Update : 30-dec-03

Sign O' The Times Tour
... coverage of the Sign O' The Times tour concert in Belgium

29 June 1987 - Antwerp, Sportpaleis

Concert Reviews

 

Concert Review #1

Prince in Antwerps Sportpaleis

De wereld stond twee uur stil.

Antwerpen Maandagnacht heeft Prince in een bloedheet, uitverkocht Sportpaleis het concert van het jaar gegeven. U hebt dit al eens eerder en vaker gelezen, maar het blijf de waarheid: Prince is de beste. Point final. Meer dan elfduizend wildenthousiaste fans verkeerden twee uur lang in Nirvana. Het was een magnifiek concert, een adembenemende show, de bijna volmaakte synthese van alles wat een popconcert moet zijn: opwinding, schitterende muziek, erotiek, dreiging, diepgang, vakbekwaamheid, veelzijdigheid, techniek, hart, directe betrokkenheid van alle zintuigen. Van een welhaast beangstigende perfectie, geniaal professionalisme zonder dat het ooit tot mechanische routine vervalt. Prince is de grootste en bij heeft geen concurrentie.

Subtropisch

Vorig weekeind werden de vier uitverkochte concerten van Zijne Purperen Hoogheid in het Londonse Earl's Court (elke avond 40.000 mensen) plotsklaps afgelast. De officiële reden luidt: de nodige officiële toelatingen waren niet in orde. Officieus heet het dat Prince er opeens geen zin meer in had. Bijna was ook Antwerpen geschrapt. Slechts het feit dat hij, nog diezelfde nacht, een rechtstreekse vlucht richting Minneapolis kon nemen vanuit Zaventem, zou Hem er nog toe hebben verleid België als eindpunt van zijn "Sign 'o' the times"-tournee te behouden. Gevolg: honderden ontgoochelde Britten waagden de oversteek in de hoop een ticket te bemachtigen voor wat een historisch en voorlopig laatste openbaar verschijnen van Prince zou worden. Vóór de poorten vroegen sjacheraars tot 5.000 fr. voor een kaartje. Binnen steeg de temperatuur tot losweg boven de 30°C, een benauwende sauna waarbij je zowat stond flauw te vallen. Drijfnatte mensen hingen als vaatdoeken over relingen, wankelden door gangen op zoek naar afkoeling. In deze broeierige, subtropische atmosfeer voerde Prince zijn twee uur durend spektakel op, zoals we dat beschreven van uit Utrecht. Hetzelfde verloop, even bezielend, even genadeloos tussen de ogen rakend. Op het podium werd gefilmd, in de zaal smolten alle reserves weg tot een draaikolk van uitzinnig plezier. Geen van de aanwezigen zal deze avond vergeten.

Surplus

Prince was die nacht alles en iedereen. Hij was Jimi Hendrix en James Brown, Sly Stone en Curtis Mayfield, Marvin Gaye en Fred Estaire. Een god en een duiveltje, een sex idool en een vlijmend sociaal commentator. Hij was overal. Tegelijkertijd. "Hot Thing" en "If I was your girlfriend" waren fabuleus, delicieus erotisch, voorbij kitsch. "Purple Rain" was ook ditmaal één van z'n moments de gloire, massaal meegezongen. De song is stilaan uitgegroeid tot één van de popnummers (wat een bleek woord lijkt, dit, in deze context) die hele continenten jonge mensen verbindt, in de ban houdt een begeestert. "Sign 'O' the times", het fantastische openingsnummer, is nu al één van de grootste songs van het decennium. Bij z'n verschijnen voorspelde ik het, enkele maanden later is die profetie uitgekomen. Ik zeg dat niet om gelijk te hebben. Iedereen met oren aan z'n kop kon dat meteen horen. Het heeft alleen even geduurd. Meer nog dan de eerste keer, viel me ditmaal op welk een feilloos gevoel voor drama en timing Prince bezit. Hij beheerst de dynamiek van spanning en release met een schijnbaar instinctief meesterschap, dat het resultaat is van een fabelachtig talent.

