Verslagen van wandelaars  

Hierbij vindt je verslagen van wandelaars die deelnamen aan een van onze tochten of iets vertellen over de Reynaertstappers.

Prachtige kersttocht vanuit Belsele - Geschreven door Ides Codde - maandag 12 december 2011

Zondag ll. begeven we ons richting Belsele, deelgemeente van Sint-Niklaas gelegen in het groenrijk hart van het Waasland. Vanuit de stedelijke gemengde basisschool nemen we er deel aan de 27ste Kersttocht , een organisatie van de Reynaertstappers.   Eertijds lag er tussen de huidige gemeente Belsele en Waasmunster een diepe kuil, waarin rovers nestelden en de gans omtrek onveilig maakten. Omdat geen enkele reiziger hun zou kunnen ontsnappen, hadden ze van de kuil tot aan de overkant van de weg een zeel gespannen en hieraan een bel vastgehecht. Wanneer iemand voorbij kwam en tegen het zeel schopte dat tegen de grond gespannen was , rinkelde op hetzelfde ogenblik de bel. De rovers kwamen tevoorschijn om hun slachtoffer van kop tot teen uit te schudden.  ’t Volk noemde deze onveilige plaats ‘ het belzeel ‘ of te wel ‘ Het Belzele ‘ , later Belsele.    Meteen een leuke anekdote om deze kersttochten aan te vatten. Het gaat ogenblikkelijk een klein bospark in nauw aanleunend tegen het pittoreske dorpsplein met authentieke dorpspomp en het 12de eeuws Sint-Andreas en Ghislenuskerk.  De wassende vrouwen aan de pomp is van een plaatselijke kunstenares , 1.65 meter hoog en stelt 2 wassende vrouwen en spelend kind voor.  Naast het lieflijke kerkje treffen we de Klokkenlapper , een beeld die verwijst naar de spotnaam van de inwoners uit Belsele.     Alvast een leuke en kleine omzwerving door het centrum , die ons verder de richting uitstuurt van een spoorwegberm en de Cauterwegel.  Cauter laat het zich al raden , een slingerend pad tussen akkers en weiden dus dwars door het land van Reynaert en Canteclaer.   Het geheel laat ons uitmondden nabij een rustige bosdoorsteek en de boskapel , alhier in de volksmond het kapelleke van de Bezehoek genaamd.  In de streek is het een veelbezocht bedevaartsoord , oorspronkelijk was het een kleine stenen kapel gericht naar het noorden en haaks op de wegel , plaats biedend aan zeven personen.  Merkwaardig is dat tijdens de Eerste wereldoorlog de inwoners van Sinaai , Belsele en het gehucht Puivelde er alle dagen kwamen bidden voor de jongens aan het Ijzerfront.  Zeven mensen hebben zelfs geen enkele dag van de oorlog op het appel ontbroken .   Langs de Belselewegel een smal pad tussen de braakliggende akkers en weiden trekken we richting Sinaai.  Hier kan je met wat geluk nog een dartele eekhoorn ( Rosseel in het Reynaertverhaal) zien wegspringen.  Uiteindelijk zet een geplaveid pad langs een sportcomplex ons af in het centrum van Sinaai. Waarna we in de schaduw van de Sint-Catharina kerk een eerste maal mogen rusten in de parochiezaal. Na de controle gaat het verder door wat bebouwing naar een villawijk grotendeels over rustige asfaltwegen.  Niks bijzonders tot de bonkinge kasseiweg van de Aartdreef ons meetroont langs de Boudelo wandelroute.  Een wandelroute genaamd naarde monnikengemeenschap van Boudelo die zich alhier omstreeks 1197 kwam vestigen. Zij verdeelden hun tijd tussen gebed en handenarbeid en ontpopten zich als meesters in het droogleggen van moerassen, het rooien van bossen, het irrigeren, vruchtbaar maken en bebouwen van akkerland.      De fondatie van Boudelo is dan ook een toonvoorbeeld en één van de laatste stiltegebieden van de provincie Oos-Vlaanderen. Een prachtig stuk natuur slingerend langs talrijke aardepaden dwars door het domein is nu echt ons ding.  Op sommige plaatsen liggen de paden erg drassig , het kan ons niet deren … we genieten volop van de dreven, de graslanden en weilanden die een ganse tijd onze medegezellen vormen. Er klopt weliswaar iets niet met de afstand , normaal hadden we slechts 4.9 km tussen beide rustposten af te leggen. Inmiddels zijn we reeds ruim een uur op stap, als we de Sint-Catharina kerk van Sinaai andermaal zien opduiken.  We trekken het ons niet aan , de Canteclaerroute die we nu volgen is te mooi om zich eraan te ergeren.  Uiteindelijk bereiken we terug de rust in Sinaai , in de zaal komen we te weten dat enkele engerds pijlen hebben verdraaid en we maar liefst een lus van 9km stapten.   We hadden ons voorgesteld slechts de 18km te lopen ,  dik misrekend dus het zullen er 25 gaan worden.    Een cola brengt terug de suikers op pijl , waarna we opnieuw dezelfde woonwijk intrekken als deze morgen.  Het kwaad was hier geschied , deze morgen stond de pijl nog rechtdoor !  Enfin, we toeren wat rond de wijk en verder langs goed begaanbare veldwegen ingekleurd met talrijke bedehuisjes in de richting van Puivelde voor een laatste rust nabij de neogotische Sint-Jobkerk.  Resten nog 5.9 km , aanvankelijk door het centrum van het gehucht , wat later langs de Weduwe Voswegel, ja het verhaal van Reynaert en Canteclaer is er nooit veraf.  Ook hier staat ons een prachtige bosomloop te wachten lopend langs kronkelende onverhardjes , langs tal van beekjes , tussen veld en kouter.  Tenslotte zorgt de Gouden Leeuwstraat voor afwisseling , als we kuierend neerkijken op enkele kasten van villa’s.   Het open landschap van de Kuildam is onze laatste wapenfeit , alvorens deze prachtige Kersttocht doorweven van natuur en groengebied afsluiten.    Het werden dan misschien wel wat meer kilometers dan voorzien , maar we hadden er volop van genoten …  van de lekkere Wase braadworst achteraf ook trouwens .  Geniet mee van enkele sfeerbeelden :  fotoreportage ( Ides Codde ) fotoreportage ( Marc Lauwaert )

 

Doorheen de Weduwe Voswegel - Kersttocht Belsele 11-12-2011 - door Guy Verelst

Zondag 11 december. De gloednieuwe Reynaertstapper Daniel nodigde me uit om de kersttocht van zijn wandelclub mee te stappen. Daar ga ik graag op in want het is sowieso een tocht die ik graag stap.

Om 8 uur zetten we aan om een tocht van 25 km te maken. Een eerste etappe brengt ons naar Sinaai. We sterken ons met een warme chocomelk om nu een flink traject van bijna 10 km te stappen. En wat voor een mooi traject! We trokken door de Fondatie van Baudelo om via de Heirnisse weer naar de rust in Sinaai terug te keren. Na een heerlijke soep bracht het 3de traject ons langs een stiltegebied naar Puyvelde. Het 4de traject bracht ons doorheen de Weduwe Voswegel. Alleen al om dat stuk te bewandelen wil ik al naar deze tocht gaan.

 

Met Urbanus op stap - 3-7-2011 - door Guy Verelst

Ken je Urbanus? Urbanus, de paus die de opkomst van de Islam wou dwarsbomen door de katholieken op te roepen een kruistocht te beginnen? Wel over die Urbanus gaat het niet. Je kan wel over zijn leven lezen op WIKI. Een leven van macht en strijd.

De Urbanus waarover ik het hier wil hebben is een zanger, of misschien moet ik eerder zeggen: een entertainer. Jaren lang kwam hij op de televisie. Jaren lang heeft hij optredens verzorgd in de Vlaamse en Nederlandse culturele centra. Het leven van die Urbanus, zoals hij het aan ons voorstelde, is een leven van humor, en van lachen. Die Urbanus werd ook een stripheld: de hoofdfiguur van een hele reeks stripverhalen. De tekenaar Willy Linthout is van Doorslaar, dat is een deelgemeente van Lokeren.

In Lokeren bestaat er een fietsroute van 28 km. Deze route vormde het thema voor een wandeltocht. De uitwerking was in handen van wandelclub "De Reynaertstappers" uit Belsele. 

En ... uit de keuze van verschillende afstanden heb ik vandaag de 50 km gestapt. De parcoursmeester heeft ons mooie en afwisselende trajecten gegeven. De helpers en medewerkers zorgden voor een hapje en een droogje. En we kregen ook als lange afstandswandelaar wat extra. 
50 km wandelen, dat doet niet iedereen. Daarom mijn hoedje af, dat het bestuur van de Reynaertstappers deze tocht durfden inrichten.

 

Kokmeeuwen bouwen hun nest - Krokustocht Lokeren 11-3-2011 - door Guy Verelst

Vrijdag de 11de maart wandel ik op de krokustocht die de Reynaertstappers in Lokeren inrichten.

De wandeltocht passeert het Lokerense treinstation en daar vat ik mijn wandeling aan. 
Zo kom ik langs parken en de Durme aan in het startlokaal.  
Na het vervullen van de inschrijfformaliteiten stap ik de lus in en rond Molsbroek. Langs de Rozen bereiken we dit natuurgebied vol met vogels.
Ik stop even voor een pauze in de Breimachien, een rustig cafeetje waar het goed verpozen is. Vanuit mijn stoel zie ik vele wandelaars passeren. En daar sluit ik me weer bij aan.

Mens! Wat kunnen die vogels een lawaai maken! Omdat er aan de Durme gewerkt wordt staat het water in de Molsbroek vrij hoog en bouwen de kokmeeuwen nu dicht bij de rand van het gebied hun nest. Daarna zullen zij nog een partner zoeken, hun eieren uitbroeden en hun jongeren leren vliegen. Een maand of drie duurt dat lawaai. Dan wordt het weer rustig. 
Naast kokmeeuwen ook veel ganzen in het natuurgebied en vanuit een kijkwand zie ik wat koolmeesjes.
Dichter bij de Durme is het wat de vogels betreft wat rustiger.

In de startzaal echter is het volle pot. Gelukkig is het droog en redelijk warm. Verschillende mensen zitten buiten.
Na een koffie en een soepje, laat ik mijn wandelboekje afstempelen, want ik  ga via de parkenwandeling weer naar het station.

 

Reynaertstappers huldigden clublaureaten - Geschreven door Stefaan Bailleur - dinsdag 25 januari 2011

Bij het begin van een nieuw wandeljaar kijken talrijke wandelaars uit naar het clubfeest van hun geliefde wandelvereniging.  Het is de ideale gelegenheid om met een stevige handdruk en de nodige zoenen elkaar een gezond en vreugdevol Nieuwjaar toe te wensen en bijzondere prestaties van bevriende stappers te vieren.

  

Zo ook bij de Waaslandse wandelclub Reynaertstappers Belsele was het zaterdag 22 januari ll. verzamelen geblazen in de polyvalente feestzaal De Klavers voor menig lid die de Reyntjes een warm hart toedragen.

Voor voorzitter Marc Lauwaert , die sinds kort aan het roer van het Reynaertschip staat , zowaar een beetje de maidentrip.  Ietwat onwennig richtte hij tijdens zijn eerste toespraak een woord van dank aan de medewerkers en leden voor hun inzet en wekelijks massaal op de been te zijn voor de club.  Een speciale bedanking was weggelegd voor Rita Heirbaut , die zeven jaar lang zich als voorzitster en ook wel een beetje als manusje-van-alles onverdroten inzette voor de vereniging.

 

Tussendoor was er uiteraard tijd voor een lekker hapje en drankje met een gezellige babbel, alsook de voorstelling van de nieuwe bestuurskern.  Het wandelprogramma 2011 van de Reynaertstappers ziet er alvast veelbelovend uit , talrijke organisaties en clubuitstappen staan in het verschiet.  Maar naast gevestigde waarden als de Reynaert-, de Bokken- of Molsbroektocht  kijkt het bestuur alvast hoopvol uit naar  Fel Naturel Op Stap met Urbanus. Een gloednieuwe organisatie op 3 juli as.  in samenwerking met Toerisme Lokeren  waarbij uiteraard alles in het teken van Urbanus zal staan en striptekenaar Willy Linthout de wandeltocht met een bezoek zal eren.

 

Hierna konden de aanwezige leden aanschuiven voor een rijkelijk gevulde feestdis, het buikje rond gegeten, werden de leden met 10 jaar van verdienste bij de Reynaertstappers met een geschenkje bedacht.  Waarna overgegaan werd tot de huldiging van de clublaureaten. Hierbij werd Etienne de Vijlder met maar liefst 6303km primus, gevolgd door zijn vrouwtje Heyninck Lea met 4950km.   Maar ook de prestaties van Van Steertegem Marleen (3175km) , De Bodt Herman ( 3086km) en Braem Rafael ( 2855km) die de top vijf vervolledigen kunnen tellen.

 

En dan was het de beurt aan de discobar,  die de voorzitter en zijn vrouwtje op de dansvloer vroeg.  En dat ze daar stevig uit de bol kunnen gaan in Waasland … hoeven we wellicht niet te vertellen.

 

Meer info omtrent de Reynaertstappers Belsele kan bekomen worden nabij Mevr. Rita Heirbaut via tel.: 03/772 46 03 , GSM: 0475/25 86 65 of e-mail: heirbaut.rita@skynet.be

MEER FOTO's >>>   ( Met dank aan Marc Lauwaert )

 

Rapen - Rapentocht Lokeren 24-10-2010 - door Guy Verelst

Ik wandelde  deze morgen bij de Reynaertstappers op hun Rapentocht. Samen met Daniel (de zwakke schakel) heb ik er de 24 km gestapt. Daniel is een echte rapenfretter, en wou er dan ook zeker bij zijn.
De Reynaertstappers hebben ons weer een mooie en goed verzorgde tocht bezorgd.

Hé zeg, in mijn 1ste wandelboekje staat op 27 oktober 2002: de 9de Rapentocht. 10 jaar geleden koos ik voor de 11 km en noteerde naderhand: 11 km gestapt. Dat bracht mijn wandeltotaal op 77 km. Het was mijn 9de tocht. Een geweldig stormige wandeling met af en toe regen, langs Moervaartse meersen en over voormalige spoorwegen.

Ook dit jaar hebben we een beetje regen gehad. Dat werd evenwel daarna bekroond met een prachtige regenboog.     

Voor mijn foto's klik hier.

Tijdens zo een tocht kan je met zijn tweeën heel wat afbabbelen
De meeste van onze gesprekken behandelden onze betrachtingen in wandelteam 66 "De Doetjes". Niet vreemd want de rustpost op Eksaarde Dam, is de startplaats van onze benefiettocht op Pinkstermaandag. Klik hier voor de facebook bladzijden van "De Doetjes".

 

Succesrijke Reynaerttochten voor kersvers voorzitter Marc Lauwaert - zondag 11 april 2010 - Geschreven door Ides Codde voor de Wandelgazette

Zondag ll. begaven we ons naar Belsele om aldaar deel te nemen aan één van de Wase Gordelwandeltochten. De Reynaerttochten, startend vanuit de Belseelse basisschool zijn één van de 10 organisaties die deel uitmaken van deze wandeltrofee.

 

Alvorens  te gaan stappen laten we u eerst kennis maken met een anekdote over de oorsprong van de naam “Belsele”. Er lag eertijds tussen de huidige gemeenten Belsele en Waasmunster een diepe kuil, waarin rovers nestelden, die gans de streek onveilig maakten. Omdat geen enkele reiziger hun zou kunnen ontsnappen, hadden ze van de kuil tot de overkant een zeel gespannen en hieraan een bel vastgehecht. Wanneer iemand over de weg ging, schopte hij tegen het zeel, dat tegen de grond gespannen was en op dat ogenblik rinkelde de bel, waarop de rovers te voorschijn kwamen en hun slachtoffers van kop tot teen uitschudden. ’t Volk noemde weldra die onveilige plaats “het belzeel” of “ het Belzele”, later dan Belsele.

Gelukkig zijn de Reynaertstappers vredelievender, startend via een klein bosparkje gaat het meteen de richting uit van een idyllisch wandelparkje. Het wandelpad kronkelt zich langs  de Belselebeek die gescheiden wordt door oeroude wilgentronken en het bisschoppelijk kasteel. Het laat ons uitmonden via een kleine omzwerving midden de dorpskern van Sinaai, waarna een groenrijk pad evenwijdig lopend met de spoorberm ons na 3.4 km afzet in feestzaal ‘Toon’ voor een eerste rust. ging het nu  richting spoorweg om bezijden een pad langs de spoorweg te belanden.

Ook na de rust dienen we een poosje de spoorweg in rechte lijn te volgen, kwestie van wat later een brokkenpad ingestuurd te worden tot net aan de bosrand. Er wacht ons een heerlijk stukje natuur van het Baverickhof , privéterrein van de familie De Clercq. Het domein verlaten we via de achterkant, waarna midden een oase van stilte en rust belanden van een aanpalend stukje bos.  Heerlijke bosdreven en zandwegels brengen ons tenslotte wat later langs de drukke E17, waar iets verder een tweede rust wacht in de plaatselijke voetbalkantine

We hebben ondertussen reeds 12 heerlijke kilometers achter de kiezen, wanneer zich een lus langsheen de Waasmunsterse bossen en heide opdringt. Zalig wandelen is dit , met een heerlijk voorjaarszonnetje , de opfleurende lentegeur en goedgemutste zangvogels … alleen de kasten van talrijke villa’s staan er in schril contrast.  Het brengt ons tenslotte een tweede maal naar de voetbalkantine , waar ondertussen de middag wenkt en de inwendige mens vraagt om een paar broodjes en een lekkere kom soep.

