Gedichten uit het leven

                   Gedichten uit het leven over liefde hoop en verlangen, gedichten over

eenzaamheid met een vleugje melancholie of verdriet.

 

 

 

 

 

 

.
















Moeder

Met je ziel boende
je ons geweten tot wat
we behoorden te zijn

en later, toen we alles
beter wisten, gingen
we onze eigen weg

- stiekem kregen we
nog een zegen mee -

nooit geweten dat
zij heeft geweten
dat het nodig was.

Hendrik Hoogland.

 

 

 

Verder gaan - gedichten uit het leven

 

 

 

 

Vergankelijk

Verweesd op een schamele stoel
is haar wereld zoals het behang
oud vergeeld vaag en traag
ze hield van bloemetjesmotief

uren kon ze voor zich uitstaren naar
onzichtbaar leven op eentonige muren
zag wat niet meer te zien was, voelde
wat er niet te voelen was

half tot stof vergane fragmenten
van hoe ze ooit sierde als een jonge bloem
voor iedereen leek het of ze op aarde haar tijd
uitgeteld had tot zuchtjes herinneringen

ze hield van bloemetjesmotief
een mooie wereld en weidse vergezichten
met een vage glimlach op haar gelaat
nam ze vrede met alles wat was
stond op en verdween in het behang.


Hendrik Hoogland

 

 

 

 

Storm in een glas water

Droog keek je door me heen, je
zult je dag maar, als was ik een wolk
druppel van niets en zoals gewoonlijk -
door de jaren heen, zeilden woordloze
blikken het water tot kringen
deinend, over en weer

onveranderlijk en steevast door de
jaren heen, wat later dan, trachtend
de golven tot spiegelgladheid te strijken

streek met de handen door je haren
en als vanouds ging de storm weer
liggen, nog voor hij echt losbarstte
geluk is tastbaar fragiel.

Verlaten

Vaak staart ze, enigszins afwezig,
naar de zuidermuur
er woont een koppeltje, merels
wel te verstaan

maar als de zon schijnt,
er geen regen te verwachten valt
aan de lijn het linnen wappert omdat
het nu eenmaal niet anders kan;
dan blijft het akelig leeg in het nest

zo is het hoe ze zich voelt,
vol van leegte
verlaten door wie haar graag zag.

Hendrik Hoogland.

 

 

Liefdesverdriet

De hoop van morgen

Verhangen naar het tijdloze
oogstte ze elke dag de vraagstukken
uit ‘t verleden met dat reddeloze
van akkers waar geen vreugd
meer valt te plukken

erosie kent geen weg terug
en wat haar is aangedaan,
er zijn geen woorden voor

slechts een schim van wat ooit was
overspoelt zonlicht haar schaduw
alsnog keert ze de handen
om de kracht, de hoop
van een nieuwe morgen.

Hendrik Hoogland.

 

 

 

Verder gaan

 

We zijn allemaal maar mensen

de ene met een groot, de ander

met een klein verdriet

 

en of je het nu wel of niet gelooft

wat ons bezwaart moeten we,

- voor we verder gaan -

een plaatsje geven

 

dan pas kunnen we verder,

anders niet.



© Hendrik Hoogland

 

 

 

 

Gedichten uit het leven

 

Zij is alles

Soms ben je zacht,
zelfs bijna rimpelloos
dan weer woest
bulderend met kracht,
toont ze haar macht

toch kan je me lokken
net als eb en vloed
en wis je zelfs m'n sporen
als ik jou bezoek

je brengt rust, als ik luister
naar je lokkend gefluister
trouw wacht je op mij,
droomt mn dromen mee
zij, zij is de zee.

 

 

Geven en nemen

 

Je noemt me je allerliefste
al is het, dat ik je vaak plaag.
Maar als we ergens toekomen
neem ik je jas, schuif een
stoel voor je aan.

En wat later, bij het gaan,
hou jij de deur open tot
opperste verbazing alom.
Maar misschien begrijpt
men het niet, al is het echt
niet zo moeilijk.

Liefde is uiteindelijk altijd
al geweest, zoiets als,
een beetje werken aan.


