bezoekers sinds 01/07/2000

Parket: Hebben de burgers nog vertrouwen in de diensten van de Procureur des Konings. Gegronde klachten worden geseponeerd, terwijl er wel tijd is om burgers te vervolgen omdat ze een hoofddoek dragen of omdat ze fout parkeren. De belangen van de Staat hebben nog steeds voorrang op de belangen van de burgers. Nochthans vergaderen de diensten van het Parket op regelmatige basis met mensen van andere diensten, waaronder bijvoorbeeld de gesubsidieerde diensten van slachtofferhulp. Een schaamlapje dus! Blijkbaar is er na 20 jaar nog steeds geen mentaliteitswijziging bij de Parketten en het justitiepersoneel. Aan de balie mag men wachten terwijl het personeel een praatje maakt of onderleggers uitdeelt. Een modern gerechtsgebouw is dus geen garantie voor een klantvriendelijke justitie.

Hoog tijd dat er gesleuteld wordt aan een justitiehervorming.

Want ook de rechterlijke macht is onbetrouwbaar geworden m.b.t. het vellen van vonnissen. Verdachten worden gediscrimineerd omdat de strafmaat niet meer in verhouding staat tot de feiten. Kleine feiten worden zwaar bestraft en grote criminele feiten worden licht bestraft. Het evenwicht is totaal zoek. Ook de betrouwbaarheid van vonnissen is zoek. Schuldigen worden vrijgesproken en onschuldigen worden veroordeeld. 

Daling van de criminaliteitscijfers: Welke burger laat nog een pv opstellen als hij of zij weet dat er niet eens gevolg wordt aan gegeven. Het Parket spant zich nog enkel in als de burger zelf de zaak oplost. Zoniet blijft het pv bij de politie liggen of wordt het door de substituten geseponeerd. Werken kost geld! De parketten kunnen dan ook beter hun tijd besteden aan de verkeersinbreuken. Dat brengt op. Al het andere kost geld.

Vroeger werd de zogenaamde kleine criminaliteit niet meer aangegeven. Nu blijkt  ook dat niet alle overvallen worden doorgegeven. Het slachtoffer steekt er zijn tijd in, maar de bevoegde diensten doen niets. Pas later als het uit de hand loopt, sturen ze nog gauw hun pv door naar het parket.

Dossiers kindermisbruik: Raar dat justitie NU interesse heeft voor klachten met betrekking tot kindermisbruik  uit het verleden (pedofilie). Slachtoffers moeten zich niet wenden tot de Kerk of andere verenigingen zonder winstoogmerk. Wanneer zij menen een gegronde klacht te hebben, dan moeten ze zich wenden tot politie of justitie. Maar hoe dikwijls werden zij in het verleden afgewezen of werden hun klachten geseponeerd. Zelfs in de Raadkamer, indien een klacht met burgerlijke partijstelling tot daar geraakte, werden de klagers behandeld als criminelen. Bij justitie kan men alleszins eens nagaan hoeveel dossiers bij hen bekend waren (werd een pv opgesteld of niet?) en of zij de nodige stappen hebben ondernomen. Voor een derde partij die kennis krijgt van een klacht (incest, ontvoering, pedofilie) bestaat altijd het gevaar, indien zij deze doorsturen naar justitie, dat zij achteraf vervolgd kunnen worden wegens laster. Het is dus aan de burgerlijk partij om zich te wenden tot het gerecht. Behalve als een derde getuige is van een misdrijf. Zoniet, dan kunnen alle verenigingen die zich openstellen voor slachtoffers van misdrijven hun deuren sluiten. Anderzijds is het geen taak voor één of andere commissie om te onderzoeken of bepaalde personen zich schuldig hebben gemaakt aan een misdrijf. Dit is de taak van het gerecht. Pas na een veroordeling kunnen de bevoegde instanties maatregelen treffen ten overstaan van de veroordeelde. Zo hoort dat in een rechtsstaat.

Nu wil men de Kerk verplichten de schade te vergoeden van de slachtoffers. Dit opent perspectieven naar de vakbonden toe. Dan kunnen deze in de toekomst verplicht worden om de schade de betalen die werd veroorzaakt door hun leden. En moeten we dan ook niet de schoolbesturen aansprakelijk stellen om de schade te vergoeden aan de slachtoffers van pedofiele leerkrachten?