Ik heb in mijn leven vele duizenden performers bezig gezien, van de kleintjes tot de allergrootsten. Geen van hen reikt tot aan de knieën van Prince. Ik, die doorgaans als een vrek met superlatieven woeker, ze slechts bij uitzondering uit hun fluwelen foedraal opdiep waarin ze bewaard worden voor hun weloverwogen en zeldzame gebruik, zie me thans geconfronteerd met de inflatie van de semantiek. Wie er bij was, begrijpt mijn dilemma.

Ik, blijf achter met de grote, allesomvattende vraag: bestaat Prince echt, of, is hij een collectief figment van onze verbeelding, een massale en extatische hallucinatie van uitgehongerde zintuigen? Heeft hij zich, met dat grenzeloze en griezelige surplus van talent, tot zo dicht in het focale brandpunt van al onze gebundelde verlangens, frustraties, zorgen, noden en hoop geboord, dat we hem niet langer kunnen onderscheiden van onze eigen diepste onvolkomenheden, dat hij het gat binnenin ons dicht; of hebben we hem als een beroezende fata morgana zelf in het leven geroepen uit louter instinctief zelfbehoud? Waar gaat Prince naartoe als hij van het podium stapt? Wie is Prince? Ik ben niet dichter bij het antwoord. Ik weet alleen: ik heb hem opnieuw gezien, en de wereld stond twee uur stil.

 

Concert Review #2

Van de Prince geen kwaad

Prince heeft maandagavond zijn "Sign of the times" tournee in Europa besloten zonder een bezoek te brengen aan Engeland, het enige land waar zijn concerten niet uitverkocht raakten. Antwerpen had daar terecht geen boodschap aan. Antwerpen genoot.

Het Sportpaleis was weken op voorhand uitverkocht (kleine 12.000 bezoekers) en hoewel de stoelen genummerd waren, was het toch een gedrum en gewissel) van jewelste om het cijfer op je stoel met het cijfer op je ticket in overeenstemming te krijgen. Fans drumden, fans schoven op en zoals bij de andere concerten van deze tournee werden fans meestal met zachte, maar vasthoudende hand naar hun plaats teruggewezen. Rechtstaan mocht, liet promotor Herman Schueremans door de boxen klinken, dansen mocht ook, maar niet op de stoelen. De promotor liet ook weten dat af en toe het licht in de zaal zou blijven branden, omdat het Prince behaagde zijn afscheidsconcert te filmen en hij er geen bezwaren tegen had dat ook enig Vlaams smoelwerk de pellicule zou sieren. Waarvan akte.

Zoals verwacht speelde Prince op een paar details na dezelfde show die hij ook de rest van de tournee gespeeld heeft. Bij wijlen droeg hij eens een ander pakje, af en toe pitste hij eens een noot van een solo af of voegde hij er eentje aan toe, het gebeurde al eens dat enkele lichtjes dienst weigerden, maar voor de rest was dit wat aangekondigd was: entertainment van de allereerste orde. Al had ik de indruk dat het iets minder vlotte dan bijvoorbeeld in Utrecht. Sommige intro's werden erg lang uitgesponnen, de overgangen gingen soms de mist in (letterlijk) en de klank was te hard, in elk geval waar ik zat, zodat mogelijke subtiliteiten onhoorbaar vervangen werden door brute kracht.

Maar dit neemt niet weg dat Prince toch het beste is wat anno nu op een podium mee te maken valt. Theater welja (de danspasjes, zelfs de schijnchaotische momenten, bleken ingestudeerd) maar van de beste rocktheater dat bestaat. Prince die met zijn tongetje uit op de boxen komt staan, die zijn kussen een paar keer tussen zijn benen zwaait en daarna op de rug gelegen een solo speelt alsof de gitaar uitgevonden is om op die manier bespeeld te worden: klasse. Prince die opspringt en ronddraait, spreidstanden doet alsof hij van rubber is en alleen door een onzichtbaar koordje bij elkaar wordt gehouden: klasse. En de songs vanzelfsprekend, want als je die basis niet zou hebben, zou het allemaal nep zijn (zie Bowie): klasse.


Concert Review #3

Slot van een succesvolle Europese tournee in Antwerpen

ANTWERPEN - Ook in het sportpaleis van Antwerpen werd maandag de voorstelling van het "Sign of the times" concert met Prince in de hoofdrol door het publiek enthousiast onthaald. Het betrof het laatste concert van een uitermate succesvolle Europese tournee, wat door alle betrokkenen 's nachts nog werd gevierd in de voor de gelegenheid afgehuurde Antwerpse club Jimmy's : vandaag zou iedereen terugkeren naar Amerika, behalve Prince, die boekte op het laatste moment een studio in Parijs.

