Notities bij: Julius Pattheeuws

correspondentie met Roel Struyve (4.12.2012): Peter Roets, uit Passendale, is bezig met het publiceren van alle Koninklijke Besluiten uit het Belgisch Staatsblad die te maken hebben met onderscheidingen uit de Eerste Wereldoorlog. 1914 en 1915 zijn reeds gepubliceerd. 1916 zit in de nalees-fase. Hij zag het echter niet meer zitten om op zijn reusachtig werk ook nog eens een naamindex te maken en daarom heb ik dat op mij genomen. De naamindex van 1914 en 1915 werd nu apart gebundeld en gepubliceerd (4480 namen). "De hulpofficier der infanterie Pattheeuws, J is aan het hoofd zijner eenheid de Yser overgestoken op ene loopbrug die door een onophoudend artillerievuur werd beschoten, heeft aan een aanval der Duitsers weerstaan en zijne stelling behouden ondanks een uiterst heftig bombardement waarbij hij zwaar gewond werd." , hij werd ervoor benoemd tot ridder in de Leopoldsorde, KB 14 mei 1915 BS 18-24/12/1915.
Pattheeuws Jules, onderluitenant, 3e jagers te voet, +13.5.1915, °Waarschoot, begraven te Adinkerke, Heldenweg, militaire begraafplaats, graf nr. 532, 1925/02/21

correspondentie met Johan Pattheeuws (8.12.2012): Jules was de broer van mijn grootvader. Hij was bij het leger gegaan als beroepsmilitair. Toen de oorlog uitbrak, was hij aan de IJzer voortdurend in de frontlinie en o.a. (of vooral daardoor, want hij had "geen piston" en evenmin had hij militaire school gelopen) daardoor was hij van gewoon soldaat tot onderluitenant opgeklommen. Een hele prestatie in die tijd bij de kaki's. Al na een jaar sneuvelde hij. Uit brokken vroeger vertelde familie-overleveringen: zijn ordonnans (zelfs in de modder aan het front hadden officieren een persoonlijke ordonnans) was iemand uit Sleidinge uit de gebuurte waar mijn grootvader woonde, ongetwijfeld daarom door Jules zelf gekozen. Die vertelde na de oorlog aan mijn grootvader het triestig relaas en zijn ervaringen. Jules "was absoluut geen gemakkelijke, maar als je je werk deed was er best mee overeen te komen en ermee te leven aan het front. En hij was altijd vooraan". Ze zaten samen in een loopgracht of put toen "een obus" insloeg, Jules "een been verloor" en Jules besefte dan dat het voor hem voorbij was.
"Niemand in de familie" wist uit het hoofd waar hij begraven lag. Ze wisten wel dat hij gesneuveld was aan de IJzer en op een militair kerkhof lag. Na gewoon zoeken op de grootste Belgische oorlogskerkhoven in de Westhoek vond ik het jaren geleden. Toen, tot mijn stomme verbazing, mijn tante (kloosterzuster) op een familiebijeenkomst bij dat nieuws eenvoudig zegde dat zij dat natuurlijk wist; zij was van voor ze in het klooster trad, eens naar het graf geweest met de dichtste familie en zij - in het onderwijs zet men alles netjes op een rij en onthoudt het - had dat altijd geweten.
Jules staat vermeld op het oorlogsmonument aan de kerk van Ertvelde en op een oorlogsgedenkplaat op het kerkhof van Ertvelde.