Florimond Heuvelmans.

Gepubliceerd op 1 november 1913

Een groote, kloekgebouwde gestalte; een van gezondheid blozend wezen, opfleurend onder den blonden, grijsgeworden baard en haardos; lachende oogen die van geestigheid en pret tintelenen flikkeren achter den gouden neusknijper; een klare stem en een gulle lach; een figuur uit de omlijsting eener schilderij van Jordaens neergedaald - zoo is de Vriend Flor's uiterlijk. Een rechtzinnige, radikale flamingant, verdraagzaam en breed van gedachten, maar even trouw aan zijn politieke meetingistische beginselen als gehecht aan zijn katholieke godsdienstige overtuiging; een fijne kunstminnaar met smaak begaafd en belezenheid gewapens; een man met een helder hoofd en een vriend met een gouden hart - zoo is hij innerlijk. Geen wonder dat M. Florimond Heuvelmans' benoeming tot voorzitter der Politierechtbank van Antwerpen, door al die hem kennen, werd toegejuicht. Aan de Katholieke Hoogeschool van Leuven was Flor Heuvelmans de echte Flanor, zooals hij door Klikspaan wordt geschetst. En het zou ons niet verwonderen zoo in menig verloren dorp of afgelegen stadje van Vlaanderen de oude Fuchs van voorheen, die, daar verzeild, nu als weledelgeleerde docter of weledelgestrenge advocaat “zijn respect houdt”, bij 't lezen dezes, de vervlogen dagen van 't woelige studentenleven herdenkend en zich “den Floor” en dezes grappen herinnerend, een flesch ontstopte en het glas opgeheven hem een “goed heil” toedronk, zooals Karl Heinrich deed na Kellermann's bezoek. Student was “de Flor” in de ziel, zoo student... dat hij het gebleven is tot op dezen dag. Maar ook Vlaming was hij toen en is hij gebleven. Hij was een der trouwste medewerkers van Albrecht Rodenbach en voorbereidde met hem en met Pol de Mont en Gustaaf Eeman de komst van dat machtige leger van Vlaamschgezinde studenten dat jaarlijks nieuwe strijdkrachten levert aan onze Vlaamsche Beweging. Met hen richtte hij de eersten Alg. Vl. Studentenlanddag in, met hen stelde hij 't eerste Vlaamschgezind studententijdschrift “Het Pennoen” op en leverde, toen het was verdwenen, menige bijdrage aan den “Vlaamsche Wekker” die, onder redactie van Julius Verbeke tot in 1886 werd uitgegeven. De bijzonderste dier uitgave is “Jan Blokker, schetsen uit het Leuvense studentenleven”, een pareltje van studentikoozen humor en opmerkingsgeest, dat nevens Klikspaan's “Studententypen” en de Cock's “Ons Leven” prijken mag. In 1882 vestigde Mr Flor Heuvelmans zich als advocaat te Antwerpen. (Naar het begin van de volgende kolom)

Volbloed Sinjoor werd hij dadelijk bij den “Nederduitschen Bond” ingelijfd en was aldra een der verdienstelijkste leden van het bestuur dat toen mannen in zijn schoot had als Jan de Laet, Edward Coremans, Lambrecht van Rijswijck, J. I. de Beucker, Lodewijk Mathot, Geert Schoiers, Julius Van Herendael, Piet Backx, allen strijders van het eerste uur in het Vlaamschgezinde Meetingkamp. Toen het getal Volksvertegenwoordigers van het Arrondissement Antwerpen tengevolge van den aangroei der bevolking moest worden vermeerderd, viel de keus op den ronden, populairen en Vlaamschgezinden Flor Heuvelmans. Zeven jaar had hij zitting in de Kamer en was er de rechterhand van Coremans met wien hij tot het laatst de vlag der onafhankelijke, antimilitaristische en Vlaamschgezinde Meeting hoog in de lucht hield. Namelijk betoogde hij er reeds in 1898 de noodzakelijkheid eener Vlaamsche Hoogeschool en deed de wetsbepaling goedkeuren ―later door de Vlamingen de Heuvelmans-wet genoemd― waardoor het Nederlandsch als taal der Burgerwacht in Vlaanderen werd uitgeroepen. Intusschen werd hij tot lid van den Gemeenteraad van Antwerpen verkozen, waar hij een van de trouwste leden was dier groep der XIX, die gedurende vier jaren het de liberalen zoo lastig maakten. Toen in 1900 het liberaal-socialistisch cartel de Meetingistische minderheid uit den Raad dreef en in 1899 de invoering der Evenredige Volksvertegenwoordiging het getal Volksvertegenwoordigers der Meeting met de helft verminderde, trad Mr Heuvelmans uit het werkzame politieke leven. Sedert wijdde hij zich uitsluitend aan zijn ambt van advocaat en van parlementairen vertaler waartoe hij in 1906 werd benoemd... Toch bleef hij ook op Vlaamsch gebied werkzaam. Als voorzitter van de “Vlaamsche Conferentie” der Balie van Antwerpen, die hij medestichtte en van het “Verbond der Vlaamsche Rechtsgeleerden” hielp hij de grondslagen leggen dier welgelukte Vlaamsche Rechtskundige Kongressen waarvan het zevende onlangs te Gent zulk een schitterenden bijval genoot. Als lid van het “Leescomiteit” van de te bekronen Vlaamsche tooneelwerken en als verslaggever der “Commissie” der prijskampen voor tooneelletterkunde door de stad Antwerpen ingesteld, bewees hij daar door allen, liberalen en katholieken, hooggewaardeerde diensten. Flor Heuvelmans is thans 54 jaar. Een lange, eervolle en verdienstelijke loopbaan ligt nog vóór hem open. Met zijne vrienden van alle gezindheid die hem binnen kort, bij gelegenheid zijner benoeming, als blijk van sympathie en waardeering, een luisterrijk banket aanbieden, wenscht “Ons Volk” den trouwen vriend en verdienstelijken Vlaming een lange, voorspoedige loopbaan toe en een steeds groeiende en bloeiende gezondheid. Vivat, Flor... eat!!! De Snof.