Men meldt uit Ieperen dat de beruchte brug, die over eenige
weken, ten gevolge van onvastheid van den grond, gedeeltelijk
instortte, eindelijk geheel in de rivier is gezakt.
Men had gehoopt dit gedeelte, dat van de overige deelen was
losgeraakt, te kunnen behouden.
Nu is het gebouw geheel vernield. In Mei laatstleden ontstonden
in eenige dagen tijds, in het brughoofd en den pijler, langs den
kant der herberg “In de Vaart”, groote barsten, zelfs van 50
centimeters breedte en de massa stortte den 10 Juni ll. in, door
het losspringen der ijzeren gebinten.
De eerste instorting was het gevolg van het regenachtig weder. Spoedig werden maatregelen genomen en daar de weersgesteltenis verbeterde, werd alles in het werk gesteld om het overige van de brug voor eene instorting te behoeden. Ongelukkiglijk is alles vruchteloos geweest. De aanhoudende regen sedert de laatste veertien dagen en daarbij een hevige wind, hebben de werken nog meer ondermijnd, wat de volledige vernieling der brug tot gevolg had.
Het is een verschrikkelijk schouwspel. Geheel de massa is als een kaartenhuis ingestort in de richting naar Komen. Gekromde ijzeren balken en arduinen pijlers, alles ligt dooreen. De schade is zeer groot; opnieuw zal men nu met dynamiet de massa puinen moeten vernietigen. De metalen vloer en het gekasseide gedeelte zijn ongeschonden gebleven.
Wat de brug betreft, een getuigenis1 van Jules Lepla, Hollebekenaar, uit 1914:
“Als de Duitsers inkwamen in Hollebeke, kwamen ze aan de vaart met hun kanons en zo. Op hun kaart stond een brug. Als ze daar kwamen, ze konden geen weg. Ze dachten dat d'Engelsen die brug hadden doen springen.
De geburen, Manse en Karel, hadden zich gedoken in de rode kolen, van schrik. Maar de Duitse bleven daar ronddraaien. Manse en Karel vreesden van gevonden te worden. Ze zijn daaruit gekropen. De Duitsers vroegen. Ze hebben getaald in de mate dat ze konden, zoodanig dat ze hebben laten verstaan dat d'Engelsen die brug niet hadden doen springen. Ze was al ingevallen van 't jaar ervoor. Doordat ze zagen dat er geen één kasseisteen ingevallen was, ze geloofden het.”
De Vaart zelf speelde ook een rol tijdens de Grote Oorlog. Van hieruit groeven de Britten de tunnels, waarlangs tonnen explosieven tot onder de Duitse stellingen werden aangevoerd.
Hoewel het kanaal heden-ten-dage nog steeds gekatalogeerd staat als “bevaarbare waterweg” vormt het in de praktijk een ecologische verbindingsweg tussen Ieperse natuurgebieden en het Leie-bekken. Ook fietsers en wandelaars komen er aan hun trekken.
“Eind goed, al goed” zullen we maar zeggen...