© Hendrik Hoogland

 

 

 

 

 

De liefde voorbij

 

 

Toen ik je jaren later weer zag

en nog wat later

zomaar, een cadeautje gaf

speelden zich verloren gewaande

filmfragmenten in je ogen af

 

ik mis je, voorbij, nee dank je

en toch geflatteerd

wel zei ik, geen angst, het is niet

je liefde waar ik naar streef

 

het is anders dan dat, want

liefde gaat soms voorbij ondanks

alles wat was

het is meer uit warmte

warmte voor jou die altijd bleef

 

de liefde en onze wegen zijn vergaan

in de herfststormen van t leven

maar zelfs in jouw ogen zag ik, na

al die jaren, de warmte weer gloeien

zoals winter met haardvuur altijd aan.

 

 

 

 

Alleen

Je voelt je soms verbannen
tot bestaan in alleen staan
al ben je opgewekt in de
mensenmassa opgegaan

toch, voelt het vanbinnen
anders dan je zou willen

ergens dat kil en eenzaam
beseffen zij hun geluk?
velen lopen saam.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ansichtkaart

 

In de zachte handpalm van de nacht ontwaken

s ochtends de huizen als vanouds, tot zo dat schone,

als van een ansichtkaart, hier was het dat

 

in groenig zomers wuivende gelande, halfweg een

statige kerk en het ouderlijke huis, dat we samen in

de zon, zwaluwen rank en hoog in t blauwe zwerk

 

dat zich hier een eerste prille liefde ontspon, hier was

het dat we onbezorgd door onze jeugdjaren groeiden tot

ieder zijn richting, op zoek naar het juiste levensspoor

 

ik zei je nooit vaarwel en misschien stuur

ik je op een dag mijn letters van herinneringen

op zo van dat schone, als van een ansichtkaart.

 

 

 

 

 

In een brief

 

Het geluk waar ik het soms over had...

laten we het maar als liefde omschrijven

we spraken er over, hoe dat aanwaaien

komt als zomersblauwe lucht

 

zo langs een pad van witte rozen als loper

uitgerold tot in een zevende hemel

 

of net niet,

dat geluk steeds weer als een ongrijpbare

vlinder voor je uitvliegt

 

ik schreef je dat, weet je nog?

en we werden eenzaam

 

eenzaam omdat we begrepen

wat geluk hebben betekende

en bevonden dat al een groot geluk.

 

 

 

Vluchtig

 

 

Vluchtig ontmoette ik een late bloem

wiegend op najaarswinden die op weg

door krimpend weideland een luchtig

geklede zomer ontvoerden

 

ze leek op een mens in volhardend streven

vervlogen tijden, drang naar lenteleven

doch ter plaatste gekluisterd aan moeder aarde

 

alsof het levensvuur in haar zichzelf reeds bluste

terwijl ze naar elke nieuwe dag verlangde en

hoopte op die ene vlinder die nooit doemde

 

ik legde me naast haar onder d herfstlucht waar

zilveren vogels nog streepjes trokken richting

blauwe oorden en wachtte, wachtte net als zij,

op dat wat niet langskwam.

 

 

Duo gedicht

 

Lentelicht

Eer de nacht zich
omdraait naar dromen
van gisteren

schrijf dan vederlicht
lachende lijntjes
in zacht dons
dat onze uren mist

zie het ontwakend
sterrenlicht
langs het venster
van nu

zo teder vleit de 
nacht het lentelicht
in onze handen
van morgen.

 

Metha (NL) en Ricky (B)

 

 

 

 

 

Lost in memory's

Picture

 

Verzonken in vleugjes maanlicht glanst

de verbondenheid zo tijdloos en mooi

je staart me aan in het schemerdonker

prevelt aarzelend dat je naar me verlangt

 

in mijn ogen spiegelen vleugjes maanlicht

ik wil je omarmen vanuit mn gouden kooi

zachte vingers bewandelen mijn gezicht

 

nu je zo voor me staat wil ik je aanraken

jouw handen voelen over mijn lichaam

ik wil met je vrijen en jou beminnen

in laaiende, allesomvattende zinnen

 

maar in de schemering van de kamer

ben ik slechts allesoverheersende stilte

een herinnering aan het voorbijgaande

I am just a picture in a frame.

 

 

 

Zo van die dagen
 
Er zijn zo van die dagen
dagen dat je liever niet uit
bed wou komen
 
Dagen van je alln te voelen
waarin de dag geen einde
lijkt beschoren
 
Zo van die dagen
er zijn zo van die dagen
dat je liever wou verdwijnen
 
Dagen dat tranen weer opwellen
en herinneringen
aan betere tijden najagen
 
Zo van die dagen
er zijn zo van die dagen
afvragend waarom je hier bent
 
En vandaag had ik weer zo een dag
een dag waarin een tedere knuffel
niet binnen handbereik lag.


