Generaal Vrijheer de Charette.

Gepubliceerd op 19 october 1911

Generaal Vrijheer de Charette is dezer dagen overleden op zijn kasteel te “La Motte” (Ille et Vilaine) in Frankrijk, in den gezegenden ouderdom van 84 jaar. Vrijheer (Baron) de Charette verpersoonlijkte de christene heldhaftigheid! Zoowel, ten anderen, als zijn grootvader, hoofdman der Vendeërs, doodgeschoten door de oproermakers, en zijn vader, jaren lang door de republiek over de grenzen verbannen, had hij goed en bloed veil voor geloof en vaderland. Lijk meest alle edellieden, uit dien tijd, trad hij in het leger; en, toen, in 1870, de Garibaldiers den Paus zijn kroondom wilden ontnemen, ging de Charette lijf en wapen ten dienste stellen van het Pausdom. Aan 't hoofd der pauselijke zouaven, vocht hij, lijk een leeuw, te Castelfidarco en te Mentana! Doch, wat baatte moed en zelfopoffering tegen overmacht en geweld? Na den val van Rome, kwam de Charette terug in zijn land; en, daar de Fransch-Duitschen oorlog uitgebarsten was, vroeg en bekwam hij de toelating de fransche zouaven te vereenigen in eene krijgsbende, onder de naam van “Les Volontaires de l'Ouest”. De geschiedenis meldt dat zij vochten als helden ― voor de tweede maal, de Charette zelf, zwaar gewond, bleef voor dood op het slagveld liggen!... Doch hij genas. Zijn naam en zijn roem waren zoo mondsgemeen, na den oorlog, dat hij, tegen wil en dank, als afgevaardigde van de omschrijving der “Bouches du Rhône” bij de Fransche Kamer gekozen werd.

Niet mee heulende echter met de republikeinen, gaf hij zijn ontslag en trok zich terug op zijn bretoensch lievelingsoord, den vaderlijken erfgrond te La Motte. Sedert dien tijd herleefde hij den droom van vroegere veldslagen, en besteedde zijnen tijd aan de kristelijke liefdadigheid en de vriendschap der immer trouw gebleven zouaven en wapenbroeders uit alle landen. Vrijheer de Charette had eene groote voorliefde voor de Vlamingen in 't algemeen en de Vlaamsche zouaven in 't bijzonder, wier diep geloof en wier heldenmoed hij, als ooggetuige, waardeeren mocht. Pater Am. Vincke, van Zedelghem, naderhand gestorven als geloofsbode in Congoland, Alf. Janssens van St. Niklaas (Waes) en tal andere kloekmoedige Vlamingen stonden in zijn achting hoog aangeschreven. 't Zal een paar jaar geleden zijn dat de Charette nog zijn trouwe krijgsmakkers kwam bezoeken in Vlaanderen en in Holland. Te Rousselaere, onder andere, werd hij gehuldigd. Hij nam er in oogenschouw de afdeling zouaven, uitgerust in veldkledij, afdeeling die nu nog voortbestaat tusschen de studenten aan het klein Seminarie. Nog wist de grijze veldoverste uit 's herten gemoed, de liefde tot het Geloof, het Pausdom en het Vaderland bij zijne jongere strijdmakkers met vurige woorden aan te wakkeren, als stonden ze gereed ten slagvelde. Generaal Vrijheer de Charette is dood; een groot Kristen is verscheiden! Zijne ziel ruste in peis en vrede! Jan van de Woestyne