Hierna mogen we ons opmaken voor de laatste 4.5km, ook nu waar doorspekt met enkele veld- & zandwegels en een merkwaardig parkje met een grote verscheidenheid aan diersoorten alszijnde berggeitjes, struisvogels en lama’s. Ter hoogte van een villa in typische zuiderse stijl gaat het zowaar dwars doorheen de boomgaarden, waarna een dubbele rij populieren langs de Belselebeek en een stukje centrum ons feilloos terug naar de eindmeet stuurt van een verkwikkende wandelzondag in het hartje van het Waasland.

In de zaal knopen we een gesprek aan met kersvers Reynaertstappers-voorzitter Marc Lauwaert. Hij zat zowaar de wandelboekjes af te stempelen.  “ Toch geen beter idee om als voorzitter de wandelboekjes af te stempelen “, vertelt hij ons. “ zo kan ik als nieuw voorzitter van de vereniging meteen kennismaken met de talrijke wandelaars. Ik wandel reeds verschillende jaren en heb zelfs destijds mijn vrouw al stappend leren kennen. Hierna zijn we een tijdje gestopt met de wandelsport en ons meer gaan toeleggen op actief voetbal en talrijke andere sporten. Maar kijk ondertussen zo’n 8 jaar geleden werd de draad terug opgepikt, waarbij ik tijdens de wandelingen foto’s maak.  En ja die verschijnen zelf op zeer geregelde basis op de wandelgazette.

De Reynaertstappers dreigden op het einde van dit jaar als wandelvereniging te stoppen en ultieme laatste ledenvergadering werd bijeengeroepen.

“ De oude voorzitter had reeds sinds 2004 zijn ontslag genomen en tot op heden werd geen enkele vervanger gevonden. De secretaresse Rita Heirbaut volbracht al die tijd met glans de functie als het ware ad-interim uit. Maar ook voor haar werd het wat van het goede teveel. Tijdens de ledenvergadering werd me de vraag gesteld of ikzelf geen voorzitter wilde worden en zo niet dat de vereniging er mee zou gaan stoppen.  Ik heb wat bedenktijd gevraagd en kon het niet over mijn hart krijgen dat zo’n goed draaiende vereniging met praktisch 600 leden zomaar zou verdwijnen en  ben de uitdaging aangegaan.  Het is weliswaar allemaal nieuw voor me, maar we gaan er alvast voor om samen met de overige bestuursleden, de talrijke medewerkers en uiteraard alle leden een toffe wandelclub binnen het Waasland te blijven."

Geniet mee van enkele fotoreportages :

• fotoreportage ( Ides Codde )
• fotoreportage ( Marc Lauwaert )
• fotoreportage ( Willy Palmkoeck )
• fotoreportage ( Guy Verhelst )

 

Met Reynaert op stap - Reynaerttocht Belsele 11-04-2010 - door Guy Verelst

Het is vandaag een mooie wandeldag, wel een beetje wind, maar zonnig en droog. Een mooie dag om buiten te zijn. Uit het ruime aanbod van wandeltochten koos ik voor de Reynaerttocht, de tocht vanuit Belsele.
Tegen 10 uur kwam ik aan. om 15u09 heb ik mijn trein terug. Dat is ruim genoeg om voor de 23 te kiezen. Ik mocht eerst Marc nog proficiat wensen. Ik ken hem als iemand die ik op veel wandelingen al fotograferend tegen kom. Marc is nu voorzitter geworden van de wandelclub De Reynaertstappers. Na 7 jaar geeft Rita het roer over.

Na een warme chocomelk zet ik met Daniel en Maria aan. Daniel is de kapitein van ons wandelteam De Doetjes. Zo word ik goed bijgepraat over de organisatie van de benefiettocht op 24 mei. Bij de 1ste rust - die is in Sinaai - blijven zij wat zitten, en ik ga door.
Weer even de spoorweg over, naar Waasmunster. Het is een flink eind bijna 9 km. Het traject loopt door de bossen  langs en zelfs eventjes door een groot landgoed. Om dan aan de autosnelweg uit te komen. Die laten we links liggen ...  sorry rechts liggen. We blijven in de natuur. En als we afbuigen langs een pad waar we de plassen moeten ontwijken, zijn we weer aan een rustpost.

Van hier uit hebben de wandelaars die voor de 23 gekozen hebben een extra lus. Die  brengt ons over de snelweg doorheen de Heide van Waasmunster. Heide mag je niet letterlijk opnemen. De Heide is hier een bosrijk gebied. Als ik al eens heide zie is dat in de tuin van een villa.
Terug in de rustpost zitten en staan de wandelaars te kijken naar mannen die met een bakje op hun buik, kleine helicopters laten rond vliegen. Elk zijn hobby nietwaar ?

In het laatste traject steek  ik een wandelaarster in een rolstoel voorbij. De mevrouw heeft nog 4 maanden revalidatie aan haar been, maar - zegt ze - de pannenkoek straks op de aankomst zal goed smaken. Zelf heb ik liever een broodje met worst. Maria en Daniel houden wel van de pannenkoeken. Een smakelijk einde van een mooie tocht.

 

Met de Reynaertstappers langs de vele meersen van Lokeren

Geschreven door Georges Ditillieu

vrijdag 19 februari 2010

Als afsluiter van de week verkoos ik een 90 km lange verplaatsing te maken naar het Oostvlaamse Lokeren, waar wandelvereniging de Reynaertstappers Belsele voor de 10de maal hun Krokustocht lieten van start gaan vanuit het Verloren Bos. Voorzitster Rita Heirbaut was reeds druk in de weer toen ik het kleine schutterslokaal binnenstapte op zoek naar de tabel der afstanden, veel keuze was er niet , een lus van bijna 8 km en daaropvolgend eentje van 7 km, dus samen goed voor 15 km. Voorzitster Rita beloofde ons meteen een mooie wandeling met veel ongerepte natuurgebieden. Van uit de kleine startplaats liep het onmiddellijk de weidse natuur in van het Verloren Bos, een natuurpark op enkele minuten wandelafstand van het drukke stadsleven, een plakkerige motregen was onze enige stoorzender . Mooie onverharde wandelpaden stuurden ons vervolgens op weg naar het natuurreservaat “ De Buylaers” , 20 ha groot, gelegen aan de linkeroever van de Durme. Het reservaat beschikt over vochtige hooilanden omringd door talrijke rietveldjes met verdronken weiden om zich heen. De kleine wandelpadjes lieten ons van de fauna en flora op zijn winters genieten terwijl de stilte alleen verbroken werd door het geknetter van de vele eenden die deze streek rijk is.    Een belletje deed ons eventjes opzij springen , het was parcoursmeester Silvain Van Acken die op weg was om enkele verdraaide pijlen opnieuw in de goede richting te wijzen maar toch nog eventjes de tijd vond om te poseren voor een foto. De brave man hoorde dat ik niet uit de streek was en maakte ons eventjes wegwijs in de streek. " Dit natuurreservaat is sinds 1992 beschermd als landschap , samen met het verloren bos. De Meersen rond het reservaat en de Durme hebben grotendeels hun oorspronkelijk uitzicht behouden. De Buylaersmeersen waren nauw verbonden met de textielindustrie , in de 19de eeuw was Lokeren een belangrijk centrum van vlas – en lijnwaadnijverheid. De Durme was toen een getijden rivier zodat de meersen regelmatig onder water liepen, nu is de Durme nog amper 26 km lang en werd in 1953 volledig afgedamd om het centrum te vrijwaren van overstromingen .” Na dit kort stukje geschiedenis trok Silvain plichtsbewust verder terwijl wij opnieuw enkele drassige padjes te verwerken kregen tussen de Meersen en de Durme, die grotendeels verscholen lag tussen het hoge riet. Stilletjes aan kwamen we nu ter hoogte van de Groene Long van Lokeren, namelijk het natuurreservaat “ Het Molsbroek”, dit 80 ha grote reservaat bestaat uit moerasvlakte, brede rietvelden, natuurweiden, Elzenbroekbosjes, Oude populierenbossen en Rivierduintjes . Een prachtig stuk natuur welke we doorliepen langs de slingerende wandeldijk omheen de aanpalende moerassen , waar het waterwild hun broedplaatsen gevonden hebben, de vele kleine verrekijkers langs het pad lieten ons meegenieten over het moerassig leven. Naar het einde toe viel mijn oog op een merkwaardige beeldje  midden het moeras , een manneke met een vis in de hand, in de volksmond “ Patjoepelke “ genoemd, ingehuldigd op 11 juli 2009 als herinnering aan schrijfster Yvonne Waegemans. Even verder passeerde men nog het bezoekerscentrum een 24u op 24u infopunt. Na deze Groene Long liep het nog eventjes door het bospark met padjes tussen de dierenparken wat het geheel kindvriendelijk overbracht. Een stapje verder liepen we opnieuw het schutterslokaal binnen om eventjes te verpozen en te genieten van een lekker bakje troost. Voor het volgende deel van 7 km stapten we meteen naar het “ Bospark” waar het natuurleerpad ons aan het kasteel met koetshuis bracht met zicht op de mooie vijver. Van hier uit liep het eventjes richting centrum waar we langs de stadswallen een mooi zicht kregen op enkele historische gebouwen en konden meegenieten van de kleine jachthaven. Vlug werd het drukke centrumleven achter ons gelaten en liepen wij uit op het prachtige Beukenperk waar andermaal mooie wandelpaden hun opwachting maakten binnen bos en natuur. Ter hoogte van het historische Vredesgerecht kon men opnieuw eventjes verpozen in een lokale herberg “Francochamps “ . Verder stappen deden we langs kleine dorpsstraatjes.  Op het dak van een woning kregen we twee ooievaars in het vizier die te pronken stonden op de hoge schoorsteen tot groot jolijt van groot en klein. Hierop volgend maakten we een passage langs het voetbalstation  van Lokeren om vervolgens een sparrenbosje in te lopen waar een rechte dreef langs mooie villas ons afzette op een smal padje slingerend tussen de hovelingen . De zoveelste dreef in de reeks bracht ons naar het einde toe terug aan het Bospark waar het einde lag van deze onbeschrijfelijk mooie wandeldag. Met veel moeite vond men een zitplaats in het overvolle lokaaltje , “ jammer toch dat wij in de nabije omgeving geen ander startplaats kunnen bemachtigen. Als wij een dergelijk mooi parcours willen aanbieden is dit de geschikte  plaats , wel een beetje klein, maar ja wat doet men eraan. Het bijzonderste is dat iedereen van zijn wandeling genoten heeft .” liet voorzitster Rita van de ton rollen. Terwijl we nog eventjes nagenoten bedankte ik nog eventjes de parcoursmeester voor alles wat hij ons aangeboden had alsook het volledige team van de Reynaertstappers voor het vriendelijk onthaal. Geniet mee van enkele sfeerbeelden : fotoreportage ( Georges Ditillieu ) fotoreportage ( Marc Lauwaert ) fotoreportage ( Willy Palmkoeck )

De Molsbroek rond - Krokustocht Lokeren 19-02-2010 - door Guy Verelst

Vrijdag wandelde ik bij de Reynaerstappers.
Vanuit de facebook contacten wist ik dat de mensen die met het openbaar vervoer komen vanaf vanaf het station van Lokeren de wandelpijlen kon volgen.
Die leidden achter het station weg door een park richting Daknam. Daar trokken we langs het stadion van de voetbal van Lokeren om via een groene villawijk naar het Verloren Bos te stappen. Daar was de eigenlijke start.
Heel wat clubgenoten en andere wandelkennissen waren daar.
Ik zag toen ik me inschreef dat er al 466 mensen voor mij vertrokken waren.
Het stuk van de tocht dat ik al gestapt was een gedeelte van lus 2. Nu kon ik lus 1 stappen. Deze lus bracht ons rond de Molsbroek. Altijd weer het bewandelen waard. Zaterdag zag ik hier nog een ooievaar. Nu echter niet. Andere wandelaars wel trouwens, dat zag ik op de foto's op internet.
Terug in de startzaal was het ginder nog altijd gezellig druk. En na een soepje en een bruine boterham kon ik weer verder.
Het vroor niet meer, maar de broeken en waterplassen hadden nog een ijslaag.
Echt de moeite om hier te komen wandelen.
Klik hier voor de track die mijn GPS registreerde.
en Klik hier voor de foto's die mijn digitaaltje vastlegde.

Kersttocht in het land van Waas - Kersttocht Belsele 13-12-2009 - door Guy Verelst

Zondag 13 december koos ik voor een rustige platte wandeling. Een wandeling bij de Reynaerstappers vanuit Belsele-Waas.
We waren weer met een aantal wandelaars die van de trein stapten om naar het schooltje te gaan, van waaruit de wandeltochten starten.
Een wandelclub zet verschillende tochten uit. Iedere wandelaar kiest de afstand en het tempo waar hij/zij zich goed bij voelt. Ik koos voor de 23 km.
De oranje wandelpijlen brachten ons vanuit Belsele naar Sinaai. We volgden hier de geel rode tekens van een streek-GR, het Reynaertpad.
In een buurthuis hadden we een rust, en de 23 kreeg hier een extra lus. Een mooie lus die ons doorheen de Fondatie van Baudelo en het valleigebied De Heirnisse bracht. Dat zijn natuurgebieden, stiltegebieden. We lopen er over onverharde paden en kasseiwegen.
Terug in het buurthuis worden we nu samen met de 17 naar Puivelde gestuurd.
Na de rust in Sint-Job te Puivelde brengt de Weduwe Vos wegel ons door de bossen van Puivelde. Smalle weggetjes brengen ons verder. Het is trouwens lekker wandelweer. Droog en net iets boven het vriespunt. Ondertussen wandel ik met een wandelkennis uit Kortrijk en als we bijna terug aan de startzaal zijn kom ik een wandelfotograaf tegen. Het blijkt Marc Lauwaert te zijn. Ik ken de naam vanuit de Wandelgazette en Beneluxwandelen. Nu ken ik ook het gezicht dat bij de naam hoort. Altijd prettig. Terug in de startzaal hebben we nog ruim de tijd om wat na te praten vooraleer naar het treinstation te stappen.
In deze tijd van het jaar is het leuk om naar al de kerstversieringen te kijken. Kerstmannetjes, sleeën, rendieren stalletjes verfraaien de tuinen.

Lange schaduw op wandel - 18de Rapentocht Lokeren 25-10-2009 - door Guy Verelst

Het was weer een van die dagen dat alles mee zit. Met de omschakelijking naar winteruur een uur extra kunnen slapen. Een natuurwandeling vanuit Lokeren. die niet stuk kon. Een zonovergoten herfstwandeling toonde de kleurenpracht van bomen en struikgewas.

De Reynaertstappers lieten ons starten vanuit een schooltje aan de noordkant van Lokeren, zodanig dat we meteen in de boomriijke natuur konden stappen.

Ik was er al vroeg bij, en startte  voor de 24 km. Eens de bomen uit, begon de zon er al door te komen. Ik mocht al vlug mijn trainingsvest uitdoen.

In een eerste traject mochten we doorheen Daknam naar Sinaai stappen, waar we langs het mooie Leebrug pad wandelen. Dit pad is met de aanleg van de Leebrug ontsloten voor wandelaars en fietsers. En dan gingen we langs de Moervaart verder om doorheen een boomgaard de 1ste rust te bereiken. Ikzelf vond het nog te vroeg om te rusten, maar zag dat er i.p.v. vers fruitsap van de fruitteler geserveerd werd.

Het tweede traject deed in Eksaarde de Kruiskapel aan, en bewandelde de liniewegel. Een mooi wandelpad dat eindigde in de rustplaats, ingericht in een schooltje op de Dam tussen Moerbeke en Eksaarde.

Mijn derde traject was een lus die alleen door de 24 km stappers werd bewandeld. Die lus bracht ons o.m. langs de Olentgracht. Vlak voor mij schoot een jager in de lucht naar een gans. Was me dat even schrikken. Ik had wel al geweerschoten gehoord, maar ik realiseerde me niet dat het zo vlak bij was. De lus eindigde weer in de kantine van het schooltje op de Dam. Nu nam ik de tijd om wat te zitten en te drinken. 17 van de 24 km waren afgelegd.

Nu weer samen met een kortere afstand op weg. Weer langs de vaart, die we aan Spletterenbrug overstaken, om dan een stuk van de oude spoorlijn te volgen. De mensen die het wilden, konden nog onderweg een extra caférust nemen. Ik stapte evenwel door. Ik had me verlekkerd om op het einde van de tocht een broodje met worst te eten. En dat heb ik dan ook gedaan.

Een wandeling met puur natuur, daar houdt een natuurliefhebber van.

 

Wandelen op Paaszondag - 25ste Reynaerttocht Belsele 12-04-2009 - door Guy Verelst

Paaszondag tekende zich mooi aan. Echt weer om buiten te zijn. Echt weer om te wandelen.
Ik besloot aan een wandeling van een AKTIVIA-club deel te nemen. Dan is het immers zeker dat de wandeltocht goed verzorgd is, en dat veel aandacht besteed wordt aan de kontroleposten. De kontroleposten zijn meer dan zo maar een check point. De medewerkers van de wandelclub zorgen er voor dat er gerust kan worden en dat er zitplaatsen zijn, en wat niet te verwaarlozen is, ook toiletten.
Een van de wandelclubs die zo steeds weer de wandelaars goed ontvangen en een mooie tocht aanbieden, is de wandelclub uit Belsele.
Belsele uit het land van Waas. Dat is het land van Reynaert de Vos, en de wandelclub draagt dan ook de naam van die vos: de Reynaerstappers.