© Hendrik Hoogland
 

 

 

 

 

Verdwaald
 
in de spiegeling
van
gisteren
 
zoek ik aan de
vloedlijn
van morgen
 
wat eens,
het strand
van vandaag was.

 

 

 

 

Zand
 
Een zoekende hand
delvend,
tussen schrale korrels zand
vindend
de wortel, levensader van
een halm, die ene houvast
 

een blik, hoopvolle ogen
kijkend
met de wil tot vasthouden


groeiend ongeloof onmacht
vliedend zand van tussen
tot kom gevormde handen
restend,
een leegte, einder
zonder houvast.

 

 

~~~~

 

 

 

Een jonger vrouw
 
In mij is een jonger vrouw dan ik,
met lichter ogen en smaller handen.
zij staat op kleine gespitste voeten
door mijn ogen naar buiten te zien,
zij kijkt naar de dagen,
naar licht en naar kleuren.
 
Ziet alles verwonderd,

ziet alles heel schoon
beiden verlangen we

dat ze kon spreken,
dat zij kon bewegen en leven,
en breken de donkere
die om haar woont.
 
Ankie Peypers

 

 

 

 

Momenten
 
 
Kom zegt ze, stap in mijn wereld.
En een gezellige dikkerd
door t leven niet gespaard
wijst naar haar tuin.
 
'Hier bloeit alles bijna uit het niets'
en stapt, nu ze het nog kan,
langs bloemen en t kruidenallegaartje
naar een schaduwrijke rustplaats.
 
Op een bankje in t groen genesteld
liggen enkele boeken.
Een steelse wind bespeelt de bladzijden
een gedicht dwarrelt neer.
Eentje van jou zegt ze.
 
Ergens helpt het me, doorheen het leven.
Mijmerend blikt ze naar geurende lavendel.
Genietend van haar wereld, wegdromend
bij een vlucht overvliegende ganzen in
dontluikende schemering.
En ik, ik glimlach.

 

 

 

 

Achter een lach verborgen
 
 
Achter een lach verborgen,
roert zich een wereld
van duizend zorgen.
 
Schuilt een wereld van
niet begrepen worden,
in de hoopvolle armen van
misschien morgen.
 
In de ogen, drijft waarheid
naakt aan de oppervlakte,
deinen golven als de
stille schreeuw der ziel.
 
Niemand die ze hoort
niemand die ze begrijpt
niemand die het ziet
niemand die benijdt.
 
Hoe je om enig begrip,
de lach op het gezicht,
elke dag weer
keer op keer
moeizaam verder strijdt.


© Hendrik Hoogland

 

 

 

 

Verlaten oord
 
 
Onomkeerbaar galmt
een avondklok vergane
tijd door de nacht
 
ik richt de schrede naar
een verlaten oord,
mijn thuis
waar niemand wacht
 
ontberend de groet,
door woordloze
donkerte wadend,
zoek ik het licht
 
de stilte,
vraagt om verbreking,
jouw stem
die spoorloos is.

 

 

 

 

Innerwarmte
 
Hoe ze straalde,
hoe ze ooit met warmte
werd bestrooid.
Hoe haar eeuwig trouw
was beloofd.
Hoe het licht ruilde
voor de duisternis.
 
Hoe de warmte tot
kilheid vergaan is.
Hoe ze het smachtende
herverlangen ontplooit
hoe ze ooit met warmte
werd bestrooid.
Hoe ze nu als ijsbloem
winter tooit.

 

 

 

 

Als ik een moment


Als ik een moment jouw spiegeling was
dan kon ik voelen wat jij voelt
de liefde des ware die jij altijd gaf
of hoe je eigen schaduw soms woelt.

Doorheen je tranen de onmacht zien
begrijpen wat jou in het leven verdriet.
Jouw hart heftig voelen bonzen
als het dezes wereld onrecht ziet.

Jou in je gedachten zien verzachten
in het geluk dat je kan verblijden.
Of ontdekken het stilles lijden
voor zelfrespect te strijden als
onmin des ander je ik zijn versmachte.

In de spiegeling die heel jouw zijn bevat
zien mijn ogen jou t leven beleven.
Zie ik zoveel van jouw liefde gegeven
dat ik alleen maar oprecht kan beamen,
met een hart van goud ga jij door het leven.
 

 

 

 

Kristallen lentebloem
 
Getst in een nacht van vrieskou
witte bloemen als breekbaar
