustratie van de tegenstelling tussen de idealistische slagzinnen en de rotzooi die er uiteindelijk is uit voortgekomen.

     Maar in deel twee gooit de auteur alle indrukken die de lezer voordien heeft opgedaan, radicaal overhoop. Om de lezer enig houvast te bieden voor mijn eigen commentaar, neem ik dat gedeelte volledig over.

 

Ohnehin war die Zeit des Jugendprotests 1969 vorbei – im schrecklichen Jahr 1968 niedergeknüppelt in New York und Paris, in Prag und Mexiko-City von Panzern niedergewälzt. Selten waren sich die Mächtigen in Ost und West so einig wie in der Ablehnung des Jugendprotests: Sinnbild dieser Einigkeit war der Mann, der den Studenten Benno Ohnesorg in West-Berlin erschoss: reaktionärer Polizist und Stasi-Agent in einer Person. In Polen reagierten die Kommunisten auf die Studentenunruhen mit einer antisemitischen Kampagne, in Peking befahl Mao ein Ende der Kulturrevolution und schickte Millionen Jugendliche zur Umerziehung aufs Land. Rudi Dutschke, Martin Luther King und Robert F. Kennedy waren niedergeschossen worden. Im November 1968 wurde Richard M. Nixon zum Präsidenten der USA gewählt.

 

     De verenigde chaoten en bedriegers die van Woodstock een troep hebben gemaakt, worden hier ineens slachtoffers van ‘reactionaire’ krachten die de meest uiteenlopende, zelfs tegengestelde politieke strekkingen vertegenwoordigen, maar in het jeugdprotest een gemeenschappelijke vijand hebben gevonden. Zij hebben het al in 1968 stilgelegd.

     Om deze stelling aannemelijk te maken klutst de auteur een aantal ongelijke elementen samen tot een onverteerbare struif. Protestmarsen die in democratische landen als de VS en Frankrijk worden uiteengeslagen, en in Praag en Mexico City door tanks worden verpletterd, miljoenen Chinese jongeren die door Mao naar het platteland worden gestuurd om er heropgevoed te worden. Allemaal symbolen van het gemeenschappelijk front van de reactionairen van links, van rechts en van het centrum tegen de ongehoorzame jeugd! De auteur beweert dat die jeugd geen ‘plan’ had (om regeringen omver te werpen?). Uit het voorgaande kan men besluiten dat hijzelf op samenzweringstheorieën heeft zitten broeden.

     Nog een saluut aan zijn helden, die ook die van de Woodstock-generatie waren: Rudi Dutschke, Martin Luther King en Robert Kennedy. Er nog even aan herinneren dat in november 1968 Nixon tot president van de VS was verkozen, de man die voor de auteur, het Woodstock-puliek en alle schakeringen van links de duivelse macht van de Reactie verpersoonlijkt. En het eerherstel van Woodstock is volbracht. Ik vraag mij af waarvoor al die onthullingen over de onwelriekende achtergronden van het feest op de weide dan nodig waren.

     Die Welt meende het misschien ernstig met zijn aanval op de Woodstock-legende, maar heeft er een bekeerling voor uitgekozen die zijn verzaking niet tot het einde heeft kunnen volhouden. 

 

 

(635) KORTWEG zaterdag 15 augustus 2009

 

    De website van het Duitse nieuwsmagazine Focus publiceert een overzicht van Duits extreemrechts op het net, met de openingspagina van elke besproken site.

     Schrikachtige zielen mogen gerust zijn. De bladzijde is zo klein weergegeven dat ze onleesbaar is. Bovendien kan de kandidaat lezer niet verder in de inhoud binnendringen.

     Focus nodigt de bezoekers wel uit commentaren te plaatsen. Ik heb er één gevonden: ‚Rechtsextreme‘  Internet-Seiten sind – von Hass- und NS-Nostalgikern ausgenommen – eine wichtige Informationsquelle zu Tabu-Themen der Massenmedien.

     Deze tekst is toepasselijk op alle netsites uit heel Europa die als specialiteit hebben de genadeloze kamp tegen hun extreemrechtse concurrenten (is er onder diegenen die deze opmerkingen lezen nog iemand die het nodig acht hieraan toe te voegen: natuurlijk alleen tegen ‘extreemrechts’, extreemlinks mag ongestoord haat en geweld blijven prediken, en beoefenen).

=   0   =

     De cynici die professor Gates, het recentste slachtoffer van het Amerikaanse antizwarte racisme (zie nr. 629), een blaaskaak noemden, hebben gelijk gekregen.

     De ‘rocklegende’ Bob Dylan is onlangs bijna even brutaal door de politie behandeld als de Harvard intellectueel. Dylan maakte in afwachting van zijn optreden ergens ten Zuiden van New York, een wandeling op het strand. Een buurtbewoner meldde aan de politie dat hij een wat verlopen personage had zien rondzwerven. De twee jonge politieagenten die er werden op afgestuurd kenden blijkbaar de naam Bob Dylan niet, hijzelf kon zijn identiteit niet bewijzen, hij werd meegenomen naar zijn hotel, waar alles werd opgeklaard. De agenten dankten Dylan voor zijn medewerking en lieten hem weer vrij zijn gang gaan.

     Alles was deze keer verlopen zonder gebrul, gescheld of verwijten van racisme van de kant van het slachtoffer van ‘politiewillekeur’, en misschien zelfs van racisme, want de melding aan de politie was gekomen uit een buurt die in de meerderheid wordt bewoond door latino’s. Om in de geest van Gates te blijven: werd het gedrag van Dylan verdacht gevonden omdat hij blank is?

P.S. Een Amerikaanse commentator schreef dat de twee politieagenten cultureel duidelijk tekortschoten, vermits Dylan voor hen een volslagen onbekende was. Dat weten we alweer: het culturele niveau van de Amerikanen wordt door sommigen afgemeten aan hun vertrouwdheid met de naam van Dylan. Dat is een heel grote eer voor iemand die met een zeurige stem karamellenverzen ten gehore brengt. Nu ja, we hebben het de laatste weken vaak genoeg gehoord: in de ogen van de Belgen, en zelfs van sommige Vlamingen, die gezien het vergelijkingsmateriaal waarover ze beschikken beter kunnen weten, is René Magritte een groot schilder.

 

 

 

(634) BOEREN EN STADSLUI

Donderdag 13 augustus 2009

 

     Sinds jaren heerst er op het Nederlandse platteland onenigheid tussen de plaatselijke boeren en de stadsmensen die er leegstaande boerderijen als woning gebruiken, maar het lawaai en de stank die landbouw en veeteelt meebrengen er niet willen bijnemen.

     Omdat de wetgever de bijverschijnselen kent die deze bedrijven veroorzaken, heeft hij de boerderijen destijds een minder strenge reglementering opgelegd. ‘De mestlucht hoort erbij’, en de stedeling die zich in een landbouwgebied wil vestigen weet wat hem te wachten staat. Om de nieuwe inwoners te vrijwaren van geur- en lawaaihinder, moeten de ‘stankcirkels’ rond de boerderijen verkleind worden, met het gevolg dat het voor de boeren steeds moeilijker wordt hun activiteiten uit te oefenen.

     Het CDA wil nu het begrip ‘plattelandswoning’ in de wet laten vastleggen, zodat de actieve boerderijen hun lagere milieuregels kunnen behouden, zelfs naast een ‘burgerwoning’.

     De wijsheid die ten grondslag ligt aan deze maatregel, de nieuwkomer moet zich schikken of vertrekken, kan oplossingen bieden voor diepere conflicten dan ruzies tussen boeren en stedelingen over stank- en lawaaihinder. Ze heeft dat ook eeuwenlang gedaan, tot het progressisme de verering van de ‘andere’ als universele godsdienst invoerde en de beproefde gedragsregel bij de hoofdzonden werd ondergebracht als een vorm van segregatie, apartheid of racisme.

     De Nederlanders laten zich dikwijls door nieuwerwetse trends meeslepen, als ze maar het stempel ‘progressief’ of ‘verdraagzaam’ dragen. Maar als ze dit plan ter verdediging van de oudmodische boerenstand doorzetten, vervoegen ze voor één keer de wereldwijze Vlamingen die de immigranten in Vlaanderen, met inbegrip van de Walen en verwaalsten, vriendelijk verzoeken zich aan de wetten en regels van Vlaanderen te onderwerpen. Of, om in de stijl van het onderwerp te blijven: wie de Vlamingen (of de Germanen) niet kan rieken, moet maar afstand houden!

 

 

(633) HET AMERIKAANSE MODEL

Zondag 9 augustus 2009

 

     Zou S. Allen Counter, een zwarte professor van de universiteit van Harvard, vertrouwd zijn met het Nederlandse spreekwoord: een goed voorbeeld doet goed volgen? Waarschijnlijk niet, hoewel aan die instelling, waarvan de naam nooit uitgesproken of neergeschreven wordt zonder toevoeging van de lofprijzing prestigieus, geen enkele intellectuele krachttoer kan uitgesloten worden. De woorden prestigieus en Harvard zijn zo onafscheidelijk verbonden dat ik ben gaan geloven dat het adjectief deel uitmaakt van de naam, zoals de adellijke titel van iemand die niet alleen een familienaam heeft maar ook graaf of baron is.

     In elk geval wil de heer Counter het exploot van de heer Henry Louis Gates Jr., ook van Harvard, die de politie van zijn woonplaats Cambridge onlangs heeft aangeklaagd omdat ze hem racistisch had behandeld, nog eens overdoen.  De oneerbiedige behandeling die Counter te beurt is gevallen vanwege diezelfde politie van Cambridge (Boston), dateert weliswaar van drie jaar geleden, maar een racistische misdaad verjaart nooit. De politie moet niet hopen er met een vermaning af te komen, want de Boston Globe die over de zaak bericht, noemt het slachtoffer ‘a prominent Harvard Medical School professor and head of the Harvard Foundation for Intercultural and Race Relations. Een man die volgens zijn titels zich onder andere toelegt op het verbeteren van de relaties tussen de rassen, zal zich niet met een verontschuldiging laten paaien.

     Is de reputatie van de Universiteit van Harvard als lichtbaken van de VS en van heel de wereld, verdiend? Natuurlijk is ze onlangs in het nieuws gekomen wegens het incident met professor Gates, van wie men ondertussen weet dat hij niet alleen een arrogante, ijdele en geldzuchtige carrièremaker is, maar ook een racist. Natuurlijk is de politieke en morele viespeuk Edward Kennedy gevormd door Harvard. Maar één schaamteloze hypocriet en één veelzijdig afvalproduct kunnen de faam van het monument Harvard niet ernstig aantasten, zelfs als die twee geen uitzonderingen zijn. Doorslaggevend is alleen of de universiteit trouw gebleven is aan haar leuze Veritas, waarmee wel bedoeld zal zijn: de waarheid tot elke prijs.

     Precies op dat gebied is Harvard de laatste jaren zwaar tekort geschoten. Twee voorbeelden.

     In 2001 vond de nieuwe president van Harvard, Lawrende Summers,  het nodig een gesprek te hebben met de zwarte professor Cornel West van de afdeling Afro-American Studies. Hij verwaarloosde volgens de president zijn onderwijstaken, besteedde te veel tijd aan zijn opdracht als adviseur van enkele politici en aan de opname van zijn eigen CD met rapmuziek, en deelde bovendien te vrijgevig hoge graden uit. Professor West mobiliseerde het hele plaatselijke en nationale zootje van verongelijkte zwarte politici en intellectuelen, waaronder professor Henry Louis Gates (toen al een bezig kereltje), en begon een ‘actie’. De details daarvan hebben geen belang, want het resultaat was wat men kon verwachten. We zijn immers in Harvard zei één van de commentatoren. Summers moest zijn ongelijk toegeven, zong als boetedoening de lof van de ‘diversiteit’ en beloofde ze nog te zullen uitbreiden. De wetenschap en het onderwijs hadden het moeten afleggenen tegen de zakkenvullers van het professionele antiracisme.

     In 2006 wordt diezelfde Lawrence Summers, nog steeds president van Harvard, opnieuw ter verantwoording geroepen. Hij had in 2005 een gewaagde uitspraak gedaan over de vraag waarom vrouwen minder talrijk zijn dan mannen op het hoogste niveau van onderwijstakken zoals wetenschappen, wiskunde en toegepaste wetenschappen. Volgens hem zou dat te wijten zijn aan het feit dat minder vrouwen voldoende hoogbegaafd zijn om tot dat niveau door te dringen. Mannelijke discriminatie zou er niets mee te maken hebben. De president werd uiteindelijk gedwongen ontslag te nemen. (N.B. Dit was een dubbele overwinning van de progressisten: op een racist die ook een seksist bleek te zijn.)

     Deze anekdotes over de duistere kanten van Harvard dienen ook om te illustreren hoe het heden van de Amerikanen er uitziet. Ze zijn het slachtoffer geworden van hun eigen verscheidenheid. Men kan opwerpen dat ze die niet zelf hebben gezocht, dat hun voorouders hun toekomstige zwarte landgenoten hebben ingevoerd. Juist. Maar waarom blijven ze hun diversiteit aanprijzen, waarom laten ze massaal Afrikaanse, Mexicaanse, Zuid-Amerikaanse en Aziatische immigranten en binnendringers toe zonder ze ernstig te ziften? Waarom blijven ze hun overkokende smeltkroes voorstellen als een voorbeeld voor alle andere landen en continenten?

     Men heeft in Europa de Amerikanen altijd als wat kinderlijk voorgesteld. Is die tijd voorbij? Zijn ze nu zo cynisch geworden dat ze ons een vorm van samenleving toewensen die ze op eigen bodem, voor hun eigen ogen zien uiteenvallen?

 

 

(632) EEN HEILMIDDEL TEGEN DE ONWETENDHEID?

Donderdag 6 augustus 2009

 

     Vlaanderen is maar een klein gedeelte van een klein land. Het verdwijnt in het niet naast respectievelijk Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Ik neem die twee landen als vertrekpunt voor enkele losse overwegingen over de gedrukte pers en de internetsites, omdat ze die media alleen al door hun taal overheersen.

     Het heeft eigenlijk niet veel zin de durf en de onafhankelijkheid van de klassieke pers en de politieke websites van die twee grootmachten op het gebied van de nieuwsmedia, te vergelijken met wat Vlaanderen (of een ander klein westers land) er kan tegenoverstellen.

In grote landen kunnen stoute publicaties, ook die op internet, alleen al om financiële redenen beter standhouden. Vele toonaangevende en ophefmakend artikelen verschijnen daar om die reden op het net. Commentatoren worden vaak bekend via het net. In kleine landjes is de pers politiek bijna volledig gelijkgericht en schuifelen de meeste commentatoren op platvoeten rond. De websites worden er vaak draaiende gehouden door goedmenende en vlijtige dwarsliggers, die echter door de pers die de politieke machtsblokken vertegenwoordigen, worden weggedrukt.

     Niemand in de grote landen kan de eer voor het succes opeisen, niemand in de kleinere landen moet zichzelf schuldig voelen. De machtsverhoudingen zijn nu eenmaal zo.

     Maar het Engelse en het Amerikaanse webwereldje dankt zijn succes niet alleen aan de grote financiële ondersteuning waarop ze kunnen rekenen. De bezoekers worden ook aangetrokken door de oneerbiedige behandeling waaraan een abnormaal groot aantal websites alle vormen van moderne kwezelarij onderwerpen (de gelijkheid van de rassen en van de geslachten, de internationale verbroedering, de democratie, de verdraagzaamheid, de vooruitgang, de seksuele revolutie, het antifascisme, de amorele moraal, de aanbidding van de technische wetenschap, de mensenrechten, het respect voor gediplomeerde ezels, de verheerlijking van de jeugd en van het verse vlees, enz. Het Angelsaksische deel van het internet telt in verhouding het grootste aantal rechtse columnisten en verslaggevers, en wemelt dus van de onthullingen en de stekelige commentaren over de lievelingen van de weldenkende, dus linkse kringen. Die verkeerd gerichte kritiek irriteert natuurlijk de progressieve Europese azijnpissers, vooral omdat ze tot hun woede en verbijstering het publiek aantrekt.

     Ik heb hier lukraak enkele voorbeelden verzameld van de pikante verhalen die ik bij het grasduinen op het net heb gevonden.

<   0   >

     Uit de website VDARE.com, die gespecialiseerd is in de legale en illegale immigratie in de VS op een manier die de bien pensants doet griezelen, komen de eerste vier uittreksels.

 

     * In Phoenix (Texas) en omgeving valt de vermindering van het aantal illegale immigranten die nu wordt geconstateerd, samen met de afname van het aantal misdaden.

In de eerste vijf maanden van 2009: 25 percent minder misdaden in vergelijking met dezelfde periode in 2007 (toen de economie begon te verzwakken), en 12 percent minder gewelddadige misdaden.

[Eer wie ere toekomt. De gegevens komen uit de Phoenix Business Journal. Texas is natuurlijk een van de meest barbaarse staten van de VS. Het is dus mogelijk dat de illegale bezoekers zijn verdreven door de onverdraagzaamheid van de revolverhelden. Maar in dat geval blijft toch de waarneming geldig dat ze een deel van de misdadigheid hebben meegenomen.]

     * In een meer beschaafde streek: Dorchester (Massachusetts).

Zondag 2 augustus vielen daar twee doden door schotwonden nadat een gevecht in een Kaapverdisch restaurant uitliep op een schietpartij. De twee slachtoffers en de andere betrokkenen waren afkomstig van de Kaapverdische Eilanden.

Misschien een gewoon incident, maar het bericht vermeldt twee pikante bijzonderheden.

- Toen in 2006 wat toen nog een bar was, werd omgebouwd in een restaurant, hadden de buurtbewoners gehoopt dat door de nieuwe status het leven in de omgeving rustiger zou worden.

- Aan de ingang van het eethuis hangt een mededeling met kledingsvoorschriften. O.a. zware overjassen en capuchons zijn verboden. Omdat ze wapens kunnen verbergen of iemand onherkenbaar maken?

     * Uit meer burgerlijke kringen (de familie van de president).

Mevrouw Zeituni Onyango, de tante van president Obama, heeft haar intrek genomen in een appartement van een stedelijk wooncomplex in Boston, waar ze zich wil voorbereiden op haar uitwijzingsproces. Ze verbleef onwettig in het land sinds ze in 2004 bevel kreeg het land te verlaten.

Een groot deel van de Amerikanen vraagt zich af hoe ernstig de president het meent met de handhaving van de immigratiewetten.

     * Over een ‘zwarte ‘ die zijn afstamming niet verbergt.

De eerste zich ‘zwart’ noemende president van de VS is feitelijk een halfbloed. Obama doet het voorkomen alsof zijn blanke moeder helemaal geen rol heeft gespeeld bij zijn verwekking. Dat weet ondertussen iedereen die zijn nieuws niet uitsluitend haalt bij de progressieve kranten en zenders. Minder algemeen is geweten dat de gekleurde golfkampioen Tiger Woods niet is ingegaan op het voorstel van het sportmerk NIKE om gebruik te maken van de populariteit van de Afro-Amerikaanse atleten en zichzelf dus voor ‘zwarte’ uit te geven. Hij was namelijk niet bereid zijn Thaise moeder af te vallen.

<   0   >

     Het laatste voorbeeld komt van een Engelse site. Het verdient een eervolle vermelding omdat het de zelfstandigheid en het eergevoel van de makers van de website bewijst. SPIKED is een links webmagazine dat desondanks het obscurantisme van links durft hekelen.

    Het heeft nu het initiatief van twee vakbonden aangeklaagd, die beide een zwarte lijst willen opstellen om leden van het British National Front (BNP) te beletten hun beroep uit te oefenen: de Britse lerarenvakbond UK Teachers’ Union (NASUWT), en de bond van openbare en commerciële diensten Public and Commercial Services Union (PCS).

Het originele en het moedige van die aanklacht bestaat erin dat ze geformuleerd is door een vooraanstaand lid van de PCS zelf. De auteur wijst zijn syndicaat er o.a. op hoe gevaarlijk de geplande actie zou kunnen uitvallen. In het verleden hebben de werknemers immers soortgelijke ‘zwarte lijsten’ misbruikt tegen de arbeiders, met de vakbondsmensen als eerste slachtoffers. Zijn protest is dus niet onbaatzuchtig, maar ingegeven door eigenbelang. Bovendien vergeet hijzelf ook het een en ander, bijvoorbeeld dat de ‘fascisten’ de ‘democratische’ actie van de syndicaten zouden kunnen beantwoorden met de oprichting van milities en knokploegen. Maar dat doet er hier niet toe. Belangrijk is dat een syndicalist zijn eigen bond durft verwijten in de lage praktijken van haar tegenstanders te vervallen. Wanneer zal ik een ABVV-er kunnen toejuichen omdat hij de leden van het Vlaams Belang verdedigt tegen uitsluiting en broodroof door zijn eigen organisatie?

 

     De Vlaming die over wat in het buitenland gebeurt iets meer wil weten dan wat oppervlakkige algemeenheden, heeft niets aan de Vlaamse media (kranten en zenders). Als die ter plaatse eigen vaste correspondenten hebben, wat zelden het geval is, wordt hun berichtgeving daardoor niet veel beter, want die specialisten gaan zelden op zoektocht buiten het terrein dat al door de persagentschappen is afgegraasd. Dat kan trouwens moeilijk anders, want beide soorten komen uit dezelfde progressieve kweekscholen. Ze mishandelen hun nieuwsberichten en hun commentaar op dezelfde geijkte manier.

     Hij neme zijn toevlucht tot het internet en raadplege vooral de websteks die door onze zedenmeesters afgeraden worden. Hij zal niet meer onwetend door het leven gaan en zijn geestelijke gezondheid zal er wel bij varen.

 

 

(631) Prof. GATES EN ANDERE ARME NEGERTJES

Zondag 2 augustus 2009

 

     De discussie bij ons over het gedrag van de jongeren, en die in de VS over het incident tussen de blanke politieman Crowley en de zwarte professor Gates, hebben een punt van gelijkenis.

     De Belgische humanisten willen niet gezegd hebben dat de jongeren een grotere neiging tot misdadigheid vertonen dan de autochtone jeugd. Hun Amerikaanse tegenhangers verdedigen de Afro-Amerikanen tegen de beschuldiging de blanken in gewelddadige criminaliteit te overtroeven.

     We kennen de vaak twijfelachtige argumenten waarmee de Belgische antiracisten hun positie verdedigen (antiracisten, ofwel racisten van een tendens die zijzelf antiracistisch noemen). In het geval Gates in de VS geven de partijgangers van de zwarte professor de indruk dat ze in de leer zijn geweest bij de Belgische verdedigers van de jonge immigranten. Zij beweren dat de blanke politieman heeft gehandeld uit een soort racistische vooringenomenheid. Volgens hen worden zwarten door de politie gemakkelijker van misdaden en kwade bedoelingen verdacht dan blanken, en daarom vaker, en vaker zonder aanleiding, op straat gecontroleerd.

     Op de progressieve Amerikaanse website COUNTERPUNCH staat een lang artikel over het geval Gates: Rationalizing Racial Oppression.

Ik beperk mij tot de bochtige passages die de hoofdstelling ervan moeten bewijzen. Die luidt: het feit dat zwarten en blanken percentsgewijs even vaak door de politie tegengehouden worden, is geen bewijs van een gelijke behandeling.

 

<> Afro-Amerikanen leggen per jaar en per hoofd gemiddeld 2200 minder mijlen af dan blanken. Dus: blanken lopen het risico veel vaker tegengehouden te worden dan zwarten. Het feit dat het bij blanken en zwarten in dezelfde mate gebeurt, bewijst dat de zwarten op dit gebied ongelijk behandeld worden.

H.S. Deze redenering is bij de haren getrokken. Belangrijk is niet alleen hoeveel mijlen een zwarte of een blanke met de auto afleggen, maar ook waar ze die afleggen. Als de blanken meer afstand afleggen in de woestijngebieden van de VS dan in de grote steden, zullen ze niet vaak een politiepatrouille tegenkomen. Als de zwarten vooral rondrijden in of in de omgeving van de grote steden, zullen ze op elke staathoek een politieauto ontmoeten. Dus: niet alleen hoeveel men rijdt, maar ook waar men rijdt, bepaalt het aantal keren dat men door de politie wordt gestopt.

<> Een onderzoek heeft uitgewezen dat in New York op 4,7 tegengehouden blanken een aanhouding volgt, terwijl daarvoor 7,3 tussenkomsten bij zwarten nodig zijn.

H.S. Bewijst dit niet eerder het tegenovergestelde van wat de auteur wil bewijzen? Ziet men bij de zwarten gemakkelijker iets door de vingers?

<> Sommigen beweren dat het nogal vanzelfsprekend is dat de zwarten strenger in het oog gehouden worden, aangezien zwarte mannen tussen 18 en 24 jaar tien keer zoveel moorden begaan als de blanken en latino’s samen, en zeven keer zoveel voor alle leeftijdsgroepen samen.

De auteur bagatelliseert deze statistiek: 7000 moorden door zwarten per jaar betekenen ongeveer 2,1 honderdste van een procent van de zwarte bevolking. Kan dit minieme aandeel al die pesterijen tegenover gewone zwarten rechtvaardigen?

H.S. Wat weegt het zwaarst? 100 zwarten die op straat onterecht door de politie worden gecontroleerd, of 1 blanke die wordt vermoord omdat maar de helft van hen wordt lastiggevallen?

<> De auteur maakt ook een grapje. In New York City waren in het eerste trimester van 2009, 52 % van de personen die door de politie werden gecontroleerd, zwarten. Die maken 24 % van de bevolking uit, maar begaan 68 % van de gewelddadige misdaden, 82% van de overtredingen met vuurwapens en 72 % van de berovingen. Al bij al worden de zwarten dus minder gecontroleerd dan de blanken!

Nu het grapje. Waarom voert de politie van New York desondanks zo overijverig controles op de blanken Omdat ze zo’n schrik heeft van de political correctness dat ze haar beroepsplicht vergeet en de blanke voorbijganger toch maar ondervragt?

H.S. Het grapje is te flauw om effect te hebben. De auteur doet alsof hij de statistieken niet kent van de ravages die de PC aanricht bij blanke ambtenaren, politiemensen, huiseigenaren, leraren, professoren, enz. …

    

     Ik heb alleen commentaar gegeven bij de weinige min of meer heldere opmerkingen van de auteur, voor zover ik ze heb kunnen lospeuteren uit het taaie en vormeloze proza waarin het stuk is gesteld. Het zou wellicht helemaal ondoordringbaar zijn geworden, als hij niet af en toe cijfertjes had gebruikt.

 

 

(630) KORTWEG woensdag 29 juli 2009

 

     De zwarte en progressieve Barack Obama is president van de VS. De democratische Partij heeft de meerderheid in het Congres en in de Senaat. Hebben de verkiezingsoverwinningen van links in de VS de Amerikaanse Joden het hoofd op hol gebracht? Voelen ze zich meer dan ooit sterk genoeg om westerse democratische vrijheden die hen niet bevallen, onder vuur te nemen? De vrijheid van meningsuiting bijvoorbeeld. De American Jewish Committee (AJC) heeft tegen de internetboekhandel Amazon klacht wegens volksopruiing ingediend, omdat het bedrijf ook ‘extreemrechtse’ publicaties verkoopt. Staat ‘extreemrechts’ hier in zijn enge betekenis, of eerder voor een groter geheel dat ook extreemlinkse, zionistische en antiblanke geschriften bevat? Dat zou hun aanklacht aannemelijker en minder sektarisch maken. Voornoemde en vele andere politieke tendensen, niet alleen het zionisme, vertonen ook fascistische facetten.

     In het geval van het zionisme is deze globalisering van het fascisme niet als provocatie bedoeld. Gezien de huidige verdrijvings- en veroveringspolitiek van Israël zou het oneerlijk zijn dat land niet de plaats toe te kennen waar het thuishoort, ook volgens de regels die het zelf hanteert en aan de anderen oplegt.

P.S. Dit is een neutrale nota. Ze houdt geen afkeuring of goedkeuring van het fascisme in. Ze veroordeelt alleen de mensen die met een gespleten tong spreken. Het is niet mijn schuld dat die bij links het talrijkst voorkomen.

=  0  =

     De Franse krant Libération is ontstaan uit het verzet tegen de Duitse bezetter. Sindsdien ijvert hij voor de bevrijding van de Fransen van elke vorm van dwang of dwingelandij.

     Maar ik lees het volgende in het artikel Obama relance la question raciale, over het incident tussen professor Gates van Harvard en de politie (overgenomen door La Libre Belgique van 25 juli)? (Zie ook nummer 629).

 

Quand il est interpellé par l'officier, un Blanc, l'homme, qui n'est autre qu'Henri Gates Jr, l'un des universitaires noirs les plus influents du pays, auteur de livres et de documentaires, président du comité de sélection du Prix Pulitzer et directeur du prestigieux Institut W.E. B Dubois sur la recherche africaine et afro-américaine de l'université de Harvard, refuse de présenter […].

 

     Lijkt dat niet op een poging van het blad om zijn lezers met heimelijke dwang een mening op te dringen?  Weliswaar valt geen enkel detail in de opsomming van de titels, functies en prestaties van professor Henry Louis Gates Jr. buiten datgene dat men van een officieel curriculum verwacht. Hoe komt het dan dat het geheel en weeë geur van kruiperigheid uitwasemt?

Er is de uitdrukking van bewonderende verwondering wanneer het hoofdpersonage verschijnt: qui n’est autre que […]. Is dat meer dan een stijlfiguur?

Er worden enkele lovende adjectieven gebruikt (l’un des […] plus influents; prestigieux institut). Dat is gebruikelijk bij een professor van één van de meest befaamde universiteiten van de VS, zeker als die tevens dé meest politiek conformistische is.

Ik weet niet met zekerheid wie hier misleid wordt. Ben ik het slachtoffer van een nieuwe soort vooringenomenheid? Ben ik geneigd de lof op professor Gates een loftuiting te noemen omdat ik aanneem dat in Europa en in de VS de gewoonte ontstaan is elke Amerikaanse kleurling die een niet alledaagse prestatie levert, een genie of nog net geen genie te noemen? Of is de vrijgevochten Libération het slachtoffer geworden van een hedendaagse dwingelandij, die van een averechts racisme, dat de gekleurde rassen boven alle andere plaatst?

     Het is wel dat mijn vooroordeel mij in een sterkere positie plaatst. Dat van Libération heeft ontegensprekelijk de meeste aanhang bij de progressisten en de humanisten. Is dat geen reden genoeg om het met het grootste wantrouwen te bejegenen?

 

 

(629) DE KRABBENGANG VAN DE ANTIRACISTEN

Maandag 27 juli 2009

 

     Hoe vaker en hoe harder een politicus liegt over zijn politieke opvattingen en doelstellingen, hoe zelfzekerder hij in zijn eigen leugens en in zijn geloofwaardigheid bij het publiek gaat geloven. Maar des te groter wordt tegelijkertijd het gevaar dat hij in een overmoedige bui ongewild zichzelf ontmaskert.

     Dat is Barack Hussein Obama, president van de Verenigde Staten, overkomen toen hij tijdens zijn persconferentie van 23 juli zijn eerste publieke commentaar gaf op het incident tussen de blanke sergeant James Crowley van de stad Cambridge (Massachusetts, VS), en de Afro-Amerikaanse Professor Dr. Henry Louis Gates jr. van de universiteit van Harvard.

 

Een zwarte professor van de prestigieuze universiteit van Harvard, die vorige week werd opgepakt toen hij thuis kwam, heeft de politie van Cambridge beschuldigd van racisme. Dat blijkt uit het politieverslag van de arrestatie, dat gisteren bekend raakte.

De 58-jarige Henry Louis Gates Junior […] werd afgelopen donderdag in verdenking gesteld voor "weerspannigheid". Volgens het politieverslag had een vrouw gezien hoe Gates met een schouderduw zijn voordeur opende. Omdat ze dacht dat het om een inbraak ging, verwittigde ze de politie. […].

Gates weigerde zijn identiteit aan de agenten bekend te maken […]. Enz. (BELGA)

(Ik veronderstel dat de algemene lijnen van het voorval gekend zijn. Hoewel: wie van de Vlaamse kranten afhankelijk is, werd maar spaarzaam of helemaal niet op de hoogte gehouden. Zolang het enigszins mogelijk is, geen kwaad woord over een zwarte professor en de eerste zwarte president van de VS!).

 

     Obama begon met te vermelden dat de professor een vriend van hem is (hij noemde hem bij zijn koosnaampje: Skip Gates), praatte dan vaag en luchtig over de strubbelingen heen, om uiteindelijk tot de te verwachten conclusie te komen: “de politie van Cambridge heeft dom gehandeld”.

     Daarmee begint de illustratie van mijn stelling in de eerste alinea over de door hoogmoed verblinde politici. Obama deed geen moeite om de feiten accuraat te beschrijven. Hij beperkte zich tot de versie van zijn kameraad Gates, die de agent van racistisch optreden had beschuldigd. Hij vergat dat er getuigen waren van het agressief optreden van Gates, dat een zwarte politieagent samen met Cowley alles had meegemaakt, dat alles begonnen was met een buurvrouw die naar de politie had gebeld om een inbraak te melden, en andere in zijn ogen waarschijnlijk onbenullige details.

     Kort nadien kreeg hij lik op stuk van de leiding van het politiecorps van Cambridge. Zij belegden op hun beurt een persconferentie om de betrokken politieman hun vertrouwen te betuigen en te protesteren tegen de smaad die hen was aangedaan door de eerste burger van het land. Daarop heeft Obama wat gas teruggenomen. Hij heeft de professor en de politieman uitgenodigd voor een biertje op het Witte Huis. Een manier om tijd te winnen?

     Door in het begin de ergste schuld bij de blanke politieman te leggen, heeft Obama een aantal naïeve blanke Amerikanen aan het denken gezet (de anderen waren daar al mee bezig). Obama heeft zich valselijk de faam van man die boven de rassen staat aangemeten. Op de website vdare.com kan men daarover een uitgebreide documentatie vinden (zoeken naar de artikelen van Steve Sailer). Zelfs in Europa, waar de media bijna systematisch alle schoonheidsvlekjes van Obama wegmaquilleren, is menigeen vertrouwd met de naam en de reputatie van Jeremiah Wright, de racistische zwarte dominee van de kerk waar Obama heeft deel van uitgemaakt (tot het om redenen van electorale tactiek niet meer kon). Heeft Obama in dit verhaal te onbezonnen kleur bekend? Het zal zeker een vervolg krijgen.

 

 

(628) KORTWEG donderdag 23 juli 2009

 

     Onlangs werd de uitgave 2009 van de Vlaamse Regionale Indicatoren voorgesteld. De gegevens waar ik hier commentaar bij lever, haal ik uit het bericht van BELGA. Ik beperk mij tot het hoofdstuk immigratie e.d.

 

(+) Over sommige aspecten van de migratie naar België blijft een grote groep Vlamingen wantrouwig.

De verklaring daarvoor werd in het verleden al vaak gegeven. De cijfers die afkomstig zijn van officiële instanties, of van groeperingen die de immigratie aanprijzen als het meest efficiënte heilmiddel voor alles wat in Europa misloopt, worden door vele Vlamingen afgedaan als propaganda. Wat ze, als ze ernstig gecontroleerd worden, ook blijken te zijn. Het geheimhouden van het aantal asielzoekers dat een verblijfsvergunning en later de Belgische nationaliteit zal krijgen in toepassing van de recent uitgewerkte regularisatiepolitiek, zal de houding van die ongelovige thomassen niet doen veranderen. (De regularisatieregeling was nog niet opgesteld op het ogenblik dat de laatste Indicatoren werden uitgerekend. Ze zal het wantrouwen niet doen afnemen).

(+) De diversiteit in Vlaanderen neemt alvast toe.

Ook dat voedt het wantrouwen van de Vlamingen. Ze vragen zich af of dat verschijnsel hen niet wordt opgedrongen door de instanties die de statistieken vervalsen om de Vlamingen te overtuigen zich bij die onvermijdelijke evolutie neer te leggen (zie hierboven).

(+) Mannen, jongeren en hooggeschoolden zijn doorgaans toleranter.

 Mannen. Zij hebben lijfelijk minder last van het vrouwvriendelijke gedrag van bepaalde soorten immigranten.

Jongeren. Vroeger noemde men hen onvolwassen. Velen van hen vinden Madonna een verleidelijk vrouwentype. Een veeg teken.

Hooggeschoolden. Die zijn langer en grondiger geestelijk misvormd door het moderne onderwijs, dan de jonge barbaren. Hooggeschoold wordt te vaak gelijkgesteld met intelligent en tot zelfstandig denken in staat, terwijl de aldus benoemde categorie in werkelijkheid vooral bestaat uit mensen die alleen op technisch gebied onderlegd zijn. Een schoenmaker blijft best bij zijn leest. Een begrotingsspecialist wordt door zijn kennis niet geholpen bij het beoordelen van een sonnet (of van de hogere politiek).

(+) Niemand beschouwt een buurt met veel mensen van vreemde afkomst als een ideale plaats om te wonen. Bijna de helft van de bevolking wil wel in een buurt wonen waar ook enkele vreemdelingen wonen.

Dat zijn natuurlijke reflexen. Is het toeval dat immigranten wijken uitkiezen waar ze tussen hun etnische of raciale soortgenoten kunnen leven?

(+) Algemeen.

Niemand doet tegenwoordig nog een poging om de argwaan van vele Vlamingen tegenover immigranten en hun voorsprekers minstens gedeeltelijk te verklaren door hun besef van de bedreiging die de inlandse migratie van Walen en verwaalste Vlamingen vormt voor Vlaams-Brabant, en op termijn zelfs voor de rest van Vlaanderen.

= 0 =

Kortweg.

Met iemand gesproken over de door Somalische piraten gegijzelde Belgen, die met een losgeld moesten vrijgekocht worden omdat het Belgische leger niet over de geschikte wapens en andere uitrusting beschikte.

Zijn reactie: waarom heeft België geen huurlingen of gewoon huurmoordenaars ingezet?

Durf ik toegeven dat hetzelfde idee ook al bij mij was opgekomen?

 

 

(627) KORTWEG maandag 20 juli 2009

 

     De kleine en grote leugens van de progressieve mythologie zijn nagenoeg onuitroeibaar. Men kan ze nog zo vaak en zo onweerlegbaar ontmaskeren, na een tijdje duiken ze toch weer op. Vooral in de media en in intellectuele middens. Waarom juist daar? Omdat die kringen vergeven zijn van de luie geesten, die niet kunnen weerstaan aan de linkse propaganda, hoewel die na twee eeuwen activiteit toch stilletjes aan moet uitgeblust raken.