Goed gestemd en al op voorhand genietend nam ik de boemeltrein in Lokeren naar dat dorpje.
De wandeltochten vertrokken vanuit de basisschool in de Gavermolenstraat. Ik kon kiezen tussen 7, 11, 17 of 23 km. Graag wandel ik een goed eind, en ik koos voor de 17 km. Dat was een mooie tocht, waarbij het vooral genieten was van de leuke smalle wegeltjes. Helemaal mooi vond ik dat ook de Heide van Waasmunster in de wandeling was opgenomen.
Nu in de lente is het ook genieten van de vele tulpenbomen die we onderweg tegenkwamen. Vele andere bomen en struiken staan ook in bloei. Het is puur genieten van de vele kleuren, vooral wit en geel.
De wandeling rondden we af met een tocht langs de dorpskern van Belsele, met nog een oude dorpspomp erop.
En het is helemaal mooi om in de zaal dan met clubgenoten over de mooie tocht na te praten. Ik at er een lekker broodje met braadworst bij.
Dat is nu weer eens een wandeling die deugd doet.

 

25ste Reynaerttochten te Belsele - door Steven Jasper

Vandaag gaan we naar Belsele waar de Reynaertstappers hun 25ste Reynaerttochten organiseren. Na de Kennedymars van gisteren kiezen we voor de tocht van 12 kilometer, ideaal voor de stramheid uit de benen te krijgen.
We vertrekken uit de startzaal en gaan via landelijke wegen richting de E17, het zonnetje schijnt al volop en het is weer een mooie lentedag. We passeren het grote tuincentrum Euroflora waar het bijzonder druk is, blijkbaar wil iedereen met Pasen bloemen in plaats van paaseieren Vlak voor de controle in een voetbalkantine komen we Gino tegen, we beloven van morgen bij zijn club te komen wandelen en ik vertel hem van mijn avonturen in Sittard. We eten een lekkere soep in de kantine, al is het warm zo'n soep smaakt altijd.
Het tweede deel brengt ons door de landelijke gebieden van Waasmunster vlak naast de autosnelweg. Ondanks de autosnelweg is het er zeer rustig wandelen en genieten van het mooie weer. Na negen kilometer hebben we weer controle, ditmaal in het chalet van voetbalclub Trappen Steels. Spijtig genoeg is er buiten geen plaats dus zetten we ons binnen waar het vrij warm is.
Na een verfrissend drankje is het tijd voor de laatste kilometers. We gaan terug naar Belsele en komen voorbij het kasteel waar er een mooi wandelpark is aangelegd. We komen voorbij de Gislenuskerk en gaan over het marktplein waar er voor het gemeentehuis een gerestaureerde waterpomp uit 1858 staat. Een beetje later staan we terug aan de start en zit de tocht erop. Buiten staan de dames pannenkoeken te bakken en de heren van de club staan langs de andere kant met braadworsten. Wij kiezen voor de overheerlijke pannenkoeken om deze mooie dag mee af te sluiten

 

Wandelaar in de kijker

Geschreven door Kastaar

woensdag 04 maart 2009

Het was door toedoen van een vriend dat Lauwaert Marc zich destijds aansloot bij de ter ziele gegane  Zandstuivers uit Zele.  Doch door omstandigheden  werd er al vlug afgedwaald van het wandelen en werden een beetje allerlei hobbysporten uitgetest.  Een zestal jaar terug kwam de wandelkriebel terug opzetten en thans zijn Marc en vrouwtje niet meer weg te slaan uit het wandelcircuit.  Aangesloten bij de Reynaertstappers Belsele  staat Marc na een drukke werkweek bij een gekend tapijtfabrikant in het Waasland reeds te popelen om op zaterdag en zondag zijn kilometers bijeen te stappen.  De zaterdag werd meestal voor een stevige wandeling boven de 25 kilometers gekozen, doch wanneer de mogelijkheid zich voordoet is een 50 ook graag meegenomen.  Zondag houden ze het rustiger, zodat ’s namiddags de tijd wordt doorgebracht met het gezin. Hoofdzakelijk zijn Marc en zijn vrouw te vinden op de wandelorganisaties binnen West- & Oost-vlaanderen , waarbij een bosrijke omgeving en vooral het Brugse ommeland en zijn vele kastelen hun voorkeur genieten.  Af en toe piepen hun wandelschoenen wel ook in de andere Vlaamse provincies , want ook alhier zijn heel wat bosrijke gebieden aan te treffen.   Op jaarbasis stappen beiden zo’n 2300 à 2500 kilometers bijéén, waarbij Marc het wel eens aandurft enkele ultieme 100 km’s tot zich te nemen. Mooie herinneringen houden ze eveneens aan de 4-daagse van Drenthe en de 3-daagse van Zeeuws-Vlaanderen, alhoewel ze toch moeten toegeven dat de organisaties en rustposten in Nederland minder goed zijn uitgerust dan ons klein Belgenland. Bij deze wensen wij Marc nog een boeiende werkloopbaan toe en  nog vele mooie wandeljaren.

 

Krokussen kijken in het Verloren Bos

Geschreven door Kathy & Joris

vrijdag 27 februari 2009

Onze wandelzin nam ons vandaag mee naar Lokeren. Goed voor 14,50 km samen met de Reynaertstappers tijdens hun vrijdagse " Krokustocht ". Deze Oost-Vlaamse gemeente herbergt nog prachtige stukjes natuur, zo zou later blijken. We vertrokken aan de inschrijving in het vergaderlokaal van Sint-Sebastiaan , deze is van de plaatselijke schuttersgilde. We liepen richting ‘ Verloren Bos ‘ dat meteen garant stond voor natuur. Er stond een oude gerestaureerde lijnzaadmolen.  Altijd tof voor een fotootje. Deze liep over naar het Bospark om zo een klein stukje langs de Durme te lopen. In deze voetsporen kwamen we uit in het natuurgebied ‘ Molsbroek Schitterende panorama’s, rustige wandelwegen en niets anders dan vogelgekweel. Er lopen natuurleerpaden doorheen, er staan kijkmuren opgesteld en het is een broedplaats voor meerdere vogelsoorten. De stilte wordt er geëerbiedigd en dat is ook nodig. Men ziet, hoort en voelt dat de lente stilaan wil binnendringen. Hier en daar ontluikt een wilg, men ziet de katjes zich oprichten. Menige struik en boom krijgt knop. Omliggend hoorde men soms iets van arbeid , blijkbaar wordt er al gehakseld en gesnoeid voor het nieuwe seizoen. Na de eerste lus was het even tijd om te rusten om daarna richting centrum te lopen. Heel even betraden we het Daknambos, liepen langs het voetbalstadion weer in de richting van de Durme. Om zo terug te keren door het Josephine Charlotteparkje en weer in het Verloren bos uit te komen. Het mooie herenhuis dat er nog staat lijkt blijkbaar onbewoond maar het park eromheen is zalig om door te lopen. Zo waren we weer, vergezeld van enkele andere wandelaars, voldaan en hadden we weer wat meer op de kilometerteller staan. Het was een rustige, iets te vochtige tocht met goede bewegwijzering. De lente lonkt, ze is van harte welkom! Neem eveneens een kijkje naar enkele fotoreportages. fotoreportage ( Willy Palmkoekck ) fotoreportage ( Steven Jaspers ) fotoreportage ( Marc Lauwaert ) Met dank aan ' Walking Bears ' voor de foto's en het verslag

 

Woef, woef, woef, woef - 14 december 2008 - door Guy Verelst

Woef , Woef , Woef , Woef ,
Vandaag zijn we met onze baasjes naar Belsele-Waas geweest. Woef.
We hebben gewandeld bij de Reynaertstappers. Waf.
Het was een rustige natuurwandeling. Woef. Door Sinaai. woef en Puivelde. Woef.
Waf,  hebben veel andere wandelaars gezien. Woef. De meeste wandelaars liepen niet op hun vier poten . Neen Woef. Ze liepen op hun achterpoten. Waf.
Woef,  je vindt onze website op: In een meuteke lopen.
Woef, De website van de wandelclub die we bezochten is: http://users.skynet.be/reynaertstappers.belsele/ 
Waf, Tweepotige wandelaars kunnen hun voorpoten gebruiken om foto's te nemen. Woef, kijk bijv. bij Steven, woef of bij Wandelmarc, waf, woef of bij Alfred en Lou, woef Die tweevoeters wandelden er ook.
Woef , Woef , Woef , Woef

 

14/12/2008

Organisator: W.S.V DE REYNAERTSTAPPERS BELSELE SINAAI (150)

Start: Stedelijke Gemengde Basisschool, Gavermolenstraat, Belsele.

Rustige winterse wandeling langs de bossen van Puyvelde.

Bron : Cavalier King Charles Wandelclub

Verslag : Chris Lamers

Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Kristel Pedus, Lieve Van den Heuvel, ..................

Vermits “het weer” op onze wandelingen een belangrijke factor is, beginnen we steeds met de vaststelling of het goed of slecht is. Wel, vandaag is het goed. Vandaag start ook voor de eerste keer een bescheiden poging om een A-groep te vormen die, zoals jullie kunnen lezen in de wandelinfo op de website, een meer sportieve instelling heeft dan de B-groep. Dus vertrekken we extra vroeg met onze aanwezigheidslijst, we willen er graag zijn rond 9u30 want de A-groep spreekt af om 10u. En ze vertrekken stipt om 10u15.

We vertrekken met wat druilerig weer, maar de weerman gaf zon tegen de middag, en bij aankomst was het al droog te noemen. En wie zaten daar al aan het ontbijt? Beatrijs en Willy, de baasjes van Laika. Beatrijs vertegenwoordigt vandaag de A-groep want Martin moet zijn koor door 3 eucharistievieringen loodsen en heeft zodoende zijn scepter doorgegeven.
En ze vindt het spannend, zou er wel iemand opdagen voor die eerste keer? Heeft iedereen de nieuwsbrieven wel gelezen zodat ze op de hoogte zijn? Of werden die ongelezen naar de prullenmand verwezen?

Bij de inschrijving krijgen hondeneigenaars heel attent een zakje hondenkoekjes! We hebben ons nog nooit zo welkom gevoeld op onze Cavjeszondag. De baasjes krijgen een voetbalsem van Dr Scholl cadeau, en buiten ruikt het reeds naar de beloofde braadworsten. Enkelen kunnen niet weerstaan en kiezen voor de zekerheid om nu hun braadworst te eten, want wie weet zijn ze straks uitverkocht. Pannenkoeken worden ook aangeboden, twee reuze grote exemplaren op een bord. We zullen maar best eerst ons calorietjes gaan verbranden voor we ze weer aanvullen, tenslotte zijn de feestdagen ook in zicht…

Willy heeft zijn krant mee, hij zal met de B-groep meestappen en heeft dus tijd tot 11u om van zijn ontbijt te genieten.
En velen zijn er erg vroeg bij, maar kandidaten voor de A-groep zijn er niet onmiddellijk te bespeuren. Woody en zijn drie sympathisanten willen wel, maar Woody is nog maar 7 maanden, en de afstand van 17km is voor hem nog te zwaar. Tegen de lente zal dat wel lukken als er langzaam wordt opgebouwd.
En de klok tikt verder… Beatrijs verzamelt haar moed en tegen 10u15 neemt ze afscheid van ons. Ze is vastbesloten de 17 km te doen, zij het dan alleen. We spreken af dat we elkaar terug zien op de tweede rustpost, want van daaruit lopen onze wegen weer samen.

Het zonnetje breekt door, onze deelnemers sijpelen binnen tot 11u en dan starten we de wandeling.
Het begin oogt niet heel mooi, we stappen tussen wijken en de hondjes blijven noodgedwongen aan de leiband, veel straten, en nog eens straten, wanneer begint hier de natuur? De baasjes van Snuffel spelen hier een thuismatch, dus vragen we hen of hier wel natuur is? We passeren de eerste rustpost. Die is al na 2.5km, en zo flauw zijn we dan ook weer niet, het wordt enkel een plaspost en zonder consummatie stappen we verder. De hondjes hangen tenslotte nog steeds aan de leiband en zijn nog niet uitgeleefd. Dus marcheren we verder in de hoop wat bossen of velden tegen te komen.
Het is zelfs niet evident om een plaatsje te vinden waar de groepsfoto kan genomen worden. Dan doen we dat maar in het midden van de weg. En ziet ge wel dat we het kunnen? Dichter bij elkaar gaan staan bedoel ik. Geen langgerekte groepsfoto, maar een mooi compact groepje. We hebben 24 hondjes bij, dus wie niet tussen de benen van al die baasjes kan gluren wordt opgetild om er toch op te kunnen.

Bij de tweede rustpost vinden we Beatrijs en Laika, nog zo fris als een hoentje. Ze heeft flink doorgestapt want ze wilt natuurlijk de reputatie van de nieuwbakken groep alle eer aan doen door eerst aan te komen.
Het zonnetje heeft veel volk gelokt en de zaal zit stampvol. We zien nergens een mogelijkheid om aan voldoende stoelen en tafels te geraken om buiten te zetten, dus vleien we ons neer tegen de zonnige gevel van het schooltje. Onze heren voorzien ons galant van spijs en drank, en de wijzen onder ons hebben hun boterhammetjes mee. De ondervinding leert dat worsten en pannenkoeken en alle andere extra’s per definitie op de eindmeet worden gebakken en niet op de rustposten! De zelfgemaakte soep is reeds uitverkocht en men behelpt zich met soep uit blik. Niet onmiddellijk onze smaak, maar de gedachte aan die grote pannenkoeken aan de eindmeet maakt veel goed.

De tweede helft van de wandeling is merkelijk beter gepland. De cavjes kunnen eindelijk los, ze ravotten en crossen achter elkaar dat het een lieve lust is, eindelijk komen we in natuur en bossen. Ons verslag van twee jaar geleden, toen we nog eens hier te gast waren, duidde op meer natuur. Maar dat zal een ander parkoers geweest zijn. Al bij al worden onze rakkers toch behoorlijk moe en heel erg vuil, want nu hebben we wel natuur, maar diezelfde natuur heeft ’s morgens regen gehad, dus zijn de paadjes diep ja diep…en zoals we reeds ondervonden , Wintercavjes vinden vettiger zoveel prettiger dan Zomercavjes.
Tegen 15u30 zijn we aan de eindmeet om verder bij te babbelen en te snoepen van de pannenkoeken en de braadworsten. Onze cavjes genieten van de gekregen koekjes die natuurlijk weer beter smaken dan de thuiskoekjes die we bij hebben.

En Beatrijs en Laika? Die hopen dat jullie nu goed gelezen hebben en dat ieder die graag wat meer kilometertjes maalt volgende keer om 10u zal aanwezig zijn.

Tot in Genk, daar zijn we heel zeker van heeeel veeeel bos en hei. Als we dan het weer ook mee hebben kan de pret niet meer op voor onze Wintercavjes. En Genk, dat is Limburg, vlaaiengebied voor de baasjes!
 

Deden mee :

Bink en Wiske, Dino, Divko en Mica, Droopy Dixi en Dali, Funny Tarzan en Noortje, Indy en Bruce, Laika, Qwebble Qwick en Qnotje, Rusty Shira Bo en Molly, Snuffel, Woody, Zino

 

17de Rapentocht ,Reynaertstappers Belsele 26-10-2008 - verslag door De Wandelaartjes Alfred en LOU

Zondag 26 Oktober ben ik naar Lokeren geweest ,om deel te nemen aan de 17de Rapentocht van W.S.V. De Reynaertstappers Belsele Men kon kiezen uit verschillende afstanden ik koos voor de 23km die werkelijk 24,5 was. De start was in een school te Lokeren eigenlijk een gehucht DaknamDe naam van het voetbal stadion is zo als de naam van het gehucht Daknamstad ion
We zijn gestart via enkele lanen voorbij het daknamstadion tot aan de N70 over de Durme tot de eerste rust  parochiezaal van Sint-Anna Heirbrug.verder via landelijke wegen langs de zuidlede naar Eksaarde ook een deelgemeente van Lokeren .Hier was de tweede controle in een school wij van de 23km maken hier een lus via de parochiekerk en de Kruiskapel die zijn verbonden door de 14 statiekapelletjes van de kruisweg, die is 2 km lang en bestaat sinds 1878.Verder terug langs kleine paadjes en wegels naar de school in Eksaarde voor onze derde rustpauze waar ik een lekkere pistolet  met koffie heb verorbert.
Het laatste gedeelte liep via de Oude spoorlijn,(Lokeren (L. 57, 59) [- Daknam - Eksaarde -] Moerbeke-Waas (L. 77) Geopend: 5 mei 1867 (concessie "Dendre et Waes" voor een lijn Dendermonde - Lokeren - Moerbeke - Zelzate, aangelegd door "Chemin de fer de Lokeren à la frontière des Pays-Bas", genationaliseerd in 1878). Reizigersverkeer opgeheven op 29 mei 1960. Lijn opgebroken in 1975. Op de bedding ligt thans een fiets- en wandelpad, van Lokeren tot aan de Moervaart in Moerbeke.) die hebben we gevolgd tot aan de Moervaart waar we onder de spoorbrug zijn gegaan (Deze Spetterenbrug over de Moervaart werd door de Duitse bezetter geplaatst .Tot een jaar of vijftig geleden reed er een stoomtrein)en verder de moervaart zijn blijven volgen tot aan daknambrug en via landelijke wegen terug naar de startzaal waar men lekkere pannenkoeken kon eten

 

Ik heb een vogel gezien - maandag 7 juli 2008 - door Guy Verelst

... en meer dan een. Zondag nam ik de lijnbus naar Lokeren. Ik wou wel meewandelen in de Molsbroektochten.
Lang geleden, voor ik het clubwandelen leerde kennen, wandelde ik ook veel. En toen was de Molsbroek een van mijn geliefde wandelplaatsen. De Molsbroek is een groot beschermd natuurgebied aan de Durme. De zwarte els voelt er zich thuis, en ook de vele vogels. Het is echt de moeite om tijdens de wandeling stil te staan en over de plassen en moerassen te kijken. Krijsende meeuwen kondigen het waterrijle gebied aan, en eens in het natuurreservaat is het genieten van de vele ganzen en meerkoeten. Het is om de watervogels te zien, dat ik deelnam aan de tocht. De Reynaertstappers uit Belsele richten deze tocht al voor de 16de keer in. En ze doen hun best om de wandelaar een uitgelezen parcours aan te bieden. De kortste afstand was 6 km, de langste 30 km. Ik zelf koos voor de 23. Behalve de Molsbroek bewandelen wij in een extra lus de gemeente Waasmunster, om meer precies te zijn het kerkdorp Ruiter.
En onder de 1445 wandelaars waren er ook veel vogels. Bij het buitengaan zag ik een groepje Trekvogels aan een tafel in de kantine. En op de lijst die aan de deur ging, las ik dat we met 60 Kwartels aan de tocht deel genomen hebben.
Ik heb wat foto's geplaatst op Photobucket. Klik hier.

