Grootsche Betooging te Antwerpen.

Gepubliceerd op 20 januari 1912

Iedereen weet hoe schandelijk en laf de Missionarissen van Scheut en de Jezuïeten - missionarissen aangevallen zijn geweest in de Kamer door socialist Vandervelde. Eenige liters alcohol, door de Paters van Scheut tot hun eigen verbruik gestookt, heette hij een geheime stokerij, in weerwil der wet, een geloof verkondigen bij middel van wijngeest!
Omdat een zieke, onverantwoordelijke Pater, in een oogenblik van waanzin, een neger had doodgeschoten, zouden ze alle gevaarlijke kerels zijn! En tegen de Jezuïten? Wat kraamde hij tegen de Jezuïten? Och, een piepjong substituutje, een plaatsvervangend rechtertje dus ― een manneke van 24 jaar, dat er nauwelijks twee in Congo verbleef ― had kozijn gespeeld tegenover P. Hanquet, elf dagen zijne gastvrijheid genoten, 't harmonium bespeeld en de kaarsen aangestoken voor Kerstmis, en den onbewimpeld vrijmoedigen missionaris gevangen genomen in een of ander zijner vertrouwelijke woorden.
Nog een tweede missionaris, P. Allard, had het substituutje verraderlijk verklikt, van hem zeggende dat hij jonge kinderen stal en niet stal,... dat negers het deden in zijn naam,... dat hij het wist en niet wist... dat hij kinderen aan de ouders terugbezorgde en dat hij ze behield... Kortom, grove tegenspraak, leugen, laster...
En dat alles opgeteekend in officiëel verslag, dat door de oversten zelf van 't substituutje werd afgekeurd en, men weet niet hoe, in handen kwam van socialist Vandervelde. Deze, natuurlijk, nam de gelegenheid te baat om op de Jezuïten te kappen... en zich een vreselijk groote buil op te loopen. Want minister Renkin stond den lasteraar zegevierend te woord. Rood van schaamte zag men hem wegdruipen, en hoorde men hem ter verontschuldiging stamelen: “Ik beschuldig niet, ziet gij, ik ondervraag...”

Wat de heer Renkin zoo heerlijk begonnen had, voltrok de knappe Provinciaal der Jezuïten, E. P. Thibaut. In een veelverspreid vlugschrift ontzenuwde hij één voor één al de argumenten, 'k wil zeggen, de aantijgingen en drogredenen, den laster, de verdachtmakingen van den Logeman.
Geknakt en verminderd komt Vandervelde uit den strijd. Velen oordelen dat hij tusschen twee krachtige Jezuïtenvingers doodgeknepen werd gelijk een eenvoudige vloo.
Maar vermits citoyenshoofd Vandervelde gekraaid had, kraaiden Peuple, Laatste Nieuws, Nieuwe Gazet en ander gelijksoortig pluimgedierte natuurlijk mede. De felste schreeuwers onder hen worden gerechterlijk vervolgt. In afwachting echter dat de rechtbank uitspraak doet, heeft de openbare meening zich willen ontlasten in een grootsche Protestmeeting, eerst te Antwerpen, en vervolgens te Gent, Luik, Namen, Brussel, elders ook nog wellicht.

Te Antwerpen was het effenaf onverbetelijk. 5000 geestdriftige mannenzielen samengeperst in de ruime zaal van den Burgerkring. Op het verhoog twee missionarissen - bisschoppen, Mgr Augonard en Mgr Roelens. Nevens hen en om hen al de senators, volksvertegenwoordigers en de meest gezaghebbende mannen van Antwerpen, de Provinciaal der Jezuïten, E. P. Vermeersch ― een voornaam Congokenner en beroemd geleerde ― Z. E. H. Deken van Antwerpen, tal van geestelijken en heeren.
Volksvertegenwoordigers Segers en Van Cauwelaert, de beste redenaars van Antwerpen ― van Antwerpen alleen? ― spraken onder daverend applaus onderbrekingen en toejuichingen, met hart en ziel een gloedvolle, overheerlijke redevoering uit.
Lezer, ― ik wensch dat ge dat lezen mocht of liever had gij het mogen horen en zien! 't Zou u warm geworden zijn om het hart, zooals het ons warm werd en uw christen gemoed zou zich, gelijk het onze ontlast, verlicht en en gewroken voelen. Gewroken ook, onze moedige, vlekkelooze missionarissen, hunne ouders, vrienden en weldoeners.
Tusschen beide klankfonteinen, Van Cauwelaert en Segers, stond P. Vermeersch recht, en weerlegde meer bepaald de aantijgingen van Vandervelde en zijn oorfluisteringen, 't leugenachtig stubstituutje...
Ook Mgr. Augonard, de Fransche bisschop, die 35 jaar in Fransch- en Belgisch Congo doorbracht, al onze missionarissen kent en al hunne missies dikwijls bezocht, ― hield er aan hulde te brengen aan hun edelmoedig en verdienstelijk werk. “Zij hebben zich om 't vaderland, zoowel als om de Kerk, zeer, zeer verdienstelijk gemaakt” sprak Mgr Augonard, “en ze verdacht maken heet ik met modder gooien naar uw schoone Belgische vlag.”

In naam der missionarissen dankte Mgr Roelens voor de hier bewezen eer, en de vergadering ging uiteen geestdriftig, door de twee bisschoppen gezegend.