     Daarom is het goed dat brave persorganen af en toe een vloekje in de moderne kerk laten weerklinken, hoe bedeesd ook. Zo heeft Knack op zijn website een artikel van de Catalaanse krant El Periodico geciteerd over de trucages die de fotograaf Frank Capa heeft gebruikt om zijn beroemde foto uit de Spaanse burgeroorlog ineen te knutselen. Ik weet niet of hij een officiële titel heeft. De dood van een soldaat misschien? De held is natuurlijk een republikeinse strijder, want de soldateska van generaal Franco kon niet op een zo fotogenieke manier te sneuvelen. Ze sneuvelden zelfs helemaal niet, ze werden alleen onschadelijk gemaakt.

     De kop van Knack is ondubbelzinnig: Beroemde foto van Capa is vervalsing. Het blad onderstreept dat de authenticiteit van de foto al meermaals in twijfel werd getroffen, en geeft de technische en historische details op die van het ‘meesterwerk’ van Capa bijna een studiomontage maken.

     Hopelijk hebben minstens enkele Vlamingen deze rechtzetting voor hergebruik in hun geheugen opgeslagen. Ze is heel geschikt als aanzet van een overzicht van de vele democratische journalisten, schrijvers, kunstenaars en politici die hun bijdrage tot de strijd van de Spaanse republikeinen vooral geleverd hebben in de Spaanse cafés en bordelen, eerder dan op het slagveld.

 

 

(626) KORTWEG zondag 19 juli 2009

 

     Het kernkabinet heeft het de voorstanders van een ‘soepele’ regeling voor de regularisatie van al in het land aanwezige asielzoekers zonder verblijfvergunning, en van hun navolgers, wel erg gemakkelijk gemaakt. De geplande rondzendbrief met de lijst van de voorwaarden waar de aanvrager moest aan voldoen om erkend te worden, is vervangen door een Instructie, een aantal richtlijnen, voor de staatssecretaris voor Asiel- en Migratiebeleid. De beslissingen neemt hij zelf. En aangezien de teksten van onze bestuurders bekend zijn om hun ‘veelzijdigheid’, kunnen we gerust stellen dat zijn beslissingen zullen gebaseerd zijn op zijn interpretatie ervan.

     Wat er gaat gebeuren is gemakkelijk te voorzien. De twee staatsecretarissen die bevoegd zijn voor het asielbeleid, behoren tot Waalse partijen die een ongebreidelde immigratie in hun programma hebben staan: Melchior Wathelet (CDH) en Philippe Courard (PS). Zij vormen een gelijkgestemd trio met Joëlle Milquet, minister van Gelijke Kansen. Geen van de drie doet in gastvrijheid voor immigranten onder voor hun partij. De reden is bekend. Die partijen en hun leiders rekenen op de dankbaarheid van de vreemdelingen om later het anti-Vlaamse kamp te versterken (meer stemmen = meer mandaten).

     Bovendien geven enkele onderdelen van de Instructie de Walen/verwaalsten bijkomende middelen om Vlaams grondgebied te veroveren of minstens onder toezicht te plaatsen. De kandidaten voor een regularisatie moeten één van beide landstalen voldoende machtig zijn. Het grootste percentage asielzoekers verblijft in Brussel. Ze zullen daar dus een attest van kennis van het Frans vragen en verkrijgen. Wat gebeurt er als ze zich daarna bijvoorbeeld in het door verwaalsing bedreigde Vlaams-Brabant vestigen? Zullen ze dezelfde taalvoorrechten opeisen als de Waalse en verwaalste inwoners van die provincie, en een handje toesteken wanneer die het etnische conflict weer eens opdrijven? Ongetwijfeld, want ze zijn niet uit liefde voor de Vlamingen naar België gekomen, en de Waalse en Vlaamse belgicisten zullen er wel voor zorgen, of er al voor gezorgd hebben, hen tegen de Vlaamse vreemdelingenhaters op te zetten.

     Het gevaar komt zoals altijd ook van de Belgische Vlamingen. Het volstaat de reactie van de Brusselse VLD-er Vanhengel te registreren om dat te onderkennen. De man heeft als ‘Vlaams’ minister in de regering van het hoofdstedelijk gewest, jarenlang met nooit aflatende ijver de anti-Vlaamse politiek van de Waalse/verwaalste coalitie in Brussel gesteund. Ondertussen is hij lid van de Belgische regering geworden. Hij juicht nu vanzelfsprekend de nieuwe, even anti-Vlaamse asielregeling toe. Hij zal zich niet eenzaam voelen. La Libre schrijft vandaag op haar website dat de VLD even gelukkig is met de nieuwe regeling als de PS en CDH.

     Wie heeft nog argumenten tegen het asielbeleid nodig, als hij gewoon noteert welke Waalse en Vlaamse individuen en groepen het steunen?

 

 

(625) REDENAARSTALENT IN HET VLAAMS PARLEMENT

Woensdag 15 juli 2009

 

     Ik heb het verontwaardigde gegil over de persoon van de nieuwe Vlaamse minister van Cultuur onbewogen aan mij laten voorbijgaan.

     Om twee redenen.

     Mijn laag-bij-de-grondse mening over de kunstenaars die als bij mirakel ineens de Vlaamse cultuur willen verdedigen, stemt overeen met de doorgaans smalende lezerscommentaren over de malcontenten, die de kranten op hun websites hebben gepubliceerd:

Subsidievretend … Zichzelf bewierokend … De linkse kaviaarkunstenaars voelen iets … Zogenoemde kunstwerken, zoals rotte hesp op zuilen plakken … .

     Bovendien behoren al die onverwachte minnaars van Vlaanderen tot de officiële cultuur. Want hoe revolutionair zij zich ook voordoen, hoe exclusief hun kliek ook is samengesteld uit alle ondersoorten van het progressieve ras, ze horen thuis in en worden vertroeteld door het wereldje van de universiteiten, de musea, de culturele bedrijven en de cultuurambtenaren. Waar de uitwasemingen van Simon Vinkenoog  gedichten worden genoemd, de fletse affiches van René Magritte tot schilderkunst worden verheven, en vuilschrijverij het meest gevorderde stadium van de culturele evolutie vertegenwoordigt.

     Ik vond het verfrissend dat mevrouw de verse minister zich niet herinnerde welk boek ze het laats had gelezen. Als een Vlaams politicus zijn lectuur blootgeeft, krijgen we gewoonlijk een demonstratie van het reinste conformisme. Toen Guy Verhofstadt zich in Toscane terugtrok, ging hij Marcel Proust lezen. Onlangs, in een gesprek van Herman van Rompuy met De Tijd, vernamen we dat hij Albert Camus als zijn lievelingsauteur beschouwt. In beide gevallen helemaal zoals het voor Belgische Vlamingen hoort. Twee Fransen (het fijnste komt uit Frankrijk, nietwaar; in geen geval een Duitser vermelden), tevens officieel erkende figuren (geen twijfelachtige democraten zoals Jean Raspail of Pierre Drieu La Rochelle).

     Stel even dat de nieuwe bestuursvrouw, om te bewijzen dat ze in en mee is, een van de afgoden van de VRT had genoemd! Welke gezonde geest zou haar dan ooit nog ernstig kunnen nemen?

     Tom Lanoye beperkt zich in zijn kritiek op de nieuwe Vlaamse regering niet tot de minister van Cultuur. Aangezien men van taal en cultuur verwacht dat ze in belangrijke mate het karakter van de Vlaamse deelstaat mede zouden bepalen, had hij graag een ‘begeesterende regeringsverklaring’ gehoord in plaats van ‘een binnensmonds gemompelde catalogus die bijeengeschreven lijkt door een boekhouder op sterk water.’

Daarin heeft hij niet volledig ongelijk. Hij vergeet echter dat dergelijke enthousiasmerende verklaring tot de kunst van de welsprekendheid behoort, en dat ze aan enkele voorwaarden moet voldoen om het niveau te bereiken dat hij ervan verwacht.

Het onderwerp alleen al moet een minimum aan passie kunnen losmaken bij de spreker. De verklaring van een aantredende regering, die een behoorlijk aantal zakelijke en technische gegevens niet mag overslaan, is niet erg geschikt om tot lyrische uithalen te inspireren. De begeesterende toespraken uit het verleden waarvan opnames beschikbaar zijn, en die we dus in al hun aspecten kunnen beoordelen, tonen aan dat de redenaars een onderwerp behandelden dat hen ‘lag’, omdat het hen lag en ze het doorgaans zelf hadden gekozen. Om de correctheid van mijn niet meer zo frisse herinneringen te verifiëren, heb ik enkele uittreksels van bekende balkonredevoeringen van Benito Mussolini  herbeluisterd. Dat zijn inderdaad toespraken die iedereen, ook Tom Lanoye, kunnen begeesteren. Maar van een regeringsverklaring in het parlement, met de onvermijdelijke slaapverwekkende gegevens over de begroting, kan men niet hetzelfde verwachten.

Er is nog een ander element dat een redevoering maakt of kraakt: gewoon het stemgeluid van de spreker. Ik herinner mij een radio-interview met de Nederlandse schrijver A. den Doolaard, waarin hij vertelde over een redevoering van Joseph Goebbels die hij in de jaren dertig in Berlijn had gehoord. Al van op afstand werd hij via de luidsprekers aangezogen door het stemgeluid van Goebbels, de man ‘met de meest fascinerende redenaarsstem die ik ooit heb gehoord’ (ik citeer uit het geheugen). Men kan iemand die dat natuurtalent niet bezit, toch niet om die reden verbieden minister-president van Vlaanderen te worden!

     Op dit ogenblik is de Amerikaanse president Barack Obama ontegensprekelijk de internationaal bekende politicus met de meest opvallende redenaarstalenten. Goede teksten, een soepele voordracht zonder haperingen, een klare uitspraak. En diegenen die zich afvragen of hij ook een passie koestert, waarvan hierboven is gezegd dat ze noodzakelijk is om van iemand een goed redenaar te maken, kunnen hun twijfels laten vallen. Hij bezit ze wel degelijk. Hij is een racist, die zich met welbehagen de eerste zwarte president van de VS laat noemen, en in zijn geschriften niet veel aandacht besteedt aan zijn blanke moeder. Daarnaast is het na enkele maanden dienst al duidelijk dat hij voortgedreven wordt door zijn droom de macht in de VS over te dragen aan de zwarte en andere gekleurde Amerikanen, met de hulp van de niet blanke legale en illegale immigranten. Die hartstocht blijkt niet uit de bezadigde manier waarop hij zijn redevoeringen brengt. Op dat gebied verschilt hij in hoge mate van de grote fascistische en nazistische redenaars, die er een schreeuwerige en opruiende stijl op nahielden. Maar hun passie is ook bij hem elk ogenblik aanwezig. Op die manier is hij dan weer geschapen naar hun beeld en gelijkenis. Zijn progressieve bewonderaars zullen dat vroeg of laat ontdekken.

 

 

(624) KORTWEG dinsdag 14 juli 2009

 

     De Oeigoeren zijn een bevolkingsgroep van Turkse afstamming uit de Chinese regio Xinjiang. Ze komen af en toe in het wereldnieuws, namelijk wanneer ze gewelddadig protesteren tegen de discriminatie waaronder ze volgens hen te lijden hebben vanwege Peking. Dat stuurt jaarlijks duizenden Han-Chinezen naar de streek, zogezegd om ze te moderniseren. Sommige waarnemers beweren dat de bedoeling van die invoer eerder is, de niet chinezen door middel van culturele en taalkundige  verbastering te onderwerpen.

Dat is niet uitgesloten, want het stemt overeen met een politiek die ook op andere plaatsen van de wereld waar een etnisch conflict de rust verstoort, door de meest agressieve groep wordt toegepast. In België bewijst de verwaalsing van Vlaams-Brabant door onder andere ‘Franstalige’ immigranten, dat het fenomeen Europa niet vreemd is. De Vlaamse partijen zouden een inventaris moeten opmaken van alle landen waar het zich voordoet, om de Walen/verwaalsten te tonen dat het flamingantisme slechts één uiting is van een beweging voor vrijheid en onafhankelijkheid die overal ter wereld vertegenwoordigd is.

     Frieda Brepoels van de N-VA wees onlangs op de overeenkomst tussen het verlangen naar onafhankelijkheid van de Vlamingen en de rebellie van de Oeigoeren. Ze had het voorbeeld van de Oeigoeren tevens kunnen gebruiken om de anti-Vlaamse Belgen die dat streven met alle middelen tegenwerken, duidelijk te maken dat ze met vuur spelen.

= 0 =

     De beveiligingsbusiness in Zuid-Afrika draait overuren’ zegt een artikel op de website depers.nl. En nog: ‘Zuid-Afrika valt niet te beveiligen’. Er staat een uitgebreid arsenaal van dure en technisch verfijnde beschermingsinstallaties ter beschikking van de burgers die ze kunnen betalen. De jaarlijkse groei van het zakencijfer van die bedrijfstak bedraagt 8 tot 10 procent. Het land telt met 380.000 man ruim 50 procent meer privébewakers dan politieagenten.

     Het goede nieuws over de misdadigheid wordt niet verzwegen. Het bericht gaat immers over Zuid-Afrika, en wie durft dat even zwart afschilderen als het werkelijk is? ‘Over zijn geheel genomen dalen de criminaliteitscijfers. Vijftig moorden per dag is minder dan voorheen. Datzelfde geldt voor de bijna honderd verkrachtingen per dag. Maar er zijn ook misdaden die toenemen zoals berovingen en inbraken.

     Aangezien de gevolgen van de uitbuiting van de zwarten door de blanken waarschijnlijk op verre na nog niet zijn weggewerkt, veronderstel ik dat bijna uitsluitend blanken zich de dure beveiligingsinstallaties kunnen betalen. En aangezien we evengoed mogen aannemen dat de blanken zich na al die kosten in hun versterkte burchten zullen opsluiten om niet op straat gewelddadig aan hun eind te komen (het aantal moorden is weliswaar verminderd, maar toch …), blijft één vraag open: ‘Als de niet meer zo talrijke blanken minder dan  hun aandeel in die moorden begaan, wie leveren dan het grootste deel van de daders?’

 

 

(623) ONGEWENSTE WAARHEDEN

Donderdag 9 juli 2009

 

     Sommige politieke en historische waarheden worden pas na vele jaren aanvaard, omdat ze moeten optornen tegen de belangen van de heersende machtsblokken en de vooringenomenheid van de grote mediagroepen.

     De Verenigde Staten hebben een dergelijk proces van aanslepend obscurantisme meegemaakt vanaf het einde van de jaren veertig van de vorige eeuw, de beginperiode van de Koude Oorlog. Toen kwam stilaan aan het licht dat een aantal vooraanstaande progressieve politici, diplomaten, academici, journalisten, schrijvers en wetenschappers voor de sovjets hadden gespioneerd en in sommige gevallen nog spioneerden. Het heeft echter geduurd tot de val van het Sovjetrijk en de vrijgave van de KGB-dossiers, voordat de zendelingengenootschappen van Amerikaans links aarzelend begonnen toe te geven dat sommigen van hun meest geëerde figuren verraders waren. De bekendste was Alger Hiss, die nog gedurende vele decenniën een geur heiligheid heeft verspreid. Pas onlangs, in 2009, verscheen er een boek* dat volgens de bespreking ervan die ik vandaag heb gelezen, eindelijk tabula rasa maakt van de zoeterige verhaaltjes over deze linkse heldenfiguur die nog altijd de ronde deden.

* (Spies: The Rise and Fall of the KGB in America. John Earl Haynes, Harvey Klehr, and Alexander Vassiliev, Yale University Press. Bespreking door Justin Raimondo in The American Conservative. Ook te vinden op de website van het magazine).

(N.B. De echte rehabilitatie van Joseph McCarthy, de man die heel vroeg deze fellow traveller ontmaskerde, stuit nog altijd op fanatieke tegenstand).

     Op dezelfde dag twee getuigenissen lezen van de buitengemene standvastigheid waarmee mensen een op kaduke grondvesten steunend  een geloof kunnen aanhangen, is geen banaal feit. Dat is mij vandaag overkomen. Want na het verhaal over de Amerikanen die gedurende tientallen jaren de doorzichtige leugens van een troep cryptocommunisten hebben geslikt, vond ik, deze keer in het Franse blad Le Monde van 9 juli, de beschrijving van een geval van vergevorderd belgicisme.

     De Belgische premier Herman Van Rompuy mag er zijn zeg doen over de toekomst van België. Hij vertelt niets nieuws. Dat hoeft ook niet, want nieuwigheden afratelen hoort bij oppervlakkige geesten. Het is ook moeilijk. België werd opgericht als eenheidsstaat, een keuze die voor de belgicisten onherroepelijk is. Daar kan ook HVR niet buiten. Daarom zegt hij: ‘L’éclatement de la Belgique, c’est le scénario du chaos, de l’aventure et  de l’appauvrissement.’

Maar zijn trouw aan het oude België geeft hem niet het recht om aan de Vlaamse Belgen de vrijheid te ontzeggen om een andere staatsvorm te verkiezen: ‘Ce qu’il faut faire, c’est endiguer les particularismes et les populismes’. Zijn gelijkstelling van deze twee verschijnselen met ‘les plus grands dangers qui nous menacent’ kan trouwens uitgespeeld worden tegen België. Als de stichters van België zich niet hadden laten verblinden door het voorbeeld van Frankrijk, de unitaristische staat bij uitstek, als ze van in het begin rekening hadden gehouden met de tweeledigheid van zijn bevolking, Germanen en Romanen, zou het nu niet meer hoeven gesplitst te worden.

     De belgicistische verdwazing van HVR gaat nog verder. Hij wil ze opdringen aan heel Europa. Het ‘particularisme en het populisme’ moeten volgens hem niet alleen in België, maar in heel Europa uitgeroeid worden. Met andere woorden: het unitaire Belgische model moet toegepast worden op alle staten van de Europese Unie, zonder acht te slaan op hun samenstelling en hun voorgeschiedenis, en zelfs als sommige eraan zouden ten onder gaan.

     De bedekte waarschuwingen van HVR aan de toekomstige Vlaamse regering en aan Vlaanderen in zijn geheel, stemmen overeen met wat men van een Belg mag verwachten.

In het verleden heeft men telkens jaren nodig gehad om de achtereenvolgende grondwetswijzigingen te verwezenlijken. Loont het dus wel de moeite eraan te beginnen? De economische en financiële crisis heeft de institutionele agenda op de achtergrond gedrongen; de nieuwe Vlaamse regering zal het op die punten moeilijk hebben. Is het verstandig er ook nog de communautaire perikelen bij te halen?

En om de aantredende Vlaamse regering alle illusies te ontnemen: ‘Le conflit autour du sort de l’arrondissement de Bruxelles et de sa périphérie (?) sera évoqué  au printemps 2010.’ Evoqué? Vermeld, aangeroerd? En in rengalop afgevoerd?

     Eén zin haal ik nog uit het gesprek omdat ze mits een kleine aanpassing het personage HVR en zijn partij CD&V zo goed typeert: ‘On peut voter pour un parti séparatiste sans l’être soi-même.’ Of: Men kan verkozen worden op een Vlaamse lijst zonder zich zelf een Vlaming te voelen.

 

 

(622) KORTWEG dinsdag 7 juli 2009

 

     Humanisten kunnen kwezelachtig preuts zijn in hun woordkeus wanneer een door hun sekte beschermde soort in opspraak is geraakt. Het Laatste Nieuws publiceert schokkende beelden (vindt het zelf) van een pedofiel (ook een letterlijk citaat) die in Jemen een kogel in het hoofd krijgt (in uitvoering van zijn terdoodveroordeling).

     Zoals men kon veronderstellen gaat het om een vulgaire pedoseksueel, niet om een zachtaardige kindervriend die geen knaapje dat hij binnen handbereik heeft, kan voorbijgaan zonder een kuis kusje op zijn voorhoofd te drukken. Hij had een elfjarige jongen verkracht en in stukken gesneden, en hem in de woestijn gedumpt. Het blad beschrijft niet hoe hij hem tussendoor had vermoord. Omdat dat een te schokkende beschrijving zou vereist hebben?

     Het artikeltje beschrijft verder hoe het slachtoffer (dat is de dader voor HLN), geboeid door de stad werd geleid, nog een gebed mocht zeggen, moest gaan liggen en dan door een soldaat werd afgemaakt. Niet te vergeten: onder de aanmoedigingen van de omstanders.

     Er staan foto’s bij die de verschillende fases van de terechtstelling illustreren. Het ziet er allemaal proper en hygiënisch uit. Als de geëxecuteerde niet tot de kaste der geëmancipeerden had behoord, zou HLN wel over enkel details hebben heengekeken.

 

 

(621) HEIMWEE NAAR DE DDR

Vrijdag 3 juli 2009

 

     De progressieve West-Europese pers is vaak opzettelijk blind tegenover de gebreken en zelfs de wandaden van huidige en vroegere linkse dictaturen. Natuurlijk wordt die partijdigheid in de artikelen en commentaren niet te opzichtig verpakt, om de kritische lezers die haar nog overblijven niet voor het hoofd te stoten. Iemand die niet continu onder de invloed is van progressieve verdovingsmiddelen, is zich daarvan bewust, maar nu en dan moet hij toch zijn wantrouwen opfrissen om niet in een ogenblik van verstrooidheid in de val te lopen.

     Aangezien alle kranten en bladen op hun manier progressief zijn (christendemocratisch, socialistisch, liberaal, pornografisch, antiblank, enz.), is de eenvoudigste oplossing voor non-conformistische lezers die naar ernstige berichtgeving zoeken, in de krantenwinkel uit te kijken naar publicaties die wegens hun politiek onbetamelijke strekking in een onbereikbaar hoekje zijn weggestopt, en zelfs zich zoveel mogelijk te beperken tot bladen die in de handel niet verkrijgbaar zijn. Maar af en toe zijn ze door de omstandigheden gedwongen een algemeen aanvaard dagblad of magazine te raadplegen. Er is een heel eenvoudig middel om zich dan niet door leugens te laten inpakken: bij de minste twijfel niets geloven. In de meeste gevallen krijgt de ongelovige gelijk. Dat is een heel accuraat middel tegen het soort bedrog dat hier is vermeld: het goedpraten van de misdaden van de linkse tirannen.

 

     De Duitsers laten zich op dit gebied nogal eens gaan. Dat is begrijpelijk. In WO II hebben ze immers oorlog gevoerd tegen de westerse democraten en hun communistische bondgenoten. Om hun eigen barbaarsheid te bewijzen, besteden ze dus liever twee bladzijden aan de anekdote van de Parijse dame die tijdens de bezetting een aangeschoten Wehrmacht-soldaat op straat tegen een muur heeft zien plassen, dan aan de wat boerse manier waarop de Russen tijdens hun intocht de Duitse vrouwen het hof hebben gemaakt.

     Ik was dus verbaasd in het weekblad Der Spiegel van 29 juni een tamelijk afkeurend verslag te lezen over de idealisering van de DDR, die volgens het blad bij de Oost-Duitsers een hoogtepunt heeft bereikt, ook onder de jongeren, de hoger opgeleiden en de bemiddelden. (Heimweh nach der Diktatur, blz. 124-126).

 

     Het blad kan niet van manipulaties beschuldigd worden, want het heeft op een ernstige manier gegevens verzameld.

1. Medewerkers hebben gesproken met enkele vroegere DDR-burgers die nu in de Bondsrepubliek wonen en werken. Ze hebben o.a. de volgende uitspraken genoteerd:

- De meeste DDR-burgers hadden een goed leven. Ik denk niet dat het hier beter is.

- Men kan niet zeggen dat het hier (in de Bondsrepubliek) beter is.

- Men kan niet zeggen dat de DDR een ’Unrechtstaat’ was.

- Enz.

Over de doden die aan de muur zijn gevallen:

- Als er aan de grens een groot waarschuwingsbord staat, dan moet me daar wegblijven.

2. Wat hierboven onder 1 staat, zijn persoonlijke opvattingen van enkele individuen. Maar het blad geeft ook een breder zicht op wat de Oost-Duitsers denken van de vroegere DDR, aan de hand van de resultaten van een zeer recente opiniepeiling:

57 % neemt het op voor de vroegere DDR; 49% geeft toe dat er in de DDR enkele problemen waren, maar vindt dat men er desondanks goed kon leven; 8% wil helemaal niet weten van kritiek op de DDR.

3. Het blad geeft ook enkele vaststellingen weer van de onderzoekers die deze en andere soortgelijke peilingen hebben uigevoerd. Ze zijn niet mals zijn voor degenen die terugverlangen naar de DDR. De idealisering van de DDR heeft nu ook de middenklasse bereikt. Het gevaar bestaat dat de jongeren de DDR-dictatuur  gaan goedpraten, want minder dan de helft van de Oost-Duitse jeugd beschouwt de DDR als een dictatuur. Die mensen die het opnemen voor de DDR, verdedigen hun eigen leven; de dictatuur nemen ze op de koop toe om hun zelfrespect te kunnen behouden.

     Algemene conclusie: Het blad probeert nergens te suggereren dat de nostalgiekers op bepaalde punten gelijk zouden hebben.

 

     Der Spiegel is het standaardvoorbeeld van het moderne magazine. Op moreel gebied: verlekkerd op alle verrottingsverschijnselen. Op politiek gebied:  links; voor massale en vrije immigratie; voor rassenvermenging. Op cultureel gebied:  decadent.

Toevallig staat in het nummer waar ik het hierboven besproken artikel vond, een lange tekst, acht bladzijden en een foto van een volle pagina, over Michael Jackson, de incarnatie van het moderne verval in al zijn vormen. De titel noemt hem Ein Wunderknabe. En toch publiceert het blad tegelijkertijd een verdediging van de West-Duitse democratie tegen de bewonderaars van de communistische DDR. Er is dus nog hoop?

 

 

 

(620) KORTWEG  dinsdag 30 juni 2009

 

     Het gezin van de zaakvoerder van een wisselkantoor is zondagochtend in Tervuren in hun woning overvallen. De ouders werden uit hun bed gehaald, geslagen, vastgebonden en in de kelder opgesloten. Ze moesten na hun bevrijding verzorgd worden omdat de boeien hun bloedcirculatie hadden afgesneden. De kinderen werden niet mishandeld, wel met hun ouders opgesloten.

     Op enkele details na, lezen we dit soort berichten regelmatig in de kranten. Tot vervelens toe zou ik zeggen. Daar zit het gevaar. We gaan ten slotte geloven dat dergelijke feiten tot de dagelijkse routine behoren. Bijna niemand merkt nog op dat de verslagen nooit eindigen op een manier die in misdaadverhalen nochtans niet ongewoon is: er staat  nooit in dat de daders werden neergeslagen, neergestoken, of neergeschoten. We hebben er ons bij neergelegd dat de humanisten die ons regeren de burgers hun recht op zelfverdediging hebben ontnomen, en bij wet verplicht worden de bandieten voorkomend te behandelen.

     Het bewijs is al lang geleverd dat wapengeweld nooit de schuld is van de wapens, zelden van de ordelievende burgers die ze legaal bezitten, bijna altijd van misdadigers, die trouwens geen wapens nodig hebben om hun gewelddadige beroep of vermaak uit te oefenen.

     Ik heb vele argumenten over de onschuld van de wapens zelf en over de gevaren van de misdadigheid, met of zonder wapens, nog eens teruggevonden in een column van de Amerikaan Paul Craig Roberts (Titel: GUN CONTROL. Ondermeer te vinden op de website VDARE). Ik citeer twee conclusies uit de statistieken over de VS  die hij vermeldt. De eerste om de gevaren van wapens in kinderhanden tot hun juiste proporties te herleiden: zeven keer zoveel kinderen sterven door verdrinking, vijf keer zoveel door verstikking als door ongevallen met vuurwapens. Een andere om aan te tonen welke rol de gewapende burger kan spelen in het voorkomen van misdaden: nauwkeurige studies tonen aan dat elk jaar één tot twee miljoen misdaden verhinderd worden door gewapende burgers.

     Het betrokken artikel bevat nog andere interessante gegevens die men niet zal terugvinden in onze humanistische parochieblaadjes, maar toch het overwegen waard zijn. Of beter nog: die juist daarom het overwegen waard zijn.

 

 

 

(619) MICHAEL JACKSON

Zondag 28 juni 2009

 

     Hierna volgen een aantal losse beschouwingen. Los betekent hier niet noodzakelijk onsamenhangend. Bedoeld wordt: betrekking hebbend op een bepaald onderwerp, zonder uitgekozen te zijn omdat ze een stelling over dat onderwerp kunnen bewijzen, terwijl alle tegenargumenten, vooral de onweerlegbare, onvermeld blijven. Dergelijke vrije gedachten zijn beter geschikt om een probleem te omschrijven dan systematische overwegingen die naar een vooropgesteld eindpunt leiden.

     Deze voorzichtige inleiding is geen overbodige stijlfiguur, want dit stuk zal handelen over een gebeurtenis die een van de meest controversiële twistpunten van deze tijd illustreert: de gelijkheid of de ongelijkheid van de rassen. Overmoed is hier niet aangewezen, want de censoren liggen op de loer. Lafheid evenmin. Daarom voeg ik hier aan toe dat de aanhangers van de twee standpunten voor mij zonder handicap aan de start mogen komen. Voor mij vertegenwoordigt de een niet automatisch een wetenschappelijk bewezen feit, de ander een verwerpelijk vooroordeel. Dit laatste standpunt is weliswaar de regel in verlichte kringen. Maar het zou niet de eerste keer in de geschiedenis zijn dat het obscurantisme zich verlichting noemt.

     De televisie- en radiozenders van de westerse wereld, en van vele landen daar buiten, beleven voor de tweede keer in een half jaar tijd een periode van gelukzaligheid. Zij zijn eigenlijk niet alleen. Alle progressieve kringen delen in de roes.

     In januari trad Barack Obama aan als eerste zwarte president van de Verenigde Staten van Amerika (ter gelegenheid van deze gebeurtenis van wereldomvattende betekenis mogen we de naam van het land wel eens voluit schrijven). Ze hebben de werkelijkheid wel wat geweld moeten aandoen. Obama is een halfbloed. Maar tijdens de vieringen van de Nieuwe Tijd, hebben de duiveljagers dat detail verzwegen. Laten we hen dat pleziertje gunnen. Per slot van rekening was zijn aanstelling werkelijk het signaal voor de aftocht van de blanken als heersend ras.

     Terugblikkend hebben we de indruk dat ze ook een voorspel was van het immense spektakel dat bij de dood van Michael Jackson de wereld overspoelde. De televisiekijker kreeg staaltjes opgediend van alle facetten van het ‘genie van de popmuziek’: zijn castraatstem; zijn geschuifel, danspasjes genoemd; zijn obscene zelfbetastingen; zijn ontaard facie; de licht- en elektronische effecten op de scene en in de studio.

     Dat zal wel een massa hysterische reacties teweeggebracht hebben op plaatsen waar dergelijke uitbarstingen zich nogal eens voordoen: jeugdclubs, verzamelplaatsen voor hangjongeren, babbelcafés voor elitemensen men een voorsprong op de gewone burgers. Maar zijn bewonderaars vergeten vermoedelijk dat niet alleen modieuze intellectuelen, en voorverwarmde rekels en bakvissen gekeken en geluisterd hebben. Er waren ook geestelijk volgroeide volwassenen bij, die zich niet zo lijdzaam laten beïnvloeden door de publiciteit en door het gedaas op de zenders en in de kranten. Ook zij hebben moeten aanhoren hoe Jackson geloofd werd als geniale muzikale vernieuwer. Dat zal misschien inslaan bij de Amerikaanse zwarten, die wanhopig op zoek zijn naar culturele zelfbevestiging, en niet vies zijn van wat overdrijvingen en wat kunstmatige ingrepen om de schijn op dat gebied op te houden. Maar de blanken onder hen zullen minder welwillend reageren. Zij horen wat de zwarten beschouwen als toppunten van hun muzikale kunnen en denken er het hunne van. Degenen onder hen die wat breder ingelicht zijn over wat zich afspeelt in de VS, en die vormen dank zij het internet geen verwaarloosbare groep, zijn niet alleen verbaasd over de bewondering die de Amerikaanse zwarten hebben voor de artistieke uitstoot van Jackson, maar betrekken in hun conclusie ook de statistieken die een idee geven over het beschavingsniveau van de Amerikaanse kleurlingen: criminaliteit, moorddadigheid, aantal verkrachtingen, aantal ongehuwde moeders, antiblank racisme enz. Het is duidelijk dat in die omstandigheden de gigantische propaganda rond de muzikale genialiteit van Michael Jackson en zijn rasgenoten het omgekeerde kan bewerken van wat de ‘antiracisten’ verhoopten.

     Op muzikaal gebied hadden de Amerikaanse zwarten nochtans beter verdiend. Zij hebben in het begin van de vorige eeuw het bewijs geleverd van hun uitzonderlijke muzikale aanleg door een van de vitaalste en origineelste muziekstijlen van de moderne tijd te crëeren, de jazz. (De eerste meesterwerkjes werden op plaat opgenomen in 1923 door het orkest van King Oliver. Kenners van de jazzgeschiedenis schatten dat ongeveer een kwart eeuw van die muziek voor het nageslacht verloren is gegaan omdat de plaat nog niet was uitgevonden). Vanaf het einde van de jaren veertig is de neergang begonnen. Niet door het gebrek aan goede musici, of door het dalende gehalte van de concerten en van de platenproductie, want de jazz beleefde toen een van zijn hoogtepunten in kwaliteit en veelzijdigheid. Alleen begon toen de dodelijkste  blanke ziekte ook toe te slaan in jazzmiddens: het geloof in de evolutie, in de vooruitgang. De klassieke jazz was voorbijgestreefd. Hij moest gemoderniseerd worden. De dodelijke virussen heetten in het begin be bop, daarna volgden de andere bastaardvormen van de jazz elkaar in snel tempo op om het publiek na elke uitgebluste mode in de volgende mee te sleuren: cool, hard bop, progressive jazz, third stream, jazz-rock, ... . De doodsteek was de free jazz, waar free stond voor vormloos, en de naam jazz enkel bewaard werd omdat hij bij het publiek nog steeds een zekere bekendheid en aantrekkingskracht bezat. Sindsdien is de jazz als min of meer samenhangend geheel verdwenen. Men moet de moed en het uithoudingsvermogen van een ontdekkingsreiziger hebben om op een van de continenten nog enkele individuele muzikanten te vinden die muziek maken in de onvervalste jazztraditie. Voor de rest mag men vandaag alle geluiden die voortgebracht worden door blaasinstrumenten en begeleid door een drumstel, jazz noemen (alleen in de naam van de orkestjes die gespecialiseerd zijn in de valse musette heb ik tot nog toe geen combinaties met het woord jazz gevonden).

     Ik geef toe dat de Amerikaanse zwarten niet alleen en zelfs niet vooral schuld hebben aan het verdwijnen van de muziek die ontegensprekelijk hun eigen creatie was. O.a. de blanke platenmaatschappijen hebben hun bijdrage geleverd. En ook het onstuitbare progressisme, dat afschuwelijkste van alle blanke uitvindsels, dat misschien wel de definitieve overwinning van de intellectuele op de intelligente mensen heeft bezegeld, in alle gebieden van de menselijke activiteit. Maar de zwarten hebben zich laten doen en, naar het zich laat aanzien, in Michael Jackson hun ideale verpersoonlijking gevonden.

     Met mijn opstel over het drama van de jazzmuziek heb ik mij niet verwijderd van het probleem van de twijfelachtige toekomst van de zwarte minderheid in de VS. Loopt er een lijn van de moord op de jazzmuziek, waaraan de Amerikaanse zwarten minstens medeplichtig waren, naar hun verafgoding van de Michael Jackson, de voorafspiegeling van de aftakeling van de hedendaagse westerse mens? In dat geval hebben de Europeanen het recht zich te bezinnen over de vraag of Europa geen afstand moet nemen van de Verenigde Staten, waar diezelfde zwarte bevolking in de komende decenniën meer en meer invloed en macht zal verwerven?

 

(618) WAARHEID EN SCHIJN BIJ DE HUMANISTEN

Dinsdag 23 juni 2009

 

     Ondanks de logenstraffingen die de feiten over hun triomfalisme blijven uitspreken, volharden de progressisten halsstarrig in hun geloof in de vooruitgang. Niet enkel op materieel gebied, waar de toepassing van hun religie onloochenbaar tot successen heeft geleid. De auto’s zijn nu veel sneller en comfortabeler dan een kwarteeuw geleden; de conservenblikken kunnen sinds geruime tijd zonder gevaar voor verwondingen opengemaakt worden. Maar ook in morele aangelegenheden, hoewel in de twintigste en het begin van de eenentwintigste eeuw weinig hoogtepunten van het humanisme te ontdekken zijn.

     Integendeel, juist op het gebied van het respect voor de medemens loopt in onze tijd veel mis. Met de mond belijdt iedereen de deugden van begrip, verdraagzaamheid, en vooral het streven naar gelijkheid. Maar in de praktijk levert dat het eigenaardige resultaat op dat de kampen gewoon worden verwisseld. De benadeelde wordt uitbuiter, en omgekeerd, maar er blijft altijd een benadeelde over. Die evolutie is onopvallend maar onloochenbaar aan de gang in de VS. Daar zijn zoveel beschermende maatregelen getroffen om de gelijkberechtiging van de zwarten te bewerkstelligen, dat de blanken stilaan in de verdrukking geraken. Die nieuwe vorm van discriminatie wordt het ergst voelbaar in de staten van de VS die overstroomd worden door legale en vooral illegale immigranten uit Midden- en Zuid-Amerika.

     Vlaanderen werd onlangs opgeschrikt door een gelijkaardig geval van huichelarij. De autoriteiten kregen de kans drie van de meest gerespecteerde hedendaagse idealen te demonstreren.

Jonge boosdoeners een aangepaste behandeling bezorgen. Hun toekomst veiligstellen. Achterstelling op basis van ras of etnische herkomst tegengaan.

     De uitvoering van dit scenario lag helemaal in de lijn van het averechtse humanisme.  De feiten zijn gekend: twee jonge Oekraïeners uit een familie van asielzoekers hadden in Gent een jonge Vlaming neergestoken en levensgevaarlijk gewond. Na een verblijf van een aantal maanden in een gesloten instelling kwamen ze vrij. Dank zij een grondig misverstand tussen de bevoegde diensten, werden ze uit het land gezet, samen met hun familie. Foetsie! (Misverstand of opgezet spel? Openbare diensten zijn nogal eens volgestouwd met adepten van het progressisme). Uiteindelijk heeft een rechter hen bij verstek een berisping gegeven.

     De drie punten van het vooropgezette programma werden dus helemaal volgens de moderne interpretatie van de menslievendheid verwezenlijkt.

De jongeren kregen geen straf, hoewel ze slechts ongewild geen moordenaars werden; een meer aangepaste behandeling kan zelfs een jeugdspsychiater niet uitvinden. Hun toekomst werd dus niet belast. Niemand kan de Belgische justitie beschuldigen van vreemdelingenhaat.

     Het loont de moeite dit verhaal over de menselijke leugenachtigheid te analyseren aan de hand van wat hierboven wordt gezegd over waarheid en schijn in de menslievende kringen. Sommigen zullen tot de conclusie komen die al sinds vele jaren voor mij een leidraad is. De wereldverbeteraars  hebben genoeg onheil aangericht. Het wordt tijd dat de reactionairen aan bod komen.