 

Artikel in het nieuwsblad van zaterdag 12 en zondag 13 april 2008 - regio Waasland:

 

Krokussen kijken tijdens wintertocht Reynaertstappers

Geschreven door Guy Verelst

vrijdag, 08 februari 2008

Het is vroeg lente dit jaar. Knolgewassen als sneeuwklokjes en krokussen laten al hun bloemen zien. Het is krokus verlof. En in Lokeren richt de wandelclub “De Reynaertstappers” op vrijdag 8 februari haar krokus tocht in. Ik heb een snipperdag vandaag. 's Ochtends had ik nog wat af te handelen. Tegen de middag was alles geregeld. Mooi zo. Zo kon ik nog gaan wandelen.

In de e-mail van voorzitster Rita staat: ”KOM GENIETEN VAN DE MOOIE NATUUR IN LOKEREN” . Dat belooft. Ik nam dan ook de lijnbus naar Lokeren om ginds in het Verloren Bos vanuit het lokaal St. Sebastiaan aan de tocht te starten. Met al die mensen buiten op het terras belooft dat al wat. Beeld je in: in februari op een terras buiten genieten. Ik schrijf me in, en bekijk de route. Er zijn twee lussen van telkens iets meer dan 7 km. Lus 1 kan ook ingekort worden tot 4 km. Lus 1 heeft Molsbroek als doel. Lus 2 bewandelt Lokeren en Daknam. Ik neem eerst lus 2. Die brengt ons eerst door het verwilderd Verloren Bos. Dan benaderen we het centrum langs de Durme. Hier zijn het wat beeldhouwwerken die mijn aandacht trekken. Ik wijk er even van de bepijling af, waardoor ik een dame die na mij stapt, wat in de war breng. Ik vertel haar waar de geel-rode pijlen zichtbaar zijn. Opgelucht kiest ze het juiste pad. Dan stappen we rond het station om via een grote parking in een groot park te belanden. Ik heb nooit geweten dat er tussen de spoorweg en de Antwerpse Steenweg zo een mooi groen stuk met waterplassen lag. Lokeren is een klein stadje met in de tijd zeepziederijen, textiel- en andere fabrieken. Dat uit zich in het contrast van de grote villa's van de fabrikanten, met de kleine huisjes en woonblokken van de arbeiders. Als je je inbeeldt dat in zo een villa, waar een kurkfabrikant woonde, nu het Vredegerecht gevestigd is, weet je meteen hoe groot het rijk volk woonde.

Ondertussen ben ik de rust gepasseerd en wijzen de pijlen ons naar Daknam. We mogen warempel ook nog over de terreinen van de voetbalclub stappen. Op de oefenterreinen zijn de spelers aan het oefenen. Het is ginder achter het stadion een bosrijke omgeving. De weg van de snelle sportieve wandelaar splitst zich dan even af van de route van de mensen die moeilijk ter been zijn. Het is een zanderig stuk met veel uitstekende boomwortels tussen grote percelen dat we nu bewandelen.

Het is heerlijk zonnig weer. En terug op de verharde weg stappen een andere wandelaar en ik snel door. Die man zegt dat ik sneller stap dan hem. Ik zeg, dat het niet waar is. Ja, zegt hij. Toch is het waar. Hij vertelt me dat ik 8 passen doe, terwijl hij er 7 doet. Ons tempo is gelijk, maar hij neemt grotere passen dan ik.  
Al babbelend bereiken we zo weer het startlokaal. Zijn wandeling zit erop. Ik heb nog lus 1 voor mij.
Die lus brengt ons naar de Molsbroek. In zo een waterrijk reservaat vol met zwarte elzen, voel ik me echt op mijn best. Zo over de dijk stappen, met de Durme langs de ene kant en het vogelrijke gebied links, dat is pas wandelen. Het is ook een natuurleerpad. De verschillende soorten ganzen staan op een infobord afgebeeld, om maar één voorbeeld te geven. Helemaal heerlijk is het ook om even te verpozen aan een vogelkijkwand.
Als we wat meer de wijk “Rozen” naderen kunnen we weer – als we dat willen – rusten in een café. En dan gaan we achter de huizen weg weer naar het Verloren Bos terug.

Het is al wat stiller geworden op de startplaats. De inrichters hebben het terras al opgeruimd. Toch nog ruim de kans om binnen wat na te babbelen.

Mens, .... ik wist niet dat zo een tocht in de week, zo veel volk trok.

 

REYNAERTSTAPPERS OP DE KERSTMARKT - Zaterdag 22 december 2007

Artikel vanop de site van de Wandelgazette

Voor de 2de maal stonden de Reynaertstappers op de Kerstmarkt in Belsele.
Er werd echte Oostenrijkse Jägertee verkocht, niet uit flessen maar zelf
gemaakt door de bestuursleden naar een aloud Oostenrijks recept.
De Reynaertstappers konden op heel wat bijval rekenen bij sympathisanten en leden van deze Wase wandelvereniging. Meteen nam de club ook de gelegenheid te baat om wat publiciteit te maken voor hun komende Krokustocht op 8 februari as.
Dat de Oostenrijkse Jägertee best in de smaak viel na een paar heerlijke tassen blijkt uit de bijhorende foto’s.  Ambiance troef me dunkt …

23ste Kersttocht te Belsele 9 december 2007

Op de website van Guy Verelst lazen we weer een mooi verslag over onze Kersttocht:

Het Land van Waas betekent wandelplezier. Geoefende stappers komen hier aan hun trekken. De rustige wandelaar vindt hier een gezellige tocht. Zo is het ook vandaag 9 december. De Reynaertstappers van Belsele-Sinaai organiseren hun kersttocht. Met collega wandelaars stap ik uit de boemeltrein. We kijken eerst voor alle zekerheid wanneer we een trein terug hebben, want vandaag is een nieuwe dienstregeling in gegaan.

Dan stappen we te samen richting Gavermolen. Daar vanuit een schooltje starten de kersttochten. Mijn maat kiest voor de 17, ik voor de 23. Er zijn ook nog kortere afstanden voorzien.
We gaan onmiddellijk een wegel in, richting spoorweg, om die over te steken.
Bij een splitsing worden wij in de richting van Puivelde gestuurd. Knuppelpaden en smalle wegels brengen ons door bosjes naar dat dorpje. In een schooltje is er een rust. Ik stap met een Smokkelaar Laat me tussendoor ook vertellen dat de wandelclub ook fragmenten door heen privé terrein in het parcours heeft. Zoiets maakt de wandeling iets bijzonders.

Peter, de Smokkelaar, vertelt hoe hij in zijn tweede wandeljaar is. Hij kiest nu gewoonlijk voor afstanden van zo een 15 of 20 km. Het is nog zijn droom om eens de 50 van Stekene te stappen. Mijn indruk is, dat zijn droom niet meer ver van de verwerkelijking af is. Hij stapt zonder moeite even snel als ik, zo iets boven de 6 km per uur.

In Sinaai hebben we een 2de rust. Die is halfweg: 12 km afgelegd. Bij de rust neem ik een soep, een lekkere tomatensoep. Peter belt nog wat met zijn echtgenote, drinkt een cola en neemt dan afscheid. Als mijn brood op is, vertrek ik ook. Er komt net iemand binnen die de Sint Jacobsschelp op zijn rug draagt. Dat is dan mijn droom. Ooit komt die ook tot verwerkelijking.
Wij van de 23 hebben nu een extra lus, die brengt ons over de Dries, langs het huis van Tinel, in de Tinelstraat. Ik heb het in Wikipedia opgezocht, die mijnheer is een musicus, een componist. In 1854 was hij in Sinaai geboren. (Zie ook de reaktie van Jeanine, het bezige bijtje, in het bericht hieronder)

Wij gaan via de Bockwegel weer de echte natuur en landerijen in. De Fondatie van Boudeloo is nu ons wandelgebied. Het is een rustig natuurgebied. Een stiltegebied zelfs.
Met de lage winterzon in ons gezicht keren we naar het dorp van Sinaai terug. Nu rest ons de weg terug naar Belsele. De leuke smalle wegjes, de knuppelpaden, de aarden wegen vol met plassen, de kasseipaden, vind ik leuker te bewandelen dan de gemakkelijke beton- of macadamwegen.
Groot is evenwel mijn verwondering als ik vlak achter een bladerloze haag gegiechel hoor. Zie ik daar een hele bende buiten in een bad zitten ! Nu elk zijn buitensport hé. Het is duidelijk dat ze zich goed amuseren.
In het laatste traject zit ook de beboste stuifzandrug. We komen uit de Belselewegel en slaan nu de Sinaaiwegel in. Dat is de wegel met de boskapel, en het bescheiden bedevaartsoord van O.L.Vrouw van de 7 smarten.

De wandeling leidt via de Cauterwegel terug naar de spoorweg, en zo komen we op de startplaats terug.
En we zijn echt tevreden dat we het deze ochtend hebben kunnen droog houden.

By the way,  10 Wase wandelclubs organiseren tesamen "De Wase Wandelgordel" . 20 wandeltochten: 10 in 2008 en 10 in 2009.

 

16de Rapentocht te Lokeren 28 oktober 2007

Een verslag van Guy Verelst over onze rapentocht:

Rapen in het Land van Waas.

De Reynaertstappers weten mij en anderen altijd opnieuw te bekoren met hun mooi parcours en hun uitstekende en vriendelijke verzorging. Hun wandelgebied is gevarieerd, bosrijk en heeft ook wat geschiedenis betreft heel wat te bieden. Het is immers de streek van de vos Reynaert. Toen was het in eenen tsinxen daghe en nu is het herfst. De herfst zet de hoofdtoon in de Rapentochten die de Reynaertstappers voor vandaag uitgepijld hebben. Het is zo een twintig minuten stappen van het station van Lokeren naar de startplaats, Dit heeft dan het voordeel dat de uitgezette wandeltochten gelijk in het groen kunnen starten.
De school van waaruit we de voettochten beginnen ligt in het groen, in het bos. In het begin nog wat villa's, ruim uit elkaar gebouwd en wat verscholen in de boomrijke omgeving. Alle afstanden beginnen samen. Vooraleer de afstanden uit elkaar gaan, zie ik nog de rustpost voor de 6 km. Om 9 uur gaat die open.
In het verder gedeelte van het eerste traject delen we een aarden pad met een vaste wandelroute: het Leebrugpad. Ik heb hier al vaak gewandeld, maar dit stuk kende ik nog niet. Ik vermoed dat de vrij nieuw ogende voetgangers brug dit pad ontsloten heeft. De Leebeek komt uit in de Moervaart. Daar dan in Eksaarde hebben we in een landbouwloods een eerste rust. Is het toeval of niet ? We bevinden ons op punt 14 van het Rapenpad, een landbouwleerpad van de stad Lokeren.
Na de rust leiden de gele pijlen met de rode staart ons door de boomgaard. Mooi, mooi zo een boomgaard. Geen bloesem, geen fruit, maar een enorme variëteit in kleuren tussen groen en bruin. Na de boomgaard komen we weer aan de Moervaart die we nu een tijd volgen. Rechts van ons liggen de Moervaartse meersen. Een grondverzetmachine die vanuit tegengestelde zin ons nadert, heeft het even moeilijk. Zoveel volk is die hier niet gewoon.
Aan het pompstation scheiden de afstanden zich weer. Het is herfst en dat uit zich in een rijkdom aan paddestoelen. Plaatjeszwammen als amanieten en parasolzwammen. Het wuivende riet is voorzien van mooie pluimen. De 17 km splitst zich van ons af, en wij worden in de richting van de Kruiskapel gestuurd. De kapelletjes van de kruisweg zijn onlangs gerestaureerd en ogen fris en kleurig. Aan de Kruiskapel neem ik de moeite om eindelijk eens mijn GSM en fototoestel op wintertijd te zetten. In de voorbije nacht is de wintertijd begonnen. We volgen de smalle wegjes van het Liniepad. Als er joggers passeren ga ik een stapje opzij. Sinds ik zelf jog, weet ik hoe moeilijk het is voor joggers om plots te versnellen en te vertragen. We wandelen dan langs de sportterreinen van Eksaarde. Op de school aan Eksaarde Dam hebben we de 2de rust. Na 15 km gestapt vind ik het nu wel tijd om een kwartiertje te blijven zitten bij een lekkere verse soep. Dat zijn zo van die voordelen die het clubwandelen met zich mee brengt.
Na de rust wandelen we een tijdje langs de voormalige spoorweg 77a, om ons dan een mooie lus te laten maken langs wild gebied, jachtgebied, rijk aan meersen. De weg brengt ons naar Spletterenbrug, waar we weer op de voormalige spoorweg komen. Links van ons zien we de wandelaars die de tochten aanvangen. Voor mensen als ik zit de wandeling er nu op. En we zijn zo weer op het schooltje waar we 4 a 5 uur geleden gestart zijn.
Het was een mooie tocht. Afwisselend wat natuur betreft en leuk voor de geschiedkundige aspecten, die door de wandelclub met info-borden toegelicht werden.
Ik noteer alvast:
9 december 2007 in Belsele: Kerstocht
23 februari 2007 in Lokeren: Krokustocht.

 

Op de site van Guy Verelst ontdekten we volgende tekst:

Geregeld krijg ik een mailtje van Rita om mee te stappen in een tocht van de Reynaertstappers. Daarnaast mag ik ook het clubtijdschrift van de Reynaertstappers ontvangen,
Altijd weer het lezen waard, ook nu dus.
Verschillende adverteerders laten niet na te vermelden welke korting ze aan de Reynaertstappers geven. Dat is dan mooi voor de leden van die club.
Ik lees een oproep van de voorzitster. En wil die wel herhalen. Ben je lid van de Reynaertstappers, of overweeg je om lid te worden? Een paar mensen die zich enkele uren per maand kunnen vrij maken, kunnen ze als helper goed gebruiken. Neem dan contact met een van de bestuursleden.
Zeer tof vind ik de sponsoring aktie van de club. In de Dodentocht sponsoren ze UNICEF. De grootte hangt een beetje af van hoeveel Reynaerstappers er mee doen. Als ik op 10 augustus in Bornem ben, zal ik die Reynaertstappers wel zien, veronderstel ik. Het goede doel is aan die club niet vreemd. Op blz.  5 lees ik over een aktie voor leukemie-patienten. Een zekere Luc wil 24 uur stappen voor Sofhea. Het gaat door op zaterdag 25 augustus. Inlichtingen bij: lucheyens@pandora.be
Laat mij om te besluiten hun Bokkentocht aankondigen. Die staat op blz. 11 mooi beschreven. Foto’s van Wandelmarc geven een impressie van de tocht.  De Reynaerts-Bokkentocht gaat door op 12 augustus, met als startplaats Sinaai, een deelgemeente van Sint-Niklaas.
Je kan de Reynaertstappers volgen op: http://users.skynet.be/reynaertstappers.belsele

26-07-2007, 11:30:14 G.U.Y.

 

11-05-2007 Vrije tijd

De wandelkrant

De wandelkrant van de Reynaertstappers is er weer. We kunnen lezen dat hun bestuur aan uitbreiding toe is. Dit neemt niet weg dat het huidige team bruist van leven en heel wat organiseert. En dit onder de bezielende leiding van Rita.

Veel aandacht in het clubblad gaat naar de eigen organisaties en de busuitstappen. Het is aangenaam lezen. Weet je : ieder weekend zijn zo een 150 Reynaertstappers op wandel.

Hun URL is: http://users.skynet.be/reynaertstappers.belsele/

 

23ste Reynaerttochten te Belsele

Op Paaszondag 8 april 2007 trokken de wandelaars hand in hand met Reynaert de Vos (dierenepos) langs natuur- en veldwegen rond Belsele-Waas. De Reynaertstappers hadden die dag namelijk hun 23ste Reynaerttochten. Vanuit de Vrije basisschool aan de Gavermolenstraat konden de wandelaars hun keuze maken tussen vier wandelafstanden tussen 6 en 23km.

