Een eeuw geleden was de kern van de gemeente -
enkele lage huisjes omheen de kerk gegroepeerd - op de
zuid-oosthoekvan de gemeente gelegen. Vroeger moet eerst een kerk
gebouwd zijn.
Van de oudste tijden vormde de IJzer de grens tussen
het bisdom Doornik Terwaan. Bij de oprichting van van de nieuwe
bisdommen (1559) bleef de IJzer de grens tussen de nieuwe bisdommen
Brugge en Ieper. Alleen de parochie Stuivekenskerke, hoewel ten westen
van de rivier gelegen, behoorde tot het bisdom Doornik. Deze toestand
lijkt niet normaal, zoveel te meer dat Stuivekenskerke bestuurlijk tot
de kasselrij Veurne behoorde, die door de IJzer van het Brugse Vrije
gescheiden was.
Op 18 maart 994 schonk bisschop Radbod van Noyon en
Doornik de parochie Vladslo aan de Gentse St.-Pietersabdij. Deze gift
werd in 1111 bevestigd, namelijk door de schenking van het "altare
de Vladslo cum appenditis suis". Deze aanhangsel waren de
dochterparochiën ontstaan uit de moederparochie Vladslo, nl.
Keiem, Leke, Beerst, Schore en Stuivekenskerke.
Tot 1802 behoorde de parochie Stuivekenskerke
tot de dekenij Gistel, waartoe ook Vladslo met haar filialen
behoorden.