 

 

(617) KORTWEG vrijdag 19 juni 2009

 

     Vanmiddag werden de partijvoorzitters Bart De Wever, Caroline Gennez en Marianne  Thijssen opnieuw (en afzonderlijk) ontvangen door de Vlaamse formateur Kris Peeters. Die heeft na afloop van de gesprekken aan de pers meegedeeld dat hij maandag 22 juni onderhandelingen aanvat over de vorming van een regering met drie (CD&V, N-VA, SPA).

     Uit de commentaren achteraf van de drie partijvoorzitters kreeg men de indruk dat vooral B. De Wever de voorkeur gaf aan een drieledige regering. BDW: De N-VA heeft geen vertrouwen in  een regering met vier partijen. Dan zou er altijd één kunnen geëlimineerd worden omdat ze niet nodig is voor een meerderheid.

     BDW dacht natuurlijk aan zijn eigen partij als ongewenste vierde. Drie Belgische partijen en één Vlaamse. Wie het slachtoffer zou worden was niet moeilijk te gissen.

     Na de indiensttreding van een regering met drie, blijft de dreiging van een eliminatie van de N-VA echter bestaan: N-VA buiten, VLD binnen bijvoorbeeld. Herman Van Rompuy zou de VLD graag ook in de Vlaamse regering hebben (om daar de Belgische politiek door te drukken). Hetzelfde geldt waarschijnlijk voor zijn CD&V en heel de Belgische regering. Als de SPA kan kiezen tussen de VLD en de N-VA, heeft ze niet veel bedenktijd nodig. Samengevat: alle goede Belgen vinden hun vrienden graag overal terug.

     Als de VLD niet in de Vlaamse regering geraakt, zal de Belgische regering bovendien door de wraakzucht van Herman Van Rompuy en van de VLD aangespoord worden om waar dat mogelijk is, de initiatieven van de Vlaamse regering nog koppiger proberen te saboteren.

     Het is alleszins de verdienste van BDW dat hij één van de Belgische partijen uit de Vlaamse coalitie heeft gewerkt, en hij op die manier in de centrale regering mogelijk ruzie heeft gestookt. Hij moet nu nog bewijzen dat zijn partij niet van plan is binnenkort schuin over te steken richting België. Hij weet dat de wat oudere Vlaamsgezinden met de daver op het lijf zitten wegens dat vooruitzicht. De Volksunie is na een veelbelovend begin ook aan lager wal geraakt. En aangezien de jeugd zich gemakkelijker laat verleiden door slechte dan door goede voorbeelden…

 

 

(616) EEN VLAAMSE MACHTSOVERNAME?

Woensdag 17 juni 2009

Donderdag 18 juni 2009

 

     De uitslag van de Vlaamse verkiezingen 2009 heeft enkele Vlaamsgezinde commentatoren optimistisch gestemd, of bij hen zelfs euforie uitgelokt. Professor Bart Maddens hanteert drie optellingen om de gunstige vooruitzichten voor de flamingantische kiezers te staven.

VB + N-VA geeft 15,3 + 13,1 = 28,4.

Dezelfde + LDD + SLP geeft 28,4 + 7,6 + 1,1 = 37,1.

Op basis van deze cijfers gaat hij doorberekenen: de 50 % komt in zicht.

Zelfs als men enkel rekening houdt met de percentages 28,4 of 37,1,  ziet de toekomst er voor de Vlaamse Vlamingen rooskleurig uit.

     Maar het kamp van de Belgische Vlamingen heeft al een paar waarschuwingsschoten in hun richting afgevuurd.

     Caroline Gennez, voorzitter van de SPA, heeft zelfs de afloop van de verkiezingen niet afgewacht. Op 2 juni: ‘Brussel is een hoofdstad, en hoofdsteden breiden nu eenmaal uit. […]. Vandaag wonen in sommige faciliteitengemeenten 98 % Franstaligen. Die horen feitelijk bij Brussel. Wat heeft het nog voor zin daar oorlog over te voeren?’ Ze ontkent natuurlijk dat Vlaamse gemeenten zomaar aan Brussel moeten afgestaan worden, maar toch: ‘Je moet kunnen spreken zonder taboes.’

In Vlaamsgezinde middens en aan de overkant van de taalgrens (of van de etnische grens), wordt haar boodschap ernstig genomen. Ze vertolkt immers het fundamentele standpunt van haar partij i.v.m. de noodzaak Vlaams grondgebied af te staan aan Wallonië en Brussel.

     De SPA zal haar mening niet gemakkelijk wijzigen, zelfs niet om electorale redenen. Ze is versteend in haar belgicisme. Bovendien, als progressieve partij gelooft ze vast in de onstuitbare gang van de geschiedenis in één welbepaalde richting, die van de grootschaligheid en van het aaneengroeien van de volkeren. De uitspraak van Gennez ‘Hoofdsteden breiden nu eenmaal uit’, verraadt die halsstarrigheid.

     Zij en haar geestesgenoten behoren tot de mensen die geloven in ‘le sens de l’histoire’, zoals René Sédillot dat noemt in zijn boek ‘L’histoire n’a pas de sens’ (Fayard, 1965). Hij vertelt daarin een kleine parabel over een koppige molenaar die de raderen van zijn molen voortdurend bijstelt om de wind uit alle richtingen te kunnen opvangen. Waar is dat goed voor, zei zijn vrouw, de wind komt toch altijd vanuit het bos.

Femme, répliqua le meunier, tu parles trop vite. Le vent peut changer.

Il y avait une fois des hommes qui connaissaient l’avenir aussi bien que le passé. Le grand souffle de l’histoire, disaient-ils, est plus fort que le caprice des hommes. Nous savons quelle est sa direction.

Sans doute, mais si le vent de l’histoire, lui aussi, venait à changer?

     Niet alleen berust het geloof in het eenrichtingsverkeer van de geschiedenis op geen enkele bewijsgrond, het kan ook gevaarlijk zijn. Wat zou mevrouw Gennez denken van de volgende variante van haar stelling over de groei van de hoofdsteden, mij ingegeven door een tamelijk recente episode uit de Europese geschiedenis?

Opkomende naties zoeken nu eenmaal uitbreiding. Ze hebben meer lebensraum nodig. Wat heeft het voor zin daaraan te weerstaan?

     De SPA is niet de enige stem die Vlaanderen oproept voor een voortgezette of zelfs vermeerderde dienstverlening aan België en Wallonië. De gouverneur van de Nationale Bank rekent op een vrijgevige geste van Vlaanderen om het Belgische  tekort van 7 miljard te helpen dempen. Herman van Rompuy van de CD&V had zich zo gehaast om zijn instemming hiermee te betuigen, dat hij nog helemaal buiten adem was toen hij zijn verklaring daarover aflegde.

Eric Donckier in Het Belang van Limburg: ‘Er is geen reden waarom Vlaanderen meer zou moeten doen omdat Brussel en Wallonië het financieel lastig hebben. Is dat wel het geval, dan wordt de financiële onverantwoordelijkheid van de voorbije decennia beloond.’

Van Rompuy’s generositeit is daarmee niet uitgeput. Hij  wil  de  VLD ook een plaatsje in de Vlaamse regering bezorgen!

     Is het wegens die Belgische druk dat Bart De Wever de nieuwe Vlaamse regering aanport tot een minder onderdanige politiek tegenover België? Om er zeker van te zijn dat zijn boodschap opvalt, gebruikt hij een vernieuwde terminologie. Populistische slagzinnen in de aard van ‘Gedaan met geven en toegeven’, zonder franjes en vers uit de volksmond, zijn  afgedankt. Maar de dure buitenlandse woorden die hij in de plaats heeft gezet, zijn mogelijk nog agressiever en zouden hem wel eens zijn reputatie van ‘democratische’ Vlaamse nationalist kunnen kosten. De toekomstige leiders van Vlaanderen moeten volgens hem ‘assertief’ (zelfbewust) optreden, bevoegdheden die nu nog centraal uitgeoefend worden, moeten ze ‘usurperen’ (onrechtmatig in bezit nemen). Hij voelt zich blijkbaar tamelijk veilig omdat, zo denkt hij,  de verzamelde democraten niet nog een Vlaamse Vlaamse  partij haar democratische rechten durven ontnemen.

     Persoonlijk geloof ik niet dat De Wever zo hard zal blijven tekeer gaan. Zijn plan van assertieve usurpatie staat net niet gelijk met het dreigen met een coup. Hij zal dus moeten inbinden. Maar ondertussen moeten al de Vlamingen die hij aan het dromen gebracht heeft, hem dankbaar zijn. Assertiviteit … usurpatie … rebellie … pronunciamiento!

 

 

(615) PROFESSOR EYSKENS EN DE KENNER

Zondag 14 juni 2009

                                                        

     Welke staatshervorming bedoelt men?

     Die vraag staat boven een artikel van Mark Eyskens in De Morgen van 12 juni (in de rubriek De Gedachte). Hij wil vermoedelijk suggereren dat de voorstanders van een staatshervorming niet onmiddellijk een duidelijk antwoord kunnen geven, aldus hun gebrek aan inzicht in de materie bewijzend. Hij heeft geen ongelijk. Het is een veelomvattende vraag, en niemand beeldt zich in ze voor de vuist weg te kunnen beantwoorden. Zoals een wereldwijs man als Eyskens uit ervaring wel weet, kan eigendunk alleen geen wonderen verrichten.

     Hoe moeilijk hij het zijn tegenstanders de hervormers maakt om te omschrijven wat ze precies willen, des te gemakkelijker maakt hij het zichzelf om hun plannen onuitvoerbaar te verklaren. Hij werpt meteen meer dan de helft van de Vlaams-nationale stemmen overboord: De Wever, goed voor 13 percent in Vlaanderen. Hij vergeet opzettelijk het resultaat van het Vlaams Belang (15,3 percent), omdat het door de Belgische zedenmeesters wegens zijn politiek onkuise ideeën uit het publieke leven wordt gehouden. Hij verzwijgt ook de enkele percenten van de Vlaamsgezinden in de Belgische Vlaamse partijen (CD&V, SPA, VLD, SLP). Op die manier kan hij zijn eerste hersenspinsel in stelling brengen: De scherpe communautaire visie van De Wever vertegenwoordigt in België, waar de staatshervorming moet goedgekeurd worden, slechts 7 procent. Hij moet dus 93 procent andersdenkenden overtuigen.

     Om aan te tonen dat hij geen Vlaams kneuterboertje is, doet hij ook beroep op argumenten uit de grote politiek. En voor een politieke modegek staat dat gelijk met Europa. Hij probeert dus paniek te zaaien met het mogelijke gevolg van een splitsing van België: Een uitsluitend Franstalig België bestaande uit Brussel, een aantal Vlaamse maar sterk verfranste gemeenten rond Brussel, en Wallonië, zal de Belgische dienst kunnen uitmaken tot Frankrijk de hand kan leggen op de felbegeerde hoofdstad van Europa.

Hier houdt hij op een kinderachtige manier zijn wensen voor de werkelijkheid. Denkt hij, of hoopt hij,  dat de Fransen Europa een nieuw Verdrag van Versailles zullen kunnen opdringen, en Brussel annexeren zonder de mening van de Duitsers te vragen, zoals ze vroeger gedaan hebben met Elzas/Lotharingen? En zonder medezeggenschap van die andere Germanen, de Vlamingen, die lang voordat België bestond hun arbeid en hun talenten gestoken hebben in de opbouw van de stad? Weet Eyskens niet met welke middelen sommige recente etnische conflicten in Europa werden beslecht? Denkt hij dat België daarvan door een goddelijke beschikking voor altijd werd vrijgesteld?

     Het heeft geen zin alle flaters in het lange artikel te weerleggen. Ze zijn te talrijk. Bovendien is het voor een Vlaming vernederend te moeten vaststellen dat ze het resultaat zijn van het denkwerk van een vooraanstaand academicus en in een Vlaamse krant voor intellectuelen werden gepubliceerd. Toch nog één enormiteit. België is een federaal land met alleen maar regionale partijen. Vlaamse politici scoren electoraal als zij Brussel en Wallonië schofferen. Franstalige politieke leiders behalen verkiezingssuccessen als ze de Vlamingen afschilderen als egoïstische separatisten enz. Eyskens herhaalt hier alleen maar de argumenten van de Vlaamse separatisten. Waarom sluit hij zich niet aan bij hun conclusie? (België is de administratieve naam voor twee volkeren zonder gemeenschappelijke taal en zonder gemeenschappelijk land. Waarom ze niet van die waanvoorstelling verlossen?)

     Het opiniestuk van Bart Maddens in De Standaard van 10 juni: ‘De onstuitbare opgang van het Vlaams-nationalisme’ staat in alles lijnrecht tegenover dat van Eyskens: de auteur beheerst zijn stof, hij verdraait de feiten niet, hij vervalst geen cijfers, hij vervalt nergens in gezwollen lyriek. Maar vooral: zijn mening is stevig onderbouwd, en hij formuleert ze zonder omhaal in zijn eindconclusie:

Het resultaat is dat de drie traditionele partijen vandaag enkel nog om het Vlaams-nationalisme heen kunnen door samen front te vormen in een klassieke tripartite. En daarmee effenen ze meteen ook de weg naar een nieuw Vlaams-nationaal succes bij de volgende verkiezingen. Nog even en de 50 procent komt in zicht.

     Het is alles behalve zeker dat de Belgische patriotten deze boodschap zullen  begrijpen. Het Belgische nationalisme heeft een afstompend effect op zijn getrouwen. Het artikel van Eyskens is daarvan een nieuw bewijs.

 

 

(614) KORTWEG donderdag 11 juni 2009

 

     Ik ben een fervent lezer van en snuffelaar in verklarende woordenboeken.  Het verbaast mij telkens weer hoe die een term of een begrip in enkele woorden en toch pertinent kunnen omschrijven. Bij gans staat: dom, onnozel wezen; domme gans.

     Patricia Ceysens van VLD heeft in een interview aan De Standaard en Het Nieuwsblad uitgelegd hoe Vlaanderen bedreigd wordt door de flamingantische dwaasheden van de N-VA:

“Ceysens haalt een rapport aan van Ernst & Young. Buitenlandse
investeerders haken steeds meer af voor Vlaanderen. Het alarmerende is dat zij niet de crisis, maar de communautaire problemen aangeven als reden voor hun twijfel over Vlaanderen.”

Nu zegt het verslag van E & Y niets dat op deze laatste zin lijkt. Wel staat er onder meer in (volgens het internet):

“De Belgische attractiviteit erodeert    de klassieke troeven van België om investeerders aan te trekken evolueren negatief    achteruitgang voor het criterium ‘stabiliteit en transparantie van het politieke en wettelijke kader'    vertrouwen in ons sociaal klimaat neemt sterk af    imago als een land van ondernemers krijgt een flinke deuk    hoge fiscale druk    hoge loonkosten  …“   enz.

Met andere woorden: België maakt er een zootje van (zootje staat in het woordenboek alleen als verkleinwoord), niet Vlaanderen en zijn communautair bezetenen. Het kan de buitenlandse investeerders niets schelen dat we in Vlaanderen de Walen niet in het Frans groeten, en met de pet in de hand.

     Zou Mevrouw Ceysens de tekst van E & Y in het Engels gelezen hebben, en hem niet of maar half begrepen hebben? Dat is onwaarschijnlijk, want op hun website is ook een Nederlandse en een Franse versie beschikbaar. Ik moet dus concluderen dat ze tegenover haar interviewers gewoon zat te liegen. Dat is een bijkomend bewijs van haar ‘onvolwassenheid’ (dit is een beleefdheidsformule). Is zij door haar haat voor de Vlaamse nationalisten van de N-VA zo verblind dat ze vergeet dat het internet bestaat, of denkt ze dat de Vlaamse boerenhufters het nog niet ontdekt hebben?

En wat te zeggen van de Vlaamse hoofdarbeiders die haar niet onmiddellijk hebben terechtgewezen?

=   0   =

     BELGA: Franstalige sp.a-verkozene in Brussel legt eed af in het Nederlands (Sophie Brouhon). Het agentschap nuanceert, waarschijnlijk om garant te staan voor haar geestelijke gezondheid en haar onwankelbaar patriottisme: volgens het reglement van het Brussels parlement is Brouhon wel verplicht de eed af te leggen in de taal van haar (sic) taalgroep, maar in plenaire vergaderingen of in commissies is ze niet verplicht  Nederlands te spreken.

     Voor wie België een beetje kent is dat misschien niet logisch, maar wel duidelijk. Even duidelijk is dat ze niet verplicht zal zijn de belangen te verdedigen van de taalgroep waarin ze verkozen is.

 

 

(613) RUST IN VLAAMS-BRABANT

Woensdag 10 juni 2009

 

     De gemeenteschool De Letterbijter van Wezembeek- Oppem mag van het Waalse college van burgemeester en schepenen niet deelnemen aan de Gordel voor Scholen, een sportief evenement georganiseerd door het BLOSO (einde juni). Volgens hen zou de gebeurtenis ‘te Vlaams’ en ‘te politiek’ getint zijn. (Vergeet ‘te politiek’, onthoud alleen ‘te Vlaams’).

     Dit is een klein en plaatselijk model van een conflict dat overal ter wereld op een grotere schaal voorkomt. Waar etnische, taalkundige of raciale groepen op een gemeenschappelijk grondgebied en onder een gemeenschappelijk bestuur leven, zijn dergelijke botsingen niet te vermijden, vooral niet wanneer een van de volksgroepen uitgesproken vijandig staat tegenover de andere, zoals dat het geval is met de Waalse/verwaalste inwoners van Vlaanderen.

     Uit dit beperkte voorval hoeven niet dadelijk algemene conclusies getrokken en toegepast te worden (in de zin van: het is raadzaam overal waar vijandige groepen samenleven, een aangepaste vorm van apartheid in te voeren). Dat moet op een hoger niveau gebeuren, op het ogenblik dat de herschikking van de macht in de drie Belgische deelgebieden geregeld wordt.

     Maar die kleine wrijvingen mogen niet verwaarloosd worden (onlangs de Waalse onbenoemde burgemeester van Kraainem die het aanplakreglement van Halle niet respecteert; nu het anti-Vlaamse verbod van de burgemeester van Wezembeek-Oppem, enz.). Ze kunnen trouwens gemakkelijk en ras opgelost worden. De beruchte niet benoemde burgemeesters in Vlaams-Brabant kunnen vervangen worden door een regeringscommissaris, of door de gouverneur van Vlaams-Brabant. Om schermutselingen zoals die in Halle te voorkomen, kan men aan de gemeentelijke politiecorpsen bijzondere opdrachten geven. Ofwel kan men daarvoor tijdelijk andere ordetroepen gebruiken. (De democraten zouden hier best niet in hun gekende hypocrisie vervallen en de hergeboorte van het fascisme aankondigen. Enkele maanden geleden hebben ze het optreden van de burgemeester van Brussel goedgekeurd toen hij Luikse politieagenten hardhandig liet optreden tegen Vlaamse betogers die vreedzaam protesteerden tegen de islamisering van Europa. Linkse knokploegen die rechtse betogers aanvallen, zijn altijd verzekerd van de instemming van de progressisten).

     De hier voorgestelde maatregelen voor het herstel van de rust in Vlaams-Brabant kunnen drastisch lijken, maar ordehandhaving is nu eenmaal onmogelijk zonder gestrengheid. Als de bevoegde overheden niet optreden, nemen de burgers het over. In Halle waren dat aanhangers van groeperingen die de kolonisering van Vlaanderen bestrijden. Als de Waalse arrogantie niet ingetoomd wordt, zou het verschijnsel van de echte milities kunnen heropleven, zoals nu al in Midden- en Oost-Europa gebeurt. Welke aanhanger van een Europa-zonder-grenzen zou de eventuele Vlaamse navolgers van die nieuwe milities durven verwijten hun modellen te zoeken bij de jongste leden van de Europese Unie?

 

 

(612) VOORSPELLINGEN VLAAMSE VERKIEZINGEN

Zondag 7 juni 2009, 15:19

 

     In dit soort voorspellingen moet men rekening houden met twee permanente opdelingen van de politieke partijen in Vlaanderen.

1. De machtspartijen (CD&V, VLD, SPA) tegenover de andere, waarvan er een enkele soms mag meeregeren indien ze voor het bereiken van de meerderheid onontbeerlijk is. Dus als schoudervulling. De grootte van die ondersteunende partij en haar ideologie spelen voor de kernpartijen geen rol. Er is één uitzondering: een partij mag dan nog zo populair en electoraal succesvol zijn, als ze een onverwaterd Vlaams programma heeft, of programmapunten die in strijd zijn met het internationale conformisme, wordt ze zonder pardon uitgesloten.

2. Er zijn Vlaamse Vlaamse en Belgische Vlaamse partijen (verder Vlaams en Belgisch genoemd).

Principieel Vlaams zijn alleen het Vlaams Belang en de Nieuw-Vlaamse Alliantie. Alle andere zijn in wisselende mengsels van Vlaamse en Belgische elementen.

De CD&V heeft traditioneel enkele figuren die als Vlaamsgezinden optreden, meestal uit partijpolitieke en electorale overwegingen, soms zelfs uit overtuiging.

Hetzelfde geldt voor de VLD, op een klein maar toch wezenlijk verschil na. De niet Vlaamse mandatarissen van de VLD zijn doorgaans niet in de eerste plaats Belgen, maar Franskiljons of Waalsgezinden.

De SPA is meer verbonden mat de Waalse PS, dan met andere Vlaamse partijen.

De LDD is niet gemakkelijk te klasseren. Ze is een technocratische partij, die de keuze van het belastingsysteem, het verkeersreglement, het aantal rijstroken op de autosnelwegen e.d. tot de hogere politiek rekent. Opzienbarende ‘Vlaamse’ initiatieven hoeft men van haar niet te verwachten.

De kleine zogenaamd ‘Vlaamse’ partijen zitten in het segment ‘van gewoon Belgisch tot uitgesproken anti-Vlaams’.

     Die tweevoudige opsplitsing van politiek Vlaanderen is een  essentieel onderdeel van het nationale Belgische systeem. Wie ze ontkent, wie België voor een normaal West-Europees land aanziet, waagt zich best niet aan electorale voorspellingen of nabeschouwingen. Hij loopt het gevaar voorturend voor gek te staan.

     Een prognose over regionale Vlaamse (zoals ook over nationale Belgische verkiezingen) moet dus met het voorgaande rekening houden als ze de twee onvermijdelijke vragen wil beantwoorden die in elk democratisch systeem voor, respectievelijk na verkiezingen gesteld worden. 1. Hoe zullen de Vlaamse kamermandaten over de partijen verdeeld worden? 2. Welke coalitie zal Vlaanderen regeren?

     Nu mijn voorspelling over de resultaten van de verkiezingen van 7 juni en over de te verwachten Vlaamse regeringsvorming. Ik denk dat ze niet erg afwijkt van die van vele nuchtere Vlamingen.

Zijn er ernstige redenen om aan te nemen dat de Vlaamse kiezers de politieke partijen een kleine omwenteling zal opdringen, gewoon door de ijzeren wet van de rekenkundige regels? De peilingen spreken dat tegen. De drie traditionele partijen glijden af naar (‘stevenen af op’ is een te viriele uitdrukking) naar een globaal status-quo dat hen in de mogelijkheid zal stellen samen verder te regeren na een numerieke herverdeling van de ministerportefeuilles. Eventueel zal men een kleine of minuscule partij ter hulp roepen. Ze komen natuurlijk niet allemaal in aanmerking. Het stoute VB mag niet meedoen, het is voor altijd van het speelplein verbannen. De N-VA zal helemaal niet willen, of te strenge eisen stellen, om bij de eerstvolgende verkiezingen (die misschien niet veraf liggen) een opdoffer te vermijden. GROEN zou zeker toehappen, en met open armen binnengehaald worden wegens zijn onberispelijk belgicistisch gedrag. De LDD zal de offerte niet afwijzen. Ze is niet kieskeurig. Het gezegde ‘Wie onder de ossenstaart heeft gekeken, lust de soep niet meer’ is niet op haar van toepassing.

     De toestand op maandagochtend 8 juni 2009.

De Belgische Vlamingen nemen de gelukwensen van over de taalgrens in ontvangst. De flamingantische dreiging is weer eens afgeweerd.

De Vlaamse Vlamingen vragen zich niet af of, maar wanneer hun nachtmerries realiteit worden. De nieuwe Vlaamse regering begint onderhandelingen over een verdere staatshervorming. Ze aanvaardt de Waalse eisen als vertrekpunt te nemen, en de Vlaamse wensen te matigen. BHV zal niet gesplitst worden. Enkele Vlaams-Brabantse gemeenten worden aangehecht bij Brussel of bij Wallonië. Uit Leuven komen geruchten over een hernieuwde samenwerking tussen de KUL en de UCL; plannen zouden in de maak zijn om aan de stad Leuven het statuut van gemeente met taalfaciliteiten toe te kennen. De Vlaamse subsidies aan het noodlijdende Wallonië zullen royaler berekend worden. …

De Vlamingen gaan weer gewetensvol aan het werk. Ze hebben immers vele Waalse broeders te voeden.

 

 

(611) VROUWEN IN DE POLITIEK

Vrijdag 5 juni 2009

 

     Een late reactie op het hoopje dat een aankomende Vlaamse politica kort geleden op het internet heeft gedaan.

     Ann Brusseel  is voorzitter van VLD-Brussel en staat tweede op de Brusselse lijst van haar partij voor het Vlaams Parlement. Eigenlijk verdient haar fijnzinnige grapje over de zieke Marie-Rose Morel dat ze via Facebook wereldkundig heeft gemaakt, mijn aandacht niet: ‘[…] mooie affiche van het Vlaams Belang, met een schattige golden retriever, zo blond als M.-R. Morel (toen ze nog haar had)’. Nochtans had een onverbeterlijke reactionair als ik, die vindt dat schofterigheid en brutaliteit exclusieve karaktertrekken zijn van het mannelijk geslacht en dat moeten blijven, gechoqueerd moeten zijn. Echter, ik heb mijn laatste restje verontwaardiging opgegeven waar het de Belgische en de Vlaamse politieke klasse betreft, vooral de partijen die zich democratisch noemen, want we weten wat dat betekent in een tijd dat de elites zich beroemen op hun plebejische morele opvattingen. Ik heb er mij bij neergelegd dat de vrouwen in de politiek soms dames zijn maar in de meeste gevallen slechts vrouwmensen. Het is mijn overtuiging dat hun evolutie van beschaafde politica tot xantippe, niet tot de verfijning van de politieke zeden heeft bijgedragen.

     Mevrouw Brusseel is, zoals het citaat hierboven aantoont, een typisch voorbeeld van deze spijtige gang van zaken. Maar als we de details van haar geval bekijken, moeten we concluderen dat het tevens een illustratie is van een algemeen verschijnsel: de verregaande ontaarding die de Vlaamse politiek heeft aangetast.

     Mevr. Brusseel werd door de partij VLD waardig bevonden om voor een van haar mandaten te kandideren. De liberalen zijn de vertegenwoordigers van het humanisme, van het respect voor alles en nog wat. Is het optreden van la Brusseel in de zaak Morel daarmee verenigbaar, is het geen schending van alles wat voor het humanisme heilig is? Het zou wat. De moderne humanisten hebben er geen bezwaar tegen. De liberale partij evenmin. Die heeft indertijd met overtuiging en ijver meegeholpen om een Vlaamse partij die te Vlaams was lam te leggen. De rechter die uiteindelijk bereid werd gevonden de verbanning uit alle invloedsferen uit te spreken, was een franskiljon en een logebroeder (van een Franstalige loge). Hij behoorde dus tot de elite van het Belgische humanisme. Als er ooit één enkele Vlaamse humanist wroeging heeft gehad, is dat in al die jaren niet tot het publiek doorgedrongen. Heeft al was het maar één enkele liberale humanist zijn geestesgenoten en zichzelf beschuldigd van onverdraagzaamheid, Vlamingenhaat, racisme, autoritaire neigingen en onmenselijk gedrag?

     Hoeft het nog verder betoog om te bewijzen dat het mensonwaardige gedrag van mevrouw Bruseels helemaal voldoet aan de morele maatstaven van de VLD ?

Naschrift. Het hoofdpersonage uit dit kleine verhaal over de voortschrijdende vrouwenemancipatie, heeft een universitair diploma (klassieke filologie geloof ik). Ze had dus in het onderwijs kunnen terechtkomen. Men kan zich voorstellen welke hooggestemde morele regels ze haar leerlingen langs haar neus weg had kunnen inprenten.

 

 

(610) ISLAMOFOBIE = RACISME?

Dinsdag 2 juni 2009

 

     Benno Barnard is een van die verwrongen Nederlanders die België aanzien als het land dat als hoogste roeping heeft verzoening te brengen tussen zijn twee etnische gemeenschappen, die elkaar op elk onbewaakt ogenblik figuurlijk bij de strot grijpen, en die volgens de natuurwetten en de cultuurhistorie nooit aan die voorbestemming zullen ontsnappen. Maar in zijn binnenste snakt hij ernaar zijn conformisme af te kunnen leggen. Dat blijkt uit zijn sporadische waarschuwingen tegen een van de meest voorkomende geestesziekten van onze tijd, de verzoeningsobsessie. Wegens zijn belgicisme zal hij natuurlijk nooit België als voorbeeld nemen om de symptomen ervan te beschrijven. Maar we mogen niet te veeleisend zijn, het is al mooi dat hij zich van het gevaar bewust is.

Deze keer pakt hij de onderwerping aan de islam aan, naar aanleiding van de steniging van een dertienjarig meisje in Somalië (Knack, 1 juni, Lachen met de Islam). Dat is geen daad van heroïsme, darvoor is het wat laat, want extreemrechts is hem daarin met ruime voorsprong voorgegaan, in een tijd dat zoiets met de hulp van de staatsinstanties met uitsluiting uit de deftige klassen van de maatschappij werd bestraft.

Niets van wat hij schrijft over de feiten, de ‘culturele’ omstandigheden die ze hebben uitgelokt en de reactie van onze lokale humanisten, kan tegengesproken worden:

De executie nam twee uur in beslag…; de stilte die opstijgt uit de kringen der multiculturele apologeten …; politiek correct denken…; de gedachte dat de islam democratisch inpasbaar zou zijn, vloeit voort uit het misverstand dat de islam een godsdienst is …; onze tolerantie tegenover de islam is dichtgeklapt als een wolfsijzer…; enz.

Zijn antwoord aan De Standaard is raak, zonder meer. Die had geschreven: De racistische boodschappen op het internet nemen fors toe. Vooral islamofobie en antisemitisme zijn bezig aan een opmars. B.B. : Islamofobie betekent vrees voor de islam. Die rationele vrees voor de islam heeft niets te maken met ras. Het eist natuurlijk geen grote redeneerkunst om tegen een afvallige kwezel als DS te scoren.

Samengevat: zijn commentaren beperken zich tot oude waarheden, die als revelaties worden aangeboden door iemand die wil doen vergeten dat hij aan de zijde van de verenigde Belgische islamvriendjes, de meest consequente tegenstanders van de islam bestrijdt, de Vlaamse nationalisten.

Hij eindigt niet in schoonheid. Aan het slot van zijn artikel heeft hij een inzinking die vele verdiensten van de rest te niet doet. Hij schrijft: Een chanterende (?) omstandigheid (voor de tegenstanders van de islam) is dat extreemrechts zich tegen de islam kant (en dus de juiste analyse aan de verkeerde motivatie paart). En wat is die verkeerde motivatie? Het racisme natuurlijk! Er zit echter veel slijtage op dat verwijt van racisme, zoals hijzelf in zijn antwoord aan DS heeft aangetoond.

 

 

(609) KORTWEG zondag 31 mei 2009

 

     +  Damien Thiéry, waarnemend burgemeester van Linkebeek, dient bij het Comité P klacht in tegen de politie van Halle, omdat ze niet is opgetreden tegen de Vlaamse manifestanten die hem en zijn Waalse/verwaalste aanhangers belet hebben om, in strijd met het plaatselijke politiereglement, Franstalige verkiezingsaffiches aan te plakken op de gemeenteborden.

Bij dergelijke betwistingen doen de Vlaamse overheden er goed aan de confrontatie te zoeken, eerder dan ze uit de weg te gaan. Om succes te hebben, moeten ze dan wel een toon aanslaan die in de Vlaamse Beweging ongewoon is. Geen verontwaardigde moties die bijna niemand buiten het eigen kringetje bereiken. Wel met cynisme, nonchalance en schaamteloosheid uitgevoerde tegenzetten. Een extreem voorbeeld: Thiéry aanklagen omdat hij aanklacht heeft ingediend. Die tactiek is natuurlijk kinderachtig, maar dat zijn de sabotagedaden van de Franstaligen in Vlaams-Brabant ook. De mogelijkheden zijn eindeloos als de Vlamingen genoeg slechte wil durven tonen. De Vlaamse acties zullen niet allemaal tot het gewenste resultaat leiden, maar ze zullen wel de verstandhouding met de opdringerige Walen/verwaalsten helpen verzuren. De aanhoudende Vlaamse onwil kan de Walen ervan overtuigen dat de ‘flaminganten’  in de boosheid zullen volharden ,en het niet veel zin meer heeft hen nog uit te dagen. Het onverwachte fanatisme van de Vlamingen kan de Vlaamse onafhankelijkheid dichterbij brengen.

Maar de Belgen die in Vlaanderen zelf de vernieuwingen tegenhouden, moeten ook overwonnen worden. Op 7 juni hebben de Vlaamse Vlamingen de gelegenheid de Belgische Vlamingen te neutraliseren.

 

     +  De gemeenterad van Gent zal binnenkort stemmen over het invoeren van een non-discriminatie clausule. Als die wordt goedgekeurd, zal de stad geen contractuele verbintenissen meer aangaan met derden die discrimineren. Dat geldt voor discriminatie op basis van ras, geloof en geaardheid, zegt de schepen van Sociale zaken.

Dat is klaar en duidelijk. Maar is het ook volledig?  De stad Gent wordt geregeerd door links, en telt onder zijn bevolking nog altijd een grote groep franskiljons en Waalsgezinden. Daarom mogen de Gentenaar en de Vlaming de vraag stellen of discriminatie tegen onbehoorlijke politieke opvattingen verder zal aangemoedigd worden?

 

 

(608) KORTWEG vrijdag 29 mei 2009

 

= O =

     In het raam van de campagne voor de Europese verkiezingen, hebben de Duitse partijen CDU en CSU opgeroepen ‘verdrijving’ internationaal te veroordelen’ en de rechten van de slachtoffers te erkennen.

Sommige Poolse politici voelden zich terecht geviseerd: in en na WO II waren de Polen niet alleen slachtoffers van verdrijvingen. Ze hebben daar geen schuldgevoel van overgehouden, in overeenstemming met de internationale regel dat wat de Duitsers werd aangedaan, niet wordt aangerekend. Ze gingen zelfs in de aanval. De Poolse conservatieve partij Burgerplatform werd door tegenstanders aangemaand uit de Europese Volkspartij te stappen, omdat de Duitsers daar een dominante rol in spelen.

Deze opstoot van anti-Duitse gevoelens zal in West-Europa niet als etnische onverdraagzaamheid of racisme veroordeeld worden, omdat ze tegen Teutonen gericht is.

= O =

     In de eerbiedwaardige Nederlandse krant NRC is op zaterdag 23 mei een oneerbiedig artikel verschenen van Paul Andersson Toussaint, over de hoge criminaliteit onder de Marokkanen in Nederland: ’Er zijn niet slechts een paar criminele Marokkanen’.

Zijn stellingen ‘dat hun gedrag zonder enige twijfel een racistische oorsprong heeft’, ‘dat er geen etnische gemeenschap is waar het wij-zij-denken zo sterk ontwikkeld is’, illustreert hij met incidenten die hij tijdens zijn ‘onderzoek en vele omzwervingen in Amsterdam heeft meegemaakt’.

Na decenniën van ervaringen met dit fenomeen, zijn er nog altijd verzoeners die het loochenen of minimaliseren. Doen zij dat uit sympathie voor alle misdadigers of uit een selectieve vorm van racisme?

= O =

     ‘Rome, Napels en Palermo lijken door de vuile straten en de graffiti op de muren meer op Afrikaanse steden dan op Europese’. (Silvio Berlusconi). ‘Lijken op …’, of zijn ze het al?

Stemt zijn uitspraak niet overeen met wat de bewoners van meer noordelijk gelegen Europese landen sinds eeuwen zeggen over de zuiderlingen?

De steden die hij vermeldt, hebben in het noorden ook hun bewonderaars. Vele Brusselse politici lijken ze alleszins als model te nemen. Zouden die met wat minder respect voor de ‘anderen’ geen betere bestuurders zijn?

= O =

     De Italiaanse bisschoppen zijn hun evenwicht kwijt. Kardinaal Angelo Bagnasco, de voorzitter van de Italiaanse bisschoppenconferentie: ‘Iedereen heeft de vrijheid, waardig in zijn land te leven, maar ook het recht om te emigreren.’

De bewoners van de landen waar ze naartoe willen, hebben voor hem geen stem in het kapittel.

Hebben de bisschoppen dat zonder geestelijke steun uitgedacht, of hebben ze zich laten inpakken door leugenachtige politici, die onder hun universele mensenliefde hun haat voor het blanke ras verbergen?

‘Pas op voor valse profeten, die in schaapskleren op jullie afkomen maar eigenlijk roofzuchtige wolven zijn.’

 

 

(607) WINNEN BELGEN DE VLAAMSE VERKIEZINGEN VAN 7 JUNI?

Donderdag 28 mei 2009

 

     Franstalige kiesgerechtigden uit de faciliteitengemeenten van Vlaams-Brabant, kunnen op 7 juni hun stem uitbrengen als ze hun identiteitsdocumenten en hun onwettige want Franstalige oproepingsbrief tonen (minister van Binnenlandse Zaken, Guido De Padt). Kiezers die hun stembrief niet bijhebben of verloren hebben, mogen immers ook hun stem uitbrengen.

     De Vlaamse autoriteiten hebben dus niet geoordeeld dat die kiezers wetens en willens gebruikmaken van vervalste documenten, en dus van medeplichtigheid aan de vervalsing kunnen beschuldigd worden? Ze hebben daar goed aan gedaan, op voorwaarde dat ze van plan zijn na de verkiezingen zwaarder geschut in stelling te brengen. Sommige burgemeesters hebben de kieswet op allerlei manieren overtreden; ze worden dus opnieuw niet benoemd, zelfs niet aangesteld als waarnemende burgemeesters. Het ogenblik is misschien aangebroken om de gemeenten die opnieuw tegenstribbelen, onder curatele te plaatsen? Olivier Maingain heeft zich wederrechtelijk bevoegdheden van de burgemeesters van andere gemeenten toegeëigend. Een gerechtelijke vervolging zou de normale consequentie moeten zijn.