Organisatorisch verliep het concert in Antwerpen evenwel niet vlekkeloos: het podium stond veel dieper in de zaal dan werd ingeschat, zodat heel wat toeschouwers minder zicht hadden op het podium dan waarop ze bij een dergelijk spektakel in ruil voor een duur ticket aanspraak mochten maken. En het door de warmte duffe sportpaleis moest een nieuwe deuk in zijn akoestische reputatie incasseren: de klachten over een slecht geluid in diverse hoeken, zelfs op de duurste plaatsen, overstemden achteraf niet zelden de euforie.

Exhibitionist

Maar er waren meer dan genoeg tevredenen om de voorstelling te laten verlopen in een ambiance van overgave aan de mythe die Prince rond zichzelf heeft gecreëerd en die hij met zijn "Sign of the times" spektakel meesterlijk heeft bekrachtigd. Het zou een vergissing zijn om te geloven dat het optreden van Prince in Antwerpen uniek zou zijn geweest; of verschillend van andere voorstellingen. Wat hij deed en wat hij zei, heeft hij gedaan en gezegd op alle andere concerten van zijn tournee. Bij wijze van spreken verschilde zelfs de drumsolo van Sheila E in niets van haar vorige solo's, het is een nummertje dat als in een musical is ingebouwd en geregisseerd.

Maar het "Sign of the times" spektakel is een verbluffend muziektheater. Te beginnen met een gitaarsolo van Prince die verschijnt uit de rookwolk die het decor een tijdje aan het oog onttrekt. "Oh Yeah!" roept hij dan, en de fans hebben daaraan genoeg om te weten dat de titelsong volgt. Een eerste verrassing dan om de aandacht van het publiek op de voorstelling te concentreren: de muzikanten komen op als een drumband Om onmiddellijk hun plaats in te nemen en klaar te zijn voor het swingende vervolg: "Play in the sunshine".

Het danseresje Cat doet een opvallende entree door "Little red corvette" in te zetten. Prince zit dan al hoog aan de piano, maar haast zich terug voor het funkende "Housequake". Met "Girls and boys", bekend van de discotheek, volgt voor velen een eerste hoogtepunt.

Dan valt het stil, precies zoals voorzien. Een maan wordt gesuggereerd en Prince geeft zich over aan "Slow love", het begin ook van een exhibitionistisch tussendoortje dat tijdens "Hot thing" culmineert als het mannetje tussen de benen van Cat doorglijdt en haar "en passant" de rok van het ranke lijf scheurt. Het theater wordt verder gespeeld in die beweging: eerst een jazzy intermezzo, ook : omdat Prince zich nog een keer zou kunnen gaan omkleden, waarna de finale van wat je het eerste deel zou kunnen noemen: "If I was your girlfriend", eindigend in een bed in de vorm van een groot hart.

Op dat moment van de show is voor Prince de tijd gekomen om zijn publiek uit de bol te laten gaan. Hij doet dat met vier hits op een rijtje: "Let's go crazy", "When doves cry", "Purple rain" en "1999". Dan werkt de muziek en vooral wordt dan duidelijk dat het musical achtige decor weliswaar leuk oogt en dat allerhande franjes het geheel aantrekkelijk versieren, maar dat het eigenlijk allemaal niet nodig is: Prince speel ons uw muziekjes, de verbluffende lichtshow nemen we er graag bij, maar laat ruimte voor enige spontaneïteit in plaats van in een te strak theaterconcept de ziel van de artiest te moeten onderdrukken.

Die oprisping moesten we even kwijt. Maar Prince had het niet gehoord. Hij vervolgde met de strategie van de grote publieksverleider : een lang uitgesponnen "Forever in my life" met een ritmisch aan- en uitknippen van aanstekers dat ondertussen in de show werd opgenomen, een driftige "Kiss", een wazig "The cross", een ellenlang "It's gonna be a beautiful night" inclusief het in die context toch wel zeer lichte entertainment van nieuwe dansdemonstratie. Alle ingrediënten boorde hij aan om zijn concert te laten ontsporen in een indrukwekkend spektakel. Uitgeput maar tevreden lag hij al op de achterbank van een limousine onderweg naar zijn hotel; toen in het Sportpaleis nog "Olé olé" werd nagezongen.