Het episch dierdicht Van den Vos Reynaerde (of tegenwoordig: Reinaart de vos) geldt als een hoogtepunt in de Nederlandse middeleeuwse literatuur. Het telt in totaal 3469 versregels en is geschreven in het Middelnederlands (dit is het Nederlands uit de periode van 1200 tot 1500). Het boek zou zijn geschreven in de dertiende eeuw door een zekere Willem, die over zich zelf in de eerste regels meldt dat hij nog iets anders gemaakt heeft, namelijk Madocke (tegenwoordig: Madoc). De wortels van het Reynaert-verhaal reiken diep in het verleden, tot Aesopus en Phaedrus, de grootste fabeldichters uit de Klassieke Oudheid. Omstreeks 1100 was er een eerste grote verzameling met fabels en verhalen met daarin de vos centraal, namelijk Isengrimus, in het Latijn geschreven, waarin de dieren voor het eerst eigennamen hebben. De dichter van dat werk is vermoedelijk "Magister Nivardius" (die naam werd gevonden in een handschrift dat wordt gedateerd 13e/begin 14e eeuw). Vermoedelijk was hij een clericus die zeer goed de situatie van de Sint-Pietersabdij én het religieuze leven in Gent en de wijde omgeving kende. In “Van den vos Reynaerde” wordt een hofdag van Koning Nobel beschreven. Alle dieren verschijnen, behalve één: Reynaert de vos. Verschillende dieren doen hun beklag over de schurkenstreken van Reynaert, en Koning Nobel besluit de vos voor het Hof te dagen. Daartoe worden Bruun de Beer en Tybeert de Kater als dagvaarders ingesteld. Reynaert kan Bruun de Beer echter in een val lokken. Het was een nevelige ontluikende lentedag toen ik de start nam op de wandelafstand van 11km, die mij al snel over een onverharde veldweg stuurde bezijden de “Populierenwijk” naar het fiets- en wandelpad naast de ‘Belselebeek’. Slingerend werden we hier op sierlijke wijze over het grintpad naast de beek geloodst, om dan tussen de hoge populieren richting fruitboomgaarden te wandelen, die ons lieten genieten van hun bloesems en de in lentetooi gehulde takken. Voorbij een inmens park met een verscheidenheid aan dieren, als daar zijn dromedarissen, berggeitjes, struisvogels..etc.. en met een in zuiderse stijl opgetrokken villa, splitsten even later de langere afstandswandelaars van ons af om er een rondje langs het gehucht ‘Kuil’ bij te nemen. Wij van de 11 baanden ons een weg naar het gehucht ‘Waterschoot’, alwaar we op de enige rustpost belandden na 4,5km wandelgenot, dewelke was ondergebracht in de kantine van een plaatselijke voetbalvereniging. Het tweede deel over de nog 6,5 resterende kilometers, nam ons al metéén mee door de weidse velden over een dijk van een veldweg, die ons resoluut richting Waasmunsterse bossen meenam. Op het fietspad op de verhoogde berm naast de E17 werd we meegenomen naar een bosrestantje, die ons nu de baan Belsele-Waasmunster liet kruisen, om aansluitend de bossen van de “Patotterij” te betreden. De 23km namen van hieruit er nog een ommetje bij langs het prachtige en met de juiste naam weergegeven ‘Hemelse Breedte’. Wij echter genoten nu met volle teugen van de zanderige bosdreven en het licht- en schaduwspel dat de zon speelde met de dichtaanééngeschakelde dennenbomen. Via het gehucht ‘Duizend Appels’, waar de H.Antoniuskapel aan ons voorbijging, wandelden we nu recht op de dorpskern van Belsele af, waar we voorbij de talrijke monumenten kuierden, als daar zijn het Bisschoppelijk kasteel, het ‘Hof van Belsele’, dat uit de vroegste geschiedenis van Belsele (1230) stamt en werd beheert door de graaf van Vlaanderen, zo verder langs de gotische Sint Andreas- en Gislenuskerk (14-15de eeuw), het monument der gesneuvelde soldaten tijdens WOI en II, de dorpspomp, met er achter het prachtige gemeentehuis. Hier werd even halt gehouden op een terrasje van een plaatselijk café. Via enkele kerkpaden en een groen hoekje werd deze 23ste Reynaerttocht op een meer dan fortuinlijke manier afgesloten. Een prachtige wandeltocht in hartje Waasland werd hier voor de wandelschoenen geschoven der wandelaars, zeker wat betreft natuur en evenzeer wat het cultuur-historische deel aangaat. Dik bravo voor de Reynaertstappers!

Verslag van Marc Van Mossevelde

 

7de Krokustocht te Lokeren

De stadsparken van Lokeren, het Verloren bos en het Molsbroeknatuurdomein waren op vrijdag 23 februari 2007 zowat de ingrediënten voor de 7de Krokustocht bij de Reynaertstappers te Lokeren. Vanuit de Sebastiaan in het Verloren bos aan de Snepstraat kon men zijn wandelkeuze maken uit drie afstanden in lusvorm, namelijk 4, 6 of 7km. Ik ging op verkenning op beide grote lussen, goed voor 13km.

De oudste vermelding van Lokeren dateert van het begin van de 12de eeuw. Uit de Lokerse geschiedenis onthouden wij nog twee scharniermomenten: het verkrijgen van een marktoctrooi van Keizer Karel in 1555 en het toekennen van de titel ‘stad’ ten tijde van Napoleon in 1804. Sinds 1 januari 1977 maken de deelgemeenten Eksaarde en Daknam deel uit van de stad Lokeren. Het kasteelpark “het verloren bos” is zowat een synoniem van een eiland van groen in de lente en de zomer en een palet aan kleuren in de herfst en winter. Het kasteel uit 1899-1900 en  het gerestaureerde koetshuis doen dienst als jeugdvakantiecentrum. Tussen de statige bomen en de veelheid aan planten rondom de vijver in het park vindt men allerlei vogels, ganzen en eenden, eekhoorns en fazanten.  

Na een rondje dierenpark en molensteen in het Verloren bos, werden we resoluut bezijden de ‘Builaars’ naar een onverharde zij-ingang gewandeld van het Molsbroek, het grootste beschermde natuurgebied van de Durmestreek. Dit 80ha grootte natuurreservaat is niet alleen een, naar Vlaamse normen, vrij groot natuurreservaat, het heeft bovendien het grote voordeel dat een 4,5 km lange verharde wandeldijk doorheen dit natuurgebied steeds vrij toegankelijk is. Dit moerasgebied omvat naast moeras ook broekbos, rivierduinen, vochtige hooilanden en rietvelden. Het is één van de belangrijkste pleisterplaatsen voor watervogels in de streek. En dit laatste was al metéén te horen toen we de wandeldijk betraden. Duizenden vogels gaven hier het beste van zichzelf in een eindeloos lied van gezang. Iets verderop ging het bezoekerscentrum aan ons voorbij en bleven we, in tegenstelling tot vorige jaren, de verharde dijk volgen, die ons dwars door het natuurgebied bracht, voorbij een kijkmuur van gevoederde vogels tot de boorden van de Durme. Vandaag de dag ontstaat de Durme uit de samenvloeiing van de Zuidlede en de Moervaart ter hoogte van Daknam, een deelgemeente van Lokeren. In vroegere tijden vormden twee beken de bovenlopen van de Durme: de Poekebeek bij Tielt (ook wel Neerkale genoemd) en de Durme (ook wel Hoogkale, nu Brugse Vaart) bij Beernem. De mens heeft een zeer grote invloed gehad op deze rivier. Door het graven van de Brugse Vaart, het kanaal van Gent naar Terneuzen, de aanleg van de Moervaart en de afdammingen te Lokeren werd deze rivier afgesneden van haar bovenloop. De monding van de Durme in de Schelde bevindt zich in Tielrode, een deelgemeente van Temse. We flaneerden nu over het slingerende fiets- en wandelpad tussen het Molsbroek aan de ene zijde en de rieten boorden van de Durme aan de andere kant richting Lokerse stede. De Durmedijk volgend ging het nu naar een ander stukje ongerept, de Builaars genaamd, waar de wandelaars zigzaggend over de onverharde wegel achter het Koetshuis, het Verloren Bos terug betraden. Tussen de lager gelegen plassen in het bos ging het nu naar de startlocatie terug, welke we bereikten na 7,5 heerlijk genietende kilometers.  De tweede lus over nu 7,2km nam ons mee onder de spoorwegbrug en de grote baan Gent-Antwerpen via de oude spoorbedding naar Moerbeke-Waas, heden fiets- en wandelpad, naar het gehucht “Bergendries”. Enkele bospaden en –lanen loodsten ons mee in de richting van het voetbalstadion van Lokeren, waar we aan voorbij kuierden tot de Daknamstraat. Een villawijk bezijden een meersengebied langs de Durme, vergezelde ons nu tot de grote baan terug, waar we eens eroverheen het imposante park Ter Beuken betraden. In dit park is de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord ondergebracht. De villa dateert uit 1914. Heden ten dage is het ook voorbestemd voor de activiteiten van jeugdorganisaties in groepsverband. Van op een aangelegde heuvel heb je hier een prachtig uitzicht op de lager gelegen meers met op de achtergrond zicht op de stad en het station. En het is net aan dit laatste dat we het park verlieten om onder de sporen te duiken richting Prinses Charlottepark, welke werd aangelegd in 1952 en wordt opgefleurd door 2 beeldhouwwerken. Langs de Durmeboorden, waar het heerlijk genieten was van de pleziervaartuigjes en vissers die er hun dobber aanstaarden op het weerspiegelende wateroppervlak, werden we nu naar de Grote Markt gewandeld, met zicht op de 17e-18e eeuwe H. Laurentiuskerk, met peperbusachtige toren. Een fraai krokussenperk aan de Durmeboorden bracht ons terug naar het ‘Verloren Bos’ en was tevens een mooie afsluiter van deze uitmuntende wandeldag te Lokeren bij de Reynaertstappers.

De overweldigende natuur van het Molsbroek, de schitterende parken die Lokeren nog rijk is en een prachtige startlocatie gelegen in het “Verloren Bos” weten ieder jaar de wandelaarsharten te bekoren op de vrijdag in de Krokusvakantie. Deze 7de editie was nog maar eens om van te genieten. Bravo voor de Reynaertstappers.

Marc Van Mossevelde

 

10/12/2006 BELSELE    22ste Kersttocht

Zondag 10 december 2006 organiseerden ze al voor de 22ste keer in Belsele hun Kerst­tocht en hiermee bedoel ik uiteraard WSV de Reynaertstappers. Er lag eertijds tussen de huidige gemeente Belsele en Waasmun­ster een diepe kuil, waarin rovers nestel­den, die gans de omgeving onveilig maakten. Omdat geen enkele reiziger zou kunnen ontsnappen, hadden ze van de kuil tot de overkant van de weg een zeel gespannen en hieraan een bel vastgehecht. Wanneer iemand over de weg ging, schopte hij tegen het zeel, dat dicht tegen de grond gespan­nen was en op dat ogenblik rinkelde de bel, waarop de rovers te voorschijn kwamen en hun slachtoffer van kop tot teen uitschud­den. 't Volk noemde weldra die onveilige plaats "het Belzeel" of "het Belzele", later dan Belsele. De inwoners van Belsele wor­den ook wel eens Kloklappers genoemd, dit komt zo: vele jaren geleden was er te Belsele een klok gebarsten. Op zekere dag kwam er een ketellapper in het dorp, die beweerde de klok te kunnen maken. Men vroeg hem wat hij daarvoor nodig had en hij antwoordde Klokspijs van goud en zil­ver en ge zult nooit een schonere klank ge­hoord hebben. Al spoedig werd hem al het goud en zilver gebracht dat er in het dorp voorhanden was en de volgende dag zou de kunstenaar met zijn werk beginnen. Maar die dag was de ketellapper niet meer te horen of te zien. Vanaf toen kregen de Bel­selenaren de spotnaam Kloklappers, later veranderde de spotnaam in Ketellappers. Het was een witgevroren ochtend, toen we richting Belsele in hartje Waasland reden, waar we ons om 9u30 aan de inschrijftafel hadden aangemeld. Na het nuttigen van een kop heerlijke koffie bij het invullen van onze startkaarten, trokken we ten velde op onze wandelafstand van 11 km . Via een klein bos­parkje ging het meteen richting dorpsplein, waar we langsheen enkele bezienswaardig­heden flaneerden, zoals: de Gotische kerk van Sint-Andreas en Ghislenus (14-15de eeuw), het imposante gemeentehuis met de merkwaardige waterpomp ervoor, zo verder via de Koutermolen richting Wase bossen. Het jaagpad naast de spoorlijn Gent-Antwerpen vergezelde ons richting Sinaai-station, waar een park met merk­waardige kapel aan het gehucht Wijnveld, ons voor de eerste keer liet kennismaken met het geritsel van afgevallen bladeren onder onze wandelschoenen. Een prachtige landelijke weg, met links en rechts bevro­ren weilanden en grachten van ijs, nam ons aansluitend mee richting Kouterwijk, waar we net ervoor, naast de Belselebeek, een smal bospad werden ingejaagd. Bezijden de boskapel ging het voor ons richting 'De Gouden Leeuw', een gebied vol natuurlijke wandelwegen. Op de rand tussen bos en veld wandelden we gestatig op een heerlijk pad, waarbij plots in de verte de kerk van Sinaai ons toejuichte. De langere afstand wandelaars splitsten zich hier van ons af, om er een rondje Sinaai bij te nemen. Voor ons volgde nu een aanéénschakeling van smalle doorsteekjes en een veelvoud aan boslanen, langs de Dryschouwenwegel. Net voor voornoemd natuurgebied sloten de 17 en 23 km . wandelaars zich weer bij ons aan om gezamenlijk naar Puivelde te stap­pen, waar voor ons de enige rustpost was ondergebracht en voor hen aldus de twee­de. Hier deden de 23 km-stappers er nog een extra lus bij langs de Molenbeek en het gehucht Gaverke. Het 2de deel van onze tocht voerde ons meteen de Weduwe Vos Wegel in. Deze slingerende boswegel tus­sen Puivelde en Belsele is een genot voor de wandelaars. Hier geniet je met volle teugen van rust en natuur, van zonnestra­len die de takken van de bomen tarten, van varens en paddestoelen, van dennenbomen. Wij kuierden deze wegel bijna volledig tot het eind, ware het niet dat we net ervoor een extra stukje paradijselijk privé werden doorgestuurd, waar op onze linkse zijde plots enkele ezels en kippen tussen de bo­men liepen, alsof ze, met een beetje fanta­sie, een natuurlijk levende kerststal wilden uitbeelden. Alleen het kindje en Maria en Jozef ontbraken op het appél, maar die ko­men er pas tegen 25 december, toch? Op die manier hadden we nog enkele heerlijke wandelwegen doorkruist van het gehucht De Gouden Leeuw, om aansluitend via de Kouterwijk, waar de smalle Cauterwegel ons naast een stromend beekje van kab­belend water loodste, alsof we ons in de Ardennen waanden, en dat voor een schit­terend slot van deze wandeling zorgde. Uiteindelijk flaneerden we langs het jaag­pad naast de spoorlijn naar de startlocatie terug. leder jaar opnieuw een natuurover­heersende wandeling, door bossen en langs open velden. De Reynaertstappers weten iedere jaar opnieuw een ander vol wandel­genot-parcours samen te stellen voor hun wandelaars. De Waaslandse natuur op zijn best, zeg maar. Bravo in de ruimste zin van het woord.

Marc Van Mosselvelde

 

6de Krokustocht 3/3/2006

Vanuit het lokaal Sint Sebastian in het Verloren bos aan de Snepstraat te Lokeren vertrokken de twee  wandelafstanden 7 en 14km van de 6de Krokustocht, een organisatie van de Reynaertstappers, Belsele. Langsheen nog méér bekende parken en langs de Durme bewandelde ik de 14km-tocht.

Het “Verloren Bos” is centraal gelegen in het Verloren Bospark, een groenzone van 60 ha ., en is uitstekend geschikt voor bosklassen, vakantiekampen, bezinningsdagen, weekends, stages, vormingsdagen, dagvergaderingen. Het is iets later in de negentiende, en begin twintigste eeuw dat de geschiedenis van het ‘Verloren Bos’ begint. Het kasteel ‘Verloren Bos’ werd omstreeks 1900 gebouwd, in opdracht van de bekende Lokerse nijveraar Gonzales Cock . Van de oorspronkelijke Jugendstil waarin het gebouw werd opgetrokken is wegens herhaaldelijke veranderingswerken aan de voorgevel, weinig overgebleven. In het park vindt men nog één ijskelder, die in de achttiende en negentiende eeuw haast bij elk kasteel hoorden. Ijskelders zijn ronde, bakstenen gebouwtjes die grotendeels ondergrondse of in een heuvel zijn ingebouwd. Door twee achter elkaar geplaatste houten deuren is de ruimte binnenin perfect geïsoleerd van de omgevende temperatuur. Tijdens de winter werden stukken ijs uit de parkvijvers in deze ruimte opgeslagen. Tot ver in de zomer konden de kasteelbewoners over deze ijsvoorraad beschikken om dranken te koelen. Nu wordt deze ijskelder als vleermuizenreservaat gebruikt. De oorsprong van de naam ‘Verloren Bos’ hebben we helaas niet kunnen achterhalen. De naam komt niet voor op historische kaarten en ook niet op de basiskaart van het kadaster van 1850. De naam zou verklaard kunnen worden door de ligging, een ietwat verloren liggend bos midden de meersen aan de rand van de stad.