Verzuurde buren of verzuurde maatschappij: Of vergeten we misschien dat er zo'n overdaad is aan wetten, decreten en reglementen, dat niemand nog weet wat mag of niet mag, kan of niet kan. Als klagers van de rechter gelijk krijgen dan moet de omgeving hen niet onmiddellijk als paria's behandelen. Want de oorzaak moet je zoeken bij de politici die al deze regeltjes stemmen. Het is logisch dat mensen reageren. Neem nu die Antwerpse politieagent die een pv schrijft omdat iemand een blad "te koop" in de auto heeft hangen (Politieagenten in Antwerpen vervelen zich). Boete € 50. Dat is toch schandalig. Maar wie ligt aan de basis van dit handelen? De politici! Willen we verandering, dan wordt het tijd dat het merendeel van de regelgeving wordt aangepast. Want op deze manier is iedereen crimineel. Of niet ...?

Hof van assisen: Tijd om dit af te schaffen. Het proces over de parachutemoord heeft bewezen dat justitie de burger vogelvrij verklaard heeft. Verdachten veroordelen op grond van vermoedens is ontoelaatbaar. Er moeten bewijzen zijn. Zoniet kan men vanaf nu iedereen veroordelen die men niet kan uitstaan (psychiatrisch verslag betaald door het openbaar ministerie).

Een assisenproces is een theaterstuk waar de partijen proberen de jury emotioneel plat te krijgen. Meestal lukt dat. Dit is reeds bewezen in het verleden waar verdachten werden vrijgesproken niettegenstaande de bewijzen overweldigend en ontegensprekelijk waren (getuigen, wapens, bekentenissen). De keuze van een jury is hier van levensbelang. Het maakt het verschil tussen vrijspraak of veroordeling. Zij moeten weten dat men niemand kan veroordelen op grond van zijn persoonlijkheid. Dat gebeurt overigens al meer dan mag in de rechtbanken.

Anderzijds is een assisenproces discriminerend aangezien de verdachte niet in beroep kan gaan tegen de uitspraak, wat elke andere veroordeelde wel kan.

De Centrale Toezichtsraad voor het gevangeniswezen werkt niet zoals het hoort. Brieven zijn maanden onderweg, leden weten niet of ze nog commissielid zijn of niet, vrijwilligers haken bij de vleet af, het kastesysteem magistratuur- advocatuur en de anderen leeft nog steeds.

Sommige Commissies van Toezicht functioneren niet of gebrekkig. Verslagen worden niet gemaakt of opgesteld door de directie. Vergaderingen gaan maar tweemaandelijks door met minder dan zes mensen zoals bij de Commissie van Antwerpen. Daar staan Commissieleden op de lijst die woonachtig zijn in Oostende en Brugge. Zij wonen waarschijnlijk geen enkele vergadering bij (papieren leden). Binnen de gevangenis zijn deze Commissies na 7 jaar weinig of niet gekend. De logboeken zijn gebrekkig opgesteld. En het belangrijkste: de klachtencommisies die de belangen van de gedetineerden moeten beschermen bestaan na 7 jaar nog steeds niet. De magistraat binnen de Commissie van Antwerpen vindt dat te moeilijk en niet werkbaar.

De minister van Justitie heeft blijkbaar weinig oor naar wat leeft binnen het gevangeniswezen. Het zijn dan ook de cipiers, de werknemers, die de wantoestanden binnen het gevangeniswezen in de aandacht brengen en niet de Centrale Toezichtsraad wiens taak dit is.

Heikel punt: De onafhankelijkheid van de commissieleden! Wordt de gevangenisdirectie gesanctioneerd wanneer een commissielid de toegang tot de gevangenis wordt ontzegd?

Vakbonden gedragen zich als criminele organisaties wanneer hun leden zich boven de wet stellen en zich functies toe-eigenen die alleen de openbare macht toebehoren:

• -Hinderen van het verkeer.

• -Het verkeer regelen;

• -Personen staande houden en hen verhinderen hun weg verder te zetten.

• -Gebouwen blokkeren.

• -Werknemers met geweld verbieden de werkplaatsen te betreden.

Dit alles heeft niets te maken met stakingsrecht. Hier blijft politie en justitie (parketten) in gebreke. Zij kunnen als medeplichtig beschouwd worden aangezien zij meestal ook lid zijn van een vakbond. Belangenvermenging. Zij staan toe dat bepaalde groepen uit onze maatschappij opzettelijk de wetten overtreden en zich schuldig maken aan criminele activiteiten. Het wordt tijd dat ze hun verantwoordelijkheid nemen. Een burgemeester die dit toelaat is het niet waard om burgemeester te zijn. We zijn hier niet in het Midden Oosten.