Wim De Craene - "Rozane"

Weet je nog die nacht, Rozane
Dat we samen op de stoep
Dat we lachten omdat huilen
Zoveel meer pijn doet dan geroep

Dat we de jenever proefden
Bij die oude, gekke Gust
Al wisten we dat alcohol
De pijn laait maar niet blust

Ik had best iets willen schrijven
Op de voering van je jas
Waar je me steeds kan vinden
Als je zin hebt in een glas

Hoe je langs het muurtje
Zo binnenkomt in huis
De achterdeur staat open
Alleen de poes is thuis

Weet je nog hoe ik vertelde
Hoe pijnlijk het afscheid is
Hoe traag een schip de kaai afvaart
Hoe lang het wuiven is

Voordat het schip een stip wordt
Dat helemaal verdwijnt
En hoe lang je nog zal blijven
In de havenkroeg 'Westeind'

En toen we afscheid namen
Was ik rotsentimenteel
Ik wou voor het laatst met jou naar bed
En God, het scheelde echt niet veel

Niemand was die nacht, Rozane
Zo gek als wij ons twee
Hoe raar het ook mag lijken
't Viel allemaal wel mee

Toen zag ik pas dat Prinsenhof
De naam was van de straat
De straat waarin je woonde
De straat met jouw gelaat

'k Herinner mij de stoepen
En het schoongeveegd trottoir
De bakker met vakantie
Met ervoor de voddenkar

Van wat er toen gebeurde
Zal niemand iets vernemen
Het was er koud, Rozane
En wij, wij zouden afscheid nemen

Er waren geen geraniums
Geen straatmus was erbij
Ik had zachtjes willen huilen
Maar ook dat ging voorbij

Padidaidedade
Padidaidedade
Padidaidedade

Rozane, oh Rozane
Oh, Rozane
Oh, Rozane
Oh, Rozane
Oh, Rozane
Oooooh ooooh, Rozane
Oh oh oh oh oh oh oh

© Copyright De Craene