Een eerste lus van 7km, de parkenlus, bracht ons langsheen enkele bospaden, voorbij het Kasteel met prachtige vijver en langs het Koetshuis in het Verloren bos gelegen, nu metéén naar de Durmeoever richting stad. Vandaag de dag ontstaat de Durme uit de samenvloeiing van de Zuidlede en de Moervaart ter hoogte van Daknam, een deelgemeente van Lokeren. In vroegere tijden vormden twee beken de bovenlopen van de Durme: de Poekebeek bij Tielt (nu Neerkale genoemd) en de Durme (nu Hoogkale) bij Beernem. De mens heeft een zeer grote invloed gehad op deze rivier. Door het graven van de Brugse vaart, het kanaal van Gent naar Terneuzen, de aanleg van de Moervaart en de afdammingen te Lokeren werd deze rivier afgesneden van haar bovenloop. De monding van de Durme in de Schelde bevindt zich in Tielrode, een deelgemeente van Temse. Langsheen de oude stadswaterpomp en de Grote Markt werden we het Prinses Josephine Charlotte in geloodst, dat werd aangelegd in 1952. Twee beeldhouwwerken fleuren het park op: rechts aan de overzijde van de straat tussen de bomenrotonde, het “Meisje aan de waterkan” van Roger Bracke en links de fontein met beeldengroep van Jos De Decker. Nog even flaneerden we op het jaagpad langs de Durme, waar enkele vissers hun ding deden, om dan via het Stationsplein naar het Park ter Beuken te stappen. Het Park ter Beuken bevat enkele zeer waardevolle en merkwaardige specimen van in- en uitheemse boomsoorten. In de villa (gebouwd in 1914) is de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord ondergebracht. Het park is ook het centrum van Ruimtelijke kunst, waar elk jaar in de zomermaanden een hedendaags kunstenaar tentoonstelt. Langs een kapelletje bezijden Heerbrug en door een nieuwe verkaveling, waar op een schoorsteen twee ooievaars zich even kwamen warmen, ging het nu langs het er rustig bijliggend voetbalterrein van Lokeren en langs enkele rustige bosdreven tussen sjieke villa’s op het gehucht Bergendries, ging het verder via een smal bospad naar het fietspad tussen Moerbeke en Lokeren terug naar de startlokatie.

De tweede lus, goed voor 6,7 km wandelen bracht ons langs de wijk Builaars resoluut het natuurgebied Molsbroek in. Het Molsbroek is een uniek natuurreservaat van 80 hectaren dat je te voet of met de fiets kan bezoeken. In het bezoekerscentrum kom je alles te weten over de bomen, struiken, planten, watervogels en andere bewoners. Een wandeldijk van 4,5 km laat je deze moerasvlakte met open water, riet en bosjes verkennen zonder het natuurlijke biotoop te verstoren. U begrijpt hier metéén dat het om een uniek biotoop gaat, waar elke natuurliefhebber en wandelaar zijn hartje sneller gaat slaan bij het horen en zien van de talrijke unieke vogels in dit gebied. Het was dan ook vandaag zo’n uitgelezen dag om gedurende zo’n 5km lang met volle teugen te genieten van dit eeuwigdurend vogellied. Het slingerend verhoogd wandel- en fietspad leende zich dan ook tot prachtige schouwspelen over het water van het lagergelegen Molsbroek enerzijds, en anderzijds betoverende taferelen van de Durme, omrand van machtig rietfluweel. Heerlijk kuierden we rond dit gebied, om wat later langsheen het bezoekerscentrum te gaan, waar we door de kijker enkele beelden bewonderden, die ons tot in Daknam en Eksaarde voerden, een diashow in de natuur zeg maar. Met de verrekijker (lees zoomlens van ons fototoestel) konden we bepaalde vogels van dichtbij op de gevoelige plaat vastleggen. Aan de achterzijde van het Verloren bos betraden we nu een laatste stuk rust en stilte, ging het langsheen het dierenpark, waar een afgunstige poney het niet nam dat ik de ezels op de foto zette en even van heel dichtbij in de lens kwam snuffelen, gemoedelijk terug naar de startlokatie.

We hebben hier genoten van een overweldigend stukje natuur en prachtige parken in Lokeren. Het kantientje als startplaats leek op momenten te klein, maar wel oergezellig. Een koningswandeling in de weektochten zo mag gezegd! Een dik bravo voor de Reynaertstappers uit Belsele.

Verslag hierboven vonden we op de website van Wandelmarc 

 

21ste Kersttocht 11/12/2005

De Reynaertstappers hebben hun beste troeven nog eens bovengehaald op zondag 11 december 2005, want het was een tocht om van te snoepen, de 21ste Kersttocht te Belsele-Waas. Vanuit de Stedelijke Gemengde Basisschool aan de Gavermolenstraat trokken de wandelaars op pad voor 6, 11, 17 of 23km. Wij kozen voor de 11km-tocht.

Om 9u15 stonden we aan de inschrijftafel in Belsele en na een kop koffie bij het invullen van onze kaarten trokken we ten velde, of beter ten bosse. Via een klein bosparkje ging het metéén richting pas gerenoveerde dorpsplein, waar we langsheen enkele bezienswaardigheden flaneerden, als daar zijn: de Gotische kerk van St.Andreas en Ghislenus, het imposante gemeentehuis met waterpomp ervoor, zo verder via de Koutermolen naar de Wase bossen. De Weduwe Vos wegel bracht ons langs idyllische plaatsjes doorheen de groene long van hartje Waasland. Diep aangevroren ondergronden waren hier een lust voor het oog van de wandelaars, in schril kontrast met het groen eromheen der dennenbomen. Enkele verlichte omgezette reeën in een tuin van een villa was betoverend mooi. Inmiddels dook in de verte de kerk op van Puyvelde, met net erlangs een luchtballon, iets typerend voor het Waasland. Een laatste bospad en kerkwegel loodste ons deze deelgemeente binnen, waar de controle was gelegen na 5,6km stapplezier. Een cola bij onze boterhammen deed ons opnieuw op kracht komen.

Het 2de deel over de resterende 6,1km was nog mooier dan het 1ste deel. Metéén doken we opnieuw het bos in via de andere kant van de Weduwe Vos wegel, een slingerend smal bospad dat Belsele met Puyvelde verbindt. Via de Bosstraat, de Puyveldewegel, de Marijnswegel en de Moortelhoek was het alom genieten van Waasland moeders mooiste! Talrijke stukjes ongerept schoven hier onze wandelschoenen, en dit in een winters landschap, wat wil een warm ingekleed wandelaar nog meer. Een lekker winterzonnetje zorgde voor facinerende taferelen, net kerstpostkaartjes. Hier schieten woorden te kort, je moet het gezien hebben. Gewoon fantastisch. Via het fietspad langsheen de spoorlijn Gent-Antwerpen gingen we langzaam richting startlocatie, waar het behoorlijk druk was geworden. Een kriekbiertje bij een lekkere pannenkoek mocht na zo’n prachttocht er niet aan ontbreken. Een glaasje Moezelwijn kon er ook nog bij, het is tenslotte kerstfeest tewege.

Een droomtocht met veel variatie in bossen en wit gevroren velden, weidse vergezichten, een vleugje cultuur in het dorp, een stralend winterzonnetje, het was er allemaal! Wij hebben wederom eens genoten van een uitmuntende kersttocht in Belsele-Waas. Dik proficiat voor de Reynaertstappers.

Marc Van Mossevelde

 

Het is nog donker om half acht 's morgens.  Zo vroeg start de Kersttocht van de Reynaertstappers op zondag 11 december 2005. Het is koud. Alles is droog gevroren. Dat wordt gemakkelijk stappen.  Handschoenen en  een goede muts  vind ik wel nodig.
We verlaten snel  het dorp en trekken over de spoorweg  langs Sinaai. Mooie paden en wegels brengen ons langs de boskapel door naaldbossen, aangerijkt met berken en eiken naar Puivelde. En ondertussen is het klaar geworden.

Ik heb voor de 23 km gekozen. En krijg hier na de rust een extra traject.  De gele pijlen met de rode staart brengen ons door een landelijk gebied van akkers en weilanden doorsneden door knotwilgen.  Geen woonkernen hier, wel  veel alleenstaande boerderijen.

Wij wandelaars zijn niet de enige die buiten zijn. Ik hoor geregeld geweerschoten van jagers.  Het traject brengt ons naar Sinaai. Ginds vinden we aansluiting met de 17 km wandelaars.
Ik ben half weg. Tijd voor een lekker broodje en warme soep. Warme soep, warme choco-melk en koffie vinden gretig aftrek op deze rustpost.

De wandeling brengt ons weer naar de rustpost in Puivelde. Ondertussen kom ik ook steeds meer en meer bekenden tegen. We zijn hier al met drie wandelafstanden samen in het vervolg van de wandeling. 

Dit is weer een stuk doorheen smalle paden en boswegels. De wandelpaden zijn volledig autovrij. Als er eens iemand passeert is het een eenzame fietser.  We stappen ondertussen onder een heerlijk winterzonnetje

De 6 km sluit zich ook aan, en alle afstanden samen nu trekken langs de spoorweg  over een fietspad naar  de Gavermolen. 

Een mooie wandeling vindt hier haar einde. Gewoon goed.: mooi parcours, gezellige babbels. Met een compliment naar de inrichters toe laat ik mijn wandelboekje afstempelen.  

Guy Verhelst

 

14de Rapentocht 23/10/2005.

Ik val hier vast in herhaling als ik zeg dat de herfst mijn lievelingsseizoen is, maar ik kan het niet genoeg zeggen. Vandaag gingen wij naar Lokeren waar wij op de 14de Rapentocht een poging waagden om de herfst te vangen met het gevoelige oog. Of dat gelukt is laten wij aan u over, wij vonden alleszins van wel.

We zijn nog maar net gestart of wij kunnen al genieten van enkele mooie paddestoelen. Via een brug onder de N70 door volgen wij een geasfalteerde oude spoorwegbedding. Verderop komen wij in het kasteelpark ‘Verloren Bos’. Dit bospark toont een regenboog aan herfstkleuren en geeft een heerlijk notenparfum prijs. Beekjes met bruggetjes erover voltooien het geheel. Wij stappen via de Durme-oever het centrum van Lokeren binnen. Wij kunnen onze ogen niet geloven bij het zien van deze perfect geslaagde combinatie van architectuur, kunst en groene parken! De Durme slingert hier als een zigzaggend lint door het dorp en wij volgen gewillig haar voorbeeld. Verderop is een viswedstrijd aan de gang en liggen aan de overkant mooie boten aangemeerd. Wij verlaten de groene oever om ons via de N70 naar de eerste controlepost te begeven.

Ook na de controle wacht ons een mooi parkoers. Hier en daar staat nog maïs, en die is intussen helemaal geel geworden. Canadapopulieren hebben enkel nog blaadjes aan hun uiterste toppen maar zijn verder kaal en hier en daar contrasteren ze fel met de nog volledig in de bladeren zittende knotwilgen. Er is ondertussen een behoorlijke wind opgestoken en voor ons uit dreigt een donkere regenbui en gelukkig blijft het bij dreigen. Via een baantje dat niet toegankelijk is voor wagens en dat langs de Zuidlede loopt stappen wij verder naar de Dam te Eksaarde voor onze volgende controlepost.

En wie dacht dat er na al dat moois alleen maar een minder stuk kon volgen heeft het grondig mis. Na de controle volgen wij opnieuw de spoorwegbedding van in het begin van de tocht. Ook heer weer mooie kleuren en lekkere geuren, mooie bladeren, paddestoelen, noten… Wij verlaten het fietspad om onze weg verder te zetten op een met bladeren bedekte aardeweg en komen zo aan de Moervaart en de prachtige Spletterenbrug, waar wij via de trap ernaast opnieuw op de spoorwegbedding belanden en zo verder wandelen. Verderop stappen wij het ‘Verloren Bos’ terug in waar een felgeel bord ons meldt dat wij deze tocht hier zullen afronden.

Het was een zeer mooie herfsttocht, hoewel wij weinig rapen gezien hebben, zoals de naam ervan zou laten vermoeden. Wij waren er echter niet naar op zoek, wat wij in de plaats te zien kregen was honderd keer beter!

Bovenstaand verslag vonden we op www.wandelverslag.be

 

Het beloofde een goede dag te worden vandaag. De Reynaertstappers van Belsele beloofden ons een natuurwandeling in Lokeren en Eksaarde. Dit jaar toonde de natuur haar mooie kanten waardoor het een heerlijk rustige herfstige wandeling werd.
Ik ben op zondagmorgen 23 oktober al om 7 uur in het station. Het is een goed kwartier stappen naar de startplaats. De inschrijvingsformaliteiten zijn vlug vervuld. Veel bekende gezichten in de zaal. Om half acht start de wandeling. Ik wist niet dat het zo donker kon zijn. Hoe in de duisternis de pijlen vinden? Andere wandelaars zijn slimmer dan ik, en hebben een zaklantaarn mee.
Een avontuurlijk begin langs een smal pad dat ons richting Lokeren brengt. Eens onder de Antwerpse Steenweg door trekken we weer langs paden naar de Durme toe. Ondertussen is het klaar geworden. Het buggy- en rolstoelparcours heeft zich voordien afgesplitst. Door het Prinses Charlotte park komen we in een wilder gedeelte. Om dan via Ter Beuken naar de Antwerpse Steenweg te trekken. We steken de Durme over, en dan de steenweg. In het parochiezaaltje van Sint-Anna hebben alle afstanden de eerste rust.
Voor de 6 kilometer is dit de enige rust. De andere afstanden trekken westwaarts verder. Eerst langs een gebied met open woonbebouwing om dan nadien in het agrarisch landschap terecht te komen. De verschillende stukken land zijn hier afgezoomd, dan wel doorsneden door rijen knotwilgen. Zo trekken we dan nadat ook de 11 km zich af gesplitst heeft naar Eksaarde. Daar hebben we in de kantine van een basisschool onze tweede rust. (Ik heb de zaterdag mij te goed gedaan aan een uitgebreide Mexicaanse bonenschotel, en kan nu ten zeerste appreciëren dat de wandelclub om het uur wandelen een rust met toiletgelegenheid voorzien heeft.)
Ik heb voor de 23 km gekozen, en hier krijgen we een extra traject. Voor dit derde traject bewandelen we de liniewegel. Een lappendeken van bospartijen, moerassige gebieden, akkers en weiden zorgt hier voor verrassende bochten in de weg. “Hallo” we delen deze wegels met andere buitensporters: de mountainbikers. Aan de Kruiskapel buigen we weer af naar Eksaarde toe. Even de historische info lezen die de wandelclub hier aan een boom heeft gehangen en dan volgen we de kruisweg achterste voren. Vanaf statie 14 terug. We gaan niet tot nummer één. Bij de negende begint de woonzone van het dorp, en we buigen rechts af. We gaan even later over het terrein van een boerenfamilie. De wandelclub drukt haar dank uit bij middel van een geplastificeerd A4tje. Ook bij deze mijn dank.
We bereiken weer de rustplaats in Eksaarde.
Tijd voor een kom verse soep. Heerlijk dat zoveel wandelclubs de moeite nemen verse soep te maken.
Ons vierde traject delen we met de 17 km stappers.
Moet ik nog vertellen dat we in de wegberm veel paddestoelen zien. Evengoed de mooie maar giftige vliegezwammen als inktzwammen. De zwarte inkt drupt eruit. Weten we gelijk hoe ze aan hun naam komen.
In deze tijd van het jaar is de jacht open. Ik had al geweerschoten gehoord, en nu zag ik een groepje mensen op jacht. Hoge rubberen laarzen aan, onder de knie dichtgebonden. Een gordel vol met patronen om hun midden, en hun geweer - als de wandelaars passeren - voorzichtigheidshalve met de loop naar beneden.
Aan Spletterenbrug mogen we de Durme over. Ik lees nog op een infobord dat de brug door de Duitse bezetter is geplaatst. En dat hier tot een jaar of vijftig geleden een stoomtrein reed.
We volgen een tijdje de berm van deze voormalige spoorweg.
We buigen dan af naar een bosrijk gebied, en als we in de bossen meer woningen beginnen te zien, weten we dat het einde van deze mooie natuurwandeling nadert.
Nog even  goede dag zeggen tegen de clubgenoten en andere wandelvrienden, en terug naar huis.  Na zo een rijke en ontspannende tocht kunnen we weer een werkweek aan.

Bovenstaand verslag vonden we op de site van Guy Verhelst

 

23-10-2005 - 14de RAPENTOCHT te Lokeren!

