Gedichten over liefdesverdriet

Liefdesverdriet, gedichten over verdriet in de liefde

 

 

 

 


Afsluiten

Hoe sluit ik af als
een hoofdstuk
nog niet teneinde was?
Het leven raast maar door
en sinds je ging voel
ik weer wat eenzaamheid is.

Zou ik alsnog op ‘replay’
drukken al heeft dit weinig
zin, wat weg is ben
je zo kwijt als kwijt
maar zijn kan.

De scherven van mijn hart
zoek ik bij elkaar en wat rest
neem ik onder de arm en
stap opnieuw het leven in,
ergens ligt er vast nog wel
wat geluk.


© Hendrik Hoogland.


Denken

Een mens kan wat denken
het is me toch wat
zo wist ik te bedenken in tijden
van stilte tussen jou en mij
dat je misschien van straat bent
zoals men dat zo zegt

waarbij ik bedenk dat
ik er niet uit ben of ik
om dit feit nu blij
of triest ben, of allebei.

© Hendrik Hoogland.

 
 
 
 

Kwijt

Het is, ik vind
de woorden niet
niet in een la of
onder de mat

alles ruimde
je netjes op
zelfs het geluid
van je voetstappen
op de trap

het is, ik vind
je woorden niet
welke me zeggen
hoe lief
je me had.

© Hendrik Hoogland.

Als een vallende ster

Nooit verwacht
dat kleuren van liefde
dat sterren doofden
aan de hemel

de zoete geur
van liefde
lichtte het anker

verloren droom
gebroken hart
het was zo mooi

zwevende
op wolken van liefde
hoog en ver in de warmte
van een stem

aan de einder
nog slechts tuimelend
als een vallende ster.

© Hendrik Hoogland

 
 

 
 
 

Verbroken verbinding

Looking back at the
day we first met

je bericht op
het wereldwijde internet

a day I will never
forget

want m’n hart werd
in vuur en vlam gezet

we reached the stars with
lightning speed

tot verbroken verbinding,
mijn stil verdriet.

© Hendrik Hoogland

 
 
 
 
 
 

Wakker liggen naast jou,
het maakt dingen los in mij
die ik liever voor me houdt.
Want graag zien,
ik verlies enkel mezelf
en een hoop illusies.
En illusies
is schijnbaar iets waar ik op leef.

De ochtend, de waarheid,
blijkt alleen maar
kilte te bevatten.
Kilte,
ik ben er bang van,
het maakt me koud
en waarschijnlijk
weer een illusie armer,
en arm,
dat was ik al.

Linda

 
 
 

Liefdesverdriet => gedicht / video 'Letting Go'.

 
 
 

M'n hart in december
 

Een ijzige koude bewoont mijn ziel
koning winter regeert stad en land
etst woorden van gelatenheid op
‘t bevroren venster van mijn hart

in gladgestreken lakens rimpelen
’s nachts de herinneringen, neemt
de gedachte aan jou de overhand,
als had ik je weer gevonden van

toen vroeger ooit nog nu noemde
hoe lichamen samensmolten en
er van woordloze dagen nog geen
sprake was; daagt nu zoveel later,
in de vriesnachten van december

het besef dat alleen jij bij ‘t raam
van mijn hart met warme wolkjes
van adem het ijs kan doen smelten.

© Hendrik Hoogland.

 
 
 
 

Ontmoeting

 

De symfonie, het golvenspel

hoor je het?

vroeg je aan mij

terwijl je blik

ruimte en stilte dronk

 

voel je het?

de trilling, twee mensen

stille taal

 

voor altijd?

ja zei ik, voor altijd

en jij?

 

ik hoorde nog net

wij, en de zee verbindt..

en wind, en wind gijzelde

je stem ten afscheid

 

jaarwolken dreven,

ik keerde weer en weer

wachtte en wachtte

je fluwelen stem,

ze daagde nooit meer.

 

Hendrik     Hoogland
05/05/2007

 

 
 
 

Klik => gedicht liefdesverdriet 'Gisteren'.

