An American in Paris

The number of jazz musicians having adopted the organ are rather few in number, compared to other instruments used in jazz:: Fats Waller, Jimmy Smith, Bill Doggett, "Wild" Bill Davis, Lou Bennet, Jimmy McGriff, and naturally Rhoda Scott.
The latter achieves an original synthesis in her productions and in her music and she allows herself with grace and joy to combine themes which are typically jazz, other religious, but also themes from classical music played in jazz.
A minister's daughter, brought up in the classical music tradition, and having attended Manhattan School of Music in New York, surrounded by traditional Afro-American music, how could it be otherwise?
This is wat she demonstrates in her music. Thus it is not surprising to discover, other than her original compositions, wel-known jazz tunes, classical music themes or French airs at the same time as certain Gospels or Negro Spirituals.
All of this comes from the essence of her personality and the unique characteristics of the Hammond organ, so original on the level of jazz music.

Elle est née aux Etats-unis, elle était la fille aînée d'un pasteur itinérant et elle a grandi dans l'ambiance des petites églises noires de la côte est des Etats-Unis. C'est là, en accompagnant les gospels et les negro-spirituals dés l'âge de huit ans, qu'elle a trouvé son incroyable sensibilité instrumentale et vocale.
Elle se fait remarquer pour son talent musical et rentre dans la célèbre "Manhattan school of music de New-York" dont elle sort à 25 ans, grand prix du Conservatoire avec mention spéciale du jury. Elle débute chez COUNT BASIE à Harlem. Là, elle est adoptée par tous le grands de la musique.
Elle vient ensuite en France pour terminer ses études de contrepoint et d'harmonie chez Mademoiselle Boulanger, du Conservatoire de Fontainebleau. Nadia Boulanger était connue pour accueillir l'élite des musiciens comme Bernstein, Stravinski... 
Rhoda possède un talent complet qui la rend aussi à l'aise dans la musique classique que dans le jazz, dans les gospels ou les blues. Douée d'une memoire musicale exceptionnelle, elle connaît par exemple plus de mille morceaux par coeur et elle compose la majeure partie de son répertoire. D'ailleurs, elle ne s'impose jamais de programme pour une soirée et joue selon son inspiration du moment et surtout selon la réaction du public.
Grâce à son charisme, sa voix prodigieuse, ses explications savoureuses, car elle commente toujours les morceaux qu' elle va jouer, elle transporte son auditoire. Elle se donne au public avec tout son être, son coeur, son esprit et elle entraîne une adhésion totale, presque mythique.

"A great, a very great virtuoso", aldus de fameuze Artur Rubinstein. Welke moderne musicus kan op zo'n oordeel van de oude klassieke meester bogen?

Het Hammondorgel behoorde tot de tijdgeest. Niet alleen bij de traditionele jazz-organisten die sinds de jaren veertig actief waren, was het Hammondorgel 'in', maar ook bij de popgroepen van de sixties en van het begin van de 70-er jaren, zoals Deep Purple, Pink Floyd, Procol Harum, en Ekseption. Het Hammondorgel was nu eenmaal een niet weg te denken fenomeen als solo- of begeleidingsinstrument. En temidden van al het Hammondgeweld dat in vele stijlen en instrumentale en vocale combinaties tot ons kwam, verscheen in 1968 plotseling een jonge Amerikaanse, die met blote voeten, en op een volstrekt nog niet vertoonde wijze het Hammondorgel volledig bespeelde, alle registers opentrekkend en de begeleidende drummer meeslepend tot ongekende hoogte. Haar naam: Rhoda Scott! in zeer korte tijd werd ze beroemd in heel Europa, maakte ze vele tournees en volgden vele optredens voor tv en radio. En ze maakte een uitgebreide collectie platen.

Wie Rhoda Scott heeft zien optreden weet dat de vonk tijdens haar optreden overspringt, op de haar begeleidende drummer en/of andere musici, maar vooral ook op het publiek. Op de haar kenmerkende wijze begint ze te spelen, soms ingetogen en rustig, andere keren direct in de aanval, de voeten lenig en als een 'walking bass' over de pedalen jagend. Na enkele minuten raakt ze als het ware in trance, gaat geheel op in haar spel waarna het geweld echt losbarst. Alle drawbars worden opengetrokken en de drie Leslieboxen janken alle aanwezige power de zaal in. Bij elk optreden staat de hele zaal volop mee te swingen.

Rhoda Scott heeft, zoals de meeste jazzorganisten, een zeer eigen en herkenbare stijl. Maar in tegenstelling tot vele collega's is ze niet eenkennig: Rhoda Scott beheerst vele stijlen, ze is zeer all-round en dat blijft bij de optredens dan ook niet onopgemerkt. Ze heeft een gedegen klassieke scholing achter de rug en is sterk in harmonieën en in haar arrangementen. Zeer sterk ook zijn haar improvisaties. En of deze nu voortborduren op het onderliggende akkoordenschema of dat het gaat om een geheel vrije improvisatie: improviserend is ze op haar best!

