Het grote stervormingsgebied Orion.

 

   

 

Een deeltje van de Grote Orionnebula. (zie foto bovenaan nr 5)
Linksonder: de vier sterren van de Trapeziul cluster.
Het groene kader toont een stervomingsgebied.

 


Er bevinden zich twee grote moleculaire wolken in het stervormingsgebied Orion. Ze zijn langwerpig van vorm en bevatten stof en gas om zeker nog 100.000 zonnen te maken. De befaamde Orion Nebula ligt aan het einde van de grootste moleculaire wolk. Astronomen vermoeden dat deze wolk zich honderden lichtjaren ver uitstrekt.
Twaalf miljoen jaar geleden zijn de eerste sterren hier gevormd. Dit proces van stervorming gaat nog altijd door.


De mooie kleuren van de Orion Nebula ontstaan door de ultraviolette straling van vier grote sterren in het midden van de gaswolk (De Trapezium sterrencluster).
De vier sterren zijn met het blote oog duidelijk te zien.
De radioactieve straling van deze grote sterren drukt het gas in de omgeving samen zodat het opwarmt. Wanneer het gas een temperatuur krijgt boven de 100° C ontstaat er een chemische reactie. De atomen zuurstof en waterstof binden zich tot moleculen water.
Rond jonge sterren hebben astronomen ook andere moleculen gevonden zoals CO2, methaan-ijs en waterdamp.

In de Orion Nebula zien we ook veel proto-planetaire stofschijven rond jonge sterren. Deze stofschijven bevatten CO2, methaan, water en silicaten. Allemaal stoffen die we op Aarde en de andere planeten van ons zonnestelsel terugvinden.
Recente studies hebben aangetoond dat de bouwstenen voor het leven (zoals we op Aarde kennen) aangemaakt worden in moleculaire wolken met hulp van de uv-straling van jonge sterren.

De tweede moleculaire wolk in Orion bevindt zich in de nabijheid van de Gordel. De uv-straling van de ster Sigma Orionis verlicht het gas in de omgeving. Een roodgekleurd gordijn strekt zich uit tegen de donkere moleculaire wolk. Het is hier dat we het donkere silhouet van de befaamde Paardekop Nevel zien.
Een infrarood satelliet heeft een massa jonge sterren ontdekt die zich nog schuilhouden in deze moleculaire wolken (NGC 2023, NGC 2068, NGC 2071 en de Paardekop Nebula).


Rond Orion hebben astronomen gas schillen gevonden die zich uitbreiden. De grootste is Barnard's Loop. De supernova explosies van de eerste sterren in Orion hebben deze gas schillen gevormd.
De belangrijke ontdekking van water rond jonge sterren en het ontstaan van de eerste bouwstenen voor leven tonen aan dat er nog leven moet zijn in het heelal.

 

Het sterrenbeeld Orion

   



Het sterrenbeeld Orion met de sterren Betelgeuze (1),Bellatrix (2),Saiph (3),Rigel (4),Meissa (6).

De rechthoek (5) bevat de drie sterren van de gordel van Orion, de Grote en Kleine Orionnebula.

Let op het grote aantal sterren op de achtergrond van de foto. Ze maken geen deel uit van de sterren uit het centrum van de Melkweg. De vele sterren zijn niet zichtbaar met het blote oog.

 

 

Enkele details

 

 

De Grote en Kleine Orion nebula (5).

 


Links onder: de Grote en Kleine Orion nebula.

Bovenaan: de drie sterren van de Gordel van Orion.

Rode kader: de Paardekop nebula .

 


 

 

 De Paardekop Nebula en de donkere moleculaire wolk.


De Paardekop Nebula


De Orion-omgeving.

De halve maanvormige schil omcirkelt een gedeelte van de Orionfiguur. Het is Barnard's Loop.

De ronde vorm (bovenaan, rond het " hoofd" van Orion) is ook een uitdijende gasschil.
 

 

terug