 

Concert Review #4

Het was snikheet in het Sportpaleis

Prince : het "andere" zangfeest.

Een subtropische temperatuur snikheet en vochtig voor de Afrikaanse ritmes die soms minutenlang als enige bedoeling hadden een uitgelaten publiek nog meer op te hitsen. Het Sportpaleis van Antwerpen was maandagavond een ware broeikast waar Prince arme jongen zijn enig Belgisch optreden in het kader van zijn Europese "Sign O' The Times" tournee gaf.

Het Prince concert was, aldus promotor Herman Scheuremans, in amper twee uur tijd uitverkocht. Dat was enkele weken geleden. En wie in afwachting de recensies bekeek van eerdere optredens in Stockholm of Utrecht verwachtte zich aan
het beste wat ooit in België qua rock zou geboden worden.

In tegenstelling tot het verpletterend spektakel in Utrecht werd het Antwerpse Prince concert evenwel niet het beste van het beste. De reden lag niet bij de amper anderhalve meter kleine wereldster. Hij gaf zich tot de laatste centiem van de dure ingangskaarten, maar de klanktechnici vonden niet de echte kracht om het publiek te overdonderen. De decibels kwamen als slordige golven naar de nokken van het paleis.

De zelden geziene lichteffecten daarentegen kwamen voluit tot hun recht. Fans wisten het al op voorhand: een podium naar het model van een hitsige uitgangsbuurt, waar de neons schreeuwerig plezier trachten te verkopen. "Love" en "Sex", zo knipperde het op een bepaald ogenblik boven het podium. Het stemt misschien tot denken, maar alleen de "Sex" neon deed het applaus aangroeien.

Voor wie het de eerste keer meemaakte, zal het Prince optreden een memorabele herinnering blijven. Minutenlang hoefde Prince niet eens te dirigeren opdat een grote meerderheid wellicht de volstrekte "Purple Rain" met massaal koorgezang begeleidde. In het decor waar het Zangfeest al jaren een traditie opbouwt was dit het "andere" zangfeest. Het zangfeest van de funk, van de rock, van het weekeindamusement op een blauwe maandag nagebootst.

Programma

Het programma zag er in Antwerpen uit zoals elders in Europa. Eerst de nieuwe ontdekking uit de Paisley Park fabriek, de vierkoppige rockjazz groep Madhouse en dan even wachten tot de meester zelf in zijn oranje pak en zwartlederen jas opduikt met "Sign O' The Times". Sheila E. komt links het podium opgestapt met achter haar de andere begeleiders - 3 vocalisten,een pianiste, 2 blazers, een bassist en gitarist, de toetsenist.

Sheila E zelf zou achter de drums voor een opzwepende solo zorgen die het er even deed op lijken dat de hel met "If I Was Your Girlfriend" echt zou losbarsten. Maar dat gebeurde niet, ofschoon er gedanst werd dat het een lieve lust was. Hierbij nog eens het programma. Wie erbij was krijgt bij elke komma weer danskriebels, wie het miste sluit even de ogen en bedenkt het feest. Daar gaat de filmrol: "Sign O' The Times", "Play In The Sunshine", "Little Red Corvette", "Housequake", "Girls and boys", "Slow Love", "I Could Never Take The Place Of Your Man", "Hot Thing", "If I Was Your Girlfriend", "Lets Go Crazy", "When Doves Cry", "Purple Rain", "1999", "Forever In My Life", "Kiss", "The Cross" en "It's Gonna Be A Beautiful Night". En dat laatste was het.

 

Concert Review #5

THE PRINCE CONCERT

Prince. Ik ben geen fan van hem. Maar hij intrigeert voorzeker. Daarom was ik er uit pure nieuwsgierigheid bij de 29ste juni in het Sportpaleis. Eerst en vooral: heeft hij mij niet dat mijn oordeel hierover zo belangrijk is kunnen enthousiasmeren? Ja. Meer nog. Op het moment dat u dit leest heb ik waarschijnlijk al de Sign O' The Times CD in mijn bezit, en ben ik als een zot 'Slow Love' aan het zingen voor mijn girlfriend.