Rhoda’s carrière mag in grote lijnen bekend worden verondersteld. Nadat haar muzikaliteit zich onmiskenbaar had gemanifesteerd, begon ze een klassieke opleiding aan het Westminster Choir College in Princeton (New Jersey), bij New York. En om in de weekeinden bij te verdienen begon ze tevens met optredens in een jazz-combo. Daarna volgde een opleiding aan de Manhattan School of Music en werd ze 'beroeps'. Toen ze zich eenmaal had voorgenomen te proberen door te stoten naar de top, volgde in dat kader spoedig het besluit naar Europa te gaan om in Fontainebleau in Frankrijk te gaan studeren (contrapunt en harmonieleer). En wederom zag Rhoda zich genoodzaakt haar studie te bekostigen door in het jazzcircuit te gaan spelen, ditmaal in Parijs. Dat was in het jaar 1968.

En de jonge Amerikaanse met haar blote voeten en haar grote Hammondorgel bleef niet onopgemerkt. De start van haar carrière was in "Club Le Bilboquet", dicht bij de Boulevard St. Germain in Parijs. Beroemd zijn haar optredens in de "Olympia", waar ze triomfen vierde. De toenmalige manager van "Le Bilboquet", Raoul Saint-Yves, werd haar echtgenoot èn haar platenproducer. Een zeer succesvol team was geboren.

Am 3. Juli 1938 in Dorothy, New Jersey als Tochter eines Pastors wurde Rhoda Scott in die Ambiance der kleinen "schwarzen" Kirchen der amerikanischen Ostküste geboren und wuchs mit der Tradition des Gospelgesangs und der Hammondorgelmusik auf.

Schon mit acht Jahren begleitete sie regelmässig die Gottesdienste ihres Vaters und entwickelte dabei eine unglaubliche Sensibilität für die schwarze Musik.Bald wurde man auf ihr Talent aufmerksam, und so konnte sie in die berühmte Manhattan School of Music eintreten.

Mit 25 beschloss sie das dortige Studium mit Auszeichnung. Erste Konzerte folgten mit dem legendären Count Basie und in der Folge spielte sie mit allen Grossen des Jazz. Später wechselte sie nach Frankreich und studierte bei Nadja Boulanger Komposition und Kontrapunkt. Dadurch wurde sie auch in der klassischen Musik heimisch. Die Kirchenorgel spielte sie von Beginn weg barfüssig, was ihr den Beinamen "The Barefoot Lady" einbrachte.

Dank ihres aussergewöhnlichen Gedächnisses kennt sie über 1000 Musikstücke auswendig. Deshalb stellt sie nie ein Konzert von Beginn weg zusammen, sondern lässt sich ganz vom Moment inspirieren und nimmt die Stimmung des Publikums auf.

Rhoda Scotts Musik ist eine dynamische Fusion aus Jazz, Gospel und Klassik.

Una vera organista, con un’educazione classica, manca finora nella nostra enumerazione. Torniamo all’anno 1938. A New Jersey nasce Rhoda Scott, la figlia più grande di un prete nero e una madre tedesca. La sua passione per l’organo Rhoda la scopriva già molto presto, mentre stava accompagnando il coro gospel del padre. Perfino, un giorno, poteva accompagnare con l’organo la messa ufficiale dalla domenica – questo era l’apertura per la sua carriera musicale, la quale più tardi continua in Europa.

Rhoda impara a suonare l’organo classico e lavora contemporaneamente in un nightclub per guadagnare i soldi. Lì molto presto prende contatto con musicisti famosi del jazz, che notavano il suo talento e la promuovono. Alla fine sono Eddie Barclay e Raoul Saint-Yves, il suo marito successivo, la convincono a venire con loro in Francia. Nel 1968 Rhoda si trasferisce a Parigi, festeggia grandi successi, fra l’altro in spettacoli con Gilbert Bècaud all’Olimpia. Le tournee la portano per tutta Europa; da menzionare soprattutto è un concerto nel club di Ronnie Scott.

Numerosi dischi, registrati soprattutto a Parigi, lasciano sentire una donna Jazz di prestigio, presentano un’incredibile multilateralità nella loro musica, che sicuramente ha anche origine nella sua solida educazione musicale. Accanto ai cenni classici stanno in programma i Negro Spiritual, Evergreen, Jazz Highlights ma anche composizioni loro. Una delle più interessanti pubblicazioni sul CD "Rhoda Scott and guests" presenta Rhoda con le famose canzoni come "Splanky" di Hefti, "Satin Doll" di Strayhorn, ma anche canzoni sue come "Take a ladder" o "Blues at the Bilboquet". L’ultima lascia vedere la grande importanza del Bilboquet per Rhoda: era il primo ingaggio in Europa.

"The Barefoot Lady" com’è chiamata, perché suona il pedale sempre con il piede nudo, "è una grande, grandissima virtuosa" ha detto Arthur Rubinstein, il grande interprete di Chopin.