     Daar zou herrie van komen. De woorden fascisme en dictatuur zouden vallen. Dat kan allemaal geen kwaad. Beter nog: als er niet spontaan hevige conflicten ontstaan, moeten de Vlamingen ze uitlokken. Een economische crisis maakt bij de burgers krachten vrij die zij tot dan niet in zichzelf hadden ontdekt. Ze creëert de vruchtbaarste omstandigheden voor een politieke ommezwaai zoals de ontmanteling van België. Het nationalisme in Europa heeft zijn tijd gehad zegt men. Waarom zouden de Vlamingen aarzelen een van zijn laatste overblijfsels, het Belgische nationalisme, aan de sloopkogel prijs te geven?

     Waarom? Omdat de meerderheid van de Vlamingen blijft stemmen voor Belgische partijen: CD&V, VLD, SP, kleine linkse of extreemlinkse partijtjes. Concreter uitgedrukt: zullen de Vlaamse kiezers op 7 juni de voorspellingen doen liegen om de autonomie van Vlaanderen dichterbij te brengen?

De nieuwe partij LDD zal kiezers van de Vlaamse partijen weglokken met programmapunten die meer met een kinderachtig geloof in de vooruitgang te maken hebben dan met Vlaamsgezinde politiek (vlaktaks, we gaan op de pechstroken rijden, bovendien sneller waar het maar enigszins kan, en andere versleten nieuwe snufjes).

Een van die bedreigde Vlaamse partijen, het Vlaams Belang, is al lang vleugellam gemaakt door een samenzwering van de Walen en de Belgische Vlamingen.

De Nieuw-Vlaamse Alliantie heeft een ongelukkige periode achter de rug. Haar huwelijk in een Belgische familie heeft alleen haar schoonouders voordelen gebracht. Sindsdien geeft ze de indruk (of moet ik zeggen: probeert ze de indruk te geven?) de Vlaamse standpunten opnieuw vierkant te verdedigen. In een artikel van Mark Demesmaeker op de website van de NVA, over de zielige burgemeesters van de gemeenten van de Rand, lees ik dingen zoals: Kan een Vlaamse minister nu nog iets anders doen dan ze niet te benoemen? Deze wetsovertreders moeten afgezet worden. De komende Vlaamse regering zal niet in een nieuwe vlaag van communautaire beleefdheid de spons vegen over de zonden van de drie. Dat soort bestuurders moet afgezet worden. (De citaten zijn ingekort, met respect voor de inhoud). In de campagne gedraagt de N-VA zich als een partij die de Vlamingen wil overtuigen van haar Vlaamsgezindheid (en haar flirt met de Belgische CD&V wil doen vergeten).

Een geïmmobiliseerd VB, een N-VA die hopelijk haar les geleerd heeft, hier en daar een eenzame Vlaamsgezinde in de andere partijen. En dan niets meer, behalve de schijn van de ‘vervlaamsing’ van alle Vlaamse partijen die de Vlamingen wordt aangepraat door de media en de Vlaamse politici zelf. Dat is ongeveer alles wat de Vlamingen enige hoop kan geven op een Vlaamse overwinning in de Vlaamse verkiezingen van 7 juni

 

(606) DAGBOEK dinsdag 26 mei 2009

 

     De ECRI, het bureau van de Europese Unie dat propaganda voert tegen het racisme en de onverdraagzaamheid zoals de geloofsleer van het officiële Europa die beschrijft, heeft een nieuw rapport over België gepubliceerd (26 mei 2009).

     Die papierbundels dienen in de eerste plaats om de Vlaamse autoriteiten tot voorzichtigheid aan te manen, te berispen, tot de orde te roepen, en andere boodschappen over te brengen die het recht op subsidies van de moderne zedenmeesters en schoolfrikken moeten aantonen. Vooral de taalvereisten van de ‘wooncode’ en andere maatregelen van de Vlaamse regeerders hebben om de rechten van de Vlaamse bevolking in bescherming te nemen tegen de voorkeursbehandeling die allerlei immigranten (Walen, Noord-Afrikanen, twijfelachtige asielaanvragers, boven hun stand benoemde euroklerken), opeisen als beloning voor de eer die ze Vlaanderen bewijzen door hun verblijf of hun doortocht, krijgen elke keer van de roede.

     De Vlamingen kunnen zich beter voornemen bij een volgende gelegenheid echte onverdraagzame wetten op te stellen, vertrekkend van het idee dat zij daartoe het recht hebben, en van de vaststelling dat vele oude en vooral nieuwe landen van de Europese Unie hele porties van de neohumanistische zoete koek niet lusten.

     Het Walendom c.s. kan zijn geluk natuurlijk weer niet op: de Vlaamse boerenpummels zullen weer moeten aanhoren hoe men in beschaafde kringen op hun dorpsgeest reageert. Laat nu juist de Waalse pers een bewijs leveren van zijn onverbeterlijk provincialisme. Le Soir bijvoorbeeld citeert uitgebreid uit de vele gedragsregels die de ECRI de Vlamingen als voorwaarde oplegt om tot de kring van de fatsoenlijke Europeanen toegelaten te worden. Als auteur van het artikel staat vermeld: AFP, d.w.z. AGENCE FRANCE PRESSE. Heeft de grote Brusselse krant geen eigen correspondent bij de Europese organen? Of deed de redactie beroep op een Fransman, om zeker te zijn van het hoge anti-Vlaams gehalte van de tekst? Dit laatste zou een vergissing zijn, want Waalse/verwaalste journalisten zouden minstens even goed doen. Voor de Vlamingen is dit ogenschijnlijk onbenullige detail het zoveelste bewijs van de onderworpenheid van Franstalig België aan de Parijse opvattingen. Het ergste is dat die onberispelijke Belgen niet schijnen te beseffen dat achter Parijs Marrakech schuilgaat. Of dat het hen niet kan schelen?

                                                                       

(605) DAGBOEK zaterdag 23 mei 2009

 

I

     In september 2007 werd in Gent een 14-jarige jongen levensgevaarlijk verwond door twee broers van Joodse Oekraïense afkomst. Volgende maandag begint hun proces. Zonder de twee jongeren, want die verblijven sinds geruime tijd in Israël, met hun ouders. De advocaat van de dader heeft ‘via het internet oppervlakkig contact gehad met de ouders.’ De jonge rakkers ‘excuseren zich nog eens tegenover de familie van hun slachtoffer, maar ze komen niet naar België’.

Heel de clan (de daders, de ouders, en misschien nog wat losse verwanten?) is in december verleden jaar zonder problemen naar Israël kunnen vertrekken. Volgens de officiële versie was dat mogelijk gemaakt door een Babylonische spraakverwarring tussen de twee instanties die in de zaak mogen meespreken, de Dienst Vreemdelingenzaken en het Gentse parket. De familie was al uitgewezen, maar de DVZ was niet gewaarschuwd dat de twee hoofdfiguren in het land moesten blijven omdat er een gerechtelijke procedure tegen hen liep. Het parket: ‘ze hebben ons nooit iets gevraagd’.  DVZ: ‘had men verdorie verwacht dat we alle 27 parketten zouden afbellen om te vragen wie, wat, hoe,   wanneer?’.

Het verhaal eindigt op een pittig detail. Vroeger was al beslist dat de familie zou uitgewezen worden, maar de oudste zoon zat in de gevangenis. Toe hij in december voorwaardelijk werd vrijgelaten, verklaarde de familie zich bereid vrijwillig te vertrekken. Wegens hun statuut van vrijwilligers kregen alle leden van het reislustige gezelschap hun vliegtickets betaald door de Belgische Staat, de volwassenen met bovendien een zakcentje van 250 euro per persoon.

Is dit in al zijn details een waar gebeurd verhaal? Het heeft alleszins voor België een gelukkige afloop. De twee messentrekkers zitten in een ver land. Onbereikbaar, want Israël levert hoogst zelden (of nooit?) een landgenoot of geloofsgenoot uit. België heeft de uitlevering trouwens nooit gevraagd, Israël kan ze dus ook niet weigeren. Een handige zet van de Belgische instanties. In deze affaire kan niemand de Israëli’s verwijten hun eigen mensen om weinig nobele redenen (chauvinisme, nationalisme, racisme) boven de wet te stellen. En aangezien het altijd van pas kan komen Israël als vriend te hebben …!

II

      Hoeveel Vlamingen verwachten van de Europese Unie nog enig begrip voor hun verlangen om van België hetzelfde respect voor hun deelstaat, hun grondgebied, hun bevoegdheden en hun taal te krijgen als dat waarop de deelstaten van andere federale landen kunnen rekenen? De weinigen die daaraan nog geloven, kan het niets schelen, want ze beschouwen zich niet als Vlamingen, hoogstens als Belgen die in Vlaanderen wonen. De rest heeft het opgegeven. We hebben immers niets dan bedroevende ervaringen met de openheid en de Europese geest van de waarnemers die de EU af en toe op ons loslaat om de klachten van het Walendom c.s. over de taaldictatuur van de ‘flaminganten’ door te lichten. Hun verslag is grotendeels klaar voor ze in België aankomen. Het staat vol met de clichématige vooroordelen die in de meeste Europese landen het beeld over de Vlamingen beheersen, vooral bij de slaafse politici en de geestloze papiervreters die dank zij hun volgzaamheid en hun bedrevenheid in het ellebogenwerk, tot het Europese niveau werden verheven. De Vlamingen zijn maar een onbenullig blank en bovendien nog Germaans volkje, dat het opneemt tegen de Belgische Franstaligen, die onder de bescherming van Frankrijk staan, en delen in zijn superieure cultuur en in zijn voor salonhelden en leeghoofdige intellectuelen onweerstaanbare ‘style chichiteux’. Ter plaatse luisteren de zendelingen van de EU welwillend naar de pijnlijke lijdensverhalen van de Walen en verwaalsten, aanhoren verstrooid en vanuit de hoogte de ongewild boertige argumentatie van de zwakbegaafde andere Belgen, en komen tot de vaststelling dat alles overeenkomt met wat ze vóór hun vertrek hadden opgeschreven. Ze hoeven het dus enkel maar in het net te kopiëren.

Dat is ongeveer wat gebeurd is in 1998, tijdens het bezoek aan België van de dikhuidige Zwitser Dumeni Columberg. Hij was tot de algemene conclusie gekomen dat België in zijn geheel tweetalig diende te worden. Hij kon waarschijnlijk voorzien dat, als deze regeling doorgang zou vinden, de Walen ze enthousiast zouden verwelkomen, maar geen lettergreep van hun verplichtingen  zouden nakomen. Het zou hem worst wezen! In afwachting moest de Vlaamse regering anderstaligen in Vlaanderen integreren, niet assimileren. Franstaligen moesten hun taal en cultuur kunnen blijven gebruiken in Vlaamse gemeenten.  Ze moesten hun best doen om Nederlands te leren (ik herinner mij nog het homerische gelach dat in Vlaanderen weerklonk toen deze passage bekend geraakte). Opmerkelijk hiaat: hij vroeg voor de Vlamingen in Wallonië niet hetzelfde voorrecht, en de Duitssprekende enclave in Wallonië werd, comme par hasard, volledig vergeten.

De Vlamingen krijgen nu met vertraging genoegdoening voor de anti-Vlaamse tussenkomst van Columberg in 1998. De Raad van Europa heeft een Waalse hoogvlieger,  Jean-Claude Van Cauwenberghe, opgedragen van 25 tot 27 mei het Zwitserse federalisme te gaan evalueren (ik veronderstel dat deze opdracht vervalt als Van Cau ondertussen in de schandalen zou verzuipen). Dit is maar een kleine compensatie voor de vernederingen die de Vlamingen hebben ondergaan in 1998. Maar toch mogen ze gnuiven van plezier bij het beeld van de gangster Van Cau  als officiële afgevaardigde van de Raad van Europa in Zwitserland. Het onderdeel van zijn bezoek dat de totale afgang van Wallonië bij de ernstige Zwitsers zou kunnen betekenen, zou  ik willen meemaken. Hij doet ook het Duitstalige kanton Bern aan. Ik zou willen betalen om de reactie van de Zwitsers te beleven wanneer ze vaststellen dat de Waalse toppoliticus zelfs niet voldoende Duits kent om het in Keulen te horen donderen!

 

 

(604) UIT HET BELGISCHE RARITEITENKABINET

Dinsdag 19 mei 2009

 

     Door de Belgische nationalisten van BELGAVOX is ter gelegenheid van hun concert heel wat lulkoek verkocht. Hier volgt een greep uit de smakelijkste kruimels.

     + Een muzikant. ‘De jongste jaren wordt er, vooral door onnozele figuren, gediscussieerd over een thema waarmee ik geen enkel probleem heb.’

Wegens die ‘onnozele figuren’ dacht ik eerst dat hij geen probleem had met de splitsing van België, waar het soort mensen dat hij in die bewoordingen beschrijft nog altijd eindeloos en zonder één cliché over te slaan, tegen argumenteren. Dom van mij zoiets te denken van een Belgavox-deelnemer. Het is natuurlijk over het in stand houden van het verlepte België dat hij geen kwaad woord durft zeggen.

+ Bart Peeters. ‘Er is geen reden om van België een ex-Joegoslavië te maken’.

Het handige van een oneliner bestaat erin dat men alle hinderlijke details overboord kan gooien. De internationale gemeenschap heeft twee keer, na WOI en opnieuw na WOII, de Serviërs, Kroaten en Slovenen tot een gecentraliseerde staat aaneen geklutst. Als ze dat ongelukkige idee hadden laten vallen, zou men nu ex-Joegoslavië niet als schrikbeeld kunnen gebruiken, want er zou nooit een Joegoslavië geweest zijn. De patriotten die België hebben uitgedacht, hebben de herrie die  we nu meemaken zelf gezocht.

+ Rocco Granata. Hij zong in Brussel omdat hij niet wil dat België splitst.

Waarom wil hij dat niet? Anderen willen juist dat België wel splitst! En nu weer aan hem!

+ Luc Tuymans, schilder. Een splitsing van België heeft extreme gevolgen voor onze sociale zekerheid.

Ik ken hem en zijn werk niet. Ik hoop dat hij het woord ‘schilder’ gebruikt in de oude, artistieke betekenis. Dus niet iemand die klodders verf lukraak op een doek smijt. Mijn antwoord op de reden die hij aangeeft voor zijn vaderlandsliefde: de splitsing van België zal de sociale zekerheid socialer maken; de werklustigen zullen de lanterfanters niet meer moeten onderhouden. Dat argument moet een progressist toch aanspreken!

+ Ignace Glorieux, cultuursocioloog van de Vrije Universiteit Brussel.

Hij kan zich moeilijk voorstellen dat een intellectueel zich vandaag exclusief op Vlaanderen terugtrekt. (Met zijn naam, en de VUB zijnde wat hij is, zou het mij niet verwonderen als hij een meeloper van het FDF zou blijken te zijn).

Wat een eigendunk! Alsof de flamingantische intellectuelen op zijn generatie hebben gewacht om de wereld te verkennen! Ze hadden de moderne verkeersmiddelen niet nodig om met hun geestesgenoten in heel Europa om te gaan. Ze hadden de commerciële uitgeversnetwerken niet nodig om hun teksten te lezen, ook in andere talen dan het pidgin English, de lievelingstaal van de kosmopolitische intellectuelen van vandaag. De vliegtuigen van de intercontinentale lijnen zijn tot barstens toe gevuld met leeghoofden die de werelddelen doorkruisen. Maakt dat van elk van hen een nieuwe Erasmus, die, zoals Glorieux zegt, ‘in heel Europa heeft gezeten’?

      Een titel in De Tijd typeert, misschien ongewild, de deelnemende kunstenaars heel accuraat: Belgische reflex van onze kunstenaars. We hoeven er Pavlov niet bij te halen om aan te tonen dat het Vlaamse belgicisme verworden is tot een bijna dierlijke reactie op de politieke veranderingen die België heeft ondergaan.   

     Gelukkig zijn er enkele andere geluiden, die de aftakeling van het Vlaamse intelligentiepeil, zoals die blijkt uit de bovenstaande citaten, tegenspreken.

+ De filmmaker Jan Verheyen ziet in tot wat al die druktemakerij van de progressieve Vlaamse ‘intellectuelen’ en ‘kunstenaars’ heeft geleid: ‘ze hebben zich bekeerd tot het belgicisme’ (in De Tijd, 2008). Om hetzelfde te zeggen zou ik mijn misprijzen niet verbergen: ‘ze zijn vervallen tot het belgicisme’.

+ Johan Sanctorum. ‘Een nieuwe opstoot van patriottisme’ in de culturele sector. ‘Bij geen van de bevlogen artiesten komt de gedachte op dat regionale autonomie en solidariteit kunnen samengaan, ook mondiaal’. 

+ Etienne Vermeersch. ‘Die mensen zijn na de Tweede Wereldoorlog geboren. Ze weten niet waar de Vlaamse Beweging voor staat.’

     Het is gedeeltelijk te wijten aan de chauvinistische propaganda van de Waalse Belgen dat het culturele leven in Vlaanderen, in zijn breedste betekenis, bijna volledig in handen is van Vlaamse Belgen. De Vlaamse Vlamingen moeten dat de Walen niet aanwrijven. Ze doen wat ze goed doen: hun blik en klatergoud te koop aanbieden als de kroonjuwelen. De grootste schuld ligt bij de afnemers, de goedgelovige Vlamingen die nog geloven dat België een toegevoegde waarde oplevert voor Vlaanderen, en het internationalisme voor de eigenheid. Iedereen moet eerst de bende in zijn eigen woning opruimen.

 

 

(603) DAGBOEK maandag 18 mei 2009

 

     84% van de Amerikanen willen dat het Engels de officiële taal van de VS wordt (zij hebben nog geen ‘staatstaal’). 9% is daar tegen, 7% heeft geen mening. (Rasmussen Reports). Voor 81% mogen de bedrijven hun personeel verplichten tijdens het werk Engels te spreken. 13% is het daarmee niet eens.

     Amerikaanse commentatoren die hun pappenheimers, ik bedoel hun immigranten, kennen, veronderstellen dat het grootste deel van de tegenstemmers gevormd wordt door de Spaanstalige immigranten (dat lijkt aannemelijk; van de Amerikanen van Duitse herkomst bijvoorbeeld, die in de VS een oude en omvangrijke groep vormen, zijn dergelijke hatelijkheden niet te verwachten).

     De Walen en verwaalsten in Vlaanderen zullen zich gesterkt voelen door de wetenschap dat zij niet alleen volharden in hun taalkundig provincialisme, in hun afkeer voor de taal van het land waar ze wonen. De Vlamingen zullen niet verbaasd zijn dat de taalfanaten in de VS ook behoren tot het Romaanse taalgebied. Wat betreft culturele blaaskakerij verschillen de Spaanstaligen, en ook de andere Romanen, niet zo erg veel van de Franstaligen. De taalpeiling in de verre VS houdt dus een waarschuwing in voor Vlaanderen en de andere Germaanse taalgebieden in Europa: oppassen is de boodschap, de franskiljons en hun trawanten liggen overal en altijd op de loer.

     Nog een mening die de Amerikanen met overtuiging beamen (80%) : wie zich in de VS komt vestigen, moet de cultuur van het land aannemen. De Walen en verwaalsten in Vlaanderen zouden ze goed in hun oren moeten knopen. Maar de voorgeschiedenis en de geschiedenis van België hebben hen voor dergelijke boodschappen doof gemaakt. De Belgische actualiteit blijkt hen er niet ontvankelijker voor te maken.

     Eén vraag die de Vlamingen interesseert in verband met de Belgische toestanden, wordt door de Amerikaanse bevraging niet beantwoord: is het negatieve resultaat bij de Spaanstaligen alleen het gevolg van hun weerstand tegen het Engels, of ‘zijn ze intellectueel niet in staat het behoorlijk te leren?

 

 

(602) DAGBOEK zondag 17 mei 2009

 

     Gallup heeft op 15 mei de resultaten gepubliceerd van een peiling onder de Amerikanen over hun overtuigingen en waarden.

Over abortus: 51 percent pro-life (een jaar geleden: 44 percent). Volgens het bureau kan het uitgesproken pro-choice standpunt van president Obama bij de republikeinen nieuwe tegenstanders van abortus hebben opgeroepe. Bij de democraten was er nauwelijks een verschuiving (‘over het algemeen steunen zij alles wat Obama doet’, aldus Gallup).

Drie opmerkingen. 1. De echte en verlate teenagers van de VRT zouden goede Amerikaanse democraten zijn. 2. Hoelang zal het duren voordat de galop van de Grote Reformator stilvalt. Zijn aanhang is al afgebrokkeld op een voor de Amerikanen zeer gevoelig punt. 3. Ik veronderstel dat de blanke christenen het grootste aandeel hebben in de overwinning van het anti-abortus standpunt. Bepaalde minderheden zie ik niet overlopen van liefde voor het ongeboren leven. De zwarten gaan nogal wild om met hun zaad.  De Joden zijn in hun overgrote meerderheid oververhitte progressisten. Beide groepen hopen waarschijnlijk dat een vrije abortuswetgeving de blanke bevolking zal helpen krimpen.

                                                             =  O =

     Volgens een persbericht op zijn website heeft Geert Wilders ‘met afschuw kennis genomen van het verwerpen [in de Tweede Kamer] van een motie van zijn partij om te komen tot een immigratiestop’. ‘De meeste gevestigde partijen hebben hun steun aan het recht van de PVV [de partij van Wilders] een motie in te dienen die ook tot stemmingen leidt, onthouden of ingetrokken’. Zijn gevolgtrekking: ‘Dat is ondemocratisch. De cordon sanitaire is daarmee een feit.

Mijn opmerkingen: 1. De Nederlandse democratische partijen verschillen daarin niet van de Vlaamse. Ze mogen dan al ondemocratische middelen gebruiken, ze blijven toch democratische partijen. Omdat in België en in Nederland de democratie verrot is? Of omdat de democratie waar dan ook een bloemige naam is die dient om vuile praktijken te dekken? 2. In het verleden heeft Wilders het Vlaams Belang op afstand gehouden, hoewel die partij het eerste slachtoffer was van een cordon sanitaire. Hoopte hij zelf aan een kastijding te ontsnappen als hij de farizeeërs zonder commentaar liet begaan? IJdele hoop, want hun wraakzucht is ontembaar.

 

 

(601) KASTENSYSTEEM

Donderdag 14 mei 2009

 

     De Amerikaanse columnist Paul Graig Roberts wordt doorgaans tegendraads genoemd. Eigenlijk is hij in de meeste gevallen gewoonweg tegen het huidige Amerika. Dat heeft een voordeel: hij klaagt Amerikaanse wantoestanden aan die, naargelang de strekking van zijn kritiek, door de linkse of de rechtse vleugel van de gelijkgerichte pers normaal worden gevonden of bejubeld. (Zijn columns worden overgenomen door vdare.com. ACHTUNG! Conformisten wordt aangeraden deze website te mijden).

     Een van zijn recentste artikelen, over de ‘Hate Crimes Prevention Bill’, toont aan dat de formulering van een wettekst niets voorspelt over de manier waarop hij zal geïnterpreteerd en toegepast worden. Hij haalt een aantal voorbeelden aan, waarvan het meest frappante handelt over het geweld dat de  ‘Civil Rights Act ‘ van 1964 werd aangedaan. Die verbiedt het instellen van quota’s per ras (die werden door de bureaucraten ingevoerd, in naam van diezelfde ‘Act’); ze noemt een daad pas ‘discriminerend’ als de bedoeling te discrimineren nawijsbaar aanwezig is (een intentionele daad),  wat niet gemakkelijk vast te stellen is.

     De ‘Hate Crimes Prevention Bill’ heeft daar een oplossing voor gevonden, door voor gewelddaden een supplementaire straf te voorzien als discriminatie het motief is voor de misdaden. Om die bijkomende straf selectief te kunnen opleggen werd een kastensysteem gecreëerd. Achter een gewelddaad op leden van de bevoorrechte standen, wordt systematisch discriminatie als motief in rekening gebracht.  De moord op een homoseksueel of op een lid van een minderheid bijvoorbeeld, wordt  gelijkgesteld met een dubbele misdaad: de moord zelf en het motief ervan (rassenhaat of homofobie in ons voorbeeld). Gevolg: de zwaarte van de straf is afhankelijk van de kaste waarbij het slachtoffer behoort.

     De interpretatie van de ‘Civil Rights Act’ is ondertussen nog verfijnd door een afzonderlijke wet tegen het antisemitisme. Weer het kastensysteem in werking, zegt Roberts. Christenen, Moslims enz. krijgen geen speciale bescherming.

     Deze toestand is de Vlamingen niet onbekend. België heeft een aantal wettelijke beschikkingen die de rechten van het individu en van de minderheden waarborgen. De Waalse minderheden in Vlaanderen, bestaande uit immigranten uit Wallonië of Brussel en verwaalsten uit Vlaanderen zelf, willen de beperkte uitzonderingsmaatregelen die in hun voordeel werden getroffen, uitgebreid zien tot alles waar zij hun oog laten op vallen. Bij elk voorrecht dat hen wordt geweigerd spreken ze van ‘discriminatie’. Dit lijkt op de Amerikaanse gelijkheid, die indien nodig wordt omgezet in ongelijkheid, zoals hierboven werd beschreven. Het Walendom en zijn collaborateurs eisen dezelfde voorrechten niet op voor de Vlamingen en andere Germanen in Wallonië. Men kan de Walen/verwaalsten zelfs beschuldigen van veroveringszucht. Ze hebben in de beginperiode van België al een poging in die richting ondernomen. Men kan een stapje verder gaan: ze willen Vlaanderen koloniseren (herkoloniseren) op dezelfde manier als vroeger West-Europa een gedeelte van Afrika en Azië heeft gekoloniseerd. De Europeanen toen deden het in naam van de Europese of de blanke superioriteit. De Walen nu in naam van de uitgelezenheid van de ‘Francophonie Internationale’. 

     De Vlamingen moeten een voorbeeld nemen aan de Afrikanen en Aziaten, en de Waalse  pretenties bestrijden met dezelfde verbetenheid als de kolonies de Europese overheersing hebben bestreden. Deze conclusie moet letterlijk opgevat worden.

 

 

(600) DAGBOEK zaterdag 9 mei 2009

 

     De pers berichtte de laatste dagen uitgebreid en in alle ernst over een politieke burenruzie tussen twee democratische partijen die over de schutting heen mekaars verkiezingstactiek zitten af te loeren. Met de bedoeling de ander met een trucje voor te zijn of hem een interessant mannetje te ontfutselen.

     De scheldpartij eindigde met een in de politiek ongewoon schouwspel. Politici doen gewoonlijk hun uiterste best om op te vallen, zeker tijdens een verkiezingscampagne. Bart Somers, de voorzitter van de VLD verdween uit de ether en van de publieke pleinen. Niet helemaal uit vrije wil, want hij werd door zijn partij op retraite gestuurd om zich te bezinnen over de liederlijke toenaderingspogingen die hij had aangewend tegenover een mandataris van de zusterpartij LDD waarmee ze sinds geruime tijd in onmin leeft. De reislustige jongeling had laten uitschijnen dat hij graag naar de VLD wilde overlopen, pardon overstappen, maar dat hij het nog liever zou doen als hij in speciën werd beloond. Een vrome wens waar zijn toekomstige voorzitter zonder voorbehoud was op ingegaan. Hoe alles aan het licht is gekomen is, kan ik onmogelijk navertellen, omdat ik de leugens en de waarheid niet goed gescheiden kan houden. Het loont bovendien niet de moeite het gewirwar uit te pluizen. In ieder geval is de vagant al heel vlug teruggekeerd naar zijn LDD. Blijkbaar zonder veel schade te hebben opgelopen. Alleen zijn bescheidenheid heeft mogelijk wat onder zijn avontuur geleden, opgevrijd als hij werd door twee bewonderaars tegelijkertijd. Zijn oude partij heeft de afvallige zonder wraakgevoelens weer opgenomen. Om zijn en haar eigen onschuld ongeschonden te bewaren, probeert ze te bewijzen dat de VLD haar aanhanger heeft proberen weg te lokken met praktijken die eerder passen in de kwartieren van de rode lichten. De pooiers van beide kanten proberen trouwens tot heden het beschaafd te houden, en beperken zich tot een woordenstrijd. Dat is ook best zo. Want welk belang heeft het onder welke kleur een politicus van een Belgische Vlaamse partij officieel optreedt?

 

 

 

(599) DE REDDING VAN EUROPA VOLGENS VERHOFSTADT

Dinsdag 5 mei 2009 21:05

 

     Er wordt wel eens gezegd: ‘Mensen die gestudeerd hebben, weten het ook niet. Ze weten alleen in welke boeken ze het kunnen vinden.’ Dat gaat op voor eenvoudige, enkelvoudige dingen. Historische weetjes bijvoorbeeld. Wat is de geboortedatum van Napoleon?

Wanneer het een complex onderwerp uit de cultuurgeschiedenis, de geschiedenis in het algemeen, de politiek, de economie betreft, volstaat het niet te gaan snuisteren in naslagwerken voor de quizmaster, literatuur uit de tweede hand of monografieën over een beperkt onderdeel van het onderwerp. Om de samenhang van alle elementen te vatten, is er dan een diepere en bredere kennis van de zaak vereist, met inbegrip van aspecten die er niet rechtstreeks verband mee houden.

     Aan dat onderscheid dacht ik toen ik in de Vlaamse kranten over de voorstelling van het nieuwe boek van Guy Verhofstadt (GV) las: ‘De uitweg uit de crisis. Hoe Europa de wereld kan redden’. Ik ga niet doen alsof ik het gelezen heb. Ik ken alleen wat de verslaggevers en de commentatoren erover schrijven, of beter gezegd wat ze schrijven over de samenvatting die GV er zelf van gaf tijdens de presentatie. Het is mijn schuld niet, noch die van de burgers die er hetzelfde over denken. Waarom willen sommige politici ook met samengeraapte gegevens en ideeën een volledig boek schrijven, waar een artikel van enkele bladzijden zou volstaan? Mijn cynisme in deze is mijn manier om hen voor hun eigendunk te straffen.

     Ik zal proberen uit te maken tot welke categorie Verhofstadt volgens mij behoort: tot de oppervlakkige vulgarisatoren of de grondige onderzoekers. Of nog tot de navolgers die zich uitgeven voor diepe denkers. Mijn commentaar op de stellingen van GV wordt telkens voorafgegaan door (HS).

     GV heeft aan de Leuvense universiteit ex cathedra (van op de kansel) zijn reductionistische hoofdstelling voor de redding van de wereld bekendgemaakt: De wereld kan zijn huidige economische en financiële crisis slechts te boven komen door een globale Europese aanpak, onder meer door de uitgifte van Euro-obligaties door de Europese Investeringsbank.

     De recessie die de wereld vandaag teistert is er volgens hem een van buitengewone proporties; ze snijdt diep in de economie, de industrie en de samenleving in haar geheel. (HS: de burger zal verbaasd opkijken bij deze onthulling). Ze werd veroorzaakt door een daling van de grondstofprijzen, die de terugbetalingen in het gedrang bracht; de ontreddering van de beurzen en de banken; de stijging van de begrotingstekorten; de vermindering van de werkgelegenheid.

HS: Die rampen zijn ons door de berichtenmolen van de media en de klaagzangen van de deskundigen overbekend. Maar dat zijn verhaal niet zeer origineel is, kan geen kwaad. Men mag aannemen dat het enige waarheid bevat, aangezien hij niet de enige is die ermee optreedt.

     De derde wereld wordt volgens hem in het algemene beeld vergeten, hoewel hij geconfronteerd wordt met de grootste catastrofe van allemaal.

HS: Die dramatische toestand is niet nieuw. Is hij in alle gevallen het gevolg van de recessie, of is hij in sommige landen te wijten aan de etnische of raciale samenstelling van de bevolking? Daarover heb ik geen opmerking van Verhofstadt gevonden. Begrijpelijk, want hier bevinden we ons op glibberig terrein. Wegens de meest onschuldige uitspraak over dit onderwerp kan zelfs een vrijzinnige geëxcommuniceerd worden.

     Zijn grote vijanden zijn het nationalisme en het protectionisme. Japan heeft in twaalf jaar tijd twaalf nationale herstelplannen zien mislukken. In Europa worden aan de lopende band nationale plannen geproduceerd. In sommige landen steekt het protectionisme de kop weer op. (HS: Dat ‘kop opsteken’ wordt sinds vele jaren door de pers geassocieerd met het fascisme. Dat bewijst op voldoende wijze hoe gevaarlijk het protectionisme is.) Zijn stelling is: ‘De weg uit de crisis ligt in meer Europa en minder protectionisme.

     De Verenigde Staten en de BRIC-landen (Brazilië, Rusland, India en China) kunnen volgens hem die taak niet aan.

     Verhofstadt ziet de euro als het reddingsmiddel voor de wereldeconomie. Er moet orde op zaken gesteld worden in de financiële markt (een Europese financiële regulator moet aangesteld worden, die nieuwe regels moet opleggen, en  een Europese bad bank opgericht voor alle toxische producten van de Europese banken). Een Europlan moet de Europese economie radicaal hervormen (een niet-fossiele economie invoeren; de problemen van het verkeer en de vergrijzing oplossen; een ultrasnel Europees internet netwerk ontwikkelen).

     De Europese financiële inspanning is onvoldoende. GV pleit ervoor om 1.000 miljard euro op te halen met euro-obligaties. Hij vreest dat de Europese Commissie en de Europese Raad die stap niet zullen zetten bij gebrek aan moed en aan inzicht. Guy Verhofstadt richt daarom een oproep aan alle kandidaten die voorstander zijn van meer Europa, om een coalitie voor een Europese crisisaanpak te vormen.

     HS: De gedachtegang van Verhofstadt vertoont drie grote mankementen.

- 1 -  Voor hem heeft de economie dezelfde wetmatigheid als de exacte wetenschappen: als men de juiste elementen samenbrengt, krijgt men gegarandeerd het gezochte resultaat. In gewone taal: als men ergens maar genoeg geld tegenaan smijt, is het succes verzekerd.

- 2 – Hij vergeet dat men niet enkel te doen heeft met cijfers en bedragen. De wereld is bewoond door individuen, etnieën en rassen, die allemaal hun onderscheiden kwaliteiten en gebreken hebben. Die ongelijkheid niet erkennen kan gevaarlijk zijn. De mislukking van de staat België is in grote mate te wijten aan de weigering te erkennen dat hij niet bewoond is door fictieve Belgen, maar door levensechte Vlamingen en Walen. 

-  3  - De economie die Verhofstadt voorstaat, heeft alle kenmerken van de planeconomie. Die is in het verleden al getest door de communisten, de fascisten, de nationaalsocialisten en de aanhangers van de New Deal in de VS. Die pogingen waren geen succes. Ze vertoonden wel allemaal catastrofale bijwerkingen. Wie wil ze in Europa nog eens overdoen?

 

 

(598) DAGBOEK zaterdag 2 mei 2009

 

     Ik heb de nieuwslezers van de Vlaamse televisiezenders na het overlijden van de dader van de aanslag op de Nederlandse koninklijke familie, herhaaldelijk hun bericht horen afsluiten met de zin: waarschijnlijk zullen we nooit zijn motief te weten komen.

     Zouden de redacties alvast hun voorzorgen hebben genomen voor het geval de moordenaar uit de linkse hoek zou blijken te komen, en dus een nationale en internationale ‘actie verzwijging’ zou moeten opgezet worden om die schande van het progressieve Nederland weg te nemen? Anders gezegd, meldden de Vlaamse zenders zich als medewerkers voor een actie waarvan de noodzaak nog niet vaststond?

     Dergelijke veronderstellingen zijn voorbarig. De politie houdt het op dit ogenblik op één dader, wiens drijfveer nog niet met zekerheid gekend is, maar sluit medewerking of steun van anderen niet uit. Daarom werden tientallen speurders op het onderzoek gezet. Het essentiële is echter niet te weten of er één dader, of één dader en één of meerdere helpers bij de gewelddaad betrokken waren, dan wel of over hem of hen alle details bekendgemaakt zullen worden, of mogen worden. De naoorlogse politieke moorden en aanslagen in Nederland werden gepleegd door ‘progressieve’ individuen (de aanslagen op de Centrumpartij van Janmaat, de moord op Theo Van Gogh, de moord op Pim Fortuyn). Als de voorgeschiedenis en de drijfveren van deze aanslag ook deze richting uitgaan, met andere woorden als er geen ‘rechtse’ dader of geen ‘extreemrechts’ complot ontdekt wordt, zal het publiek een gezuiverde versie moeten voorgezet worden. En in dat geval zullen de opiniemanipulatoren van de Vlaamse zenders, en niet te vergeten die van de pers, vanzelfsprekend hun onbezoldigde diensten aanbieden om die onschadelijk gemaakte waarheid in Vlaanderen ingang te doen vinden.

=  O  =

     Gewoonlijk speelt het persagentschap BELGA onder één hoedje met de Belgische media als er over de Vlaams-nationalistische beweging moet bericht worden. Het negatieve wordt aangedikt, het positieve wordt afgeslankt ter wille van de bondigheid die de moderne journalistiek vereist.

     Een zeldzame uitzondering is de samenvatting van het verslag van het Comité P over het gedrag van de politie tijdens de anti-islam betoging in Brussel op 11 september 2007, die door Belga werd verspreid. Ze vertoont geen sporen van censuur.

Ze verheelt geen details die aantonen dat België de gelegenheid heeft aangegrepen om twee voormannen van het Vlaams Belang ervan langs te geven en te vernederen (het Comité trekt natuurlijk niet zelf die conclusie, maar BELGA vermeldt alle elementen die tot dat besluit kunnen leiden).

De uitingen van Belgische en Brusselse Vlamingenhaat ontbreken evenmin.

 

Enkele citaten om mijn beweringen te staven.

 

Het Comité P heeft zware kritiek op het politieoptreden  

De internationale betoging tegen de islamisering werd veboden …

Het Vlaams Belang hield (in de plaats daarvan) een korte manifestatie …

De aanpak door de ordediensten was chaotisch en er werd soms teveel geweld gebruikt …   

De manifestatie van het VB werd na drie minuten en 18 seconden hardhandig beëindigd … 

Europarlementslid Frank Vanhecke werd langs achter bij de geslachtsdelen vastgenomen…
Filip Dewinter kreeg een peperspray tegen het gezicht geduwd terwijl hij op de grond lag …

Burgemeester verbood contact met de organisatoren …

826 politiemensen ingezet (510 uit Brussel, pelotons uit Gent, Antwerpen, Luik en Namen

De Brusselse pelotons dienden zich klaar te houden om offensief op te treden. De pelotons uit Antwerpen en Gent bleven passief, en enkel Franstalige agenten kwamen tussen; die gaven de manifestanten Franstalige bevelen.