kristal op het raam
van een verdwenen zomer
 
bevroren glinstertranen van wat
eens dauwdruppels waren
in het aangezicht van een lentebloem
de kracht van haar levenspad
door winter in ijzige greep gevat
 
het leven even vertraagt in tijd
bedekt met een sneeuwwit tapijt
rilt haar mooi maagdelijk gezicht
onder een diffuus avondlicht
 
doch ze kan en zal niet versagen
dra zal het zonlicht opnieuw
haar kelk met warmte behagen
haar mantel van ijs ontdooien
en haar als ontluikende bloem met
warme lentestralen bestrooien.

 

 

 

 

Woorden
 
Kunnen aanvoelen als het scherp van de tong
toch bedoelt het hart 't dikwijls andersom
de onmacht komt, voelt zeer hard aan
misbegrepen maar toch,
voel aan... voor je 't laat gaan
 
woorden lijken soms heel anders en koel
vertrouw, ga af op wat je weet en voelt

te snel uitgesproken woorden,
reflecteren niet altijd wat 't hart wil
verwoorden.

 

 

 

Eenzaam samen
 
Ooit vonden ze elkaar
vlinders zweefden rond
ze versmolten tot
een innig liefdespaar
doch jaren van erosie
hebben hen verwond
 
mooie dromen tot stoffig
spinrag geweven
door gelatenheid
een

wig gedreven

baarden ze,

een leven naast elkaar
 
samen, en toch eenzame

dagen gevangen in het web
van het dagelijks bestaan
tracht tanende liefde

de tand des tijds

te doorstaan.

 

 

 

Hijs de zeilen

 

 

Aan wrakhout geklampt, dronken van vergane

herosche liefdesnachten, t geluk van weleer

genadeloos rijgen dagen zich te pletter

sinds je die druilavond verdween in

 

t aangezicht van een alledaags straattoneel

een jongeling betokkelde zn beeldfoon

onder neonreclame dorstte een bankje

ouderen pensioen en het kleine vissersdorpje

omdat het wist hoe lief ik je had

huilde, laat je tranen maar niet gaan

 

niemand ziet de huizenhoge vertwijfeling

in je achtergebleven ogen staan

hoe je gebinte ook spant en kraakt

de zeilen! hijs de zeilen van t hart

hijs ze hoger dan hoog ten top!

 

zucht gebroken woorden overboord bevaar

nieuwe wegen, hoon weg de misthoorn

ergens weerklinkt een harp in t ruime sop.

 

 

 
 
 

Verdronken vlinder

Vervlogen in tijd alweer, die ene zomer,
als een saga, de dingen eruit voortgekomen
herfst staat aan de deur van het niemandsland
een vlinder strijdt, door storm langs verlaten kant,
zoekend de klaproos en vergane roem

doorweekt, hagel, geschut... met gebroken vleugels
stort hij neder in het land van ijzer en wake
op door in het verleden rood gekleurde grond
vervlogen strijders, onzichtbare handen, 't ijzerfront
dragen zorg voor hun volk.. waken, verlaten niet
tillen uitgeputte vlinder tot aan de voet der ijzertoren
waar groeit de klaproos, door vlinders uitverkoren

symbool voor strijd, stormzang, met gebogen hoofd
ontwaart ze haar verdronken vlinder, verdoofd
opent ze nog nmaal haar zuivere kelk
ontvangt uit schemerhanden de moegestreden vlinder
in haar besloten warmte, haar hartenkelk
om saam, s lands stormen te doorstaan

samen n, wachtend op terugkeer van lentepracht
bevrijding, het smachten, t minnen op een lentedag
hun levenskracht komt voort uit elkaar
uit 't land van ijzer en wake
alwaar velen in smarten zijn vergaan
blijft de klaproos en de verdronken vlinder
als mythe er altijd bestaan.

 
 
 

Hendrik Hoogland, gedichten uit het leven.

 

Home Over de liefde Romantische Uit het leven Liefdesgedicht Valentijn gedichten Liefdesverdriet Spreuken Over de dood Fotocollage Info Feedback

Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op 07 september 2013