Organisatie: DE REYNAERTSTAPPERS, Belsele Zondag 23 oktober 2005 trokken we naar Lokeren om er bij de Reynaertstappers deel te nemen aan hun 14de Rapentocht. Vanuit de Basisschool Buitengewoon Onderwijs aan de Krommestraat kon je afstanden bewandelen tussen 6 en 23km. Wij kozen voor de 11km. Een woordje over Lokeren: Lokeren is een stad in de provincie Oost-Vlaanderen in België. De oudste vermelding van Lokeren dateert van het begin van de 12e eeuw. Uit de Lokerse geschiedenis onthouden wij nog twee scharniermomenten: het verkrijgen van een marktoctrooi van Keizer Karel in 1555 en het toekennen van de titel ‘stad’ ten tijde van Napoleon in 1804. Lokeren is gelegen aan de rivier de Durme en de autoweg E17 en telt meer dan 37.500 inwoners. Sinds 1 januari 1977 maken de deelgemeenten Eksaarde en Daknam deel uit van de stad Lokeren. Een woordje over de raap: De raap (Brassica rapa rapifera) maakt deel uit van de koolfamilie. De paars-witte knol verspreidt een oudbakken luchtje dat eerder wordt geassocieerd met folkloristisch keukengerei dan met keukenrobots of microgolfovens. Wanneer een van de gezinsleden het aandurft om nog eens raapjes te bereiden zoals vroeger krijgt hij/zij meestal het deksel op de neus van de overige gezinsleden. Tenzij de knol in kleine stukjes werd toegevoegd aan een smoutige stamppot. Alleen met behulp van dergelijke undercover-operaties is het mogelijk uw tafelgenoten om de tuin te leiden en de raap voor aardappel te laten doorgaan. Het is precies dat laatste gewas waarvoor de raap het in de voorbije eeuw heeft moeten afleggen. Vóór de komst van de aardappel was raap een belangrijk voedingsmiddel en vormde de basis van vele menu's. Na de komst van aardappel werd het gedegradeerd tot veevoeder, maar ook op dat gebied moest het uiteindelijk de duimen leggen voor biet. Nochtans... raapjes zijn een verrijking voor uw winterse bereidingen. Ze zijn erg voedzaam en hebben een heel aparte smaak. Het was rond om half 10 in de morgen dat we, na onze inschrijving, de start namen op de 11 exacte kilometers. We verlieten nog maar het startlokaal en werden al pardoes ondergedompeld in de natuur, want een smalle brandgang omringd van dennen en kastanjebomen met een slingerende diepgracht ernaast leidde ons naar de oude spoorwegbedding (heden fietspad), die ons op zijn beurt onder de grote baan bracht naar het stadsbos, waar we doorheen fladderden. Hoorde ik daar geen fanfaremuziek weerklinken uit het Koetshuis? Waarrempel…nieuwsgierig dat ik ben moest ik toch even een kijkje gaan nemen: een groep Nederlandse muzikanten repeteerden hier samen met een groep Belgische muziekliefhebbers. Nog maar net terug op pad liep hier akaks een groep joggers aan ons voorbij. En wij verfreudelden ons hier bijna over een boomwortel. Even verder stond daar zo’n pracht van een tuuëverasbruuëd in de inmiddels door de takken der bomen stralende zonlijnen te glanzen. Eens het bos uit ging het verder langsheen de Durme, die ons bezijden de markt van Lokeren door het stadspark, met zijn talrijke monumenten zoals de waterput..en talrijke meer, bracht, om vervolgens langsheen deze voornoemde waterloop, ons terug te loodsen naar de grote baan, waarlangs we over de Durmebrug naar de controle stapten op gehucht Heibrug, na 4,6km stapplezier. Een komaale verse soep smaakte lekker bij onze boterhammetjes. Het 2de deel over de resterende 6,4km bracht ons via de Geestmolenstraat naar de randen van het gehuchtje Puttenen. Een met kale bomen omringd grintpad leidde ons door de weidse velden en landerijën richting Daknam, waar we alweer een smal weggetje naast de Durme werden ingestuurd. Het werd bij mij hoogwater en moest dringend even mijn pieskalooterke zijn gang laten gaan. Hier werden we afgescheiden van de grotere afstandstappers, die richting Eksaarde en Moerbeke-Waas werden gestuurd. Een smal voetgangersbruggetje bracht ons over een lager gelegen drassig gebied, om terug, ter hoogte van de ijzeren brug over de Durme van de vroegere spoorlijn (heden fietspad), via dit pad naar het centrum van Daknam te flaneren. Voorbij café Den Reinaert (toepasselijke naam), ging het via enkele prachtige dreven van hoog loofhout en bosdreven met villa’s, terug naar de startlokatie, waar op elke tafel een raap te bewonderen viel, iets wat ons deze morgen was ontgaan blijkbaar. Een dot van een tocht! Zéér gevarieerd parcours hebben de Reynaertstappers hier inééngeknutseld, met opnieuw verrassende onbewandelde stukjes natuur in verweven. Van bos, over smalle paadjes langs de Durme, tot stad en parken, het was er al in verweven! We waren hier aangenaam verrast vandaag in Lokeren en omgeving. De verzorgde controle- en aankomstplaats is bovendien nog eens een pluspunt. Een dik proficiat voor het ganse Reynaertsteam!

Dit verslag vonden we op de site van Wandelmarc.

 

14-08-2005 - De Reynaertstappers - 16de Reynaerts-Bokkentocht

 

10/4/2005 21ste Reynaerttocht

Wandelaars staan en zitten in de vertrekhal van het station. Er zijn meerdere wandeltochten vlot bereikbaar met het openbaar vervoer en de wandelaars trekken dan ook naar verschillende bestemmingen. Ik behoor tot de mensen die op zondag 10 april naar Belsele trekken. Daar in een school aan de Gavermolen starten de tochten van de Reynaertstappers. Na de inschrijving kijk ik even hoe ons traject eruit zal zien. Uit de verschillende mogelijkheden heb ik voor de 23 km gekozen.

De pijlen zijn rood. Is dat een verwijzing naar die vos met zijn rode baard? Om ze nog beter te laten zien hebben ze gele punten. Ze brengen ons langs het Sint Andries bosje en een gerestaureerd kasteel naar Belsele dorp, om dan de akkers en de velden in te trekken. Na een eerste rust trekken we verder naar de bossen van Waasmunster. In de kantine van een camping kan ook gerust worden, want nu volgt een stuk van 7 km door de bossen. Eerst stappen we door rustige bossen met veel grote villa's. En het bos wordt aldra wilder en ruiger. Het zijn lichte naaldbossen met een onderbegroeiing van lijsterbes. Heel wat vogels zorgen voor akoestische begeleiding. Zo stappen we naar de Hoge Kouter voor de derde rust. Die rust delen we met de 11 en de 17 km. Wij van de 23 krijgen hier een extra lus die ons doorheen open landschap brengt. Roskam noemt de wijk hier. Verharde wegen en aarden wegen wisselen ook hier elkaar af, en zo komen we via een boog weer op de Hoge Kouter. Daar koop ik soep en een broodje. De man die de bonnetjes verkoopt, stelt vast dat je ze voor dat geld thuis niet kan maken. Het smaakt heerlijk.

In het vijfde traject worden we weer naar Belsele geleid. Op sommige plekken zijn naast de hoeves al verschillende woningen. De tuinen dragen al veel bloemen. Laag bij de grond komen naast de narcissen en de blauwe druiven de tulpen al boven. Hoger steken de tulpenbomen de bloeiende sierkersen de loef af.

Nog voor de middag ben ik terug op de startplaats. De pannenkoeken vinden ook al aftrek, zie ik. Weer kan ik in mijn wandelboekje een toffe en verzorgde wandeling noteren.                                                   

Verslag op de website van Guy Verhelst.

 

11-02-2005   De Reynaertstappers  5° Krokustocht

Vanuit lokaal “Sint-Sebastiaan” midden in het Verloren Bos te Lokeren vertrokken op vrijdag 11 februari 2005 de twee wandellussen van wsv De Reynaertstappers hunnen 5de Krokustocht. De 1ste lus van 7,3km bracht ons langs alle stadsparken en de 2de lus van 6,9km bracht ons om het natuurreservaat van ‘Molsbroek’ heen. Wij bewandelden de beide afstanden.

Het Verloren bos te Lokeren is gekend voor het veelvuldig aanwezigheid van exotische boomsoorten. Het kasteel (uit 1899 -1900) en het gerestaureerde koetshuis doen dienst als jeugd vakantiecentrum. Een curiosum is de oude ijskelder, die zich rechts van het kasteel bevindt. Nu dient de ijskelder als overwinteringplaats voor vleermuizen.

Na de inschrijving bij onze koffie trokken we om 10u30 met de 1ste lus ten parke, die ons via een ommetje langs het Daknamstadion (voetbal), de aanpalende woonwijk en een eindje langs de Durme naar het "Prinses Josephine Charlottepark” leidde, welke werd aangelegd in 1952. Twee beeldhouwwerken fleuren het park op: rechts, het "Meisje aan de waterkant" van Roger Bracke en links de fontein met beeldengroep van Jos De Decker . Om het NMBS-station heen en verder langs de oevers van de Durme merken we de aanlegsteigers voor jachten. We wandelen verder tot aan het Park Ter Beuken . Dit park bevat enkele zeer waardevolle en merkwaardige specimen van in- en uitheemse boomsoorten. In de villa (gebouwd in 1914) is de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord ondergebracht. Het park is ook het Centrum van Ruimtelijke kunst, waar elk jaar in de zomermaanden een hedendaags kunstenaar tentoonstelt. Bezijden de markt van Lokeren, waar de Sint-Laurentiuskerk (1717-1725) met haar speciale torenspits en ook het stadhuis in Rococostijl (1761) ons metéén opviel, ging het nu voorbij de stadspomp en terug langs de Durme, om even later door het prachtige “Verloren Bos” te kuieren met zijn talrijke bospaadjes omzoomd van hoge bomen, en alwaar de startplaats was gelegen. Een kom soep met onze boterhammetjes gingen er vlot in.

De 2de lus bracht ons door het stadsbos naar een machtige uitgestrekte vijver in het Bospark en de Buylaers, een gebied met typische en waardevolle hooilandvegetatie. We treffen hier heel wat zeldzame plantensoorten aan, om dan metéén koers te zetten naar het uitgestrekte 80ha grote ‘Molsbroek’ natuurreservaat. Hier straalde dit gebied alle rust en stilte uit. Alleen de vogels hadden het hier voor het zeggen… het was met volle teugen genieten. Het is dan ook het grootste beschermde natuurgebied van de Durmestreek. Mooie wegen en een fietspad leidde er ons volledig omheen, tot we terug aan de Durmeoevers kwamen, welke we rustig volgden tot het Verloren Bos alweer in de verte opdook, alwaar de startplaats ligt. Een goeie van ’t vat deed ons deugd.

Zeer twee unieke lussen hebben we hier vandaag onder de schoenen geschoven gekregen met twee zeer verschillende benaderingen: enerzijds de parken en ’t stad en anderzijds het natuurreservaat “De Molsbroek”. We hebben hier genoten en wij niet alleen, zo bleek in de startzaal. Iedereen was kontent en zo hoort het. Om 14u waren reeds 370 wandelaars genoteerd.

Marc Van Mosselvelde

 

12/12/04: 20ste KERSTTOCHT

Van Rita Heirbaut mocht ik een uitnodiging ontvangen om mee te stappen op hun kersttocht.
Het is de 20ste keer dat de Reynaertstappers die inrichten.
Ondanks dat het feit dat het een winterse zondag is, zijn die al vroeg uit de veren en zo kan ik op 12 december 2004 nog voor acht uur uit de Gemengde Basisschool, Gavermolenstraat, Belsele, vertrekken. Het is dan nog donker, dus doe ik om gezien te worden zo een reflecterend hesje aan. Het parcours stuurt ons langs de spoorweg naar Sinaai. Daarna trekken we het bos in. De beeweg aan de boskapel is gesloten. Er is iets met amerikaanse vogelkers aan de hand. We trekken verder over de stuifzandrug. De bossen zijn voornamelijk naaldbomen, maar ook de eiken en de berken ontbreken niet.
De 6 km had zich al van ons afgesplitst. Nu splitst zich ook de 11 km van ons af. Ik heb
voor de 23 gekozen. De 23 en de 17 gaan nu richting Sinaai. .Het landschap is nu meer open.
Toch blijft het afgelijnd en houterig door de vele knotwilgen die de groene stukken scheiden. In Sinaai  hebben we in het buurthuis onze eerste rust. De medewerkers zijn nog druk bezig met broodjes te smeren. We trekken verder. De parcoursmeesters hebben niet veel risico genomen voor deze wandeling in december, zie ik. Ze hebben hoofdzakelijk voor verharde wegen gekozen. Zo stappen we terug naar een bosrijker omgeving. En dan worden we een wegel ingestuurd: de Weduwe Vos Wegel. Dat is nu wandelen op zijn best. De smalle rustige wegels brengen ons door de bossen naar Puivelde. Hoewel het nog maar halftien is, heb ik honger gekregen, en ik neem hier de tijd om te gaan zitten, te eten en soep te drinken, smakelijke verse soep.
Wij van de 23 krijgen hier in het gehucht een extra lus. Hier krijgen we een parcours langs modderige wandelwegen, en om het wandelplezier compleet te maken  worden we langs een brede beek een stoppelveld door gestuurd. Via een stiltegebied gaan we dan weer richting Puivelde. De stilte is niet volkomen. Jagers zijn aan het zorgen dat zij wat voor het middageten op tafel hebben. Wij, wandelaars, moeten ons eten niet met een geweer bij elkaar schieten. Wat lezen we daar op een zuil?
" In 'T GROEN
Die alle watertjes doorzwommen heeft en paarde in de zee van Saragossa en hier belandt en in dit zilte zoeten Wase land haar draai niet vindt, en kronkelend de bocht uitgaat. En die ter hoogte van de Waterstraat het Palingsgat induikt en zich gefnuikt als het vel haar levend van het lijf getrokken wordt. Die spartelend en kermend in de pan belandt. Vernevelt en verdrinkt in witte wijn en zinkt, verzinkt in kervelkruid, melisse en die in 't groen verseldert en verzinkelt in haar graf"
Ik zal dat gedicht van ginder wel herinneren als ik nog eens paling in het groen eet.
Nu wandelen we via een landbouwleerpad verder en komen weer in Puivelde.
Tijd om het fruit te eten, dat we van de inrichters bij de inschrijving meekregen. We gaan nu weer die wondermooie Weduwe Vos Wegel in. En wandelen zo in de bossen verder. We krijgen in de Cauterwegel zelfs nog een heus knuppelpad onder onze voeten. Via het dorp van Belsele komen we zo weer terug bij de startplaats. 
Nu het was een mooie, vlotte wandeling. Dank Rita voor de uitnodiging.

Verslag gevonden op de website van Guy Verhelst

 

24/10/04: 13de Rapentocht

Op deze mooie « zomerse dag » in oktober namen we deel aan de 13e uitgave van de Rapentocht. De startplaats bevond zich in een mooie en rustige omgeving midden de restanten van een dennenbos. De uitvalsbasis was goed gekozen want de veldwegen en de wijde natuur zijn heel dichtbij. Aan de Spetterenbrug, waar we lezen dat deze zowel in de Eerste als de Tweede wereldoorlog werd plat gebombardeerd, zien we de Moervaart en gaan langs de herstelde brug naar beneden de Moervaartmeersen in. Mooi en rustig natuurgebied. We naderen Eksaarde en via de Canteclaerroute, een mooi pad omgeven door bomen, gaan we naar de controlepost. Na een rustpauze verlaten we o.a. via de Oost-, West- en Zuidstraat, Eksaarde en komen terug in de natuur, hier ook nog vele landerijen waar zoals overal de koeien de meeste aandacht schenken aan de wandelaar .We naderen nu Puttenen voor een laatste controle. Daarna gaan we terug Lokeren binnen en via het stadspark Ter Beuken wandelen we verder naar de aankomst waar we nog een laatste mooie kilometer krijgen, op een smal rustig pad tussen hulststruiken en welriekende naaldbomen. Dicht bij huis en toch mooi.

Deze tekst vonden we in het clubblad van "Land Van Rhode".

 

15/8/04: 15de Reynaerts-Bokkentocht

Op zondag 15 augustus 2004 trokken we andermaal naar het Waasland om er bij de Reynaertstappers in Sinaai, geboortedorp van de beroemde toondichter Edgard Tinel, deel te nemen aan hun 15de Reynaerts-bokkentochten. Vanop het 7000 vierkante meter grote rechthoekig dorpsplein, met aan de ene zijde met linden omzoomde grasplein met centrale vrijheidsboom, een zomereik uit 1830, en 2 arduinen waterpompen en met aan de andere zijde de kerk, die in 1219 een dries (rechthoekig stuk grond) ten geschenke kreeg van Johanna van Constantinopel., startten alle wandelafstanden tussen 6 en 30km. Wij opteerden voor de 17km, werkelijk 19,5km, tocht.

Vanuit de Parochiezaal op dit dorpsplein vatten we om 9u 15 onze tocht aan die ons metéén naar een prachtige kerkwegel bracht, welke ons begeleidde door het wijdse langschap van het Waasland, langsheen groene weilanden met vee, met erlangs diepe ingekerfde grachten. Even verder splitsen we af van de langere afstanden en werden we door een machtige onverharde dreef gevoerd door de velden heen, inmens prachtig was het hier wandelen onder de torenhoge bomen, om dan het pomphuis aan het kanaal van Stekene te bereiken, waar we even langs het kanaal verder stapten. Heel rustig was hier wandelen, met wijdse vergezichten op het vlakke landschap om ons heen! Hier genoot elke wandelaar van de inmense stilte! We stapten toen een brugje over, om alweer de waterkant te kiezen over een fietspad richting Puyvelde. Nog even maakten we een ommetje door het nabijgelegen stiltegebied, waar enkele rustende wandelaars op een bankje aan een kruisbeeld onder de bomen even zaten te genieten van de buitenlucht, om vervolgens koers te zetten naar de 1ste controle in St.Job Puyvelde, welke we bereikten na 10,3km stappen. Onze boterhammetjes met een kom soep gingen erin als zoete honing.

Het 2de deel over 6,1km bracht ons in de richting van Belsele-Waas, waar we metéén de unieke dichtbegroeide bossen indoken via een slingerend smal pad tussen de bomen en langs diepe grachten, om dan afwisselend door kerkwegels en landbouwwegen bezaaid met prachtige fauna en flora, en stukjes bos, onze weg te vervoegen. Alweer was het hier al natuur en rust dat de klok sloeg. Echt prachtig, al die paden door de velden met rijen knotwilgen erlangs, het was genieten.

Even later stonden we op de 2de controle in een bloemisterij in de Kernemelktraat van Sinaai. Met nog 3,1km voor de boeg besloten we hier, bij de inmiddels tot 26°C gestegen temperaturen, eens een goeie Leffe te nuttigen, welke dan ook vlot naar binnenliep.

Het laatste deel bracht ons terug naar Sinaai-dorp langs rustige wegen en een laatste kerkpad, welke ons voorbij het sportkomplex ‘Ter Beke’ voerde, om tenslotte de startlokatie te bereiken, waar ons nog zo’n pot gerstennat stond op te wachten. In totaal waren 1743 deelnemers de inschrijftafel gepasseerd, waarvan 55 Kwartels. We hebben hier alweer een uitmuntende natuurwandeling beleefd in hartje Waasland. Alleen de aangegeven afstanden waren ietwat met een elastiek gemeten, maar dat kon de pret niet drukken: we kregen hiervoor in de plaats een pracht van een wandeling en een zonovergoten dag, wat wil een mens nog meer. Wij reden in ieder geval om 14u 30 tevreden huiswaarts.