 

     Maar misschien ben ik te welwillend. De behandelde feiten zijn zo lang geleden, en de peilingen schijnen aan te geven dat het VB op 7 juni heel wat stemmen zou verliezen. Een ietwat gunstig gestemd artikeltje over het VB  zal die evolutie niet stoppen. BELGA en andere Belgische instellingen  kunnen  zich dus wat generositeit tegenover het VB veroorloven.

 

(597) DAGBOEK woensdag 29 april 2009

 

     Betekent het nieuwste initiatief van Pieter  De Crem dat de nationale ministers van de Belgische Vlaamse partijen één voor één uit hun taalkundige geslachtloosheid gaan ontwaken? Dat zou men kunnen afleiden uit zijn reactie op vragen van de kamerleden Bart Laeremans (VB) en Ben Weyts (N-VA) naar aanleiding van klachten over het taalgebruik in het militair hospitaal van Neder-Over-Heembeek. Enkele weken geleden was een zwaar verbrande Nederlandstalige patiënt er door het verzorgend personeel uitsluitend in het Frans geholpen. De Crem wil het hospitaal volledig tweetalig maken. Dat kan volgens hem door het in zake taalwetgeving gelijk te stellen met de openbare ziekenhuizen. Op dit ogenblik bestaat er in N.O.H. geen wettelijke verplichting tot tweetaligheid, maar er wordt bij de aanwerving rekening gehouden met de kennis van de twee landstalen.

      Wat dit betekent in de dagelijkse werkelijkheid kan men zich gemakkelijk voorstellen (Weyts: Nederlandssprekenden worden onvriendelijk behandeld; het onthaalpersoneel weigert Nederlands te spreken omdat de wet het daartoe niet verplicht).

     Als De Crem dit tot stand brengt in een onderdeel van een van  de meest versteende instellingen van het anachronistische België, het Belgische leger, en zeker als hij in de boosheid volhardt door aan te sturen op een volledige splitsing van de Belgische strijdkrachten, zullen hem veel zonden uit zijn Belgische tijd vergeven worden.

= O =

     Ter lering van de achtergebleven Vlaamse burgers wordt er onophoudelijk op gehamerd dat ze zich moeten openstellen voor de kennis en de wijsheid van de rest van de wereld.

     Af en toe ontstaat er in ons land wat opwinding over de moeilijkheden die de immigratie meebrengt. De nabijheid van de gewestelijke verkiezingen en de gevolgen van de financiële crisis doen op dit ogenblik de discussie daarover weer opflakkeren. Het is echter twijfelachtig of de deelnemers aan het debat zich zullen laten inspireren door een voorbeeld uit Japan dat ik op het internet heb gevonden. Dat land wil duizenden dollars betalen aan de Zuid-Amerikaanse gastarbeiders van Japanse herkomst die naar Japan waren teruggekeerd op een ogenblik dat daar een tekort aan arbeidskrachten dreigde. Ondertussen is er eerder een overschot. Degenen die vertrekken zal het in de toekomst omzeggens onmogelijk gemaakt worden een nieuw arbeidsvisum voor Japan te krijgen (er zouden ongeveer 366.000 Brazilianen en Peruanen in Japan leven).

      Onze plaatselijke vreemdelingenaanbidders zullen dit wel een hardvochtige en onmenselijke maatregel noemen.  Maar is hun afkeuring niet, onder het mom van mensenliefde,  een vorm van het westerse superioriteitsgevoel dat zijzelf meedogenloos aan het uitroeien zijn, een uiting van hun eigen misprijzen voor de ‘anderen’?

 

 

(596) DAGBOEK dinsdag 28 april 2009

 

     De Amerikaanse en Europese media schrikken niet terug voor een flinke portie sensatie in hun berichtgeving. Maar als het hen om een of andere reden past, kunnen ze even buitenmatig discreet zijn.

In de stroom van verslagen en commentaren in verband met de dreigende epidemie van varkensgriep, heb ik tot heden vruchteloos gezocht naar een beetje licht over een aspect van het gevaar, dat nochtans niet zonder belang is. De eerste gevallen van de ziekte werden vastgesteld in Mexico. Was het toeval, had ze op vele andere plaatsen van de wereld kunnen ontstaan? Of kan er een reden, een oorzaak zijn dat ze precies in dat land opgedoken is? De journalisten, die zich op hun nooit rustende waakzaamheid beroepen, en de specialisten van internationale gezondheidsorganisaties, die over een wereldwijd netwerk van informanten beschikken, hadden zich minstens één vraag moeten stellen: kan een gebrekkige gezondheidszorg of een slechte algemene hygiëne in Mexico mede de uitbraak van de kwaal veroorzaakt hebben? Naargelang het antwoord had het dossier dan zonder gevolg kunnen geklasseerd worden, of in Mexico een hele gezondheidscampagne in gang hebben gezet, ten bate van de eigen bevolking en van de toeristen. Eigenlijk zou ik hier moeten aan toevoegen: ‘en van de landen die de Mexicaanse emigranten als hoofdbestemming uitkiezen’.

     Ligt daar misschien de reden van de zwijgzaamheid van de media op één welbepaald punt? Vrezen ze dat bijvoorbeeld de Amerikanen uit de Verenigde Staten zouden ontdekken dat de migratie en de globalisering niet alleen voordelen hebben?

=  O  =

     Linkse opvattingen, zelfs links extremisme, leveren geen gevaar op voor de politieke gezondheid van het individu en van de staat. Hier volgt illustratie 3769 van het gemak waarmee dit axioma door de politici van de democratische partijen wordt aanvaard.

Op 1 mei houdt de jongerenafdeling van de NPD (Nationaldemokratische Partei Deutschlands) een betoging in de Duitse stad Ulm. Daartegen werd een coalitie gevormd van  SPD (socialisten), CDU (christendemocraten), FDP (liberalen),  DKP (Deutsche Kommunistische Partei, MPLD (Leninistisch-Marxistische Partei Deutschlands) en enkele antifascistische groeperingen.

Vrezen de democraten dat tijdens de manifestatie sommige NPD deelnemers onwelvoeglijke handelingen zullen begaan, het brengen van de nazi-groet bijvoorbeeld? Gezien de samenstelling van de protesterende groep, mag men zich van die kant aan een aantal gebalde vuistjes verwachten, zoals in de communistische regimes gebruikelijk was en nog is. Zou dan door de vrijpostigheid van de NPD niet een gezond evenwicht zijn hersteld?

 

 

(595) EEN BRUSSELSE STAATSHERVORMING?

Zondag 26 april 2009

 

     Bernard Clerfayt, staatssecretaris voor financiën, heeft tijdens het verkiezingscongres van het FDF van zondag 26 april, de bevoorrechte positie van de Vlamingen in Brussel aangeklaagd. Ze kunnen met de helft van het aantal stemmen dat de Walen/verwaalsten nodig hebben, een zetel in het Brusselse parlement behalen.

     Hij heeft natuurlijk geen ongelijk. Maar dat is het enige gebied waar de Vlamingen niet overdreven broederlijk delen met de Walen en hun consorten. Als men de voormelde ondemocratische toestand in Brussel rechtzet in, moet men dat ter wille van de rechtvaardigheid ook nationaal doen. De federale regering is paritair samengesteld. Een kleine rekenkundige bewerking kan het evenwicht herstellen. De Waalse partijen hebben minder stemmen nodig dan de Vlaamse voor een verkozene in de nationale kamer en senaat. De herberekening is in dit laatste geval wat ingewikkelder dan voor het Brusselse parlement, maar niet zó complex dat een Brusselse staatssecretaris voor financiën ze niet aankan.

     Laten we van die herschikkingen één pakket maken en dat na de zomervakantie door de bevoegde organen laten goedkeuren.

     Ook de financiering van Brussel zou aan een meer rationele berekeningswijze moeten onderworpen worden. Het Vlaams Instituut voor Economie en Samenwerking heeft onlangs een uitgebreid en grondig becijferde  studie  over dat onderwerp gepubliceerd: De Onderfinanciering van Brussel: een mythe?

Het instituut concludeert: 1. Om goed te functioneren kan Brussel niet zonder een interne staatshervorming. 2. Aangezien de financiering van respectievelijk de Franse Gemeenschap, de Brusselse gemeenten en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest communicerende vaten zijn, moet de financiering niet langer afzonderlijk worden bekeken.

     Wil het FDF aan de voorbereiding van die Brusselse staatshervorming meewerken, en daarbij zijn gebruikelijke grootspraak en vraatzucht binnen de perken van de welvoeglijkheid houden?

 

 

(594) DE SLECHTSTE BELGEN EN DE BESTE

Woensdag 22 april 2009

 

     De antiseparatistische pressiegroep B Plus is klaar voor de verkiezingen van 7 juni. Ze heeft een pamflet gepubliceerd tegen het confederalisme, de voorbode van het separatisme (Het Confederalisme Ontmaskerd – voor mijn opmerkingen heb ik alleen gebruik gemaakt van de samenvatting van het agentschap BELGA die de kranten hebben gepubliceerd).

     Daarin zetten haar leiders uiteen wat de meest doelmatige manier is om de vijanden van België te helpen verslaan. De vijanden zijn in de eerste plaats natuurlijk de Vlamingen. Blijkbaar is B Plus tot de conclusie gekomen dat het daarom onvoorzichtig zou zijn de lof te zingen van de voordelen die het unitaire België heeft opgeleverd en nog altijd oplevert voor zijn staatsburgers. Men zou op die manier moeilijk argumenten vinden om de fanatiekste separatisten, de Vlamingen dus, te overtuigen. Dat hoeft hier verder geen betoog. Ook teruggaan naar de hoogtepunten van het Belgische verleden, of de nadruk leggen op de topprestaties van de huidige belgicistische politici of partijen, is een riskante onderneming. Verwijten de echte Belgen niet aan de Vlamingen maar te blijven doorzeuren over de onheuse behandeling die ze sinds de Belgische onafhankelijkheid hebben ondergaan vanwege de Walen/verwaalsten? Hebben de Vlamingen de laatste jaren niet hardnekkig (en met succes) geprobeerd allerlei mythes over de tijd toen de geldtransfers richting Vlaanderen vloeiden, uit te kleden? In het recentste verleden hebben de Vlamingen bovendien alleen contact gehad met het Walendom c.s. om hu veroveringsplannen voor Vlaams-Brabant af te weren? B Plus kon dus maar beter zwijgen over de Vlaams-Waalse betrekkingen in hun algemeenheid, behalve als het die wilde beschrijven in de terminologie van de koude oorlog.

     Om aan te tonen dat geen enkel Vlaams streven nog onschuldig is, pakt de groep het confederalisme aan, dat op een perverse manier de echte plannen van de Vlaamse nationalisten verdoezelt. Haar redenering gaat als volgt. Aangezien het separatisme bij de Vlaamse kiezers niet echt aanslaat (we laten die bewering voor rekening van de groep), wordt het door de partijstrategen gecamoufleerd onder de minder agressieve benaming confederalisme, zonder dat het einddoel, de splitsing van België, uit het oog verloren wordt. O.a. om die reden heet het pamflet Het Confederalisme Ontmaskerd.

      De onthulling door B Plus van de snode plannen van de Vlamingen zal niet noodzakelijk hun vaderlandse gevoelens doen heropflakkeren. Velen onder hen zullen integendeel verzuchten: Was het maar waar, waren de Vlaamse politici maar bereid alle middelen te gebruiken om de onafhankelijkheid van Vlaanderen te bereiken, met inbegrip van leugen en bedrog. De Vlaamse Vlamingen, en die worden met de dag talrijker, beseffen dat Vlaanderen van de Belgische Vlaamse partijen niet veel mag verwachten. B Plus zegt trouwens zelf dat bij de CD&V en de VLD een louter formele beslissing om het confederalisme in het programma op te nemen, werd goedgekeurd. (Even een enormiteit citeren: vandaag is de VLD de meest confederalistische van alle Vlaamse partijen!).

     Op grond van verwarde redeneringen, ontdekt B Plus twee erge gebreken in het confederalisme. Het is ondemocratisch. De betrekkingen tussen de staten worden geregeld door de respectieve regeringen, en zijn dus niet onderworpen aan een controle door de bevolking. (Misschien bestaat die toestand wel ergens, maar hij hoeft niet overgenomen te worden door ex-België). Het confederalisme is ook asociaal. Het zou de solidariteit tussen de twee volken opgeven. (Waarom is B Plus door dit laatste gevaar geobsedeerd? Omdat het Waalse profitariaat zich vele jaren lang heeft laten onderhouden door de Vlamingen, zonder enige wroeging te voelen over zijn gebrek aan solidariteit?)

     Het verslag van BELGA besluit met een strijdlustige opmerking van de voorzitter van B Plus, Tony Mary, de vroegere topman van de VRT: de groepering wil met dit soort brochure de clichés en symbolen in het noorden en het zuiden van het land bestrijden. Bedoelt hij daarmee dat B Plus een grote opruiming gaat houden onder de patriotten van het Noorden en het Zuiden, die de luchtspiegeling België als een echt land blijven beschouwen?

 

 

(593) DAGBOEK vrijdag 17 april 2009

20:40

 

     Is de Europese politieke wereld al gezuiverd van racistische en etnische ‘vooroordelen’ (het scheldwoord dat de media gebruiken voor opvattingen die van de hunne verschillen, niet meer)? Als men de Raad van Europa zijn gang laat gaan, zal dat soort neutraliteit minder en minder de regel worden. Zijn ‘antiracistische’ maatregelen draaien de rollen gewoon om: de ‘racisten’ worden voortaan gediscrimineerd, de vroegere slachtoffers van racisme krijgen een voorkeursbehandeling.

De Europese commissaris voor de mensenrechten heeft Italië gemaand tot een betere bescherming van zijn zigeunerminderheden. Om die te bereiken zouden o.a. meer leden van de etnische minderheden in de politie moeten opgenomen worden. Hoeveel meer? Het aantal hoeft misschien niet strikt gelijk te zijn aan hun aandeel in de bevolking. In verband met de sinti en de roma zou men kunnen denken aan deze formule: als basis het percentage dat ze vertegenwoordigen in de totale bevolking,  eventueel verminderd met de proportionele overschrijding die zij realiseren op het gebied van de misdadigheid. Compensatie mag en moet in alle richtingen werken.

< O >

      In België is bijna tien procent van de politieke verkozenen zoon of dochter van een  politicus.  Natuurlijk zijn in deze statistiek de Waalse/verwaalste politici de recordhouders. Is er een verband tussen deze twee vaststellingen en het lamentabele niveau van de Belgische en vooral de Waalse politiek?

P.S.  De meeste Vlaamse Vlamingen zullen deze opmerking wel gemaakt hebben. Ze is dan ook niet origineel. Hoe zou het verlepte België trouwens tot een frisse uitspraak kunnen inspireren?

< O >

     Ik heb de Vlaamse kranten nog nooit zo preuts geweten als in hun berichtgeving over de website met de lijst van Vlaamse pedofielen. Voor één keer hebben de journalisten niet naar afwisseling in hun woordgebruik gezocht, nergens was het voorzichtig realistische synoniem pedoseksueel te vinden. Overal het eufemisme pedofiel (letterlijk: iemand die van kinderen houdt!). Waarom? Uit respect voor de slachtoffers? Of om de daders te sparen, die behoren tot de perverse figuren die in het geëmancipeerde milieu van de media bewonderd worden, en zelfs in bescherming genomen?

 

P.S. Uit De Standaard.  Een burgemeester:

'Zo'n site maakt een hele buurt […] nodeloos ongerust. Voor de betrokkene is het ook verschrikkelijk om op die manier aan een moderne schandpaal te worden geplaatst. Vandaag zijn het pedofielen. Is het morgen de beurt aan snelheidsovertreders of inbrekers?’ Ik zou toevoegen: ‘of aan militanten van het Vlaams Belang?’

 

 

(592) DAGBOEK dinsdag 14 april 2009

21:07

 

     Ongeveer 150 politiemensen zaterdagavond naar Dadizele, waar een honderdtal Noord-Franse jongeren, onder wie nogal wat skinheads, amok maakten…  Enkele auto’s beschadigd... Er kwam geen confrontatie…  De jongeren maakten zich uit de voeten…  Anonieme patrouilles zochten de ruime regio af, vonden geen abnormale concentraties van Noord-Franse jongeren meer. (Berichtgeving van BELGA).

Camouflage en leugentjes hebben op de lezers geen effect meer.

1. Sommige humanisten blijven halsstarrig het woord ‘jongeren’ gebruiken zonder verdere omschrijving.  Ze worden afgestraft: de lezers voegen er automatisch ‘Noord-Afrikaanse’ of ‘moslim’ aan toe. Het  woord ‘jongeren’ onthult wat de humanisten willen verstoppen.

2. Ook het woord ‘skinheads’ vinden ze  onontbeerlijk, omdat het dankzij de media door de politiek onderontwikkelden blindelings met ‘extreemrechts’ wordt geassocieerd. (N.B. Alsof extreemrechts slecht is, wat even onomstotelijk bewezen is als de onschuld van O.J. Simpson).

< O >

     Als recente berichten uit het Vaticaan op waarheid berusten, moet het de laatste tijd wel barsten van strijdlust. Nu zou het weer drie kandidaten van president Obama voor de post van ambassadeur bij de Heilige Stoel tegenhouden wegens hun steun voor abortus en stamcelonderzoek (The Telegraph, Il Giornale).

Hoe halen die zich Rooms-katholiek noemende heidenen het in hun hoofd? Bovendien is een ervan Caroline Kennedy, een telg uit een van de op vele gebieden meest beruchte families van de VS. Ze is wel niet de dochter van Edward Kennedy, de morele vispeuk bekend uit de Chappaquiddickaffaire, maar toch, met haar credo en als dochter van John F. Kennedy, nog zo’n losgeslagen christen, zou ze wat schaamtegevoel moeten tonen.  Maar ja, dat is een zo typische christelijke deugd, dat ze haar wel vreemd moet zijn.

< O >

     De engelachtige Obama heeft trouwens regelmatig tegenslag met zijn supporters.  Maandag werd de ‘muziekproducent’ Phil Spector door een jury schuldig bevonden aan moord. Matt Drudge publiceert op zijn website een oudere foto van hem, waarop hij een button draagt met de tekst OBAMA ROCKS. Vele lezers zullen dat zinnetje wel niet gezien hebben omdat ze gefascineerd zaten te staren naar het gedegenereerd facies van het idool van de westerse muziekkenners.

 

 

(591) DAGBOEK vrijdag 10 april 2009

 

     Aan de lijst van stouteriken is weer een nieuwe naam toegevoegd. (Zie  Knack online).

     In zijn boek over het moderne terrorisme (Nederlandse vertaling: Bloed en Woede) verdedigt de Britse historicus Michael Burleigh  o.a. de stelling dat het Westen veel te tolerant is tegenover de radicale islam; […] we moeten af van die verwerpelijke cultuur van mededogen.

Knack  publiceert de verklaringen van twee humanisten om de deugniet tot de orde te roepen.

 + Professor Rik Coolsaet is een man van fijne onderscheiden (anders was hij nooit de uitverkoren commentator internationale politiek van de VRT geworden). "Je moet een onderscheid maken tussen religieuze radicalisering en politieke radicalisering.” Daar heb je wat aan als een politiek gematigde moslim je de strot oversnijdt uit religieuze overtuiging.

+ Luc Verheyden, adjunct-directeur van OCAD, een spul dat zich toelegt op ‘dreigingsanalyse’. "Radicalisering is geen misdaad. Zolang je als radicaal binnen onze tolerante wetgeving blijft, is er geen probleem." Nou breekt mijn klomp! Hij en ik leven toch in België, een staat met archiefzolders vol tolerante wetgeving. Dat heeft het nooit belet  bijvoorbeeld de vrijheid van meningsuiting te fnuiken  als radicale antiracisten er gebruik van maken om het antiblanke racisme van sommige officiële racisten te ontmaskeren. Radicalisering is soms wel een misdaad.

     De progressieve  fundamentalisten hebben natuurlijk recht op hun eigen mening. Storend is wel de zelfverzekerdheid waarmee ze hun wensdenken als waarheid verkondigen . Ze nemen zonder meer aan dat alle burgers op hún niveau zitten te modderen. Dat is een vernedering die niet iedereen hoeft te slikken.

 

 

(590) GEVAAR! PACIFISTEN!

Woensdag 8 april 2009 19:37

    

     De vertegenwoordiger van de Belgische vredesbeweging tijdens de anti-NAVO – betoging van zaterdag 4 april in Straatsburg, mocht gisteren in De Morgen online de schuld en de onschuld over de kampen verdelen.

(De Morgen – De Gedachte – Straatsburg, een uitnodiging tot geweld – 07.05.09)

     Hij rekent zichtbaar op de lichtgelovigheid van de lezers van DM. Vermits hij spreekt over de aanwezigheid van ’10.000 pacifistische betogers’, besluit ik dat hij ‘pacifistische betogers’ als pacifisten beschouwt. Zoals hij in andere omstandigheden ‘antiracistische betogers’ antiracisten zal noemen, ‘antiglobalistische betogers’ antiglobalisten, enz. Die adjectieven vertegenwoordigen evenwel alleen leuzen, geen fundamentele levenshoudingen. Hoeveel antiblanke racisten stappen niet op in antiracistische betogingen? Het verschil tussen schijn en werkelijkheid bij dergelijke ideologen is gekend. Behalve bij progressieven van alle variëteiten. De bedrieglijke formulering van de ambassadeur van de Belgische vredesbeweging zal dus bij de lezers van DM zonder twijfel aanslaan.

     Hij hanteert een kronkelige logica die er krampachtig op gericht is de schuld voor de uitspattingen tijdens de betoging steeds bij de tegenstander te leggen.  Dat lukt niet altijd. Integendeel, hij gebruikt soms argumenten die bewijzen wat hij probeert te ontkennen.

     Hij geeft toe dat het geweld niet te overzien was, ondanks de aanwezigheid van veel politie en  10.000 pacifisten. Dat is te wijten aan de houding van de anderen, want: ‘Dit betekent dat ofwel de Franse autoriteiten totaal incompetent zijn ofwel dat dit apocalyptische schouwspel in scène werd gezet met de vredesbeweging als ongevraagde figuranten.’

     Door de veronderstelling dat de Franse autoriteiten incompetent zijn opgetreden, niet uit te sluiten,  geeft hij de schuld feitelijk aan zijn eigen medestanders. Men kan immers uit zijn theorie concluderen dat de pacifisten van bij het begin de bedoeling hadden geweld te gebruiken. De incompetentie van de autoriteiten bestond erin dat niet beseft te hebben, of  de gewelddadigheid van de pacifisten niet verhinderd te hebben door nog groter geweld.

     Die verklaring plaatst de pacifisten in een te kwalijk daglicht. Dan maar het vermoeden van kwaad opzet vanwege de oproerpolitie gebruiken.  Die stelling wordt gestaafd met een moeilijk te ontwarren verhaal met de NAVO en de Franse autoriteiten als snoodaards en de pacifisten als volkshelden. Toch probeer ik er enkele hoogtepunten uit te halen. 

+ Aan de wereld werden maar twee beelden getoond: rellen en brandende gebouwen van de kant van de betogers, leiders van de NAVO-landen die over de Europabrug flaneerden.

+ Het was voor de NAVO een goed doordachte propagandacampagne, die de belastingbetaler 150 miljoen dollar heeft gekost aan veiligheidsmaatregelen (hoeveel daarvan heeft de bescherming tegen de pacifisten gekost?).

+ Aan het relaas over de voorbereiding van de betoging krijg ik kop nog staart. Er is sprake van een internationale stuurgroep van de vredesbeweging die heeft onderhandeld met de Franse autoriteiten. Van de enorme inspanningen om een route uit te stippelen waar niets kan vernield worden (de Rijn komt eraan te pas, en een eilandje). Van een provocatie van de autoriteiten met een eerste confrontatie met de politie als gevolg. Van de omwegen die de betogers moesten volgen om bij een bepaald verzamelpunt te komen. Van gemaskerde betogers die ergens hun woede gingen koelen (waarover die woede ging heb ik niet kunnen uitmaken). Van de Duitse politie die de Duitse betogers niet doorliet (de Duitsers, zeker de Duitsers, moeten ook een veeg uit de pan krijgen).

+ De passage over de brandstichtingen is gemakkelijk te interpreteren als een stukje zelfironie.  Een oud douanegebouw werd in brand gestoken (hoe lief van de brandstichters een  oùd gebouw te hebben uitgekozen). De brandweerwagens, die dichtbij stonden opgesteld, kwamen niet blussen (waren ze moeilijk te beschermen tegen de ontketende idealisten?).  Daarna werd er brand gesticht in een apotheek, de enige die de arme buitenwijk van Straatsburg bezit (een ideaal doelwit voor fijngevoelige humanisten).

+ Onder de titel Tegenbeweging Gecriminaliseerd wordt beschreven hoe de betoging werd verdreven naar een wijk met industriële gebouwen en smalle straatjes, in de richting van een politieblokkade, zodat een confrontatie onvermijdelijk werd …

+ Dat de NAVO-tegenbeweging werd gecriminaliseerd is een resultaat waarover Sarkozy tevreden kan zijn. Maar uiteindelijk mag de vredesbeweging toch hoopvol gestemd zijn. De bevolking van Straatsburg zag duizenden manifestanten vreedzaam door de straten trekken met kleurrijke vlaggen en rake beschuldigingen aan het adres van de regeringsleiders. Het masker van de NAVO is afgetrokken.

     P.S. Wat denken de Straatsburgers zelf van het spektakel van zaterdag 4 april?  De auteur van het stuk in DM hoopt dat ze nu een ander, dus  negatief zicht hebben op de NAVO. Hij kan zich vergissen. Ze maken misschien de overweging dat ze liever een betoging van neonazi’s in hun stad hadden ontvangen. Die zijn al bij al rustiger en vooral minder gevaarlijk. 

 

 

(589) DAGBOEK zondag 5 april 2009

21:19

 

     Wie treft schuld?

 

     <1> De man van Vietnamese afkomst die op vrijdag 3 april in de Amerikaanse staat New York 13 mensen doodschoot in een hulpcentrum dat immigranten bijstaat om de Amerikaanse nationaliteit te bekomen, was niet uitgezonden door een Pakistaanse Talibanmilitie, zoals de leider ervan had beweerd.

Dat is een goede zaak voor de progressieve Europese en Amerikaanse pers, want op die manier blijft alleen het racistische en xenofobe Amerika als schuldige over.

Tot die conclusie was de dader al gekomen voordat hij zijn moordpartij aanrichtte. Volgens zijn omgeving en de media gaf hij de schuld van al zijn mislukkingen in de VS aan het land dat hem in 1990 had genaturaliseerd. Zelfs voor het feit dat hij na een jarenlang verblijf in Amerika nog altijd onvoldoende Engels kende (in werkelijkheid had hij de taallessen waarvoor hij was ingeschreven voortdurend verzuimd). Tegen een collega had hij zijn mening ondubbelzinnig samengevat: ‘Amerika sucks’ (Amerika is klote).

Volgens mij was hij een extreem voorbeeld van de immigranten die menen dat het gastland tegenover hen alleen  verplichtingen heeft, ook de meest onwaarschijnlijke, zonder dat zijzelf daardoor een ereschuld opdoen. Dat type is ook in Europa bekend.  Zeker in België, waar de Waalse en verwaalste inwijkelingen in Vlaams-Brabant eisen met de meest buitenissige gunsten onthaald te worden. Zij zullen waarschijnlijk een afwijzing niet met dezelfde middelen beantwoorden als de Vietnamese Amerikaan uit mijn verhaal, zelfs niet bij benadering. Maar de Europeanen, en in België de Vlamingen, zouden best niet vergeten dat ze soms tegenover dezelfde arrogantie staan. Alleen de gradatie verschilt.

     <2> De president van Brazilië, Luiz Inácio da Silva heeft in aanwezigheid van de Britse eerste minister, Gordon Brown, de schuld voor de globale financiële en economische crisis gelegd bij ‘de blanke mensen met blauwe ogen’. Zwarte en inlandse volken moeten niet boeten voor de blunders van de blanken.

Ik kan hem geen ongelijk geven. Het ergste kwaad dat bijvoorbeeld de Brazilianen de blanken hebben aangedaan, is de globalisering van de ‘Brazilian wax’, die bij blanke vrouwen verkoudheden veroorzaakt op plaatsen waar die voorheen hoogst zelden voorkwamen.

     <3> Tijdens de bijeenkomst ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van de NAVO, werden door tegenbetogers grote vernielingen aangericht.

Ook hier moet volgens sommige humanisten de schuld elders gezocht worden. Vandaag hoorde ik een verslaggeefster van de Waalse televisie RTBF haar commentaar over die vernielingen afsluiten met de opmerking: ‘De inwoners van de stad Straatsburg zullen zich de verjaardag van de Navo nog lang herinneren’. Zou het niet gepaster geweest zijn te eindigen met: ‘De inwoners van Straatsburg zullen zich de doortocht van de pacifisten en antikapitalisten nog lang herinneren’?

 

 

(588) ANTIGLOBALISTEN? GLOBALISTEN?

Donderdag 2 april 2009, 20:07

 

     De grote en kleine humanistische betogingen die zich in de milde periodes van het jaar in de grote westerse steden verdringen, zijn een deprimerend spektakel. Humanistisch noem ik alle manifestaties onder het banier van het antiracisme, het antifascisme, het antinationalisme, het pacifisme, het antikapitalisme, het antiglobalisme,  de strijd tegen extreemrechts, en alle synoniemen of afgeleide benamingen waaronder deze menslievende ideologieën zich aanmelden.

     Ze zijn deprimerend om twee redenen.

<+> Het idealisme is er vertegenwoordigd in zijn meest karikaturale vormen.  De bedoelingen van de deelnemers zijn in de meeste gevallen tegenovergesteld aan hun programma’s en hun leuzen. Ze willen gelijkheid voor alle rassen, behalve de blanken. Ze delen de autoritaire ingesteldheid van de fascisten. Ze bestrijden het nationalisme van de westerse volkeren, met uitzondering van alle andere. Het ‘rechtse’ extremisme van Afrikaanse dictatoren stemt hen lyrisch. De pacifisten onder hen denken er niet aan retrospectief het democratische kamp in WO II zijn oorlogszucht te verwijten. Ze zijn allemaal even globalistisch als de kapitalisten, maar op een andere manier: ze willen de  westerse landen openbreken voor de toestromende exotische immigranten, en de globale rijkdommen van het arbeidzame deel  van de wereld verdelen onder politieke fantasten uit Afrika. 

Deze dagen in Londen de antiglobalisten  zien manifesteren tegen de bankiers en de grootkapitalisten, eigenlijk hun grootste bondgenoten, moet de meest evenwichtige waarnemer wel tot waanzin drijven.

<+> De predikers van de Nieuwe Boodschap verwekken natuurlijk vooral walging bij de toeschouwers die zwijnerij niet als de ideale leefwijze beschouwen en nog een rationele manier van denken in stand proberen te houden. Maar gaan ze, bij het aanzien van wat kan doorgaan als een bewijs van de onstuitbare kracht van de mondiale emancipatie, aan zichzelf twijfelen en de weerstand tegenover het progressisme opgeven? Of gaan ze zich integendeel  opmaken voor de ultieme reddingsoperatie, voor de grote zuivering?  Maar mogelijk hoeven ze niet zo ver te gaan. Misschien zal de vooruitstrevende jeugd zelf de aanzet geven tot zijn eigen nederlaag Dat is niet uitgesloten, maar evenmin zeker. We mogen niet vergeten dat het jonge janhagel van vandaag op wat latere leeftijd een legertje journalisten,  professoren en politici zal leveren om de huidige afgang van de maatschappij verder te zetten.  Iets dergelijks heeft zich al eens voorgedaan. Een van de leiders van de studentenrevolte van mei 1968 in Parijs was Daniel Cohn-Bendit.  Nu is hij een van de voorgangers van het Europees parlement. Ook het heden is niet hoopgevend. Onlangs betoogden enkele tienduizenden in Madrid tegen het project van de Spaanse regering om abortus te legaliseren. Volgens het persagentschap AFP ‘liepen vooral bejaarden en gezinnen met kinderen in de manifestatie mee’.  

 

 

(587) VINCENT GOUNOD tegen de filisters

Maandag 30 maart 2009, 20:26

 

     De VRT heeft een flater begaan. Hij heeft een boek van een politicus van het Vlaams Belang besproken, wat al erg genoeg is, maar het zelfs geloofd (in het programma Ramblas van Klara). Het betreft een recent verschenen biografie van de vroegere Franse president François Mitterand. Het is feitelijk een dubbele blunder: politiek (een voorman van het VB!), cultureel (alsof het VB uit iets anders bestaat dan dikhuidige pummels!). Dat het gebeurd is bij Klara, de intellectuele parel van de VRT-radio, maakt het onvergeeflijk.

     Onvergeeflijk, maar enigszins begrijpelijk. Er was verneukerij in het spel. De uitgever, het Nederlandse ASPEKT, had opgegeven dat het boek geschreven was door een zekere Vincent Gounod, een ‘diplomaat die in Genève’ woont. Op die manier werd de VRT natuurlijk gemakkelijk misleid: een welklinkende Franse naam; een diplomaat, personificatie van verfijning en veelzijdigheid; wonend en werkend in Genève, kosmopolitische oase te midden van Zwitserse jodelaars. Uiteindelijk bleek het te gaan om Koen Dillen, Europees parlementslid voor het VB.

De vernedering kon voor de VRT niet pijnlijker zijn. Vooral omdat de bespreking op KLARA veel weg had van een laudatie. Ze begon met het boek leest als een roman, en:  het is volledig Balzac. Ze sloot af met het is een fenomenaal boek, nog eens herhaald als het is een geweldig boek.

Bovendien was al een lovende recensie verschenen in De Groene Amsterdammer, de ook bij Vlaamse intellectuele hooggeprezen spreekbuis van wormstekig links.

     Nadien heeft de Nieuwe Rotterdamse Courant ongewild nog wat zout op de wonde gestrooid door een bespreking van het boek te publiceren die veel wegheeft van een lijst van synoniemen of omschrijvingen  van het adjectief excellent : kritisch maar in balans; Gounod overtuigt omdat hij precies analyseert; een juweel van een Nederlandstalige politieke biografie van de machtspoliticus Mitterand; Gounod analyseert op fraaie wijze; Gounods biografie is rijk gevuld; dit is ook een ‘handboek politiek’.

     Men kan zich afvragen  hoe het komt dat de VRT, toen hij nog niet wist dat Gounod Dillen heet,  zoveel belangstelling en waardering had voor het levensverhaal van een Franse ‘socialist’ die in zijn jeugd sympathiseerde met rechts en het nationalisme, later carrière maakte in het Vichy-regime,  en pas laat in het verzet ging?  Een opportunist dus.

De verklaring is volgens mij niet moeilijk te vinden. Links in Vlaanderen heeft zich na WO II geleidelijk meester gemaakt van de media. Een groot aantal wendbare gelukzoekers heeft zich bij die toestand neergelegd om een plaatsje bij de haard te veroveren. Onderweg hebben ook zij hun heilige principes moeten bijschaven. Mitterand is dus hun mannetje wel. Vooral omdat hij in de correcte richting geëvolueerd is, van rechts naar links. Elke draaikont gelooft bovendien dat de laatste keuze altijd de beste is. Op die manier maakt hij zichzelf wijs iedereen in slimmigheid te kloppen.

     Wat zegt dit hilarische en tegelijk walgelijke verhaal over de moraal in het wereldje van de media en de culturele groot- en detailhandelaars? Niets dat niet iedereen dagelijks vaststelt op zijn scherm en in zijn krant.  Een nieuw opstel daarover is overbodig. Ik vat alles liever samen in één populistische, dus rechtse uitroep : BAH!

 

 

(586) DAGBOEK zaterdag 28 maart 2009

20:12

 

     Leuven, donderdagavond 26 maart 2009, betoging van de NSV (Nationalistische Studentenvereniging), en tegenbetoging van democraten (eigen woordkeuze). Op zichzelf geen belangrijke gebeurtenis, maar wegens de aard van de tegenstanders een nieuwe gelegenheid om de stand van de partijdigheid van de Vlaamse media te meten.

     Het eerste verslag vond ik donderdagavond al, op internet, van BELGA. Bevatte niet veel meer dan het aantal deelnemers: 400 bij de NSV, 600 bij de democraten. Die aantallen werden later in de eigen verslagen van de media gewoonlijk bevestigd; soms opgeblazen voor de democraten; soms afgezwakt voor de NSV.

     In een later bericht van BELGA, 27 maart, een zin die aanvankelijk door de media wordt verzwegen: Na afloop van de betogingen richtten een 100-tal linkse betogers vernielingen aan (voertuigen van de spoorwegpolitie, ruiten van het KBC-gebouw, …). Nieuw, misschien wegens het late uur van de gebeurtenis donderdagavond: een groep rechtse betogers maakte amok op de Oude Markt (BELGA geeft geen verdere details, vermeldt geen geweldplegingen of vernielingen; dat doet vermoeden dat het verhaal over het rechtse amok erbij gehaald werd om te suggereren dat de twee soorten betogers mekaar een beetje waard waren). 

     De verslaggeving van de zenders en de kranten op het internet was op enkele uitzonderingen na abnormaal bondig bij het vermelden van de vernielingen door linkse deelnemers. Bovendien ruim laat: alleen Het Laatste Nieuws vermeldde ze al in zijn eerste bericht (donderdag 26 maart). De VRT-radio  en -TV hebben bij mijn weten geen woord of beeld gewijd aan het evenement  (behalve misschien enkele seconden op een middernachtelijk uur).

Soms werden de feiten vervalst doordat de versie van de democraten werd overgenomen.  Het Nieuwsblad:  de aanvallen van de democraten op de politie waren het werk van een scheurfractie! De Morgen (letterlijke citaten): De politie benadrukte dat de relschoppers niets van doen hadden met de linkse tegenbetoging. Ook de organisator Blockbuster reageerde kwaad op de herrieschoppers.

De berichtgeving van Het Belang van Limburg was doorgaans gematigd. Des te verrassender waren daarom de hetzerige toon en de smadelijke inhoud van een videofilmpje dat HBVL bij ik weet niet welke nieuwsfabrikant had gekocht. Eerst een woordvoerder van een van de organiserende linkse verenigingen (COMAC?): de NSV heeft onlangs nog de Kristallnacht herdacht; dat bewijst welke soort democraten de NSV verenigt. Dan de stem van de commentaarlezer: tijdens die nacht werden duizenden Joodse winkels vernield door de nazi’s; zover kwam het gisteren gelukkig niet; er sneuvelden alleen enkele ruiten van de KBC! De teenager die de tekst voorlas besefte duidelijk niet dat hij zijn linkse vrienden een pad in de korf zette. In Leuven hadden zij de vernielingen aangericht. Dus zij waren de nazi’s. Daarom is er zo weinig intellectueel plezier te beleven aan een discussie met de huidige linksen. In de meeste gevallen heeft men  te doen met schoften, die bovendien niet erg bedreven zijn in de redeneerkunde.