Snikheet, broeierig, saunatisch, hot like hell, bloedwarm, ja, op smelttemperatuur was het daarbinnen in het Sportpaleis. Slecht gekozen plaats voor het concert, maar voor de handliggende kuip wanneer je een zo groot mogelijk publiek wil bereiken. Ze hebben toch ook nog altijd niet een groter blikje ontworpen voor sardienen. Misschien omwille van de verarming van ons spreekwoordenarsenaal. Maar niet uitgewijd, de akoestiek liet te wensen over en daar houdt mijn negatieve kritiek mee op.

Om 9 uur, na enkele jazzy, funky, ondefinieerbare nummertjes van de voor mijn part eeuwige voorprogrammagroep Madhouse, zag men de scène langzaam groeien tot een enorm duplicaat van de cover van de Sign O' the Times elpee. Rond 20 over 9 vulden rookwolken de wildbevolkte tennisvelden en de van het zweet druipende corridors. Het inhouden van de adem hield op en in de plaats kwam een oorverdovend gegil waaronder duidelijk genoeg de beat van het titelnummer hoorbaar werd. Prince stond vooraan op de scène, opgedoemd uit de witte mist, met zoals beloofd een kostuum volledig in Peachy and Black. Hij maakte ditmaal niet meer een geforceerde mythische entree zoals bij zijn vorige optreden. Le petit prince greep de microfoonstandaard en zette zich aan. het werk. "In France a skinny man died of a big disease with a little name..." Het was begonnen. Als Prince de volledige tekst heeft afgewerkt en de beat aanhoudt stappen links en rechts van een schuine gaanderij die tot achter de scène kringt zijn begeleiders het podium op, als tamboers, trommel rond de nek, het ritme verdubbelend tot een nieuw nummer hieruit ontluikt. Meesterlijk.

Voor de show begon was aangekondigd dat er video-opnamen zouden worden gemaakt van Prince en van het publiek, voor een film over de tournee. Men vroeg om zich feestelijk te gedragen. Daaraan is het ons niet gelegen. Aan Prince ook niet. Met 'Play in the Sunshine' en 'Housequake' lijkt het of de scène een echte 'cakewalk' is. Hij maakt naar hartelust grands écards waaruit hij zich zonder moeite optrekt, pirouettes en onnavolgbare danspassen. Prince speelt natuurlijk voor de camera, maar wat let het als wij er van mee kunnen genieten. Iedereen in de zaal is al aan het losbandig swingen begonnen, ik luister nog stijfjes, maar voel wel dat ik me hier anders kan gedragen dan bij een concert van de Philharmonie van Vlaanderen.

De Prince is op het verhoog van de duplex scène geklommen, en speelt in op ieders onderbuik met het prachtige 'Slow Love'. "Young Is The Niiiiiiight, It Feels So Riiiiiiight." Wie nu geen zin krijgt om te vrijen, zijn alleen de ongeboren kinderen. Dit zou hij op het Vatikaan moeten zingen. Het daaropvolgende 'I Could Never Take The Place Of Your Man' is een stevige rocker en het hek is nu volledig van de dam. Ik spreek voor mezelf natuurlijk, want niemand in de zaal is nog redelijk te benaderen. Een oud Grieks vruchtbaarheidsfeest met Dionysus zelf als voorzanger.

Purpergekleurde laser regenstralen kondigen het nummer aan dat ik nooit echt heb gepruimd, maar waarvan ik nu zowaar kiekevlees krijg: 'Purple Rain'. Met ' 1999' sluit hij het eerste deel af. Alle rookmachines worden maximaal in werking gezet, en een immense cumulonimbus hangt over de parterre, men hoort het rommelen van donder. De medicijnman heeft purperen regen gevraagd om de body heat te verkoelen, maar er komt niet alleen regen van boven. De drukking blijft, eveneens de verwachting. Die wordt ingelost.