Dit vonden we op de website van Wandelmarc

 

4/7/04: 12de Molsbroektocht

Deze tocht van de Reynaertstappers wil, zoals de naam al duidelijk maakt, vooral het ongeëvenaarde natuurreservaat “Het Molsbroek” in de kijker plaatsen. Het Molsbroek is met zijn 80 ha. Het grootste beschermde natuurgebied van de Durmestreek en is bij de natuurliefhebbers vooral bekend als een paradijs voor in het wild levende vogels en moerasplanten. Met het dichte net van brede en smalle, diepe en ondiepe sloten, zuiver water en een enorme plantenrijkdom is dit reservaat tevens een ideale habitat voor vele kevers, libellen en andere insecten die aan het water gebonden zijn. Kortom, een pure natuurparel die we kort na de start al even zijdelings konden bewonderen dank zij een zalig wandelpad dat de boorden van het reservaat afliep. Het pad schonk ons alvast een weergaloos zicht op een wirwar van sloten die zich nestelen rond tal van eilandjes die florissant in kleur gezet werden door een dicht deken van dieppaarse bloemen. Schitterend gewoon!

Terwijl de kleinste afstand al direct aanstalten mocht maken om het domein in te duiken, werden de overige afstanden weggestuurd en nadat de 30 km zich al vlug afgesplitst had voor wat apart wandelwerk, stapten we dwars door een bedrijventerrein dat er op die vroege zondagmorgen bijzonder rustig en verlaten bijlag; zo rustig dat wat stelletjes kippen even hun hoenderpark ontvlucht waren voor een zondagswandelingetje langs de bermen. Onze wegen kabbelden al even rustig verder tot aan de grens met Waasmunster, waar de wandeling weer ontvlamde met o.a. een riante veldweg langs een bosrand en een schitterende veldwegel die ons tussen wat weiden met onverstoorbare paarden op een bijzonder bekoorlijke manier naar het gehucht De Ruiter bracht  voor een eerste pitstop. De lus die we daarna onder de voeten kregen, oogde bijzonder landelijk met nadrukkelijk veel groen om ons heen. Onze gids werd aanvankelijk de Grimbeerroute, een toeristische fietsroute die de mooiste wegjes door deze landschapsbeelden gretig bijeensprokkelde, maar na verloop van tijd wisselden we de lintjes asfalt in voor een majestueuze dreef die zich recht en breed een weg baande door een stuk bos. Voorbij wat uitlopers van het bos kwamen we heel even weer in een stuk bewoonde wereld terecht, maar daarna doken we opnieuw kopje onder in een stuk verlaten landelijkheid, waarbij enkele veldwegen en gezellige wegjes onze wandeling flink wat bij- kleurden. Uiteindelijk raapten we wat andere afstanden op, zodat we tussen wat meer volk opnieuw de controle op de wijk De Ruiter konden gaan opzoeken. We waren hier ongeveer halfweg en konden ons nu gaan opmaken voor de allerbeste momenten van de wandeling. Een onverharde weg stuurde ons eerst in de richting van de E17, en nadat we onderdoor een autostradebrug gewandeld hadden, belandden we op een ventweg langs het drukke geraas van auto's die echter verborgen bleven achter een dik groenscherm. Uiteindelijk keerden we de drukte de rug toe en een heerlijk natuurpad doorheen een weelde van groen waartussen zich geregeld enkele idyllische waterplassen liet zien, stuurde ons uiteindelijk naar de rug van een hoge Durmedijk. Daar nam een verrukkelijke wandelwegel ons nu een hele poos op sleeptouw, langs de rivier die echter meestal aan het oog onttrokken werd door een woud van hoge brandnetels. Slechts sporadisch werd ons nu en dan een blik gegund op de zwaar aangeslibde oevers van de rivier die ons uiteindelijk de weg wees naar een laatste controle in een voetbalkantine vlakbij de Hamputten, een uitgestrekte waterplas voor zachte waterrecreatie, aansluitend bij het natuurgebied Het Molsbroek.

Dit verslag vonden we in "Gezond op stap" en werd ingezonden door Frans Victor

 

Het was toch al enkele weken dat wij met groot enthousiasme uitkeken naar deze ‘Reynaertzondag’ in het Molsbroek te Lokeren en nu was hij eindelijk daar.  Na overleg met zowel Rita als Basiel, om niet aan discriminatie te doen natuurlijk, vatten wij de 13 KM aan, gewapend met een routeplan daar wij hier en daar een ‘ommetje’ moesten doen, vanwege de rolstoel.  Ondanks het feit dat het natuurreservaat het Molsbroek bijna in onze achtertuin ligt had ik, Krisje, er nog nooit één voet, laat staan één wiel, ingezet of ingereden. En nu was er het ‘moment sublème’ zoals ze in Frankrijk zouden zeggen. Dankzij de ‘Reynaertstappers’ ging het mysterieuze doek open van het prachtige natuurreservaat al was het dat van een schilderij. Allerlei geneugten der natuur met al zijn aroma’s in kleuren én geuren werden gesmaakt door Jenny en zeker ook door mezelf.  Elke stap werd voorzichtig gezet zodat wij het mooie van het Molsbroek niet té vlug verlaten moesten. Onze vreugde kon niet op bij het besef dat wij dit mochten zien en meemaken en dit alles dankzij het Reynaert-vosje!!!

Na een bezoekje bij familie waar wij, trots als een pauw, ons routeplan toonden en de daarbij horende KM’S, ging onze weg verder.  Met  de kracht en de vitamientjes, gehaald uit broodjes en koffiekoeken bij onze  controlepost,  op zak gingen wij verder en langsheen ons traject leerden wij een koppel kennen uit Ingelmunster waar wij het goed mee konden vinden. Zij, het koppel uit Ingelmunster, bleven aan de toog hangen bij de tweede controle en wij beslisten om onze weg verder te zetten.                  

Rita had ons een alternatief op de kaart laten zien omdat de weg, vanaf het voetbalveld, een té groot risico was om de rolstoel door te jagen. De alternatiefroute liep op de dijk langs de Durme en gaf ons een andere kijk op het Molsbroek. Wij genoten van de prachtige omgeving. Spijtig dat juist op dit moment de regendeuren van de hemel eventjes open gingen. Maar de nattigheid weerhield ons niet om verder te genieten van de Durme en de schoonheid van het Molsbroek. Toen wij arriveerden op ons eindstation zagen wij nog verscheidene leden van onze club vliegen van hier naar daar. Fier waren wij dan ook toen wij onze eerste en hopelijk niet onze laatste T-shirt kochten van de ‘Reynartstappers’.

Wij geven hierbij héél graag de nodige pluimen aan elke medewerker die voor-, of achter de schermen heeft meegeholpen, een oprechte proficiat!  Het was een héél mooie wandeling met een knappe organisatie die gespekt werd met lekkers aan eten en drank! Dank, duizend maal dank!

Verslag van Jenny en Krisje  e-mail van Krisje

 

14/12/2003: 19de Kersttocht

De Reynaertstappers van Belsele lieten hun wandeling beginnen in de Gavermolenstraat. We trokken over de spoorweg door een bosrijke omgeving naar Puivelde. We liepen langs veld- en boswegels, en zelfs langs een knuppelpad. Na de rust in Puivelde gingen we via een open landschap naar Sinaai. Voor het derde trajekt maakten we nog een extra lus, richting Hondsnest, zodanig dat we nog meer landschappen te zien kregen. Ik had voor de route gekozen die met '23' aangeduid werd. Dat was een wandeling van meer dan 25 kilometer. In het vierde trajekt werden we langs een stiltegebied geleid. De 17km stappers waren toen al afgebogen naar de Helsvuurstraat. Het vijfde stuk van de wandeling bracht ons weer door de bosrijke omgeving naar Belsele. En onderweg passeerden we een boskapel, met een kleine ommegang. Het bedevaartsoord dateert uit 1971, Ik dacht dat die oorden doorgaans ouder waren. 

Verschillende keren zag het ernaar uit dat we de paraplu moesten openen. Maar we hebben het droog gehouden op deze tocht. 940 wandelaars hebben meegedaan.

Een eigen aspect aan deze wandeling is dat er op markante plaatsen in de omgeving van Puivelde platen met gedichten en overdenkingen zijn aangebracht. 

Ingezonden door: Guy Verhelst - Homepage

 

29/6/03: 11de Molsbroektocht                                        

Met de wandeling in Molsbroeks paradijs Verdienen Reinaertstappers een ereprijs.

Of wij Lokeren kenden, wel mijn gedacht. Lokeren stad aan de Durme, zijn gezellige markt, maar ook zijn paardenworsten, maar het was meteen alles. Na de start in de basisschool van de gemeenschap onderwijs werden wij meteen het 80 ha grote Molsbroek domein ingestuurd. En niet zo maar een reservaat maar wel een Europees. Met een overzicht van op de hoger gelegen dijk van plassen en lagerliggende weiden en zelfs moerassen. Het is ook een beetje bedoeld om bij wateroverlast het overtollige water afkomstig van de streek op te vangen. Ook de getijen van de Schelde die in de Durme waar te nemen waren zorgden voor eb en vloed. In 1953 heeft men dan ook een dam gebouwd om de stad Lokeren van overstromingen te vrijwaren. Op verschillende informatieborden kregen wij een woordje uitleg over de vele soorten vogels die in het Europees biotoop te ontdekken zijn, als meest gekende voor ons was de karrekiet.

Wij verlieten even het domein om een rustige rustpost te vinden in het voetbalkantinetje van De Ruyter. Na de rustpost passeerden wij een grote hoeve en verzorgd met mooie beestjes, maar ook verschillende andere gerestaureerde hoeves met veel mooie tuinen, terwijl wij op de hoger gelegen dijk aan de overzijde van de straat een prachtig zicht hadden over de vijvers en zijn bewoners van dit enig mooie natuurgebied.

Eventjes ten zijden van de autosnelweg ontwaarden wij een bordje met daarop vermeld Durme, dus dachten wij hier hebben wij dan de stroom, eigenlijk ja en nee, want de bedding was helemaal begroeid met riet en andere planten en hier en daar nog een plekje water. Tussen de brandnetels door vonden wij de roze bloemen van de reuzebalsamie een plant die afkomstig is uit Nepal, en in staat is binnen enkele jaren de brandnetels te overwoekeren.

Gans het zogezegde aartsparadijs is tienduizenden jaren ontstaan uit rivierduinen van 6 tot 12 meter hoog, velen zijn eraf gegraven en zo komt het dat men nog namen tegenkomt van afgegraven zandruggen zoals Molsbergen Zandbergen en Ueleberg. Op de grote vijvers was het ook mooi om diverse soorten watervogels gade te slaan, zoals de kuifeend, slobeend, de aalschover, de meerkoet, het waterhoen, de fuut en de kokmeeuw. Met deze laatste is wel iets bijzonders gebeurd, terwijl overal de broedkolonies verminderen, breidde in 1991 de kolonie merkelijk uit.

Het was een zeer mooie en goed georganiseerde natuurwandeldag en voor menig natuurliefhebber zeker voor herhaling vatbaar. Deze wandeling verdient dan ook heel zeker een top drie beoordeling met grote onderscheiding.

Reinaertstappers van harte proficiat en zeer veel dank voor deze uitzonderlijk rustige en uitstekende wandeling.

Ingezonden door Kastaar

 

27/10/02: 11de Rapentocht

Op de laatste zondag van oktober kreunde Vlaanderen onder de zwaarste herfststorm van de laatste twaalf jaar. En dat zullen alle wandelaars die zo vennetel waren de ontketende natuurelementen te trotseren wel geweten hebben. Ook de Rapentocht van de Sinaaise Reynaertstappers ontsnapte niet aan de geselende stormwinden en het was dan ook soms bangelijk wandelen onder of naast de bomen die onheilspellend kraakten en gul dode takken naar beneden gooiden. Dankzij de groene inplanting van de inschrijfzaal konden we alvast op een natuurvriendelijke manier aan onze 24 km beginnen. Een grindweg leidde ons dan uit Daknam en gejaagd door de wind werden we dan via enkele rustige asfaltwegjes verder de grijze landelijkheid ingestuurd. De hoge bomen die onze wandelwegen afzoomden, werden zwaar op hun degelijkheid getest en we hielden ze dan ook voortdurend nauwkeurig in het oog. Zo wandelden we wat bangelijk Sinaai binnen en aan een brugje over de Moervaart konden we een blik werpen op het natuurgebied Durme. Door het stelselmatig afvoeren van het hooi ontstond er een uniek moerassig biotoop dat nu op bescherming mag rekenen. Even verder stuurde een prachtige wegel ons krinkelend door wat velden en nadat een ophaalbrug ons nog maar eens over de Moervaart gezet had, wandelden we Eksaarde binnen. Optornend tegen de helse wind op kop volgden we nu anderhalve kilometer een kaarsrechte weg die ons naar de eerste controle bracht bij een appelboer. Daarna moesten we even op onze stappen terugkeren tot waar een lange dreef ons weer doorheen wat mooie natuurbeelden loodste. Halfverharde wandelwegen brachten ons ten slotte op een bedevaartspad langsheen kapellekes van een kruisweg. Op het einde van dit vrome stuk troonde de imposante Kruiskapel of Verre Kapel die hier in 1662 neergezet werd op de plaats waar twee miraculeuze kruisen gevonden werden. Vlak voor de kapel stuurde een sublieme wegel ons krinkelend door een smal reepje bos en wat daarna volgde was een onovertroffen stukje natuurwandelen dank zij een lange sliert wegels die ons door weiden en stukjes groen en langs houtwallen en weelderige rietkragen stuurde. Dit wandelhoogstandje bracht ons helemaal tot in Eksaarde-Dam. Pal op de grens met Moerbeke-Waas troffen we er een controlepost aan waar we ons nog eens uit de wind konden zetten. Voor de 24km stappers lag er nu een bedje van slijk gespreid dank zij een smoezelige wegel langs de wilde rietkragen van de Zuidlede, een afwateringskanaaltje dat zich hier op een schitterende manier door het ruige landschap boort. Slijkduivels konden hier even hun duivels ontbinden tot op de kop van de lus, waar een brug ons opnieuw over het water zette. Aan de andere kant van het water zorgden twee reepjes beton tussen het gras nu voor een iets comfortabeler terugkeer en nadat op het einde een wegel ons tamelijk onverwacht door wat groen gejaagd had, klommen we via een opmerkelijk boogbruggetje over het water, waarna we opnieuw de beschutting van het controlezaaltje konden opzoeken. Nog een kleine 7 km scheidden ons hier van het einde. Tussen Eksaarde en Lokeren loopt een 6,5 km lang fiets- en wandelpad op de zate van een oude spoorlijn waarop tussen 1867 en 1967 nog een stoomtrein pufte. Het mooie, maar kaarsrechte pad vulde dan ook bijna volledig onze weg terug, eerst door wat bebouwing van Eksaarde, daarna doorheen een verwilderd natuurlandschap waarop we van op ons hooggelegen pad links en rechts konden neerkijken. Heel mooi werd het toen we voorbij een brug over de Moervaart dwars doorheen het schitterende natuurgebied van de Daknamse Meersen mochten wandelen. Deze prachtige natuurbeelden begeleidden ons tot tegen het centrum van Lokeren. Daar verlieten we het spoorwegpad om via een paar afsluitende groene kronkels opnieuw de startzaal te bereiken. 

Verslag gevonden in "Gezond op stap" ingezonden door Frans Victor

De Reynaertstappers staan altijd garant voor een goed georganiseeerde wandeling, waarbij ook de details verzorgd worden. Iedere tafel op de startplaats was opgesierd met een mooie raap. Van Daknam naar Sinaai en dan naar Eksaarde. Het was een geweldige stormige wandeling met af en toe regen. Die dag werden er wegens de storm trouwens meerdere wandelingen afgelast. Hier was het te doen. Zij het dat ik wel een omgewaaide berk, die over de weg lag, tegenkwam. De Moervaartse meersen en de voormalige spoorlijn werden aangedaan

Ingezonden door: Guy Verhelst - Homepage

 

18de Reynaerttocht 13/4/2002

Een zonnige dag, rond de twintig graden, dat is wel warm voor de tijd van het jaar, het weekend voor Pasen. De Reynaertstappers organiseerden hun tocht voor de negentiende keer. De startplaats was in de Gavermolenstraat. Vandaar over de Bookmolenstraat, de Kleiweg en de Weverstraat naar de Hoge Kouter. Daar op de Heimolenstraat was de eerste kontrolepost. Zo om half elf ’s morgens waren de stoelen en banken buiten reeds lekker druk bezet. Van hieruit maakte de 17 km een mooie lus langs landelijke wegen. Ik liep een eindje op met een man die me heel wat hints en tips gaf in verband met het gebruiken van het openbaar vervoer. Hij vertelde ook wat over zijn vereniging, De Zilverdistel. We zagen Sint Niklaas ten oosten van ons liggen. Terug op de kontrolepost was het ondertussen twaalf uur. Tijd voor een broodje. Nu ging het via de Kuilstraat de E17 over. We kwamen zo in de bossen van de Waasmunster Heide terecht. Er is daar al wat villabouw. Zo zag ik een villa met de naam “Bosgalm”, en de naam was goed gekozen. De stilte van het bos werd doorbroken door muziek die luidruchtig het bos ingalmde. Via een Marktwegel en een Groendreef staken we weer de E17 over. In de Bergstraat was in een voetbalkantine dan nog een rustpost. En vandaar lekker in het zonnetje wandelen naar het eindpunt.

Ingezonden door: Guy Verhelst

 

Home