     Mijn algemene indruk.  Wat de domste vormen van vooringenomenheid  betreft, zijn de media niets veranderd. Voor hen is rechts is des duivels. Links wemelt het van de nobele karakters. 

En De Morgen en de VRT zijn daarin de kampioenen.

 

 

(585) DAGBOEK donderdag 26 maart 2009

20:32

 

     Tijdens een recent debat heeft Guy Verhofstadt het bestaan van een identiteit (volksidentiteit) ontkend,  en in dezelfde oprisping zijn afschuw voor het nationalisme uitgesproken.

     Bart de Wever heeft in een artikel in De Standaard van 24 maart zowat alle belangrijke argumenten aangehaald die aantonen dat identiteit en nationalisme “zo oud zijn als de mensheid zelf”, en niet uitsluitend werden aangewend om “een greep naar de macht te legitimeren”.

     Ik zou daar nog enkele volgens mij essentiële elementen aan toevoegen.

1. Antinationalisten bestaan niet. Ze zijn eigenlijk allemaal andersnationalisten, die hun nationalisme naar een ander niveau verplaatsen. De tegenstanders van het Vlaams-nationalisme zijn Belgische patriotten, een ander woord voor nationalisten, dat moet dienen om het verwijt dat ze tenslotte niet verschillen van die vervloekte flaminganten, te ontkrachten. Verhofstadt, die ernaar streeft erkend te worden als een bon Belge zonder smet of blaam, zal dat niet ontkennen. Als dat niet meer volstaat, doet met de volgende stap: men gaat zich beschouwen als Europees burger (nationalist) enz.

2.  Het nationalisme is niet de enige of belangrijkste oorzaak van het “vele bloedvergieten in de 20ste eeuw”. Er is toen gemoord om vele en zeer uiteenlopende redenen, ook uit antinationalisme, antiracisme, broederlijkheid, gelijkheid, pacifisme … In naam van hoeveel soorten progressief humanisme heeft het communisme niet zijn uitroeiingsrecords gevestigd?  

3.  Daarmee  samenhangend:  het nationalisme werd niet alleen misbruikt door de “burgerij”. Na hen  hebben ook andere politieke bewegingen, die niets te zien hadden met het burgerdom, het nationalisme uitgebuit om de macht te veroveren. Het nationaalsocialisme van Hitler en het nationaalcommunisme van de late Stalin waren bij uitstek revolutionaire bewegingen!

4. Toen hem in 1993 de Robert-Schuman-prijs werd uitgereikt, herinnerde Ernst Jünger het publiek aan zijn nauwe betrekkingen met Frankrijk. Hij voegde eraan toe: “Doch beschränkt sich meine Zuneigung nicht auf dieses Nachbarland. Was ware ich ohne […] die Dichtung Italiens, Spaniens, Russlands, Englands, Skandinaviens?” In een globale natie waar Verhofstadt van droomt, zouden de nationale literaturen die Jünger bewonderde, niet meer bestaan. Ze zouden vervangen zijn door de industriële producten van de internationale scholen voor creative writing.

 

 

(584) GIJ ZULT NIET TEGENSPREKEN

Zaterdag 21 maart 2009, 22:15

 

     Het Centrum voor …  heeft vrijdag de resultaten bekendgemaakt van de enquête die het bij 1392 Belgen heeft gehouden om hun tolerantie tegenover ‘etnische minderheidsgroepen’ te meten.

     Zoals gewoonlijk zijn die resultaten voor iedereen tamelijk teleurstellend.  Voor de vrienden van de immigranten, omdat de Belgen op allerlei punten de immigrantenbevolking min of meer wantrouwend blijven bekijken. Voor de Belgen die sceptisch staan tegenover de multiculturele wensdromen, omdat volgens hen nog te veel Belgen zich erdoor laten verleiden.

     Choquerend is de denigrerende toon waarop de commentatoren van het Centrum en van de media de mensen met van de officiële waarheid afwijkende opvattingen de mond snoeren.  Meer dan de helft van de Belgen heeft nooit contact met minderheden. 63 procent heeft nooit een onaangename ervaring met hen gehad. Met andere woorden: hun mening berust op vooroordelen, terwijl de goede burgers, die de schoolmeesters en de politici napraten, tot hun opvattingen gekomen zijn na langdurig terreinwerk.

     Natuurlijk zijn de ‘vreemdelingenhaters’ vooral te vinden onder de laaggeschoolden in het algemeen, en enkele aftandse categorieën zoals de Walen van het platteland. Dit zou bij de onderzoekers minstens enige ongerustheid moeten opwekken. Weinig humanistische ideologieën zoals het stalinisme en het maoïsme hadden een enthousiaste aanhang bij de intellectuelen en de salonhelden. Typerend voor de vooringenomenheid die in het Centrum heerst, is het feit dat de ‘jongeren en de hooggeschoolden’, die op grote afstand pal tegenover de ‘haters’ staan, niet met een van afkeer druipende benaming worden bedacht. Ze zijn bijvoorbeeld geen fanatiekelingen of extremisten, maar ‘tolerante militanten’.

     De directeur van het Centrum is vooral geschrokken van het hoge percentage van de deelnemers, 32 %, die overtuigd zijn dat sommige rassen meer begaafd zijn dan andere. Onzin, zegt hij.  Vele onderzoeken hebben aangetoond dat rassen niet bestaan, en dat ze, als ze al bestaan, dezelfde begaafdheden hebben. Hij zou moeten weten dat de mensen die door hun ketterse uitspraken zijn enquête hebben onteerd, de verdediging kunnen inroepen van eminente geleerden. Ter illustratie heb ik enkele interviews met James D.  Watson opgezocht, specialist op het gebied van het DNA-onderzoek en Nobelprijslaureaat. Twee citaten:

 We are inherently gloomy about the prospect of Africa, because all our social policies are based on the fact that their intelligence is the same as ours – whereas all the testing says not really’.

‘The relative extents to which genetic factors determine human intellectual abilities will also soon become much better known.’

De Belgen die geloven in een of andere vorm van ongelijkheid tussen de rassen zijn natuurlijk geen deskundige wetenschappers zoals James Watson. Maar de vele brave aanhangers van de  GOW’s, de Grote Officiële Waarheden, waar het UNESCO-antiracisme er een van is, zijn dat evenmin. Dat geldt ook voor de directeur van het Centrum. Wat meer bescheidenheid van hun kant zou dus niet misplaatst zijn. James Watson verdient nog voor een andere reden ons respect. Hij is voor zijn onorthodoxe opvattingen door zijn meepratende collega’s in quarantaine geplaatst. Dat is een eerbetoon dat de figuren waar de leider van ons censuurbureau zich op beroept, nooit ten deel zal vallen.

 

 

(583) STICHTELIJK DAGBOEK  woensdag 18 maart 2009

20:14

 

     WERKELIJKHEIDSZIN

     I Vele Vlaams-nationalisten stonden vanaf  het begin wantrouwig tegenover Bart de Wever omdat hij elke samenwerking met het Vlaams Belang afwees, nochtans de nationalistische partij bij uitstek. Ze begrepen enigszins dat de programmapunten van zijn partij die buiten het strikte nationalisme vielen, een nauwe toenadering tot het VB moeilijk maakten, maar wat dan te zeggen, vroegen ze zich af, van alle andere Vlaamse partijen die zonder uitzondering het belgicisme waren toegedaan, het tegenovergestelde van de kernideeën van elke Vlaamsgezinde partij? Zou hij met hen wel een coalitie aangaan, omwille van enkele gemeenschappelijke opvattingen van algemene politieke aard en van electorale overwegingen?

     De vorming van het kartel van de N-VA met de anti-Vlaamse CD&V gaf hen gelijk. Vanaf dat ongelukkige moment vroegen ze zich af wanneer de volgende fase van de Belgische ziekte waaraan de N-VA leed, zich zou aanmelden. 

     De bekendmaking onlangs van het Europees programma van de N-VA gaat verder in de ideologische aftakeling van de N-VA dan de pessimisten vreesden. De partij stelt de oprichting voor van een Belgisch-Nederlands leger. Men kan dit moeilijk opdienen als een volgende stap in de Europese integratie, zoals zij het voorstelt. Het is eerder een uitbreiding van het Belgische bederf, van de verwaalsing, naar Nederland. Welke Vlaming kan zich genoeg geweld aandoen om te geloven dat Waals België op voet van gelijkheid zal willen samenwerken met Vlaanderen en nog een ander Germaans land, bovendien zonder enige inbreng van Frankrijk?  Is dit een studentengrap, bedoeld om de lichtgelovigheid te ridiculiseren van de Vlamingen die nog steeds denken dat Vlamingen en Walen/verwaalsten zich ook elders kunnen ontmoeten dan in een boksring?  Eerder dan uit een Vlaams-nationale partij lijkt het plan voort te komen uit het oververhitte brein van een Waalse of verwaalste Belg die ervan droomt een eigen bijdrage te leveren aan de uitbreiding van de Francophonie Internationale. Europa moet eendrachtiger worden, zegt de N-VA, en een Europees leger lijkt daarvoor de beste oplossing! Heeft ze nooit gehoord van goede bedoelingen met catastrofale gevolgen? Elke poging om dit tegennatuurlijke leger op te richten, zal eerder de conflicten in West-Europa verscherpen dan een boodschap van samenwerking  brengen.

     De N-VA heeft meer realiteitszin dan haar droom over een overkoepelend leger laat vermoeden. In haar Europees wensenpakket eist ze voor Vlaanderen een eigen stem op in de Europese Unie, en dus een statuut als onafhankelijke lidstaat. Zo hoor ik het liever!

     II  Ik lees: Zuid-Afrika is één van 's werelds meest progressieve landen, en toch zijn er bendes die lesbische vrouwen verkrachten om ze te genezen.

Mij was bekend dat de plaatselijke geneeskunde een remedie heeft tegen AIDS bij mannen. Ze hoeven alleen een maagd te verkrachten.

Zijn dat geen twee aspecten van wat men in het Westen ‘progressiviteit’ noemt?

P.S. Het bericht meldt ook: in Zuid-Afrika zijn er jaarlijks 500.000 verkrachtingen.

 

 

(582) DE PRO-ISRAEL LOBBY IN DE V.S.

Zaterdag 14 maart 2009, 20:06

 

     Woensdag 11 maart plaatste Het Belang van Limburg online, boven een bericht over de nederlaag van Obama tegen de pro-Israël lobby in zijn land, een titel die waarschijnlijk als ophefmakend bedoeld was: Israël-lobby wint eerste krachtmeting met Obama.

     De beschreven feiten zijn voor de Amerikaanse politiek heel alledaags. Een oudgediende diplomaat, Charles Freeman Jr, had de dag voordien zijn aanvaarding van zijn benoeming tot voorzitter van de National Intelligence Council ingetrokken. (Hij was voorgedragen door de directeur van de National Intelligence). Freeman was naar eigen zeggen het slachtoffer geworden van de agitatie van de Israëlische lobby in de VS. Als dat waar is, mag men de feiten alledaags  noemen. Die lobby overheerst volledig de Amerikaanse buitenlandse politiek in het Midden-Oosten. Als hij zich vastbijt in iemand die zijn stellingen niet zonder voorbehoud steunt, mag die een benoeming in een belangrijke post in Buitenlandse Zaken vergeten. Obama zal in de toekomst alle belangrijke ‘krachtmetingen’ op dat gebied verliezen. De verbitterde  kandidaat heeft daarop trouwens gezinspeeld in de verklaring die hij heeft gepubliceerd over zijn beslissing:  The outrageous agitation that followed the leak of my pending appointment will be seen by many to raise serious questions about whether the Obama administration will be able to make its own decisions about the Middle East and related issues. 

Hij heeft nog andere redenen om niet te geloven in de zelfstandigheid van de VS. Ik vat samen: de tegenstand tegen zijn benoeming betrof niet zijn persoon, maar kwam voort uit de doelstellingen van een gewetenloze kliek in dienst van een buitenlandse natie, Israël met name; de Amerikanen mogen geen openbare discussie meer voeren of zich geen onafhankelijk oordeel meer vormen over een aantal zaken die van groot belang zijn voor hun land en zijn bondgenoten; de Amerikaanse agenten van het buitenland die op hem een karaktermoord hebben gepleegd, beletten elk afwijkend standpunt in de publiciteit te geraken.

    Tot zover de uitleg van Freeman zelf. Hoe dicht staat hij bij de waarheid?

     De Grieks-Amerikaanse columnist Taki Theodoracopulos is een soort bekeerling. Hij  beweert dat hij al heel lang geleden zijn les heeft geleerd over de lieflijkheid van Israël en zijn aanhangers. Het begon helemaal anders. Bij het uitbreken van de Zesdaagse Oorlog meldde hij zich in Parijs voor het Israëlische leger. De vijandelijkheden waren beëindigd voordat hij aan de actie kon deelnemen. Nadien is hij geëvolueerd tot een overtuigde tegenstander van Israël en het zionisme, volgens zijn eigen versie ondermeer door wat Yehudi Menuhin hem heeft verteld over de wreedheden van de Israëli’s tegenover de bewoners van de Arabische gebieden.

In een artikel over de zaak, Fear of the Smear, te vinden in zijn eigen webmagazine Takimag, kiest hij volledig partij voor Freeman. Weer vat ik samen: wat Freeman heeft beleefd is niet nieuw, maar de gevestigde manier van doen van Israël; dat heeft de gewoonte zich te mengen in de binnenlandse aangelegenheden van de VS, met de bedoeling steun voor zijn eigen politiek te verwerven; de stafchef van Obama is de zoon van een terrorist van de Irgoen, wat bewijst dat iedere Amerikaan, van de president tot de gewone burger, in de greep is van de lobby; de hele wereld weet hoe Amerika gemanipuleerd wordt door Israël, alleen de Amerikanen niet; enz.

     Andere commentatoren zijn minder welwillend tegenover Freeman :   ‘Je zou beter zwijgen, want wat je zegt ben  jezelf.’ Hij is zelf een lobbyist op hoog niveau met een jarenlange ervaring, maar dan voor het andere kamp, dat van de Arabieren. Hij is onder andere directeur van het Middle East Policy Council, dat vriendschappelijke betrekkingen onderhoudt met Saoedi-Arabië en andere alles behalve behoeftige Arabische staten. Ik vraag mij af wat de beschuldigde daarover heeft te zeggen.

     Wie heeft gelijk? Bestaat de Israëlische lobby uit kwaadaardige intriganten die niemand zullen sparen die de belangen van Israël zelfs maar een klein beetje beschadigt? Zou de nieuwe directeur van de inlichtingendiensten vooral in dienst gestaan hebben van zijn Arabische vrienden? Mocht naargelang welke vraag positief beantwoord werd, de een of de andere geneutraliseerd worden? Ik ga mijn hersenen niet pijnigen om hierop een antwoord te vinden.  Want in de discussie zoals men ze in de pers kon volgen is men onverschillig aan het hoofdpersonage voorbijgegaan: het Amerikaanse volk,  de Amerikaanse Amerikanen. Zij zijn in dit geval de echte slachtoffers. Sinds vele jaren wordt hun land overspoeld door vooral Mexicaanse en Latijns-Amerikaanse immigranten die meer en meer de binnen- en buitenlandse politiek bepalen. Daar is ondertussen bijgekomen dat de Israëli’s en de Arabieren met de hulp van plaatselijke bondgenoten hun conflicten op Amerikaanse bodem uitvechten. De belangrijke vraag is dus niet: wie was in het geval Freeman de winnaar, de Arabieren of de Joden, maar: hoelang kunnen de VS nog voortbestaan als een zelfstandige natie?

 

 

(581) STICHTELIJK DAGBOEK donderdag 12 maart 2009

20:12

 

     Na een onderbreking wegens hard- en software problemen,  beperk ik mij vandaag tot enkele lichte vingeroefeningen  in de vorm van een bladzijde uit mijn Stichtelijk Dagboek.

O –  O

     Holland, want daar gaat het hier over, eerder dan  over Nederland, kan de Vlamingen nog altijd verrassen. Amsterdam heeft niet enkel zijn walletjes, zijn drugsketen en zijn vooruitstrevende politici, maar ook een stichting Tot Heil des Volks, die een vrouwenopvanghuis Ruchana uitbaat. Een medewerker van die filantropische instelling heeft blijkbaar ontoelaatbare (onkuise?) daden gesteld ten opzichte van de cliënten. Dat tenminste maak ik op uit de omfloerste termen van de persberichtgeving over de bevindingen van de Inspectie voor de Gezondheidszorg over de zaak. Ik citeer.

[…] de Raad van Bestuur kreeg signalen dat het een medewerker binnen Ruchama ontbrak aan voldoende professionele distantie ten opzichte van cliënten. Die signalen bleken dusdanig concreet dat hij daarop op non-actief is gezet. Drie cliënten die hij begeleidde, raakten daarvan zodanig van de kook dat ze binnen Ruchama vernielingen gingen aanrichten. Om de veiligheid van de andere vrouwen niet in gevaar te brengen, is hun in overleg met een huisarts opvang bij een zusterorganisatie aangeboden.

Uiteindelijk zijn drie medewerkers uit de stichting verdwenen. Ze hebben er zich over beklaagd onverwacht te zijn geconfronteerd met kritiek op de door hun gehanteerde methodieken. Ze kregen te horen dat ze te veel naast de cliënten stonden, terwijl er binnen Ruchama vanaf het begin op deze manier is gewerkt.

     Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar bevat toch een nuttige les. Het herinnert ons Vlamingen  aan een aspect van de Hollandse psyche dat we gemakkelijk vergeten.  De Hollanders vuilbekken zoals ze ademen, maar als het moet zetten ze hun pruimenmondje op en verbazen de wereld met hun weergaloos gefemel.

     Een grappig detail. Het grootste gedeelte van de informatie hierover heb ik gevonden in het Nederlandse Reformatorisch Dagblad. Dat is een blad van bevindelijk gereformeerde strekking. Volgens de van Dale is bevindelijk een protestantse term die betekent: voortkomend uit innerlijke godsdienstige ervaring. Hebben de leden van de betrokken sekte geen leraars nodig? Halen ze hun religieuze kennis uit hun eigen binnenste? Dat zou ook typisch Hollands zijn. Niet alleen op godsdienstig gebied.

O  -  O

     Vanavond verneem ik in het journaal van TV1 dat de besprekingen van de Fortis-commissie tijdelijk zijn opgeschort. Een of ander lid van een of ander Hof van Beroep heeft aan voorzitter Tommelein een brief gestuurd, om hem te melden dat sommige getuigen voor de commissie verklaringen hebben afgelegd die in strijd zijn met wat zij vroeger voor zijn hof hebben gezegd. 

     België is een warboel. De Vlaamse burgers kunnen daartegenover twee houdingen aannemen:

-         ofwel zoals de oude Romeinen een tijdelijke dictator aanstellen om de rotzooi op te ruimen;

-         ofwel zich fatalistisch bij de feiten neerleggen: Belgische en andere politici zijn gedoemd te mislukken. Toevallig heb ik vandaag daaromtrent een uitspraak gevonden van Enoch Powell:   All political lives, unless they are cut off in midstream at a happy juncture, end in failure, because this is the nature of politics and human affairs.

Ik ben voor de eerste oplossing.

 

 

(580) EEN NIEUWE VLAAMSE TACTIEK (copyright Bart Maddens)

Woensdag 4 maart 2009, 20:41 !!!

 

     Politicoloog Bart Maddens van de KUL  zegt in De Standaard van 3 maart 2009 :“… de grote staatshervorming is verder weg dan ooit”… “De Franstaligen hebben meer dan twee jaar lang de gesprekken daarover gesaboteerd. Ze zullen niet opeens gaan meewerken.”

     Dat is geen openbaring. Iedere geestelijk volwassen Vlaming weet dat. Maar Maddens heeft een eenvoudige en desondanks onfeilbare oplossing voor het probleem. “De Vlaamse politici moeten het over een andere boeg gooien en de Franstaligen een koekje van eigen deeg geven. Vanaf nu moet het Vlaamse devies luiden: On n’est demandeur de rien.”

     Zijn redenering vertrekt van twee onweerlegbare constateringen:

1. de onderhandelingspositie van de Vlamingen is zeer zwak wanneer de Franstaligen zelf geen staatshervorming nodig hebben;

2. die situatie is de schuld van de Vlamingen zelf, omdat ze niet het lef hebben om het separatisme als een stok achter de deur te gebruiken.

     Zijn conclusie getuigt echter van hetzelfde gebrek aan lef dat hij aanklaagt: “Geef mij dan maar het status quo. Maar dan wel een écht status quo.” Hij wil alle pogingen van de Franstaligen om hun toestand te verstevigen, laten blokkeren. De Vlaamse partijen moeten alle verzoeken om steun uitgaande van de federale regering (om de begroting in evenwicht te brengen), van Brussel (extra federale middelen) of Wallonië (herfinanciering van het Waalse onderwijs) afwimpelen.

     Hij vergeet dat het niet volstaat de tactiek en de leus van de Walen/verwaalsten over te nemen om zeker te zijn van de goede afloop. De uitvoerders spelen namelijk ook een rol. Het Walendom c. s. treedt tegen de Vlamingen in etnisch gesloten gelederen op. Geen geruzie wanneer de belangen van de Francophonie Belge op het spel staan. Wie zijn de Vlaamse politici die de nieuwe Vlaamse politiek van demandeurs de rien moeten doorvoeren? Sommige Vlaamse partijen bestaan helemaal (VLD, Groen), of grotendeels (CD&V, SPA) uit Belgen (het aantal verwaalsten en Waalsgezinden in deze laatste twee mag niet onderschat worden). Er blijven dus drie partijen over waarvan men een Vlaamse stem mag verwachten. Daarvan zijn de enige zekerheden het VB en de N-VA (ik vergeet uit goedhartigheid het overspel van Bart de Wever met de CD&V). De leider van de LDD is een belgicist, als men hem maar de geringste kans laat. Zijn volgelingen zijn meestendeels januskoppen met een Belgisch en een Vlaams gezicht. Hoe kan men met dit mengsel van communautaire vrienden en vijanden de eensgezindheid tot stand brengen die onontbeerlijk is om de wensen van Maddens te vervullen?

     Ik denk eerder dat in zijn strategisch plan de Vlamingen zullen moeten betalen zolang de Belgische Vlaamse partijen niet tot gruis zijn vermalen.  Sinds mensenheugenis heeft een meerderheid van de Vlaamse kiezers gestemd voor de liberalen, de katholieken en de socialisten. Zou daar verandering in komen op een ogenblik dat de traditionele partijen, geholpen door de staatszenders, de crisis misbruiken om de bevolking te overtuigen de politici te steunen die zich met de ernstige zaken bezighouden en de kunstmatige communautaire conflicten willen uitstellen tot na de storm?

     Maddens is nogal naïef bij het toekennen van  kansen op succes aan de Vlamingen indien ze zijn raad opvolgen en bepaalde dingen dus op hun beloop laten.

+ Als er geen regeling komt voor BHV, zullen de wetgevende verkiezingen van 2011 illegaal zijn.

Wie gelooft dat nog? Vele Walen hebben al opgeworpen dat het parlement de illegale verkiezingen naderhand kan legaliseren. Hoe zal daarvoor een meerderheid in het parlement bereikt worden? Ik verwijs nogmaals naar de Vlaamse hulptroepen die voor zulke noodgevallen klaarstaan.

+ Vlaanderen kan Brussel extra financiële middelen weigeren? Wie gelooft dat Europa knikkebollend zou toezien hoe zijn hoofdstad door de schuld van de Vlaamse boerenpummels aan de verloedering wordt prijsgegeven? Ik zie de EU eerder België ertoe verplichten een aantal Vlaams-Brabantse gemeenten aan te hechten bij Brussel, zodat het kan omgevormd worden tot een Groot-Brussel met een Franstalig of meertalig statuut, met voor de Vlamingen een beperkt aantal taalfaciliteiten. Dat alles als onderdeel van een plan om één nationale kieskring in te voeren, bestaande uit Brussel, Vlaanderen en enkele Waalse dorpen.

     Tot hier leken zijn voorstellen wat lichtzinnig. Maar zijn slotconclusie is bijna misdadig.

“Een zeer grondige staatshervorming dringt zich dus wel degelijk op. Maar de Franstaligen hebben gekozen voor een verrottingsstrategie, and so be it. Laten we nu maar best stoppen met vragende partij te zijn. Laten we rustig toekijken hoe deze federale regering zonder Vlaamse meerderheid verder aanmoddert. Ofwel zullen de Franstaligen over een paar jaar zelf smeken om een nieuwe staatshervorming, ofwel implodeert het Belgische systeem. In beide gevallen winnen de Vlamingen.”

In beide gevallen winnen de Vlamingen! Behalve dat Vlaanderen in de vernieling zal meegesleurd worden door de rampzalige coalitie van Walen,  verwaalsten en  Belgische Vlamingen.

     De Vlamingen zouden er volgens mij goed aan doen de regels en de timing voor het verdwijnen van België niet te laten opstellen door het Walendom c.s. Laten we terugkeren naar de vertrouwde Vlaams-nationalistische leuze: Wat we zelf doen, doen we beter.

 

(579) STICHTELIJK dagboek vrijdag 27 februari 2009.

20:42

 

     Ivo Belet, Europarlementslid voor de CD&V,  heeft in De Morgen de kritiek van de Tsjechische president Vaclav Klaus op het ondemocratische karakter van de Europese Unie, gelijkgesteld met populisme. Kijk naar uzelf, zou ik hem antwoorden.

+ Het voorafgaande artikel van Eppink in DM over de toespraak van Klaus noemt hij een schrijfsel (minderwaardig geschrift). Dat is een typische vorm van populisme. Niet argumenteren, de tegenstander afmaken met één enkele, denigrerende term. (Hij zou dat nooit doen met een artikel van een eigen redacteur van de kranten die zichzelf en elkaar het kwaliteitslabel toekennen).

+ De titel luidt: ‘Schelden op Europa is cool.’ Cool behoort niet tot het volkse taalgebruik, eerder tot dat van bakvissen, snobs en pseudo-intellectuelen. Als de scheldpartij van Klaus cool was, was ze het tegenovergestelde van populistisch.

+ Belet is een democraat (hij zou niet anders durven). De CD&V is een democratische partij. Waarom zouden ze het beschamend vinden de opvattingen van het gewone volk te horen verdedigen in volkse termen?

+ Op één punt is belet ontegensprekelijk een populist (als ik mij een beetje laat gaan, zou ik zeggen: een plebejer). Hij stapte op midden in de toespraak van Klaus. Een man van stand zou zijn tegenstander tot het laatste woord aanhoord hebben.

     Belet: ‘Iedereen is het momenteel erover eens dat we de financieel-economische crisis alleen nog met meer Europese samenwerking kunnen aanpakken.’ Dit is geen populisme, maar erger: volksverlakkerij. De nationale regeringen en experts die de crisis niet hebben zien aankomen en ze nu niet kunnen oplossen, maken hun burgers wijs dat ze over een wondermiddel zullen beschikken als al die plaatselijke incompetenties samengevoegd worden. Op voorwaarde natuurlijk dat in alle Europese landen de bijkomstige problemen, zo heten in deze redenering de moeilijkheden waar de nationale regeringen niet uit geraken, in de wachtstand worden gezet. In ons land zijn dat natuurlijk de etnische conflicten tussen Vlamingen en Walen/verwaalsten.  Zo kennen we België wel. Het kan zelfs in grootse omstandigheden niet groot zijn.  

 

(578) STICHTELIJK DAGBOEK maandag 23 februari 2009.

20:49    

 

     DE MORGEN over de herdenking in Dresden van de verwoesting van de stad tijdens de Tweede Wereldoorlog.

+  Duizenden neonazi’s marcheren […].  Ik ken weinig betogingen of optochten waar niet wordt gemarcheerd, maar gehuppeld.

+ Roepen herinneringen op aan het nazistische straatgeweld in de jaren dertig […]. Toen de nazi’s als een vernietigende windhoos door de straten trokken waar de linkse knokploegen nog maar net bloemen hadden gestrooid?

+ Zij vormen geen geïsoleerd incident […]. Sinds wanneer is de herdenking van het bombardement van een onbeschermde stad, met tienduizenden slachtoffers, een incident?

+ De verontwaardiging in Duitsland is groot […]. Bedoeld wordt : in extreemlinks Duitsland?

+ Ook elders in Europa neemt extreemrechts straatgeweld toe […]. Bedoeld wordt : neemt straatgeweld tegen extreemrechts toe?

+ De krant BILD maakte bekend […]. Begrijp ik het goed? Gaat het over het ‘vod van de Springergroep’, zoals BILD bij de Vlaamse intellectuelen genoemd wordt?

+ Ook in Italië woedt een debat over het inzetten van burgerwachten […]. Wordt bedoeld het debat om meer burgerwachten in te zetten, nadat immigranten een aantal verkrachtingen hadden gepleegd?

+ Het Vlaams Belang krijgt natuurlijk ook een flinke schrobbering. Is dat niet wat laat in het seizoen? De verkiezingen hebben al begin juni plaats. Laat dat voldoende tijd om nog een Vlaamshatende, Waalsgezinde, belgicistische rechter met connecties met de loge te vinden om het VB te laten veroordelen?

+ Historicus Bruno De Wever: Alleen al door wetten tegen racisme te maken heeft de democratie die partij gedwongen haar toon te matigen. België, dat weet heel Europa, heeft eerst vastgelegd wat het als racisme beschouwt en wat niet, en dan tegen het eerste wetten uitgevaardigd. De andere vormen voelen zich door die regeling vooraf vrijgesproken en gaan vrolijk hun gang.

+ Het Duitse gedeelte van het artikel gaat nogal vrijgevig om met de kwalificatie ‘nazi’s’. In de jaren dertig zei Stalin tegen zijn propagandisten: ‘Kameraden, zuinig zijn op de term ‘nationaalsocialisten’, en zelfs ‘nazi’s. Anders gaan we de buitenwereld er voortdurend aan herinneren dat wij en zij allemaal behoren tot het socialistische kamp. Een kleine onachtzaamheid van De Morgen?

 

 

(577) BRAZILIAANS CARNAVAL -  Deel 2: COMMENTAAR -  (zie nr 576)

Zondag 22 februari 2009, 19:06

 

     Mijn commentaar zal niet in hoofdzaak gaan over de pogingen van de Braziliaanse Paula Oliveira om de Zwitserse staat op te lichten en de naam van het Zwitserse volk te besmeuren. Ik zal mij beperken tot de kern van de zaak, de reden waarom zij uitgerekend de beschuldiging dat de Zwitsers racisten en xenofoben zijn, probeerde te gebruiken om Zwitserland smartengeld af te troggelen.

     Zij leeft als Braziliaanse te midden van Germaanse Europeanen. Een grotere tegenstelling is nauwelijks denkbaar. Bovendien hebben laatstgenoemden, vooral de Duitsers en aanverwanten, en de Vlamingen, meer nog dan andere blanke etnische groepen, op het gebied van de xenofilie een zwakke reputatie. Het succes van haar tactiek leek dus verzekerd. Ik zal dit onbenullige voorval, dat zelfs geen slachtoffers heeft gemaakt, niet opblazen tot een internationaal schandaal. Ik beschouw het wel als een  voorbeeld van de bij de niet-Europeanen in vele gradaties voorkomende negatieve houding tegenover de Europeanen en de Noord-Amerikanen van Europese afstamming.  Die kan gaan van gewoon wantrouwen tot een aan racisme grenzende afkeer. Als humanisten hiervan het slachtoffer worden, hebben ze het zelf gezocht. Om er zich van te vrijwaren hoeft de reactionair alleen in zijn boosheid te volharden.

     Hoe hebben de Zwitsers gereageerd?  Het dagblad Neue Zürcher Zeitung heeft zich van in het begin met hand en tand verzet tegen de insinuaties. Voor zover ik het kon nagaan, heeft ook de rest van de Duitstalige Zwitserse media de klaagster regelmatig op haar nummer gezet. Flink zo, is men geneigd  te zeggen, hoewel het niet onmogelijk is dat de Zwitsers alleen voorgewend hebben de affaire au sérieux te nemen omdat in onze neopreutse tijd racisme en xenofobie zwaarder aangerekend worden dan de zeven hoofdzonden, en de goede omgangsvormen nu eenmaal vereisen dat men beschuldigingen van die aard verontwaardigd afwijst. Als ze de aantijging toch ernstig hebben genomen, weze het hen vergeven, want er was veel moed nodig om ze te onthalen met het gegrinnik dat ze verdient.

     Want over wie worden de vervloekingen voor xenofobie en racisme gewoonlijk uitgesproken? Over mensen die in normale verstandhouding met hun medemensen willen samenwonen. En dus in vele gevallen noodgedwongen een soort segregatie nastreven,  omdat het samenleven van onderscheiden volken alleen kan als ze gescheiden leven. Die vorm van maatschappelijke organisatie is bijna het zekerste middel om gewelddadige conflicten tussen volken en gebiedshonger te vermijden.                  

     Maar die oplossing valt niet in de smaak van humanistische politici en academici, en daarom komen die twee plagen nog frequent voor, vooral bij volken die door de westerse humanisten in bescherming worden genomen en ons in sommige gevallen tot voorbeeld worden gesteld. In de gemengde en democratische landen Zuid-Afrika en Zimbabwe werden en worden soms nog de blanke boeren onteigend, verdreven of vermoord, hoewel ze een groot aandeel gehad hebben in de economische groei en de relatieve welvaart van hun land. Ze hebben soms gefaald, maar dat is ook gebeurd in België, dat gedeeltelijk bewoond wordt door Walen en dus weet wat het betekent ‘met een blok aan het been  te zitten’. In de Verenigde Staten uit de haat tegen de blanken zich op een minder georganiseerde maar even afdoende manier. Het aantal vaak gruwelijke moorden door blanken op zwarten, en het aantal soms bestiale verkrachtingen van blanke vrouwen door zwarte mannen, overschrijden proportioneel  in aanzienlijke mate het aandeel van de zwarten in de totale Amerikaanse bevolking. Daar worden vele officiële verklaringen voor gegeven die niet altijd betrouwbaar zijn, o.a. wegens de gunstige vooroordelen tegenover de zwarte bevolking die in de staatsdiensten voor statistiek en in de sociologisch afdelingen van de universiteiten toegewijd onderhouden worden. Het resultaat is een eindeloze kettingreactie van vernuftige witwas- en camouflageoefeningen.

     Ik wil natuurlijk de manipulaties van de Braziliaanse oplichtster niet gelijkstellen met de hierboven beschreven praktijken van op vergelding beluste slachtoffers van het kolonialisme. Maar  die vergelding werkt in stappen. Wat begint met onschuldige acties kan eindigen in meer radicale ondernemingen, waarvan de meest agressieve vormen  doordrongen zijn van echt racisme. Dat is niet in alle stadia het geval. De Mexicanen en Zuid-Amerikanen die ervan dromen gedeelten van de VS te heroveren of minstens te verspaansen, verschillen raciaal niet zoveel van de Amerikanen van Europese oorsprong. En toch broeden ze op veroveringsplannen. Het betreft een wereldwijde vijandschap tegenover de westerlingen, die op een laag vuurtje staat te sudderen tot het ogenblik van de grote afrekening aanbreekt. Daarom is het wijs ‘de Grieken (grapje, zie verder) te wantrouwen, zelfs als ze geschenken meebrengen’.

 

     Dat is wat de Griekse politieke columnist Taki Theodoracopulos in zijn voorwoord tot het pamflet ‘A Bridge Too Far. Turkey In The European Union’ bedoelt met de volgende waarschuwing aan de voorstanders van de toetreding van Turkije tot de Europese Unie:

“Modern Turkey has inherited from its Ottoman past a long tradition of suave, smooth-talking ambassadors […]. They are indeed delightful and civilized people. “ […]

"But have you been to central Turkey? Have you met real Turks? Real Turkey is 70 million people who will use Europe as a stepping stone to Islamic Nirvana.” […]

“The ones who built my boat got peanuts, and their only hope was that one day Islam would lift them out of their misery. Bin Laden was their hero and the Koran was almost their only relief.” […]

“These people were wonderful, but if they were given the opportunity or an excuse to kill "infidels", it was clear they would jump at it.”

     De Franse toneelschrijver Jean Anouilh schrijft in Le Vieux Loup uit zijn bundel FABLES:

Qui dira un jour, d’aventure,

Les noirs méfaits de la littérature

Qui traite des bons sentiments?

C’est elle qu’on devrait interdire aux enfants.

 

 

 

(576) BRAZILIAANS CARNAVAL – Deel 1: HET VERHAAL

Donderdag 19 februari 2009, 20:17

 

     Van berichten over racistische incidenten neem ik door de band slechts verstrooid kennis. Ze betreffen bijna zonder uitzondering onwelvoeglijke daden of woorden van blanken jegens kleurlingen, of inwoners van exotische landen die tot dezelfde rang worden verheven, hoewel volgens de zeldzame onvervalste statistieken de overgrote meerderheid van de overtredingen in de tegenovergestelde richting plaatsvinden, ook in de landen waar de gekleurde burgers in de minderheid zijn (Europa en de Verenigde Staten). Tegenover het verzwijgen door de westerse media van de seriële schendingen van het respect voor de ongekleurde medemens door de kleurlingen, staat de massale onthulling van de wandaden van het blanke ras tegenover de ‘anderen’. Die verhalen zijn trouwens meer dan eens verzonnen door de vermeende slachtoffers zelf, de media of menslievende verenigingen of individuen. Soms duikt er een relaas op over de slechtheid van de blanke man,  dat zo dik in de verf is gezet dat ik beslis het te blijven volgen,  om te ontdekken hoe schaamteloos de leugens zullen blijken te zijn, en om mee te maken of en hoe de regisseurs en acteurs zich na hun ontmaskering uit de slag zullen trekken.  

     Tot de zeldzame kranten die ik op het internet af en toe inkijk omdat ze niet neerkijken op zakelijke berichtgeving en in hun commentaren af en toe durven af te wijken van conformistische, d.w.z. progressieve standpunten, behoort de Neue Zürcher Zeitung.

     Recentelijk nam de krant een bericht over dat op 11 februari was verspreid door het Braziliaanse persagentschap O Globo, over een racistische aanval op een Braziliaanse vrouw door drie Zwitserse skinheads. In een station van Zürich werd ze met een stiletto bewerkt. Haar benen, armen en buik vertoonden een honderdtal krassen, en de afkorting SVP van de ‘extreemrechtse’ partij Schweizerische Volkspartei was in haar huid gekerfd.  De vrouw die zwanger was van een tweeling, kreeg een miskraam in en toilet van het station. De politie werd telefonisch verwittigd, ving haar op en onderzocht de zaak.

N.B. Toen ik begon aan de tekst die volgt,  was ik van plan het herkenningsteken (!) te plaatsen bij alle dooddoeners uit de antiracistische propagandastukken die ik in de artikelen over dit voorval zou tegenkomen  (zoals bijvoorbeeld skinheads, in de samenvatting hierboven). Later heb ik dat opgegeven. Het was een eindeloze karwei.

