Een even vurige taalstrijd als in ons Vlaanderenland
heerscht in Transvaal, in Afrika.De groote, geestdriftige, en voor niets terugdeinzende leider der taalbeweging is daar Generaal Hertzog. Aan Generaal Hertzog is het te danken dat er een nieuwe geest in de natie is gevaren en dat het volk zijn gevoel van eigenwaarde, dat zoo lang verloren was, heeft teruggevonden.
Hoe komt het dat deze Transvaler op korten tijd zoo'n invloed heeft gekregen? Want een machtig redenaar is hij niet, zelfs niet een goed spreker. Langzaam komen de niet mooi gevormde zinnen er uit, bijna zonder kleur en stem. En toch luistert men van het begin tot het einde in gespannen aandacht. Van het eerste oogenblik af heeft generaal Hertzog u vast en laat hij u niet los, voor hij zijn laatste woord heeft gezegd en dan juicht ge mee in de geestdriftige hulde die hem wordt gebracht.
Wanneer hij zegt: “Er zijn zaken waarvoor men bereid is alles op te offeren ” dan voelt ge in die eenvoudige woorden, dat dit geen zinledig geschetter is, maar heilige ernst. Die man daar weet wat hij zegt. Hij heeft het recht zoo te spreken, want hij heeft bewezen dat hij bereid is voor groote nationale zaken alles op te offeren. Zoo is er geen zin, die hij uit, waaromtrent ook maar één oogenblik twijfel ten opzichte van de waarheid en echtheid rijst.
Dit is zijn kracht, dit de reden waarom zijn woord zulk een diepen indruk maakt dat de menschen van heinde en ver komen om naar hem te luisteren, wanneer hij in een vergadering het woord zal voeren.