 
 

Het is weer ochtend geworden.
Boven alle verwachting
snijdt een zachte winterzon
door de vrieskou heen.
Het is een stille ochtend geworden,
je bent niet hier.
Mijn wezen,
mijn zijn,
mijn laatste woorden
bekoorden je niet.
Wat was het waard?
Wat ben ik waard...

Linda

Waarom vlucht ik niet
als de opkomende vloed
m'n heupen overspoelt.
Waarom schreeuw ik niet
als m'n schouders
onder het schuim verdwijnen?
Wijd open
zijn m'n ogen,
ongelovig,
nog steeds niet zonder hoop
wanneer de laatste vloedgolf
zich vermengt met m'n tranen.

Linda

 
 
 
 

 

Luchtkastelen

Luisterend naar ‘t ruisen
van de golven

voel ik stille gelatenheid
in mijn hart

fluisterende liefdeswoorden
opgehangen in broze luchtkastelen
waarin m’n ziel was gevangen

dolend bleef ik achter,
in een wereld van gebroken zinnen

ik roep er nog steeds je naam
maar je hoort me niet
ik wil je bij me voelen,
maar je bent er niet

ik gaf je mijn hart, mijn adem mijn ziel
alles wat in liefde was ontstaan,
liet je in een zilte druppel vergaan

golven van eb en vloed
nemen je kastelen met zich mee

het enige wat nog rest
is het zand dat
onder mijn voeten brandt.

Hendrik Hoogland

 
 
 
 

Letters in het zand

Aan de lokkende poort van het
Noordzeestrand, aan de grillige
vloedlijn van het bekoorlijke
avondrood en het lege niets,
loopt hij in eenzaamheid te dolen.

Zijn blik zoekende hun reeds
verspoelde voetafdrukken uit
‘t verleden, toen ze saam tijdloos
tot in de zoete omhelzing
der verbeelding dwaalden.

Daar waar eens de zeewinden
stille gedachten tot een samenspel
verweefden, vormt hij voor haar z’n
liefdeletters in ’t zand, dra zullen
de golven ze overspoelen, laten
meedeinen als zilveren sterren op
de baren van een onbereikbare liefde.

In de hoop dat als zij ooit de stilte
der zeewinden betracht, de golven
dan hun letters fluisteren tot ver
in haar hart, zodat ze weet dat hij,
nog altijd liefdevol aan haar dacht.

Als een schim verdwijnt hij aan
de einder, z’n schouders torsen
de zeewinden als zilt verdriet
opgeslokt als hij wordt op
weg naar nergens, in de trein
van het lege niets.
Geen sterfelijke ziel die het ziet.

 
 
 

En je wou

En je wou, wilde en je zou
uitdagend verleidend strijdend
van pruillip tot zomerzon
elk land was met jou te bevaren
ik was je held die je vindingrijke
lusten en al je liefde mocht ervaren

en je wou wilde en je zou
horen wat je zo graag horen wou
en toen je het had op een onbewaakt
moment, me bedwelmd door de geur
van je lichaam, verdween

je als een schaduw in de nacht
je nam mee de enige woorden die ik
nooit had mogen laten vallen,
verdomd wat hou ik van jou.

Hendrik Hoogland

 
 
 
   

Herfstblad (Gebroken hart)

Krullend in onbegrip
uit het twijgenhart gerukt
gedoemd te dwarrelen
als speelbal in het ijle

brekende nerven
getrapt door windse emoties
stremmend tegen obstakels
verpulverd door de kracht
tot het niets

het eens levenskrachtig
groene blad
in duizend stukken verspat.

 
 
 
 

.

.

.

.

©  Hendrik Hoogland  gedichten liefdesverdriet.

 

Home Over de liefde Romantische Uit het leven Liefdesgedicht Valentijn gedichten Liefdesverdriet Spreuken Over de dood Fotocollage Info Feedback

Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op 04 augustus 2014