     Uit de verdere beschrijving van haar martelgang in de internetpers, (hoofdzakelijk de reeds vernoemde  NZZ, en ook de International Herald Tribune), neem ik hier een aantal losse elementen over om een idee te geven van het spektakelstuk dat door de heldin en haar entourage werd opgevoerd.

 

 + De Zwiterse zaakgelastigde in Brazilië wordt ontboden i.v.m. de ‘aanval’. De Braziliaanse autoriteiten vragen inzage in het onderzoek.

+ De vader van het slachtoffer: ‘wat ze mijn dochter hebben aangedaan lijkt op een horrorfilm.

+ De politie van Zürich beperkt zich tot de verklaring dat ze in alle richtingen onderzoek doet.

+ De verslagen in de Braziliaanse pers zijn geïllustreerd met foto’s van de gewonde vrouw. Als bron van de informatie wordt het Braziliaanse ministerie van Buitenlandse Zaken opgegeven, alsmede de Braziliaanse consul in Zürich (de Brazilianen voeren blijkbaar hun eigen onderzoek). 

Diezelfde consul verneemt van het slachtoffer dat een van de dader’ in zijn nek een getatoeëerd hakenkruis had.

+ De Braziliaanse pers schrijft  eensgezind over een gewelddaad door neonazi’s, uit racistische motieven.

+ De Braziliaanse minister van Buitenlandse Zaken heeft van de Zwitserse ambassadeur gevorderd hem op de hoogte te houden van het onderzoek.

+ Wen vernemen terloops dat het slachtoffer, een advocate, werkzaam, is in de Zwitserse vestiging van een Deense rederij.

+ Zelfs de president van Brazilië spreekt zijn ontzetting uit. 

+ Een nieuw geluid. Een woordvoerder van die president kondigt voor de eerste keer aan dat de Braziliaanse staat zich formeel zal verontschuldigen als bewezen wordt dat de vrouw niet werd aangevallen.

 

     Deze laatste laat mij veronderstellen dat de Braziliaanse autoriteiten door de Zwitsers verwittigd werden dat de ontluistering van het heldenverhaal begonnen is en tot het einde zal doorgevoerd worden. De ontwikkelingen gaan nu snel.

 

+ De dame was niet zwanger.

+ De wetsdokter veronderstelt dat ze haar verwondingen zelf heeft toegebracht; hij noemt het een typisch geval van zelfverminking: de verwondingen zijn oppervlakkig; ze zijn alleen aangebracht op plekken waar het ‘slachtoffe’r zelf bijkan; de gevoeligste delen bleven gespaard: de borst, de navel, de genitaliën.

+ In de berichtgeving wordt de eerste keer gesuggereerd dat haar verblijfsstatus niet in orde zou zijn.

+ De Zwitserss beginnen zich te roeren. Een gemeenteraadslid betreurt de gigantische drukte die de Brazilianen hebben gemaakt rond het gebeurde, zelfs voordat men enigszins wist  wát dat gebeurde inhield. De Zwitsers waren uitgemaakt voor xenofoben. De president had staan briesen. Volgens de Braziliaanse minister voorde  Mensenrechten had dit voorval de verschrikkingen van de holocaust opnieuw in herinnering gebracht.

+ Officieel Zwitserland gaat in de aanval tegen het ‘slachtoffer’. Het Openbaar Ministerie opent tegen haar een procedure  wegens bedrog tegenover het stadsbestuur en het gerecht op grond van een fictieve raciale aanval.

+ Haar paspoort wordt ingetrokken, zodat ze Zwitserland niet kan verlaten.

+  Haar familie en de toekomstige aanvullingen ervan staan achter haar. Haar vader, een vooraanstaand ambtenaar, houdt staande dat zijn dochter niet liegt. Haar verloofde, een beleggingsconsulent, vertelt dat ze nog altijd getraumatiseerd is door wat is gebeurd, nachtmerries heeft, enz.

 

     Stand van zaken, met de laatste nieuwe gegevens, op donderdag 19 februari, volgens een lang en grondig artikel in het Zwitserse weekblad Weltwoche.

 

+ Gebleken is dat Swissinfo, een door de staat gesubsidieerd Zwitsers documentatiecentrum, dat Zwitserland in het buitenland moet bekendmaken,  vlijtig heeft meegewerkt aan het internationaal verspreiden van laster en  valse berichten over Zwitserland. Als getuige ten laste voor de racistische instelling van Zwitserland citeert het centrum  AMNESTY INTERNATIONAL (waarom voel ik mij zo ongemakkelijk bij het woord centrum?

+ Het motief van het ‘slachtoffer’ is gekend. Ze kon rekenen op een vette schadeloosstelling.

+ Het mes had ze in de IKEA gestolen. 

+ Haar vriend is ondertussen ondergedoken.

+ Zijzelf heeft het hospitaal mogen verlaten.  

 

     Wordt vervolgd met Deel 2: COMMENTAAR (zie nr 577)

 

 

(575) VRIJHEID VAN MENINGSUITING

Maandag 16 februari 2009, 20:06

    

     Welke houding moet men aannemen tegenover de vrijheid van meningsuiting? Voor, tegen? Of beide, maar met mate?

     TEGEN?

     Vermits  meningsuiting gaat over de uitwisseling van ideeën, zullen waarschijnlijk alleen vastgeroeste linksen en progressisten voorstander zijn van een strenge beperking of een volslagen verbod van de vrijheid van meningsuiting. De eersten omdat ze niet veel ideeën meer over hebben om de tegenstander mee van repliek te dienen. De aanhangers van het vooruitgangsgeloof,  omdat ze met onwankelbare zekerheid weten waar het allemaal naartoe gaat met onze wereld en verdere discussie dus overbodig is.

Deze mogelijkheid hoeft dus niet verder uitgediept te worden.

      SLAP VOOR en TEGEN? 

     Aangezien gematigdheid het voorgeborchte is van morele lafheid of onderwerping aan de mode,  en democratie alle mensen zonder onderscheid het recht verleent kwaliteitslabels toe te kennen of te weigeren op gebieden waar ze slechts een ondervoede kennis van hebben, is het niet geraden zich te laten inspireren door het bondgenootschap  van gematigden en democraten dat het publieke leven in Europa en de Verenigde Staten beheerst. Tot welke hypocriete en lafhartige uitspraken en maatregelen hun mentaliteit voert, konden we meemaken naar aanleiding van de uitzetting van Geert Wilders uit Groot-Brittannië omdat hij er zijn anti-Koran film wilde voorstellen.

Een woordvoerder van het Home Office verklaarde: de Britse regering is tegenstander  van extremisme in al zijn vormen, en wil al degenen  stoppen die in onze gemeenschappen haatdragende boodschappen willen verspreiden.

Hij gebruikte de meervoudsvorm gemeenschappen (communities). Hij erkent dus het bestaan in Groot-Brittannië van verschillende gemeenschappen. Zijn verklaring suggereert impliciet dat die groepen  tegengestelde opvattingen kunnen hebben, en dat de conflicten die daaruit ontstaan niet altijd in het voordeel van de Britse Britten en de Europeanen in het algemeen moeten beslecht worden (wel integendeel, zullen vele kenners van het socialistisch geregeerde GB eraan toevoegen).  Het geval Wilders zelf is daar een goed voorbeeld van: Wilders mag zijn verwijten aan de moslims niet in GB bekendmaken, terwijl de moslims in GB precies de hatelijkheden mogen verkondigen die Wilders aanklaagt. 

De halfslachtige houding (soms wel, soms niet toelaten) speelt op dit ogenblik systematisch in het nadeel van de Europeanen en hun afstammelingen, en in het voordeel van de exotische volksgroepen. In de Verenigde Staten kon de dominee van de kerkgemeenschap waar de huidige president Obama minstens tien jaar heeft toe behoord, ongestoord zijn vervloekingen over de blanken uitspreken. De academicus die een hoofdstukje publiceert over de hoge misdadigheid onder de zwarte bevolking, en daar een wetenschappelijke verklaring voor geeft die het gefemel van de New York Times ver overstijgt, kan beter een tijdlang onderduiken. Aangezien de openlijke en de ondergrondse macht van de humanisten gestadig toenemen, is er geen verbetering te verwachten. Wie uit eigen beweging toegeeft aan de druk van het staatsapparaat voor opiniebewaking en zijn agenten in het onderwijs en in de media, zal er voor zorgen dat er binnen afzienbare tijd geen opinies meer overblijven om te verdedigen.

     RADICAAL VOOR?

     Wie bereid is de vrijheid van meningsuiting manhaftig te verdedigen, doet er goed aan Geert Wilders niet als een strijdmaker te beschouwen. Hij wil de Koran laten verbieden en behoort dus zelf tot de clan van de democratische boekenverbranders die gevaarlijke politieke lectuur buiten Nederland willen houden. Doorgaans bedoelen ze daarmee alle  ietwat gedurfde rechtse publicaties, die dan onder de categorie ‘extreemrechts’ ondergebracht worden. Zover zal Wilders wellicht niet gaan, maar er zit toch een conformistisch kantje aan zijn veroordeling van de Koran. Hij noemt de bijbel van de islamieten een ‘fascistisch’ boek, de dooddoener die nog steeds gebruikt wordt wanneer een linkse intellectueel zich tijdens een dispuut in de hoek gedrongen voelt.  Daarmee pleit Wilders zich vrij van de verdenking tot het zwarte of bruine kamp te behoren. Die bibberigheid is niet nieuw. Reeds jaren geleden heeft hij de overeenkomst tussen zijn politieke opvattingen en die van het Vlaams Belang verontwaardigd afgewezen. Dat heeft hem geen voordeel opgeleverd. Linkse kringen verdenken hem nog altijd van onkuise vriendschappen.

Ook bij de Britse zedenpredikers had hij geen succes met die tactiek.  Zij hebben hem het land uitgezet. Zogezegd omdat hij er mogelijk de rust zou verstoren. De echte reden ligt elders.  Hij had de onbeschaamdheid begaan de moslim beschermelingen van de Britse humanisten via zijn mening over de Koran, te bedenken met een scheldwoord dat in GB en in de rest van Europa wordt gebruikt om de meest achterlijke reactionairen te brandmerken. 

Geert Wilders heeft zich ongewild toch verdienstelijk gemaakt tijdens zijn Brits avontuur. Vele Britten beseffen nu dat niet mensen zoals Wilders bij hen de rust verstoort, maar groepjes onverdraagzame, agressieve moslims. Die moeten naar hun land van herkomst teruggestuurd worden, en voortaan moeten nog slechts een miniem aantal uitgelezen moslims in GB toegelaten worden.  De redenering moet luiden: de moslim die niet in GB is kan daar niet ter plaatse beledigd worden en dus geen wraakzucht kweken. Als toch ongewenste individuen tot in GB geraken, beschikt de staat over voldoende vreedzame of gewelddadige middelen om ze te beletten schade te berokkenen. De oplossingen zijn niet gemakkelijk toe te passen, omdat men de inwoners van de vroegere kolonies van GB (en van andere Europese landen ) nooit onverbloemd duidelijk heeft gemaakt dat zij geen rechten kunnen doen gelden op hun vroegere koloniale meesters. Jullie hebben ons juk afgeschud? Daarop zeggen wij ’bravo’, want wij zijn democraten. Van nu af aan moeten jullie zich evenwel schikken naar al de eisen die wij stellen om u tot ons land toe te laten, en niet verontwaardigd gaan doen als we u om welke reden dan ook terug over de grens zetten en in afwachting daarvan in kampen opsluiten. Deze regeling zou ook moeten gelden voor alle Europese landen met oud-kolonies of met ongewenste bezoekers uit exotische landen.

     Het laatste deel van dit stuk, de suggestie over de manier waarop Groot-Brittannië volgens mij zijn omgang met recalcitrante moslims moet regelen, is door mij bedoeld als een toepassing van het recht op vrije meningsuiting. Hiermee heb ik hopelijk duidelijk aangetoond dat voor mij dat recht zo ruim mogelijk moet geïnterpreteerd worden. 

 

 

(574) FORZA FLANDRIA: koeterwaals of potjeslatijn?

Woensdag 11 februari 2009, 20:20

 

     Telkens parlementaire verkiezingen op komst zijn, floreren in de Vlaamsgezinde pers  de beschouwingen over de kansen op een FORZA FLANDRIA. Ook nu weer. Ik heb mij altijd afgevraagd wie dat taalkundige misbaksel heeft uitgevonden. Het is duidelijk afgekeken van de leuze FORZA ITALIA van de Italiaanse voetbalsupporters en van Silvio Berlusconi. Maar het is een mislukte imitatie. Forza is weliswaar Italiaans, maar bij het tweede woord loopt het al mis. In het Italiaans heet Vlaanderen Fiandra en niet Flandria. Dit laatste is waarschijnlijk een soort verbasterd Latijn. In het beste geval zou het dus moeten zijn: FORZA FIANDRA. Er zijn er die om de eer te redden zullen beweren  dat het om een Latijnse uitdrukking gaat. Die zitten er helemáál naast. FORZA is geen Latijn, en de Romeinen gebruikten zeker en vast niet de naam FLANDRIA voor een landstreek die nog niet bestond.

     Jarenlang heeft het mij verbaasd en geërgerd dat de Vlaamse media de term bleven gebruiken,  zonder dat iemand ooit liet opmerken dat hij in een onbestaande taal was gesteld. Misschien omdat het taalgevoel van de Vlamingen dusdanig misvormd is door het gebruik van allerlei mengtaaltjes, dat het taalgedrochten niet meer kan onderscheiden van zuivere vormen?

     Gisteren kreeg ik in een krantenartikel de bastaardconstructie  weer eens onder ogen. Op hetzelfde ogenblik kreeg ik een ingeving: waarom blijven sakkeren, waarom niet een verklaring voor de verwarring zoeken op het internet? Op WIKIPEDIA was het meteen raak. Ik vond er het volgende:  ... de naam is pseudo-Italiaans Vlaanderen is immers niet Flandria in het Italiaansin correct Italiaans zou de benaming Forza Fiandre (sic) luiden. Er is in deze zaak blijkbaar een soort noodlot in het spel. De auteur van het artikel, die een verbetering wilde aanbrengen, vervangt de ene fout door een andere! Natuurlijk zal het wel een tikfout zijn. Hoewel men zich kan afvragen of talenkennis niet een zo glibberig terrein is dat politici en politieke journalisten zich er beter niet op wagen.

 

(573) STICHTELIJK DAGBOEK zondag 8 februari 2009

 

     Twee Oekraïense broers die voor de rechter moesten verschijnen omdat ze een Vlaamse medeleerling hadden neergestoken, hebben België ongehinderd kunnen verlaten. De Dienst Vreemdelingenzaken had tegen de familie van de daders reeds vroeger een uitwijzingsbevel uitgevaardigd. Toen de oudste broer, de eigenlijke dader, in december voorwaardelijk vrijkwam, heeft de hele familie de plaat gepoetst met de financiële steun van de Belgische overheid. Het Parket van Gent, dat de gerechtelijke procedure tegen de twee ‘jongeren’ in handen had, was niet op de hoogte gebracht van de uitwijzing van de familie.

     Beide instanties pleiten onschuldig. De DVZ wist niets van de op komst zijnde gerechtelijke actie tegen de twee jongelingen (DVZ kan toch niet elke keer bij de vele parketten navragen of iemand die ze willen over de grens zetten nog iets op zijn kerfstok heeft staan). Het Parket werpt op dat het onmogelijk is de DVZ op de hoogte te brengen van alle gerechtelijke onderzoeken naar het gedrag van vreemdelingen, omdat die veel te talrijk zijn. (N.B. Ik hoop voor de parketmedewerker die dit laatste argument heeft gebruikt, dat zijn naam niet bekend is gemaakt. Anders moet hij vrezen voor een sanctie vanwege het CENTRUM).

     De twee overheidsdiensten hebben grotendeels gelijk. Het bestuur van België is immers  één gigantische zooi, in zijn totaliteit en in zijn onderdelen. Welke ambtenaar mag in die omstandigheden verantwoordelijk gesteld worden als iets misloopt? Maar gezien het onderwerp,  buitenlandse jongeren, is het toch raadzaam een specifieke vraag te stellen. De twee schuldeloze administraties komen beide veelvuldig in aanraking met aangelegenheden betreffende niet-Belgen. Getuigt het van kwade wil te veronderstellen dat de betrokken diensten door de progressieve partijen die ons regeren zijn volgestouwd met medewerkers die gegarandeerd voldoende soepelheid aan de dag zullen leggen tegenover bezoekers die wat anders zijn en daarom meer rechten mogen doen gelden? Alleen dan is het te verklaren dat het vreemdelingenbeleid in België een nog grotere bende is dan de rest. Wie niet binnen mag, is toch welkom. Wie uitgewezen wordt, heeft de keuze tussen gaan en blijven. Wie vrijwillig vertrekt krijgt als beloning zijn reis betaald door de Belgische staat. Deze interpretatie is misschien vergezocht,  maar ze zou in dit verhaal veel verklaren.

 

 

(572) DEDECKER VERANDERT VAN MENING. ALLEEN DEZE KEER?

Dinsdag 3 februari 2009, 20:11

 

     Het is altijd bedroevend te moeten vaststellen dat een Vlaams politicus die de indruk wekte zich te willen losmaken van het heersende partijensysteem, gewoon een Belgische intrigant en leugenaar blijkt te zijn.  In een gesprek met Knack zegt Jean-Marie Dedecker: Ik heb het cordon sanitaire altijd ondemocratisch gevonden, ik heb er nooit in geloofd, maar vandaag moet ik toegeven dat het gewerkt heeft. Ik maak daaruit op dat hij het cordon nog steeds ondemocratisch vindt, maar dat hij zich neerlegt bij de superioriteit van die tactiek. De uitvinders ervan hebben immers een gevaarlijke tegenstander uitgeschakeld, weliswaar met middelen uit het wereldje van oplichters en afpersers, maar dat is bijzaak. Tegelijkertijd hebben ze zich een onbevlekte politieke reputatie bezorgd. Wie zou dat glanzende voorbeeld niet willen volgen?

     De moraal doet er niet toe. Alleen het feit telt dat het Vlaams Belang van het bestuur uitgesloten is en blijft. DD heeft voor de Vlaamse verkiezingen een oplossing bij de hand die de vervloekte partij uitsluit en de Lijst DD aan het bestuur laat deelnemen. Ik denk dat we naar een coalitie met CD&V en Open VLD moeten. Eerder in het interview zegt hij: de LDD moet regeren met rechts. VLD is dus rechts? Is dat een uiting van domheid of de aankondiging van een nummertje kiezersbedrog? Vergeet DD dat zijn recentste aanwinst, Derk Jan Eppink, het VB beschreven heeft als te radicaal en de VLD als ver naar links opgeschoven? 

     Dedecker beseft natuurlijk dat de Vlaamsgezinde kiezers, die hem meer en meer beschouwen als een gecamoufleerde belgicist, niet noodzakelijk de VB mandatarissen die overlopen naar de LDD zullen volgen. Zeker niet na deze  liefdesverklaring aan het Belgische regime en zijn gevaarlijkste anti-Vlaamse wapen, het cordon sanitaire. Daar kan DD een mouw aan passen. Die mensen staan eerder afkerig tegenover de vreemdelingenverering die in de Belgische politiek huishoudt. Daarom probeert DD zijn opname in het Belgische stelsel te doen vergeten door te poseren als held van de strijd tegen de aanwezigheid van illegalen en voorstander van controle op de immigratie. Luister naar hem in Het Nieuwsblad:  Misschien is Vlaanderen geschrokken van de vaststelling dat Oostendenaren zich in hun stad onveilig voelen.  Mijn vrouw durft er niet meer joggen.  Ze mag het van mij ook niet meer sinds daar (in het Maria-Hendrika park) illegalen in de bosjes liggen te slapen. De onveiligheid wordt o.a. veroorzaakt door de toevloed van illegalen. Zelfs een middelmatig verstaander heeft onmiddellijk door wat de bedoeling is: als men DD zijn zin geeft, zal hij in Oostende en in heel Vlaanderen weer veiligheid brengen. Wie garandeert dat hij niet ook in dit geval van mening zal veranderen? Vroeger tegen het cordon, nu vol bewondering voor zijn successen.  Nu tegen illegalen, binnenkort voorstander van diversiteit?

 

 

(571) STICHTELIJK DAGBOEK vrijdag 30 januari 2009

20:39

 

     De meeste Vlamingen weten ondertussen dat de burgemeester van Dendermonde in het Nederlandse tv-programma Pauw en Witteman met een deel van de Vlaamse media de vloer heeft aangeveegd: de pers heeft in het drama van Dendermonde geprobeerd binnen te dringen in het privé-leven van de betrokkenen. De journalisten die zich ongeoorloofd toegang verschaffen tot de plaats van de uitvaarplechtigheid zal ik door de ordediensten laten oppakken; de politiecellen staan open om de overtreders te ontvangen. 

De Vlaamse media hebben breeduit zijn verklaringen geciteerd. Ze konden niet anders. Het bedoelde tv-programma wordt in Vlaanderen druk bekeken en wordt de volgende dag integraal heruitgezonden. De Vlaamse voorlichters konden zichzelf moeilijk in hun hemd zetten door zijn uitlatingen te verzwijgen of ze van hun stekels te ontdoen.

     Ik hoop dat de burgemeester het meende en van plan is zijn goede voornemens uit te voeren. Meer dan alle andere instellingen zijn de media gedemocratiseerd. Het canaille is er dus rijkelijk oververtegenwoordigd.  Als hij tot de actie overgaat zal het grote publiek hem dankbaar en goedkeurend gadeslaan. Vooral die vele burgers die al vele jaren geen krant meer lezen, of die na elk televisie- of radiojournaal enkele minuten wijden aan het scheiden van waarheid, vervalsing en grove leugen.

=  O  =

     De onverschrokken Amerikaanse publicist Patrick Buchanan, die nog eens zal veroordeeld worden voor heiligschennis, maakt zich in zijn laatste column een beetje vrolijk over Barack Obama, omdat die zichzelf in Duitsland uitriep tot a citizen of the world, en de wereld beschreef als a world that stands as one. Tegenover die naïviteit plaatst Buchanan de barre werkelijkheid: ethnonationalism, that enduring drive of peoples for a nation-state where their faith and culture is dominant and their race or tribe is supreme, seems more manifest than ever.

Hij geeft een aantal voorbeelden van landen waar vandaag de politiek voor een groot gedeelte bepaald wordt door nationalisme en etniciteit. De Amerikaan haalt ook Vlaanderen en het Vlaams Belang als voorbeelden aan. Het moet de belgicisten onaangenaam verrassen dat Vlaanderen juist wegens zijn provincialisme internationaal bekend geraakt en in debatten over internationale politiek betrokken wordt.

Globalism vs Ethnonationalism, by Patrick J. Buchanan. 29 januari 2009. O.a. te vinden op de website Vdare.

 

 

(570) ADVOCAAT SPONG, idealist of gladjanus?

woensdag 28 januari 2009,20:55

 

     Gerard Spong is een Nederlandse advocaat van Surinaamse afkomst die zich toelegt op rechtszaken die herrie kunnen schoppen in de Nederlandse samenleving. Vroeger heeft hij klacht neergelegd tegen verschillende politici en journalisten die haatzaaiende uitspraken gedaan hadden over Pim Fortuyn wegens zijn campagne tegen de islam. Heel onlangs heeft het Gerechtshof in Amsterdam op zijn verzoek het Openbaar Ministerie de opdracht gegeven de politicus Geert Wilders te vervolgen wegens zijn ‘hatelijke’ aanvallen op de islam. Hij steunt zich blijkbaar vooral op de bewering van Wilders  dat veel van wat in de Koran staat ‘fascistisch’ is, en dat de Koran te vergelijken is met Mein Kampf van Hitler. De actie van Wilders verschilt maar in de schakeringen van die van Fortuyn. Waarom beschermde Spong indertijd Fortuyn en gaat hij nu in de aanval tegen Wilders. 

     Sommigen vinden waarschijnlijk dat de man een vrijbuiter is, met onmetelijk veel lef. Dat laatste is correct als men lef beschouwt als een minderwaardige vorm van moed. Spong heeft een aantal ophefmakende gevallen behandeld, maar in politieke strafzaken heeft hij zich nooit buiten de lijnen van het Hollandse fatsoen gewaagd. Hij heeft na de moord op Pim Fortuyn klacht ingediend tegen de auteurs van  haatcampagnes tegen hem. Maar Fortuyn was niet zo’n grote politieke zondaar dat iemand die zich opwierp als zijn advocaat, uit de gratie zou geraken bij de pers, de politieke partijen en de Hilversumse opinieregelaars. Hij kon het erop wagen.

     Om een idee te krijgen van het gebrek aan formaat van Spong, kan men hem best vergelijken met de beruchte Franse advocaat Jacques Vergès. Die had een uitgesproken voorkeur voor Algerijnse terroristen en communistische massamoordenaars van bijvoorbeeld de Khmer rouge, maar hij heeft ook de verdediging opgenomen van de holocaustontkenner Roger Garaudy en van de nazi-oorlogsmisdadiger Klaus Barbie. Daardoor heeft hij zich natuurlijk bij geen enkele partij of krant van links of rechts populair gemaakt. Wat kan Spong daar tegenover stellen? Staat op zijn erelijst een revisionist, een racist, een neofascist? (Ik beperk mij tot de opiniedelicten waardoor men in Nederland aan de guillotine komt. Denk aan de arme Janmaat, wiens partij door de democraten bestreden werd met o.a. bomaanslagen).  Neen, enkel de  aangifte, na de dood van Fortuyn, tegen een groot aantal individuen die de politicus om zijn waarschuwingen tegen de gevaren van de islamisering hadden terechtgewezen.   Nu valt Spong op zijn beurt Geert Wilders aan omdat die de islamisering van Nederland wil stopzetten. Een volledige omslag dus. Zit soms een berekening achter, die in niets geïnspireerd is door het zogenaamde rebelse karakter van Spong? Wil hij, nu de islamisering van Nederland zich aan het voltrekken is, de moslims laten weten dat hij aan hun kant staat?

     Vergès is misschien een duister sujet. Is Spong alleen maar een glimpieper? 

 

 

(569) STICHTELIJK DAGBOEK, donderdag 22  januari 2009

20:12

 

     Vervolg van mijn kleine bloemlezing van recente esbattementen van de Democratische Internationale (zie 21 januari).

 

1. Het is niet overdreven te spreken over een ‘Internationale’. Een paar dagen geleden heeft de Amerikaanse ambassade in Brussel haar bijdrage geleverd aan de strijd tegen het Vlaams Belang. Iedereen kent de geschiedenis, ondanks de zwijgzaamheid van de VRT: samen met politici van de andere partijen waren enkele mandatarissen van het VB schriftelijk uitgenodigd om op de ambassade de eedaflegging van Obama te volgen; op de ochtend zelf van de inhuldiging werd het VB telefonisch verwittigd dat de uitnodiging verviel omdat ze op een vergissing berustte.

Hoewel sommige ambassades ongetwijfeld fanatiekelingen en onbeschofte pummels onder hun personeel hebben, lijkt het onwaarschijnlijk dat de afzegging een initiatief is geweest van een lid van het ambassadepersoneel. Welk manoeuvre moeten we er dan achter zoeken? Vermits de actie gericht was tegen het VB en die partij de laatste maanden vanuit alle hoeken wordt aangevallen, zelfs vanuit de Europese instanties die instaan voor de bewaking en de beveiliging van de ideologisch orthodoxie, moet geen enkele veronderstelling uitgesloten worden.

+ Een tussenkomst van het hof.

+ Een verzoek van de Belgische regering.

+ Een afzonderlijke of gezamenlijke suggestie van de Waalse en de Belgische Vlaamse partijen.

+ Discrete druk van de loges.

+ Stille contacten van de Vlaamse en Waalse media.

+ De ambassadeur zelf. Misschien was hij aangetast door de hysterie die de beëdiging van Obama had losgemaakt, en wilde hij bij zijn progressieve president in een goed blaadje komen staan.

+ Iedereen mag deze lijst naar goeddunken aanvullen. Niet vergeten: we zijn in België en het slachtoffer is een Vlaams-nationalistische partij.  Overdrijven is dus nagenoeg onmogelijk!

     De denktank Cassandra heeft aan de ambassadeur een protestbrief gestuurd om tegen de boycot en tegen de inmenging in Belgische binnenlandse aangelegenheden te protesteren. Dat is een alleenstaand en lovenswaardig gebaar. Spijtig dat de groepering het niet kan laten uitdrukkelijk te onderstrepen dat ze het VB beschouwt als een partij die helemaal in  zichzelf gekeerd is, en geen constructieve politieke ideeën kan formuleren. Die demonstratie is ongepast.  Een organisatie die in dit geval beweert op te komen voor de gelijkberechtiging van alle ‘democratisch verkozen’ partijen, ook de niet conformistische, hoeft verder niet te bewijzen hoe ongerept  ze zelf wel is. Ze had moeten volstaan met de onversierde stelling: in deze aangelegenheid moesten alle partijen door de ambassade op gelijke voet worden behandeld.

 

2. De Nederlandse democraten en humanisten hopen Geert Wilders bij het nekvel te hebben. Het gerechtshof in Amsterdam verplicht het Openbaar Ministerie Geert Wilders te vervolgen voor alle anti-islamitische uitlatingen waaraan hij zich ooit heeft bezondigd. Het OM was eerder tot de conclusie gekomen dat er geen reden was om Wilders een proces aan te doen, gezien in politieke discussies de grenzen van de vrije meningsuiting zeer ruim zijn.  Maar in Nederland is er altijd wel een instantie te vinden die min-of-meer-Nederlanders in bescherming neemt.  Hier was dat een gerechtshof in Amsterdam. Amsterdam! Men kan zich gemakkelijk voorstellen uit welk zootje mensenverachters dat hof is samengesteld.

Het geval lijkt  op het proces tegen het Vlaams Belang. België heeft niet gerust voordat het een rechter gevonden had die bereid was het VB te veroordelen (een verwaalste logeman uit Gent).

Geert Wilders moet nu  door veiligheidsagenten tegen de lievelingen van progressief Nederland beschermd worden. Wat als hij in deze aanklacht schuldig wordt bevonden? Zal hij vogelvrij verklaard worden?

 

 

(568) STICHTELIJK DAGBOEK, woensdag 21 januari 2009

19:38

 

     De laatste dagen heb ik een en ander vernomen  over de activiteiten van de Democratische Internationale.

 

1. De Waalse vice-premier André Antoine (CDH) heeft zijn beklag gedaan over het gebruik van een officieel symbool van de Waalse Gemeenschap door de Vlaamse nationalisten. Op de affiches die de N-VA in Wallonië had verspreid om de Walen aan te sporen zich te bezinnen over de voordelen die een verregaande staatshervorming zouden opleveren voor Wallonië,  stond naast de slogans de gepatenteerde Waalse Haan. Volgens Antoine had de campagne van de N-VA de aandacht gevestigd op le manque de protection dont jouissent nos symboles officiels.  Hij zou  de Waalse Haan zonder uitstel een officiële bescherming te bezorgen.

Beseft hij wat de gevolgen kunnen zijn van zijn actie? Zal het Centrum in de toekomst enkele honderden nationale, regionale en etnische symbolen moeten vrijwaren van spot en smaad, en zijn strafwetboek aanvullen met de procedures en sancties die op de overtreders zullen van toepassing zijn. En zal hij ook de Vlaamse Leeuw niet vergeten, of denkt hij dat die groot en sterk genoeg is om voor zichzelf te zorgen?

 

2. Onder nummer 564, donderdag 15 januari, heb ik wat beschouwingen geplaatst in verband met de moordaanslag op de politiecommissaris van de Duitse gemeente Passau. Onmiddellijk na de feiten bestond er voor de plaatselijke politie niet de geringste twijfel: een aanslag van extreemrechts. Enkele dagen nadien was zij verstrikt in een net van veronderstellingen, twijfelachtige getuigenissen,  leugens, ongegronde verdachtmakingen, rechtzettingen … .  Het werd zo erg dat de politie van de deelstaat Beieren het onderzoek heeft overgenomen. Op 15 januari was er nog geen dader gevonden.

Daaraan is niets veranderd. Der Spiegel geeft in zijn nummer van 19 januari een lange en verwarde opsomming van wat zich sinds het begin en tot heden aan verwikkelingen en slordigheden in het onderzoek heeft voorgedaan. De verwardheid van het artikel is niet de schuld van het blad, maar van de politie die na de eerste stonden van grote zekerheid verwoed achter fictieve verdachten heeft aangezeten. Uiteindelijk heeft ze het onderzoek moeten herbeginnen. Wie het interesseert kan het feuilleton nalezen in het weekblad. Ik haal er enkel een aantal staaltjes uit die aantonen wat er allemaal kan mislopen wanneer de verenigde Democraten en Humanisten halsstarrig blijven pogen te bewijzen wat ze willen bewijzen en niet wat met de feiten overeenstemt.

·        De politie van Passau bleef zich steunen op de verklaringen van de enige getuige, ook toen bleek dat de vrouw niet aanwezig was op de plaats waar de ze verdachte figuren beweerde gezien te hebben.

·        De speurders zijn tenslotte tot de conclusie gekomen dat de verdachte figuren nooit hebben bestaan.

·        Wanneer een politieman betrokken is bij een misdrijf, wordt het onderzoek toevertrouwd aan een ander district. In Passau gingen de eigen agenten van de neergestoken commissaris op zoektocht.

·        Men heeft systematisch en herhaaldelijk leden van de NPD lastiggevallen met niet te bewijzen en onbewezen verdachtmakingen.  

·        Enz., usw.

Het linkse blad is eerlijk genoeg om erop te wijzen dat de onderzoekers zich lange tijd, en tegen alle bevindingen in, zijn blijven blindstaren op rechts. Het had er ondubbelzinnig kunnen aan toevoegen: omdat ze absoluut de dader in die hoek WILDEN vinden. Op dat gebied verschilt Duitsland niet van de rest van Europa. Het brave dagblad Die Welt schreef op 18 januari: “[…] Es gibt in Deutschland ein paar Dinge, die man besser nicht bezweifelt, wenn man keinen politischen Ärger haben will. Das eine ist die von rechts ausgehende Gefahr, deren Vorboten sich angeblich in der Mitte der Gesellschaft eingenistet haben.[…]” Maar Die Welt is wel braaf, en ook een beetje conservatief, een beetje rechts. Dan kan men soms de aandrang om eerlijk te zijn niet weerstaan. Dat is het verschil met Der Spiegel die uitgesproken links is, en die dus bijna nooit aan die verleiding wordt blootgesteld.

 

P.S. Genoeg over de machinaties van democraten en humanisten voor vandaag. Vervolg morgen.

 

 

(567) STICHTELIJK DAGBOEK donderdag 15 januari 2009

20:09

 

     CNN heeft een klassement opgemaakt van de beste en de slechtste vlieghavens ter wereld. Van Charles de Gaulle in Parijs wordt gezegd dat het personeel onbeleefd is, het plan van de vlieghaven chaotisch en het eten peperduur.

CNN is eerder een spektakel- dan een nieuwszender. We zijn dus niet gehouden deze beweringen serieus te nemen. We hoeven ze ook niet weg te lachen. Mogelijk bewijzen ze dat de verantwoordelijke medewerker  Frankrijk in het algemeen goed kent, en dat hij in elk geval vrij is van francofiel snobisme. Dat laatste zou een fris geluid zijn in de internationale media.

= O =

     Een verbazend bericht uit The Jerusalem Post online (12 januari).

Vrijdag laatstleden maakte de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties zich op om  over een resolutie te stemmen een onmiddellijke wapenstilstand in Gaza te eisen. De Israëlische eerste minister was het daarmee niet eens en belde president Bush op. Diens assistenten wilden hem eerst niet doorverbinden met Philadelphia waar de president op dat ogenblik een lezing gaf.  De eerste minister drong aan en Bush verliet het podium om hem aan de telefoon te woord te staan. Het resultaat was dat Condoleezza Rice zich bij de stemming in naam van de VS onthield. 

CR moet zich op dat ogenblik wel ongemakkelijk gevoeld hebben. Het was de bedoeling dat de VS voor zou stemmen. Bovendien had zij meegewerkt aan het opstellen van de resolutie. 

     Er zijn nog altijd mensen die ontkennen dat Israël in de Amerikaanse Midden-Oostenpolitiek aan de touwtjes trekt.

= O =

     Mijn zelfrespect is te groot om mij te veroorloven een standpunt te uiten of zelfs te hebben over een onderwerp waarover ik niet voldoende afweet. Die hebbelijkheid laat ik aan etherbabbelaars, inktconsumenten en professoren, die bij hun geboorte de gaven van de polyvalentie hebben meegekregen. Ik denk er alleen in stilte het mijne van.

Volgens een arrest van  het Europees Hof voor de Rechten van de Mens moet een assisenjury haar beslissing motiveren. De Belgische rechtspraak moet dus in die zin worden aangepast.

Ik zag een simpele oplossing. Alle beraadslagingen van de jury’s moeten voortaan opgenomen worden (op geluidsband, video, enz …), en na de uitspraak afgespeeld worden, of voorgelezen indien de discussies ondertussen volledig zijn uitgetikt.

Ik zag een gevaar. De motivatieplicht zal op de duur leiden tot de uitschakeling van de volksjury. Misschien was dat de bedoeling.

Nu lees ik in een bericht van Belga: 

Grondwetsspecialist Francis Delpérée (cdH) in de senaatscommissie :

1.De grondwet bepaalt dat de jury alleen moet vergaderen over de schuld. De jury moet beslissen op basis van zijn innerlijke overtuiging en het is heel moeilijk om die innerlijke overtuiging van 12 gezworenen in een juridisch sluitende motivering te gieten.

2. Wie wil dat de beslissingen van de jury gemotiveerd worden, schaft de facto assisen af.

Komt deze verklaring niet in grote trekken overeen met de ideeën waarvan ik in mijn zetel of op mijn kopkussen ben bevallen? Ik hoop dat deze toevallige omstandigheid mijn aangeboren bescheidenheid niet zal aantasten.

 

 

(566) STICHTELIJK DAGBOEK maandag 12 januari 2009

 

     Een weekblad meldt met een enthousiasme dat klaarblijkelijk is ingegeven door de ernst van het onderwerp, dat drie jonge Limburgse vrouwen gaan meewerken aan een project om in Zuid-Afrika een jeugdbeweging op te richten. Ze denken veel  te leren uit de ervaring met de verscheidenheid van de bevolking. Ze zullen werken in een school met kinderen van ‘rijkere’, blanke ouders, en in een township met een zwarte bevolking. Die ervaring zal hen van nut zijn als ze terug zijn in België, want ook bij ons neemt de diversiteit flink toe.

