Oorlogsjaren
Altiora 1999

De tellende stemmen naderen nu onrustwekkend. Zo dadelijk zijn Barbara en ik aan de beurt.
‘Zes.’
‘Zeven!’ De vrouw schreeuwt haar nummer.
‘Acht’, roept mijn buurman. Hij loert naar me alsof hij het noodlot aan mij wil doorgeven.
Ik verstijf. De regen lekt van mijn gezicht. Ik ben nummer negen en naast me staat Barbara. Ik voel haar heup tegen de mijne. Barbara, mijn tweelingzus. Ik slik, trek mijn schouders achteruit en zeg zo vast ik kan: ‘Tien!’ Maar de soldaat heeft het gemerkt.
‘Nein, dummkopf. Neun. Nummer neun!’
‘Tien’, snikt Barbara en ze zet zelf een stap vooruit.. IK wil haar achteruit trekken en haar plaats innemen.