Het Protestantsche Duitschland en het Katholieke België.

Gepubliceerd op 18 januari 1913

De wijding der Katholieke Garnizoenskerk te Spandau.

In het Protestantsche Duitschland.
De klaroenen schallen, officieren en soldaten staan in groot uniform op de koer der kazerne, een krachtig “vorwarts” weerklinkt, de muziek speelt de marche van het regiment, de soldaten stappen door de straten van Spandau, de hooge oversten vooraan, en houden stil voor de nieuwe katholieke garnizoenskerk, die heden wordt ingewijd.
De H. E. Bisschop Dr Vollmar, veldproost Aartspriester Kirmes, de divisie-aalmoezenier Dr Middenhof, de garnizoensaalmoezenier Greis, ontvingen de hooge overheden bij den ingang der nieuwe kerk. De hooge krijgsoverheden waren: generaal von Lochow, kommandant von Horn, de afgevaardigde van het ministerie Bacmeister, generaal-majoor von Sachs, enz. Daar bij de aanzienlijkste vertegenwoordigers der stedelijke overheid.
De wijding had plaats, eene pontificale mis werd opgedragen, verscheidene officieren ontvingen het kruis Pro Ecclesia et Pontifice. Die dag was een feestdag.
Dit gebeurde voor een paar weken in het stadje Spandau, een paar uren van de hoofdstad Berlijn gelegen.
In het Protestantsche Duitschland.

In het Katholieke België...
In het Katholieke België zijn er krijgsaalmoezeniers aangesteld, om, denk ik tenminste, den katholieken soldaat in zijn geloof te doen sterk blijven, hem te harnassen tegen zedenbederf, hem na zijn diensttijd naar zijn ouders te laten terugkeeren, gezond naar lichaam en ziel, zooals hij in de kazerne was getreden; aalmoezeniers, zeg ik, die niet eens de toelating hebben in de kazerne te treden; ja toch, zij mogen immers in den parloir, in de ontvangstkamer, komen, ze mogen er een soldaat tot zich roepen ―als deze niet belet is door oefening of karwei― ze mogen daar 't hele regiment binnenroepen om hen zoo te bewaren voor het kwaad, als ze maar komen willen.
Een pakskesdrager mag ook in den parloir, mag ook een soldaat laten roepen. Nee, die mag soms verder, in de chambrées zelf, een pakskesdrager is immers onschadelijk!! Maar de aalmoezenier,.. een priester, die is reeds ver genoeg in den parloir, die mag niet in de chambrées, dat zou inbreuk zijn op de vrijheid van godsdienst, op de gewetensvrijheid, en op veel andere vrijheden. Dat ware gewetensdrang, dat ware... Verbeeld je toch, een priester in de kazerne, in de chambrées, in de kamers van de onderofficieren waar al die postkaarten... Een priester, callotin, politiek in 't leger... klerikaliseren van het leger... Verbeeld je toch! In 't Katholiek België!
De aalmoezenier mag de gevangenen niet bezoeken, hij heeft enkel ingang bij de zieken in het gasthuis. Dat er honderden jongelingen, die als brave fatsoenlijke knapen uit hun landelijk dorp naar de kazerne togen, in de kazerne, en rond de kazerne, bedorven worden, ten gronde gaan, slechte soldaten en slechte burgers van 't vaderland worden, dat zij 't zedenbederf uit de kazerne mede dragen naar hun dorp, wat gaat hun dat aan! Alle vrijheid in de kazerne; zelfs de vrijheid de soldaten te bespotten die hunne kristene plicht vervullen.

Het Protestantsche Duitschland begrijpt beter dan het Katholieke België dat de godsdienst van den soldaat een ruim deel uitmaakt van zijn kracht, dat de zedelijke ontwikkeling van den soldaat gelijken tred moet houden met zijne lichamelijke ontwikkeling, dat het eene het andere moet aanvullen om mannen te vormen waar Duitschland fier op mag zijn.
Ja, het ware te hopen, voor de eer van België, dat er bij onze legerhoofden een deeltje van 't gezond verstand dat in het Duitsche leger heerscht, binnendrong, dat de les die het Protestantsche Duitschland (waartegen de Fransch-Belgische bladen ons zoo waarschuwen) aan het Katholieke België te Spandau gaf, wat beter begrepen werd nu de nieuwe legerwet aan de orde van den dag staat.

Ernest Claes.