Het verhaal van mijn Citroën DS Pallas 23 injection électronique.

Ik heb de DS van mijn oom overgekocht omdat hij de moed niet meer had om nog een DS meer te restaureren. Ik heb dus beslist ze toch van het stort te redden. Hier volgt haar verhaal :

Ze was sinds 1984 in zijn bezit en nog nooit gerestaureerd wegens tijdgebrek. Ze bevond zich in een hangaar onder kilo's stof voor ze in de grote garage van mijn vader belandde. Ik vind het de mooiste DS van de verzameling.

Het is een DS 23ie Pallas van eind 1972 of begin 1973 (ik weet het niet goed, omdat ik de papieren kwijt ben), met getinte ruiten, full leder, mistlampen, maar spijtig genoeg manueel zouden de meesten zeggen, maar ik ben er zo tevreden mee. Liever één dan geen.

Ik ben in de citrofilie gevallen dankzij mijn vader. Sinds kleins af aan hoor ik verhalen over de DS, GS, CX, SM, en al de andere "grandes dames". En mijn moeder daarentegen had het over de LNA, 2cv, Dyane en noem maar op. Ik wilde toen al met een oude Citroën rijden. Toen we de auto's naar onze garage verhuisden wilde ik deze DS ooit erven van mijn oom. Maar ondertussen ben ik al wat ouder en naar het jubileum geweest en kon ik niet meer wachten. Ik heb zeer vriendelijk aan mijn oom gevraagd of dat ik de zwarte DS 23ie niet mocht kopen. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb pas m'n definitief rijbewijs en heb al mijn DS

De restauratie