Onderstaande tekst heb ik zelf niet opgesteld, maar is afkomstig van een persvoorstelling, opgesteld door de UBA.
Wat is radioamateurisme ?
Zoals
men uit de benaming kan afleiden houden radioamateurs zich uit persoonlijke
belangstelling bezig met het medium ‘radio’. Met ‘radio’ wordt hier
eigenlijk de techniek van de radiocommunicatie bedoeld, want radioamateurs
hebben niet enkel belangstelling voor het aspect communicatie maar ook voor de
techniek die dit mogelijk maakt. Hierin onderscheidt het radioamateurisme zich
van CB (citizen band, 27MHz) dat een zuivere communicatiehobby is.
Technische belangstelling
De
technische belangstelling moet in de brede zin van het woord opgevat worden. Het
gaat over de studie van de radiopropagatie, het zelf ontwerpen en bouwen van
zenders en ontvangers tot het ontwikkelen van heuse satellieten. Deze worden ook
echt gelanceerd en door de radioamateurs gebruikt.
Internationale- en Nationale erkenning
Door
de ITU (International Telecommunication Union, de afdeling van de UNO die
instaat voor het beheer van het radiospectrum) is het radioamateurisme erkend
als officiële dienst en wordt als volgt omschreven:
Amateurdienst:
een radiocommunicatiedienst met als doel de persoonlijke studie, de
berichtenuitwisseling en de technische onderzoekingen uitgevoerd door
radioamateurs, dit wil zeggen door behoorlijk gemachtigde personen die zich ten
persoonlijke titel en zonder winstbejag voor de radiotechniek interesseren
Ook
op nationaal vlak, waar het BIPT (Belgisch Instituut voor Post en
Telecommunicatie) bevoegd is voor het beheer van het radiospectrum, is het
radioamateurisme erkend als een volwaardige dienst.
In
België staat het BIPT ook in voor het uitreiken van de zendvergunningen voor
radioamateurs.
Examens
Omdat
de radioamateurs een zeer grote vrijheid hebben (vb ze mogen hun toestellen zelf
bouwen) moet men slagen in een examen uitgeschreven door het BIPT om een
zendvergunning te krijgen. De examenstof omvat elektriciteit, elektronica,
radiotechniek, kennis van de morse-code en van de nationale en internationale
reglementering van radiocommunicatie.
Deze
omschrijving klinkt nogal indrukwekkend, maar in tal van lokale afdelingen van
de UBA (Koninklijke Unie van de Belgische Zendamateurs) worden cursussen
ingericht als voorbereiding op dit examen. In het verleden is al vaak gebleken
dat personen zonder de minste technische voorkennis met glans slagen na het
volgen van een goede cursus.
Bovendien
kan men het examen op 3 niveaus afleggen waarbij het laagste niveau zich
speciaal richt tot personen met een beperkte technische kennis. Is men geslaagd
in dit laagste examen dan krijgt men een zendvergunning met beperkte
faciliteiten, maar daarmee kan men ‘al doende’ de nodige kennis verwerven om
te slagen in een hoger examen.
Rechten na slagen examen:
Buiten
het recht om zelf toestellen te ontwerpen en te bouwen krijgt men met de
zendvergunning uitgebreide toegang tot het frequentiespectrum. In totaal staan
er 20 frequentiebereiken tussen 136kHz en 81GHz ter beschikking van de
radioamateurs, de zogenaamde amateur-banden.
Technische mogelijkheden:
Op
deze amateur-banden worden alle mogelijke technieken gebruikt om
radioverbindingen tot stand te brengen. Buiten de gewone fonie (spraak) zijn er
tot op heden nog veel liefhebbers van telegrafie (morsecode). Verder worden er
ook TV- en FAX-verbindingen tot stand gebracht en wint de digitale communicatie
elke dag veld.
Trouwens,
vele jaren voordat het internet zijn toegang vond tot het grote publiek hadden
de radioamateurs reeds een wereldwijd digitaal netwerk opgebouwd.
Sinds
1961 bouwen radioamateurs ook hun eigen telecommunicatie-satellieten, tot op
heden zijn er meer dan 50 gelanceerd door NASA en ESA.
Medewerking aan wetenschappelijke projecten:
Zowel
nationaal als internationaal werken de radioamateurs samen met wetenschappelijke
instellingen om onderzoek te doen naar de mechanismen van de radiopropagatie.
Zo
werd bij de volledige zonsverduistering van 11 augustus 1999 door de UBA samen
met het KMI (Koninklijk Meteorologisch Instituut) een speciale reeks
proefnemingen uitgevoerd.
Samenwerking met Rode Kruis:
Ook
met het Rode Kruis wordt samengewerkt, want ondanks alle moderne techniek is het
gewone telefoonnet vaak onbruikbaar bij grote rampen. In deze gevallen verzorgen
de radioamateurs de communicatie voor het Rode Kruis.
In
het recente verleden is er bij de ramp van de Herald Of Free Enterprise (1987)
en bij de grote overstromingen in Limburg (1998) nog beroep gedaan op
radioamateurs.
In
België is er sinds 1962 een officieel samenwerkingsakkoord tussen de UBA en het
Belgische Rode Kruis.
Jaarlijkse oefening:
Om
indien nodig snel en efficiënt op te treden organiseert de UBA 2 maal per jaar
een nationale oefening waarbij de lokale afdelingen gedurende 24 uur een
radiostation operationeel moeten houden, volledig onafhankelijk van de
buitenwereld. Dit betekent dat men onafhankelijk van de gewone stroomvoorziening
en los van bestaande gebouwen binnen enkele uren een volledig functioneel
zendstation moet oprichten en in werking houden.
Belangenbehartiging:
Net
zoals de radiogolven kent het radioamateurisme geen grenzen. Wereldwijd zijn er
meer dan 2 miljoen radioamateurs en op internationaal vlak (oa bij de ITU)
worden hun belangen verdedigd door de IARU (International Amateur Radio Union).
België, met zijn 5500 radioamateurs, wordt in de IARU vertegenwoordigd door de
UBA.
Dankwoord:
Deze
perstekst tekst werd vriendelijk ter beschikking gesteld door de Koninklijke
Unie van de Belgische Zendamateurs . Voor meer info over het radioamateurisme,
ga kijken op www.uba.be .