     Ze hebben de  les over de rooskleurige toekomst die de vermenging van de volken de mensheid zal opleveren, die hen door de media, de politici en hun leraren met grote hardnekkigheid wordt  herhaald, goed verwerkt. Wie zal hen durven verwijten dat ze die onophoudelijke hersenspoelingen niet hebben kunnen weerstaan?

     We mogen strenger zijn tegenover hun sponsoren (die door het bericht niet worden vermeld). Wat zijn dat voor mensen die deze jongeren zomaar naar een land sturen met een van de grootste percentages geweldmisdrijven ter wereld? Het betreft zeker en vast humanisten, want welke andere mensensoort zal haar jeugd aan dergelijk risico blootstellen? Het maakt hier geen verschil uit of we te doen hebben met lichtzinnige of gewetenloze humanisten. In dit geval zijn ze mekaar waard. De jonge reizigsters zijn misschien misleid, maar hun promotoren weten heel goed met welke hooggespannen verwachtingen jonge mannen  uit de townships gewoonlijk de komst van blanke meisjes of jonge vrouwen in hun midden tegemoet zien, en op welke manier ze die plegen in de praktijk te brengen. Het zou niet de eerste keer zijn dat onheil het gevolg is van misplaatste menslievendheid.

=  O  =

     Is de belgicistische besmetting die de N-VA had opgedaan tijdens haar overspel met de CD&V helemaal genezen? Durft ze voortaan even Vlaams en even onbeschoft optreden als de brutale rekels van het Vlaams Belang?

     Ze wil namelijk het belangenconflict in verband met de splitsing van BHV, dat het Waals parlement gaat indienen, laten vernietigen door het Grondwettelijk Hof.

     Niet enkel de hervonden mannelijkheid van de beschaafde nationalisten is merkwaardig te noemen, maar ook de redenen die ze zullen inroepen tegen de Walen: discriminatie! Het Walendom c.s. (°) kan vier keer een belangenconflict inroepen via zijn vier ‘parlementen’, waarin altijd dezelfde Waalse en verwaalste (°) vertegenwoordigers zetelen. De Vlamingen hebben maar één enkele beurt, via hun deelstaatparlement.

(°) Deze terminologie wordt natuurlijk niet gebruikt door de N-VA, maar dat komt nog wel).

Flink zo. Zo houden. Bij de eerste de beste gelegenheid moet de partij een klacht wegens racisme indienen bij het CENTRUM. En uiteindelijk moeten de Vlaamse Vlaamse partijen gezamenlijk beslissen het voortaan niet zo nauw meer te nemen met de democratische regels maar politiek te gaan beoefenen met een Zuid-Amerikaans tintje!

 

 

(565) STICHTELIJK DAGBOEK woensdag 7 januari 2009

20:53

 

     Af en toe staan er in de kranten nog berichten die de hoop voeden dat de vooruitgang stilstaat of zelfs achteruitgaat.

+ Nederlandse bladen melden vandaag dat burgemeesters voortaan worden ingelicht over de vrijlating van een pedoseksueel die zijn straf heeft uitgezeten. Bijzonderheden hierna, maar vooraf wil ik mij verheugen over de precisie van het woordgebruik. Doorgaans heet zo iemand een pedofiel, wat, als men het ontleedt, overeenkomt met kindervriend, terwijl toch iemand bedoeld wordt die zijn vriendjes niet alleen een aai over hun bolletje wil geven.

De voorgeschiedenis. 

In Utrecht was commotie ontstaan omdat een veroordeelde pedofiel terugkeerde naar zijn oude huurflat, waar ook zijn 5-jarig slachtoffertje woont (op de tiende verdieping, hijzelf op de derde). Zij kwamen elkaar in het gebouw tegen. Daarbij gedroeg de zedendelinquent zich „vervelend uitdagend”, volgens de directeur van de betrokken woningcorporatie. De ouders vroegen de gemeente om hulp, maar die mocht volgens de wet niet optreden. De woningcorporatie bood een vervangende woning en een verhuisvergoeding van duizend euro aan, maar dat weigerde de man. Via een kort geding kon hij uiteindelijk gedwongen worden te verhuizen.

Vandaar de beslissing van de minister van justitie om de burgemeesters in het vervolg op de hoogte houden zodat ze hun administratie opdracht kunnen geven de vrijgekomen pedoseksuelen in het oog te houden.

Als de Hollanders voortaan een viespeuk een viespeuk noemen, en hem met het vereiste gebrek aan respect behandelen, is Nederland op de goede weg.

+ + Vandaag heb ik op de website van het Nederlandse dagblad Trouw de rubriek cultuur aangeklikt (ik doe dat hoogstzelden, zowel bij de Nederlandse als de  Vlaamse kranten, omdat ik volgens de heersende normen gelukkig een cultuurbarbaar ben). Ik vind de aankondiging van een tentoonstelling van een beeldende kunstenaar. Er staat één illustratie bij: een herkenbaar en mooi gevormd gebeeldhouwd meisjeshoofd. Van verbazing ga ik op zoek naar de website van de kunstenaar. Het gaat om Wolfgang Alexander Kossuth, beeldhouwer en schilder, geboren in Duitsland, na een muzikale opleiding  in Italië een korte carrière als violist en dirigent aan de Scala van Milaan. Is daarna overgestapt naar de beeldende kunsten: beeldhouwer en schilder (blijkbaar vooral portretschilder). Mijn eerste indruk wordt bevestigd. Hij is geen installatiekunstenaar (genre: gammele houten kist vol versleten schoenen en andere rommel); zijn gebeeldhouwde menselijke figuren lijken op mensen en niet op pseudo-exotische totempalen; zijn geschilderde portretten hoeft men niet met veel moeite onder de dikke verfklodders vandaan te halen. Ik loop de lijst van zijn grote tentoonstellingen af. Natuurlijk is er geen enkele bij in New York, de wereldhoofdstad van de gedegenereerde holbewoners. Altijd een goed teken.

Ze bestaan dus nog, de schilders en beeldhouwers die ook vakmannen zijn en hun kunstenaarschap niet hoeven te bewijzen door als wildmannen tekeer te gaan.  Eén vraag ligt voor de hand. Waarom blijven ze hun werkwijze trouw? Waarom leveren ze zich niet over aan het modernisme, waar het geld, de onderscheidingen en de subsidies liggen te wachten? Omdat ze talent hebben?

 

 

(564) RECHTSE VERDACHTEN, LINKSE DADERS?

Dinsdag 6 januari 2009, 15:21

 

     Zelfs de ongelovige Thomassen hebben wegens de drukte van de eindejaarsfeesten en de koopjesperiode vermoedelijk de nasleep van de aanslag in Passau, Duitsland, niet meer op de voet gevolgd.

     Even de feiten in herinnering brengen. Op 13 december werd de politiecommissaris van die Beierse gemeente aan zijn deur neergestoken. De dader kon vluchten. Het slachtoffer kan volgens de verwachtingen binnenkort zijn dienst hernemen.

     Nu een overzicht van de omstandigheden van de aanslag, de aanwijzingen over de dader(s), het onderzoek, de veronderstellingen, de twijfels, en uiteindelijk de hopeloze verwarring. Wegens die laatste kan ik niet garanderen een duidelijk en toch volledig verhaal te kunnen opstellen.

     De dader zou de messteken hebben toegebracht onder het uiten van verwijten en beledigingen aan het adres van de politieman in verband met zijn vijandigheid tegenover extreemrechtse groeperingen. Hij was in het recente verleden inderdaad herhaaldelijk tegen neonazi betogingen opgetreden. Daarom werd onmiddellijk verondersteld dat men te doen had met en wraakneming vanuit die kringen.

     Het onderzoek werd eerst gevoerd door de plaatselijke politie. Aanvankelijk zag het ernaar uit dat die  vlug resultaten zou behalen. Het slachtoffer had  een vrij gedetailleerde beschrijving van zijn aanvaller geleverd: een man van ongeveer 1.90 meter, met een krachtig postuur, een rond gezicht, een kaal hoofd, een geboortevlek of tatoeëring in zijn hals, zonder baard, en zich uitdrukkend in en Beiers dialect.

Daarna is alles in het honderd gelopen. Ondanks een geweldige onderzoekscampagne  werd geen enkele ernstige verdachte ontdekt. Alle opeenvolgende sporen moesten opgegeven worden. Er verscheen onder andere een groepje van vijf personen in het vizier, waaronder twee mannen met opvallende tatoeëringen, één van hen met een afbeelding van een groene slang achter een oor. Loos alarm: de politie kwam tot de conclusie dat ze niets met de zaak te maken hadden; ze kon zelfs niet te weten komen uit welk milieu ze waren. 

Omdat de plaatselijke politie (de Passauer Kriminalpolizei) vruchteloos rondjes bleef draaien, werd het onderzoek overgenomen door de Beierse deelstaat (het Bayerische Landeskriminalamt).

Veel resultaten heeft dat niet opgeleverd. De nieuwe ploeg speurders heeft wel het ijshockeymilieu onder de loep genomen. Was daar reden toe, of gaat het om een bezigheidstherapie?  Ze geeft de moed niet op. Ze heeft de plaats van de misdaad en de omgeving opnieuw grondig onderzocht. Daarbij werden talrijke sigarettenpeukjes verzameld. Die worden in een laboratorium aan een wetenschappelijk onderzoek onderworpen.

Dit is volgens de Duitse pers van heden de laatste stand van zaken.

     Misdaad moet bestraft worden, afgezien van de herkomst van de daders, extreemlinks of extreemrechts, neonazi of een andere variante van het socialisme. Ik heb echter de indruk, die elke dag grotere zekerheid krijgt, dat de humanisten die in de westerse landen de regels vastleggen, de linkse misdaad dikwijls vergoelijken, de rechtse bijna altijd bestraffen. Wat ertoe leidt dat een onopgeloste misdaad die politiek of ideologisch geïnspireerd is, door humanistische politieambtenaren of rechters als het maar enigszins kan een individu of een groep uit de rechtse hoek wordt toegeschoven. Voor de zaak van de waarheid moet daartegen weerwerk geleverd worden om het evenwicht te herstellen. Daarom de volgende cynische opmerkingen.

·             Het slachtoffer heeft een behoorlijk gedetailleerde persoonsbeschrijving gegeven. Toch blijven de lagere en de hogere politie zonder resultaten voortploeteren. Eigenaardig.

·             De Süddeutsche Zeitung vindt dan weer dat de persoonsbeschrijving  die de politiecommissaris heeft geleverd, niet de precisie heeft die men van een professioneel mag verwachten. Niet precies genoeg? Had hij de haren in de neusgaten van zijn aanvaller moeten tellen?

·             Hetzelfde blad maakt een aantal opmerkingen die, zeker ongewild, suggereren dat iets anders in het spel is dan een wraakoefening van rechts. De dader was misschien bekend met de woning van zijn slachtoffer. Want hij heeft een keukenmes gebruikt dat de vrouw van de commissaris enige dagen daarvoor na een burenfeestje had laten liggen. Waarom had hij niet zijn eigen mes meegebracht? Hoe wist hij dat het mes was blijven rondslingeren?  De auteur besluit: De speurders staan nog altijd voor een raadsel? Is dat een neutrale vaststelling of wil hij zijn lezers ontmoedigen, in de hoop dat ze zich neerleggen bij de officiële versie van ‘de aanslag van extreemrechts’ die vanaf het begin door de pers is verspreid?

Ikzelf blijf zitten met een onopgeloste vraag. Ik heb vermeld dat het slachtoffer niet geliefd was bij de rechtsextremisten omdat hij hun activiteiten in de weg stond. Op dat ogenblik heb ik mij een incident herinnerd dat zich enkele maanden geleden in Passau had voorgedaan. Na de begrafenis van een bekende rechtsextremist had het parket het graf doen openmaken omdat volgens een ooggetuige, een politieman, een van de omstanders op het laatste moment een verboden vlag op de kist had gelegd (een Reichskriegsflagge die in de jaren 1935 tot 1945 gebruikt werd, met een groot hakenkruis in het midden). Zou de politiecommissaris die nu werd aangevallen zich op die manier hebben willen verdienstelijk maken bij de democraten en humanisten? In dat geval zou zijn impopulariteit bij de ’neonazi’s’ door die vorm van grafschennis heel wat begrijpelijker worden. Zou hetzelfde zich kunnen voordoen bij het gaf van een oud-communist? Is er in Duitsland überhaupt één vlag of insigne van de communistische of trotskistische beweging bij wet verboden? Dit allemaal even terzijde om aan te geven dat de Duitse en Europese democraten niet het extremisme in het algemeen bestrijden, mar alleen dat van de andere kant.

     Terug naar de feiten: er is een reukje aan de versie van de gebeurtenissen die ons wordt opgediend,  en dat reukje wordt met de dag sterker.  

 

PS

Toen bovenstaande tekst klaar was om geplaatst te worden, heb ik nog even naar nieuws over Passau gezocht in Die Welt online. Onder de veelzeggende titel Schleppende Ermittlung - Fall Mannichl – Täter verzweifelt gesucht, staat er een goede samenvatting van het onderzoek.

Twee verrassende zinnetjes:

1. Statt eine heiße Spur zu verfolgen, ermittelt die Polizei im Fall des Mordanschlags auf Alois Mannichl in mehr Richtungen denn je.

Men is dus duidelijk afgestapt van het enkelspooronderzoek. Omdat het doodliep?

2.  Die Fahnder schließen einen Angriff aus der Gothic- und Punkszene nicht aus. Wel een heel late ontdekking.

Mannichl (zo heet de politiecommissaris) war nicht nur unter Rechts-, sondern auch unter Linksextremen nicht gut gelitten. Bei Ausschreitungen ließ er Radikale unabhängig von ihrer Orientierung festnehmen.

Waarom heeft de pers de afgelopen weken nooit de vijandigheid van links tegen hem vermeld? Om te verhinderen dat bij het publiek de vraag zou opkomen: Men vindt rechts geen afdoende bewijzen? Waarom niet links gaan zoeken?

Voor iedereen die probeert objectief te blijven is het een opluchting dat de commissaris niet slechts tegen het rechts extremisme optreedt. Hij kan  in ere hersteld worden. Hij is geen democraat of humanist in de abjecte betekenis die aan deze woorden kleeft sinds fanatieke ideologen ze exclusief voor zichzelf opeisen.

 

 

(563) OPMARS VAN RECHTS IN DUITSLAND?

Woensdag 31 december 2008, 21:00

 

     Het Belang van Limburg bracht in zijn on line versie van 27 december vreesaanjagend nieuws vanuit Duitsland: Opmars van extreemrechts overschaduwt Duitsland. Dat is een van die titels die een beperkt verschijnsel opblazen tot een algemeen fenomeen. De titel had moeten luiden:  Opmars van extreemrechts overschaduwt links Duitsland.  Hier enkele korreltjes zout over de herkomst, de achtergrond en de betrouwbaarheid van het bericht. 

Zie ook PS (1).

     Het is gebaseerd op cijfers over de misdadigheid van extreemrechts die gepubliceerd werden door de Frankfurter Rundschau, een blad met linkse sympathieën. Een blad mag links zijn (als dat verboden was, zouden er in Europa vrijwel geen dagbladen overblijven), maar in dit geval is het ook onbeschaamd partijdig, want  de FR publiceert  over de gegevens alleen commentaar van twee linkse politici. Petra Pau, vice-voorzitter van het parlement, van de LINKSPARTEI (de opvolgster van de communistische partij van de vroegere DDR), die elke maand de statistieken opvraagt bij het ministerie van binnenlandse zaken (bevatten die statistieken ook de strafbare daden begaan door extreemlinks?). En Sebastian Edathy, voorzitter van de commissie binnenland van het parlement, SPD (als sommige leden van die partij de moed hadden zich bloot te geven, zouden ze bij de Linkspartei zijn). Willen de politici van de andere partijen geen commentaar geven omdat ze niet zeker zijn van de geloofwaardigheid van de aangehaalde aantallen? Of is de FR niet geïnteresseerd in hun mening? In dat geval moet het blad zijn lezers daarvan op de hoogte brengen en zijn redenen opgeven.

     Mevrouw Pau eist de oprichting van één onafhankelijk bureau om de rechtse scène in het oog te houden, want volgens haar worden nu door allerlei diensten de meest verschillende cijfers geleverd. Wat dat laatste betreft heeft ze waarschijnlijk gelijk. Maar waarom zijn die gegevens zo uiteenlopend? Omdat die diensten een verwoede concurrentiestrijd leveren voor wie de meest astronomische cijfers zal leveren? En wat wil mevrouw Pau bekomen met haar gecentraliseerde observatiepost tegen extreemrechts? Wil ze de strikte waarheid kennen, ofwel beschikken over een door links beheerst orgaan dat in de toekomst zelfs de meest overdreven statistieken over de wandaden van rechts naar believen nog kan opblazen (hiervan hebben we minstens één voorbeeld in België)?

     We geven enkele cijfers van HBVL voor het weinige dat ze waard zijn. In de eerste tien maanden van 2008 waren er 11.928 extreemrechtse misdrijven. In dezelfde periode van 2007 bedroeg dat cijfer 9.206. Een stijging van 30%.  En wat dan nog? Wat noemt men in dit verband ‘misdrijven’? Vermits het extreemrechtse daders betreft (zou betreffen), mag men veronderstellen dat  Duitsland zoals  België dat etiket nogal vrijgevig uitdeelt. Bij ons zou een flamingant die op het marktplein tegen een boom plast een middeleeuwse straf oplopen. Een antifascistische activist die wat burgers afranselt omdat ze er te deftig gekleed bijlopen, krijgt verzachtende omstandigheden wegens zijn inzet voor het humanisme.

     Als we over de haag kijken, bij extreemlinks, stellen we vast dat de militanten daar zich niet uitsluitend onledig houden met gezelschapspelletjes.  Tussen begin 2005 en eind Juni 2008 hebben ze 4.243 geweldsmisdrijven met links politieke motieven gepleegd, en 7.478 misdrijven met materiële schade. Als we rekening houden met de geest van vergevensgezindheid tegenover jeugdige baldadigheden van links, waarvan ook de Duitse democraten zijn doordrongen, zijn dit getallen die elke statistiek uit haar voegen zou doen barsten. (Die Welt, dec. 2008).

Er is ook een tabelletje opgesteld over de progressieve stad Hamburg. In 2007 is daar de politieke misdadigheid met 22 % toegenomen; extremistische gewelddaden zijn verdubbeld. De score is als volgt verdeeld: rechts -20,9 %; links: +77,7 %. (Die Welt, dec. 2008).

(Zie ook PS 2).

     Conclusie. De kranten kletsen maar wat. Ze steunen hun geklets op aangewaaide of willekeurig samengeraapte gegevens, en op ondoordachte argumenten.  Bijna geen enkele krant staat daarboven, want ze zijn allemaal in mindere of meerdere mate aangetast door de geestelijke tegenhanger van het HIV: de linksigheid, de dodelijkste kwaal die het geestesleven in de westerse wereld ooit heeft aangetast.

Het feit dat onze media meer dan ooit gebruikmaken van cijfergegevens, bewijs dat ze zich toeleggen op en zich vervolmaken in gevorderde leugenachtigheid. Men kan met niets beter liegen dan met cijfers.

    

PS (1) Het Belang v. L. weet nog iets: een Duits instituut heeft aangetoond dat twintig procent van de Duitsers iets heeft tegen buitenlanders. Heeft het blad ooit verteld welk percentage Walen, verwaalsten en waalsgezinden iets heeft tegen Vlamingen?

PS (2) De Duitse bondsregering heeft een verklaring voor de toename van de linkse politieke delicten: sinds jaren neemt de aanwezigheid van rechtse elementen bij verkiezingen, meetings en demonstraties toe!  Nu moet rechts alleen nog dezelfde redenering houden (links komt almaar vaker op straat, wij moeten dat dus almaar krachtdadiger verhinderen), en men kan in Duitsland elke dag wel ergens een stratenslag meemaken.

 

 

(562) SAMUEL P. HUNTINGTON EN DE STOUTERIKEN

Maandag 29 december 2008, 19:52

 

     Peter Brimelow, de directeur van de fenomenale Amerikaanse website vdare, zonder twijfel de meest hoogstaande en strijdvaardigste groep intellectuele houwdegens die de propagandisten van de onbeperkte immigratie in de weg loopt, vertelt vandaag over zijn kennismaking met Samuel Huntington, die zopas is overleden.

     In 1997-98 werd in het eens conservatieve magazine National Review een zuiveringsactie doorgevoerd tegen de voorstanders van een hervorming van de toen reeds ongebreidelde immigratiewetten in de VS. Brimelow, zelf een van de slachtoffers van de banvloek, ging Huntington opzoeken in Harvard, omdat hij veronderstelde dat de auteur van The Clash of Civilisations (1996) wel sympathiek zou staan tegenover zijn plannen voor een internetsite die zich zou inzetten voor een inperking van de immigratie. Hij heeft zich niet vergist. Huntington had zelfs een werkzaam  aandeel in het binnenhalen van een belangrijke sponsor.

     Brimelow voegt er een wat cynische opmerking aan toe: Huntington heeft nooit de verwensingen uitgelokt waarmee de argumenten van de  immigratiesceptici gewoonlijk worden onderdrukt, vermoedelijk wegens zijn eminente plaats in de academische wereld.

Het ideologische conformisme is aan de Europese universiteiten niet kleiner dan aan de Amerikaanse. Daarom moeten we niet zonder voorbehoud minachtend neerkijken op de professoren, assistenten en wetenschappelijke medewerkers van de Vlaamse academische instellingen, die zo te zien de officiële waarheden nabauwen, hoewel ze goed geplaatst zijn om beter te weten. De geestelijke verstarring en de haat tegen zelfstandige figuren is er zo diep doorgedrongen dat men er zijn carrière moet veil voor hebben om er tegen in opstand te komen. Onze academici zijn soms slimmer dan we denken. Sommigen beseffen heel goed dat de geleerden die in de internationale wetenschappelijke parades mogen optreden, dat vaak te danken hebben aan hun opportunistische volharding in de domheid. In de koelissen blijven de eerlijke onderzoekers evenwel hun overtuiging en de waarheid trouw. Aan de Katholieke Universiteit van Leuven zijn er zeker nog wetenschappers die katholiek gebleven zijn. Aan de Vrije Universiteit Brussel geloven niet alle hoogleraren en docenten dat het zwarte ras superieur is aan alle andere. Maar ze durven dat maar in besloten kring hardop zeggen. Brimelow over Huntington: Of course, he never drove home his conclusions either. But his help to us was heroic. Hij noemt hem  [A] quiet Friend of VDARE.COM. Wie zo zijn eigen ideeën heeft, kan altijd wel een stille vriend gebruiken. We moeten ze niet afwijzen.

 

 

(561) STICHTELIJK DAGBOEK woensdag 24 december 2008

21:22

 

     De meeste traditionele Amerikaanse conservatieven durven zich niet meer conservatieven noemen, omdat volgens hen president Bush en de neo-conservatieven in het algemeen die benaming te schande hebben gemaakt. De columnist Taki bijvoorbeeld heeft zijn medewerkers van het webmagazine Takimag gevraagd het woord niet meer te gebruiken, want “Bush has done for American conservatism what Hitler did for the German variety—ruined it, ruined the very name!”  

     Dat is een verschijnsel waarmee de Vlamingen al sinds lang in de knoop liggen. In de politiek noemt bijna elke partij die in Vlaanderen actief is zich Vlaams, sommige zelfs in hun officiële naam: CD&V, VLD, VlaamsProgressief, SP.A, N-VA, VB. De meeste zouden zich met meer reden Belgisch of belgicistisch kunnen noemen (wat hun leden ook doen wanneer ze in democratische kringen verkeren). De echte Vlaamse partijen en politici zouden zich beter voorstellen als Vlaams-nationalistisch, reactionair, rechts, extreemrechts. Dat heeft verschillende voordelen. Die termen jagen de bleekscheten van de media (*) op stang. De brave partijen durven ze niet stelen. De Vlaamse kiezers hebben al bewezen zich niet te laten afschrikken door de reputatie van onwelvoeglijkheid van sommige Vlaamse partijen. Die trek naar de randpartijen zal verder toenemen nu de traditionele, d.w.z. Belgisch gezinde Vlaamse partijen  door hun lafheid tegenover de Waken/verwaalsten in diskrediet zijn geraakt. Voor tegendraads doorgaan en tegelijkertijd de kiezers aanlokken: bestaat er een aantrekkelijker vooruitzicht voor onze Vlaamse politici?

0 + 0

     Een opiniepeiling onder de Vlaamse journalisten van september laatstleden bevestigt de ongunstige opinie over de Vlaamse nieuwsmedia van de vele Vlaamse burgers die geen kranten of nieuwsmagazines meer lezen: driekwart van de ondervraagden klasseert zichzelf bij de gematigden  tot de uitgesproken progressieven. Hun sympathie verdelen zij als volgt over de Vlaamse partijen: sp.a 34%, OPEN VLD en GROEN! elk 20%, het kartel CD&V/N-VA 18%, LDD 2% VB 1%. De poll bevestigt ook mijn opmerking over de Vlaamse journalisten hierboven (*).

Dat geen enkele extreemlinkse groepering aanhang schijnt te hebben in de media is waarschijnlijk te verklaren door het feit dat officieel extreemlinks in geen enkel parlement vertegenwoordigd is (de vraagstellers hebben misschien enkel de partijen met parlementaire vertegenwoordigers als keuzemogelijkheid opgegeven). Maar de berichtgeving en commentaren in kranten en weekbladen bijvoorbeeld bewijzen duidelijk dat er onder de sympathisanten van bepaalde partijen een aantal communisten, trotskisten en antiblanke racisten schuilen (bij de sp.a, GROEN, misschien ook OPEN VLD).

Op haar website vindt de  N-VA dat de elite die de opinie vormt, getuigt van een ‘ondraaglijk eenheidsdenken’, dat tegengas verdient. Helemaal akkoord. Maar er ontbreekt iets in die opmerking: het Vlaams Belang krijgt alleen maar tegengas, ook van de N-VA! Gaat die breeddenkende partij daaraan iets doen, ook in zijn eigen publicaties?

 

 

(560) STICHTELIJK DAGBOEK zaterdag 20 december 2008

21:34

 

     Enkele kleinzielige  opmerkingen over de recente omwenteling in België.

     De CD&V is geen voorstander van federale verkiezingen na het vertrek van Yves Leterme. Omdat ze zich verwacht aan een afstraffing? Wat denkt u wel? Democratische partijen hebben altijd en alleen maar edele motieven. Ze vindt vervroegde verkiezingen tot niets dienen, omdat ze toch onwettig zullen verklaard worden.  Immers: de kieskring BHV is nog niet gesplitst. De grootste Vlaamse partij had van die splitsing nochtans een van de hoofdpunten van haar regeerprogramma gemaakt. Nu die niet is verwezenlijkt, doet ze het voorkomen alsof het Noodlot haar heeft gedwarsboomd, om op die manier een confrontatie met de kiezers te ontlopen. Dubbel voordeel: de Walen/verwaalsten hebben hun zin wat BHB betreft, het zieltje van de CD&V blijft onbevlekt. 

     De NV-A speelt de vergeetachtige. Haar voorzitter heeft verklaard dat ‘het een gitzwarte dag was voor de meerderheidspartijen, die een verpletterende verantwoordelijkheid dragen’. Ze heeft via het kartel lang aangepapt met die meerderheidspartijen, en pas op het laatste moment berouw gekregen over haar overspel. De huidige rotzooi is het resultaat van maanden knoeiwerk (of oplichterij, wie kan het met zekerheid zeggen). Voelen de gematigde Vlaams-nationalisten zich niet een klein beetje medeschuldig?

     Wanneer hebben de Vlaamse regeringspartijen de plannen voor een grote staatshervorming opgegeven? De media hebben aangekondigd dat de vergadering in het raam van de Communautaire Dialoog die voor vandaag was belegd, werd afgelast. Volgens Olivier Maingain, de toonaangevende woordvoerder van de Walen/verwaalsten, was er helemaal geen vergadering gepland, omdat er  geen sprake kan zijn van een voortzetting van de onderhandelingen zolang niet aan een aantal eisen van de Walen tegemoet gekomen is. De politici zeggen van mekaar dat alle politici leugenaars zijn. In dit geval geloof ik Maingain.

     Een onbenullig maar veelzeggend detail uit de buitenlandse pers. De Financial Times stelt de leefbaarheid van België in vraag. Het land kent een ‘Profound division between French-speaking and Flemish-speaking political parties and linguistic communities…’  Er is geen enkele reden om de opsomming van de twee volken te beginnen met de ‘Franstaligen’. Alfabetisch komen in het Engels de Vlamingen eerst. De Vlamingen vormen bovendien het talrijkste en productiefste deel van de Belgische bevolking. De enige reden kan zijn een snobistische, etnische of raciale voorkeur van de FT voor het Walendom c.s.

 

 

(559) HEEFT BELGIË ZIJN VIJANDEN LIEF?

Maandag 15 december 2006, 21:22

 

     Op politiek en ideologisch gebied is de Belgische justitie alleen waakzaam in het opsporen en streng in het bestraffen van illegale handelingen of opvattingen, wanneer de verdachten of daders, al was het maar in gedachten, de regels van de heersende ideologieën overtreden, zoals die zijn vastgelegd door de erkende morele instanties: de Belgische staat (de deelstaten pro forma); de kerken; de loges; de weldenkende partijen; de syndicaten; de verenigingen van heksenjagers (georganiseerd door de staat, door hem gesubsidieerd, of ontstaan uit privé-initiatieven).

Haar uitingen van clementie of vergeetachtigheid zijn voorbehouden voor de vrienden of de vrienden van de vrienden. Tijdens het voorbije weekend is mogelijk één van die gunsten te deel gevallen aan Hassan Jassir, die in voorhechtenis zit onder de verdenking van medeplichtigheid in de moord op een politieagente verleden jaar. Hij stond op het punt vrijgelaten te worden wegens een procedurefout (de Kamer van Inbeschuldigingstelling was niet binnen de vereiste termijn  op de hoogte gebracht van zijn beroep tegen de verlenging van zijn aanhouding; hij kon dus in theorie niet verder vastgehouden worden). Hij werd evenwel op staande voet opnieuw aangehouden wegens een reeks van  andere beroepsactiviteiten in het criminele genre. Oef! Maar voor hoelang?

     Inderdaad:voor hoelang? De betrokkene behoort immers tot de beschermde soort van de al dan niet misdadige Noord-Afrikaanse immigranten. Humanistische groeperingen of individuen waren dus naar alle waarschijnlijkheid sinds lang op zoek naar een middel om hun medemens ter hulp te komen.  Toeval of niet, er zijn aanwijzingen over de tussenkomst van een helpende hand. Minister Vandeurzen: de procedurefout is misschien met opzet gemaakt. Dit heeft iets van een witwasprocedure van de minister. Maar zijn uitleg klinkt toch niet onwaarschijnlijk. Er zijn redenen genoeg waarom bijvoorbeeld een personeelslid van de gevangenis zou meewerken aan een slordigheid: tegen betaling, dat is de meest voor de hand liggende verklaring; om in het misdadigersmilieu binnen te raken; de VRT suggereerde: misschien zijn er bedreigingen geuit; uit Noord-Afrikaanse solidariteit; uit racisme of etnische haat tegen blanken, Europeanen, Vlamingen. Het onderzoek naar de oorzaak van de fout zal dat uitwijzen. Het is bijna zeker dat het resultaat deze keer bekendgemaakt wordt. Want niet alleen het Vlaams Belang ligt op vinkenslag. Het kan in dit geval op versterking rekenen door twee andere strijdlustige partijen: Lijst Dedecker en N-VA (op de Groenen hoeft men niet te rekenen, die zullen eerder lamenteren over de schending van de rechten van de beschuldigde). 

     Over dit alles zal in het lang en breed geschreven en gesproken worden. Ik vraag mij evenwel af of de commentatoren in de media en de volksvertegenwoordigers van alle parlementen genoeg durf en non conformisme zullen opbrengen om een paar opmerkingen van meer algemene aard te plaatsen die zich in verband met dit incident opdringen.

1. Zou de Europese landen niet veel leed bespaard blijven als het systeem van de open grenzen en de gastvrijheid niet tot in het waanzinnige was doorgedreven?

2.  Ik heb de volgende commentaar gehoord: men kon HJ niet echt vrijlaten, want hij zou onmiddellijk naar het buitenland zijn gevlucht, en in dat geval kon België niet op een uitwijzing rekenen.

Antwoord van de burger op 2: zie opmerking 1. Wie hier niet is, kan hier zijn misdadige lusten niet botvieren.

Vragen van de burger in verband met 2:

* Bestaat er in ons land geen orgaan van ordehandhavers dat hem had kunnen beletten België te verlaten (zonder zich zorgen te maken over de te gebruiken middelen)? 

*  Sommige landen hebben speciale veiligheidseenheden die personen die op hun grondgebied zware misdaden hebben begaan,  ongevraagd gaan ophalen (of nog erger). Bestaat iets dergelijks in België?

     De discussie zal misschien ten gronde gevoerd worden. Of drastische oplossingen zullen doorgevoerd worden is twijfelachtig.

 

 

(558) STICHTELIJK DAGBOEK donderdag 11 december 2009

21:02

 

     De charismatische familie Kennedy, zoals de modieuze media in Europa en de VS ze noemt, of de beruchte politieke en morele viespeuken van die naam, volgens hun klaarziende reactionaire collega’s, vind klaarblijkelijk dat ze ondervertegenwoordigd zijn in de Amerikaanse politiek. Alleen senator Edward ‘Chappaquiddick’ Kennedy speelt er nog een belangrijke, en trouw aan de familiale traditie, nefaste rol. Bovendien zal zijn gezondheidstoestand hem meer en meer op de achtergrond dringen (deze vaststelling betreft enkel zijn politieke activiteiten; in hoeverre hij zich heeft of zal moeten matigen in het hoereren, kan ik niet zeggen). Zijn nicht Caroline Kennedy, de dochter van John F. Kennedy, lonkt begerig naar de senaatszetel die vrijkomt als Hillary Clinton minister van buitenlandse zaken wordt. Dit is natuurlijk een kleinigheid in vergelijking met de rampen die Obama over de VS zal doen neerkomen. Maar toch.

     Wat de veranderingen die Obama aankondigt zullen inhouden, moeten we afwachten. In zijn politiek verrotte stad Chicago heeft men al minstens één voorteken waargenomen dat de plaatselijke democratische partij haar gangsterpraktijken onverminderd wil verder zetten. De gouverneur van de staat Illinois, Rod Blagojevich, werd op een vroege ochtend uit zijn bed gelicht en afgevoerd omdat hij ervan verdacht wordt de senaatszetel van Obama te willen verkopen aan de meestbiedende (vrijgekomen senaatszetels mogen door de gouverneur worden opgevuld). Ik heb nergens gelezen dat hij al een ‘geschikte’ kandidaat op het oog had. (Ondanks zijn esbattementen behoudt hij het recht de nieuwe senator aan te duiden).  Als hij niet wil gevierendeeld worden, haalt hij het beter niet in zijn hoofd een blanke voor te dragen. 

0 + 0

     Al Gore, de in milieuzaken gerecycleerde vroegere presidentskandidaat, wordt gezien als een kanshebber voor een vooraanstaande plaats in de bestuursploeg van Obama. Juist op dit ogenblik krijgt hij op het gebied van één van zijn meest geliefde rampscenario’s, de opwarming van de aarde door menselijke schuld, tegenwind van meer dan 650 wetenschappers uit alle hoeken van de wereld, die tegen de officiële theorieën ingaan. Opwarming? Voor de helft is ze te wijten aan de zon. Het niveau van de oceanen en de zeeën stijgt? Is dat wel zo zeker? Vrees voor de opwarming? Hoort thuis in de vuilnisbak van de geschiedenis. Het rapport van die wetenschapsmensen werd aangekondigd terwijl in Polen onder auspiciën van de UNO  een conferentie plaats vond over precies die global warming, waar alle gekende clichés worden verdedigd. Zal Gore zijn stellingen moeten bijstellen? Dat zou dan een verandering zijn die niet werd voorzien door de bewonderaars van Obama.

 

 (557) EEN LEGER VOOR DE VREDE

Zondag 7 december 2008, 8:20:46

 

     Marino Keulen verdient wel enige lof, omdat hij in zijn positie van minister van Binnenlandse Zaken in de Vlaamse regering de Vlaamse zaak niet beduvelt zoals men van een lid van de Belgische partij VLD zou mogen verwachten. Hij is in ieder geval niet van plan rekening te houden met de aanmaning van een aantal ambtenaren van het Europese kolonialisme om de Waalse waarnemende burgemeesters van drie Vlaams-Brabantse gemeenten, die de kieswet hadden overtreden, te benoemen.

     Hij had natuurlijk consequent kunnen zijn en een tuchtprocedure tegen hen in gang hebben gezet. Hij verkiest de nieuwe reactie van de overtreders af te wachten, omdat die enkel voor de rechtbank, in dit geval de Raad van State, kunnen proberen hun gelijk te halen. Volgens de betrokkenen zelf kunnen zij van die kant geen heil verwachten (daarom zijn ze trouwens naar Europa gestapt).

     Over de kern van de zaak heeft hij ongelijk: het betreft geen juridische, maar een politieke kwestie. En dat is nog eufemistisch uitgedrukt: we staan voor een etnisch, gedeeltelijk zelfs raciaal conflict. De onophoudelijke pogingen van het Walendom c.s. om het Vlaamse grondgebied aan te hechten en zijn bevolking te onderwerpen en te verbasteren, is een onderdeel van de internationale campagne om de Europeanen terug te dringen ten voordele van de Europeeërs (in Europa) en van de niet-blanken (in de rest van de wereld). Het einddoel van de Europese Unie is de geestelijke eliminatie van de Europese volken en staten. In België bestaan haar stoottroepen  uit Walen, Bélgische Vlamingen en immigranten. In de Verenigde Staten van Amerika is met de verkiezing tot president van Barack Obama de grote en waarschijnlijk onstuitbare opmars begonnen van de Amerikaanse kleurlingen en hun blanke dienstwillige dienaren. (Obama werd verkozen door een losse coalitie van zwarten, halfbloeden, Joden, latino’s, moslims en nominale blanken. Hoe lang nog voordat die coalitie samengebundeld is tot een hecht en bewust antiblank front?

     Maar reikt het inzicht van Marino Keulen, de Vlaamse regering en de Vlaamse politici in het algemeen diep genoeg om dat in te zien? Hebben  ze voldoende lef om er de juiste conclusies uit te trekken betreffende de strijdmiddelen die Vlaanderen moet inzetten om zijn onafhankelijkheid tegenover België en de EU te bewaren voor zover het die nog heeft, of  te heroveren voor zover ze is aangetast of onder vuur ligt? Een krachtdadig optreden tegen opstandige Waalse of verwaalste burgemeesters in Vlaams-Brabant zou op de Vlamingen een geruststellender effect hebben gehad dan de intellectuele spitsvondigheden over het verschil tussen juridische en politieke aangelegenheden.