Gepubliceerd op 17 augustus 1912
De knaap is nauwelijks drie jaar oud,
Maar struisch en rap, hij klimt reeds stout
In vaders grooten zetel.
Neemt plaats zoo diep als hij maar kan
En spreidt zijn armen open dan
In vaders grooten zetel.
En heft het hoofd en blikt zoo fier
En roept en zingt: Nu zit ik hier
In vaders grooten zetel.
Het zusterke, dat pas kan gaan,
Komt waggelend vol bewondering staan
Voor vaders grooten zetel.
Ik ook, zegt zij, ik ook daarop,
Ik ook met zoete Mieke pop,
In vaders grooten zetel.
Ik ook! Zoo spreekt haar biddend oog,
Maar 't is toch zoo almachtig hoog,
In vaders grooten zetel.
Wacht! --zegt hij-- zusje ik kom terstond,
En wip!.. hij glijdt weer op den grond,
Uit vaders grooten zetel.
Wat is mijn zusje toch zoo kleen!
Zoo denkt hij: ze kan niet alleen
In vaders grooten zetel.
Zij kruist haar armen rond zijn hals,
Hij heft - en kust haar dan eens malsch,
In vaders grooten zetel.
En Mieke pop wordt zachtjes dan
Geplaatst daar tusschen vrouw en man,
In vaders grooten zetel.
En 't duurt niet lang of arm in arm
Slaapt 't kleine drietal, blozend warm,
In vaders grooten zetel.
Gentil Antheunis