Wat niemand verwachtte is plotseling geschied. Tripoli, dat in
veler oogen binnen weinige dagen zonder slag of stoot in handen
der Italianen zou gevallen zijn, biedt plotseling een
hardnekkigen tegenstand. En de overmoed der Italianen die in
eene bombastische proclamatie aan de Tripolitaansche bevolking
alle mogelijke schoonschijnende beloften deden en als zeker van
hun stuk alvast Borea d'Olmo gouverneur der
nieuwe provincie benoemden, schijnt wel een beetje voorbarig
geweest te zijn en is ook bij de gevoelige slagen, die de
Turken, geruggesteund door Arabische volksstammen, werden
toegebracht, wel een beetje bekoeld.
De Turk heeft afgewacht; waar hij niet keeren kon heeft
hij zich wijselijk teruggetrokken, waar echter te pakken viel heeft
hij zijn handen niet thuisgehouden, zoo kan de oorlog, wanneer het
Italië onmogelijk is den Turk opeens een gevoeligen knak te geven,
nog maanden duren en zoo loopen de Italianen een groot gevaar het
kortste eindje te trekken.
Om deze gevoeligen knak toe te brengen is Generaal Caneva zich aan 't uitrusten. Dichte drommen krijgsvolk
worden uit Sicilië naar Tripoli overgebracht. Daar is men zinnens
met een geweldige macht vooruit te rukken en geheel het binnenland te
zuiveren.