Prince grijpt elke pauze aan om zich in een ander boleropakje te hijsen. Eénmaal in een interludium komt Sheila E. een solo geven, een gouden moment. Wat zeg ik? Monument. Wat een wijf! Prinske komt terug na een ietwat langere pauze. We hebben er wel lang op moeten roepen. Hij zingt nog 'Forever In My Life', 'Kiss', 'The Cross', een geloofsballade, waarin Prince een (naar mijn gedacht) vrij oppervlakkige en niet geloofwaardige boodschap wil leggen. Bovenaan de scène prijken in sjabloonlicht de symbolen van Geloof, Liefde en Vrede. Ik neem een beetje gas terug van mijn enthousiasme. Met Prince's populariteit en uniciteit kan hij een massa opzwepen; wanneer Prince in zijn noodzakelijke isolatie van de buitenwereld wereldvreemde moraaltjes zou beginnen verkondigen, wordt het slappe kak. Misschien dat Prince daarom niet graag interviews geeft, omdat hij met zijn naïeve wereldverbeteringsvizies door de pers dan wordt getaxeerd. Zolang het algemene slogans blijven op de scène, blijft zijn engagement verantwoord. Voor mij geen Prince Messias. Dan maar zijn sensuele sex imago. Dat hij met 'It's Gonna Be A Beautiful Night' als allerallerlaatste nummer onwijs veel eer aandeed. Met dof gehoor en zwetend als een langliggende kaas verliet ik daarna, geil als een aap, het Princepaleis. Young was the Niiiiiiight...

 

Concert Review #6

Prince, il nous chante et déjà nous manques...


Paris, Utrecht, Anvers... Il fallait voir Prince à trois reprises pour bien s'enfoncer dans la tête des images qu'on n'est pas prêt de revoir, des impressions qu'on n'est pas prêt de ressentir d'ici un bon bout de temps. Bowie avait pourtant tout fait pour que son show soit le plus ambitieux et le plus extravagant de l'année. C'était sans compter sur ce petit Prince de malheur qui, dans sa tanière du Minnesota, avant savamment préparer le cocktail le plus hot et le plus fou de l'année, A Anvers, lundi dernier pour la dernière date de sa tournée, il nous a encore prouvé qu'il était le plus grand...


Avant comparer les t cys prestations de Prince, auxquelles nous avons eu la chance et le bonheur de pouvoir assister (on est fan ou en ne l'est pas, mesdemoiselles), on dirait que c'est la salle plus que le show qui a décidé du diagnostic. Bercy (1) est un peu plus grand que le Sportpaleis mais la différence est venue essentiellement du climat. Lundi à Anvers, le thermomètre ne se tenait plus et c'est dans un véritable sauna que se sont retrouvés les douze mille privilégiés qui, durant plus de deux heures, ont sué comme des bêtes. Ce qui ne gâchait pas peur autant le spectacle grâce á toutes les jolies pouponnes à la peau perlant d'eau et au petit bustier trempé.


Si Utrecht reste dans notre mémoire pour l'ambiance délirante d'un public enfantin qui, sait à créer des vagues ou à jouer avec des briquets au sapin de Noël clignotant, Anvers aura eu droit au concert le plus long. La chaleur moite n'est pas la seule responsable de cet état de grâce princière. Les dates anglaises de Londres et Birmingham ayant été annulé (Prince ne voulant plus du plein air à cause du temps instable), il s'agissait de la dernière date de la tournée européenne. Ainsi a t on eu droit à des prolongations comme pour l' intro de Purple Rain ou le final qui n'en finissait plus devant un public à genoux incapable de suivre Prince dans son marathon.


Pour les amoureux du détail, enfin, signalons que la musique de l'interlude post Madhouse, est, comme l'année dernière, signée Andreas Vollenweider, que la belle batteuse percussionniste Sheila E. était lundi en toute grande forme et que Prince 1'a laissée s'exprimer plus longtemps (même qu'on en est devenu fou et qu'on aimerait bien, juste pour une nuit, nous transformer en caisse claire, tambour ou cymbale), pour qu'elle fasse de nous " ce que vous imaginez " et que " la choriste affolante ", a prouvé que c'était bien elle et non pas Prince en travesti (comme 1'a prétendu cette débile presse Française) qui se trouvait sur la pochette du maxi... Si le paradis existait, ce serait Sheila et Cat que nous choisirions pour nos nuits éternelles !