Trouwen op Koh Samui

14-06-2002, Koh Samui,

Na ons verrassingsbericht van 11/6 denken we dat we jullie wel een verhaaltje schuldig zijn!!!

Tsja, sommige dingen voelen gewoon goed......... en toen Bram, Leonie op 09/09/01 ten huwelijk vroeg op zijn knietjes in de huiskamer, met een witte roos en een ring, wisten we meteen dat dit iets anders dan anders moest worden, iets bijzonders.

Met de wereldreis in het vooruitzicht was de keuze snel gemaakt; Thailand, het land waar we net zo verliefd op zijn als op elkaar!!!!

Dat het gelukt is om alles geheim te houden mag een wonder heten, we konden het wel van de daken schreeuwen, maar het leek ons zo leuk om onze ouders te verrassen op het moment zelf, en dat is zeker gelukt!

Op 03 juni om 7u15 's morgens stonden we billenknijpend van de zenuwen op de luchthaven van Bangkok, terwijl door de luidsprekers schalde dat vlucht CIO66 uit Amsterdam geland was.

"Daar zijn ze!", "O nee, toch niet!", zenuwslopend.......................

In een keer zagen we twee moeders met rood doorlopen ogen en zakdoeken in de aanslag en twee vaders met videocamera op scherp. Wat was het heerlijk om mekaar weer te zien na vijf maanden, vreemd maar toch vertrouwd. De vloer moest gelijk gedweild worden na die tranenwaterval!

Onderweg naar het hotel stopte het busje er nog mee, omdat de benzine op was, welkom in Bangkok!

De eerste drie dagen in Bangkok waren druk, hectisch en warm. We hadden elkaar zoveel te vertellen en we wilden onze ouders zoveel laten zien, tempels, chinatown, het moderne en het authentieke Bangkok. We vaarden over de klongs, lieten ons masseren en genoten van de Thaise cuisine.

Inmiddels hadden we onze ouders via een videoclip laten weten dat we van plan waren man en vrouw te worden. Ze waren zo blij! Na veel emotie-tv kwamen ze tot inzicht dat ze daar qua kledingkeuze niet op voorbereid waren. Gelukkig bracht een kleermaker de oplossing. Voor een koopje werd het hele gezelschap in het nieuw gestoken!

Op 07/06/02 vlogen we in drie kwartier van Bangkok naar Koh Samui, het "coconutisland". Zenuwachtig knepen we in elkaars hand terwijl we door de raampjes naar beneden keken, dit was DE plek waar het ging gebeuren.

Ons resort lag pal aan het prachtige, wit strand en onze huisjes stonden naast elkaar in een jungleachtige vlindertuin. Lekker de hele dag een beetje zwemmen in zee, wat lezen, tukje doen, strandwandeling maken, snorkelen, erg vervelend allemaal..............

Ondertussen hadden wij alle laatste voorbereidingen getroffen voor de bruiloft, alhoewel dat allemaal niet vanzelf ging. Papieren, stempels, gemeentehuizen, registraties, food- and beverages managers, priesters, bakkers en bloemisten, we hebben ze allemaal gehad. Gelukkig hadden we al een kostuum en een jurk laten maken in Bangkok en ringen gekocht in Hong Kong. En zoals altijd in het leven; soms zit het mee en soms zit het tegen, maar de volhouders winnen en uiteindelijk was alles geregeld en stond de datum vast: 12 juni 2002 om 16 uur zou de ceremonie plaats vinden.

De avond voor de bruiloft stonden we onder de douche en zeiden tegen elkaar "zo voel je je dus op de avond voor je bruiloft" en dat was een vreemd, licht zenuwachtig gevoel in je onderbuik. Alsof je meespeelt in een film of dat het om iemand anders gaat, maar nee, dit was echt en dit ging om ons! Heel bizar en onwerkelijk.

Toen we wakker werden was het eerste wat we deden naar buiten kijken, gelukkig, het weer werkte in ieder geval mee. De ontbijttafel was prachtig voor ons gedekt en zwijgzaam schoven we ons gebakken eitje naar binnen; iedere morgen zaten we volop te kletsen maar vandaag.................. zat iedereen met zijn gedachten ergens anders, iedereen beleefde zijn eigen nervositeit.

Alert door alle giechelende kamermeisjes liepen we terug naar ons huisje en zagen we dat ons huisje uitbundig versierd was met ballonnen en bloemen. Verrassing van onze ouders! Bovendien stond er een fles champagne koud en met dit weer wordt die snel warm dus die hebben we maar meteen opgedronken, op de goede afloop. Na een verfrissende, ontspannende duik in de zee begon het aankleedritueel, iets wat we zolang mogelijk uitstelden om te voorkomen dat we na een half uur uit onze outfits dreven van het zweten. Iedereen had flink zijn best gedaan. Oksels geschoren, neusharen bijgeknipt, nagels gelakt en tanden geflost, alles picobello in orde, we waren er helemaal klaar voor.

Het aansnijden-van-de-taart-moment was daar!!! Die zag er erg mooi uit maar smaakte iets minder, tsja er mag wat aan mankeren!! Vervolgens liepen we naar het kapelletje op het strand waar de ceremonie zou plaats vinden. Al die mensen die naar ons keken!!! We werden er verlegen van. Dat hadden we ons nooit gerealiseerd en gelukkig maar, anders hadden we helemaal plankenkoorts gehad.

En stel je dan eens voor: Thais kapelletje, pal aan het strand, prachtig versierd met bloemen, Buddha-Bar-muziekje op de achtergrond, de Bold and the Beautifull was er niks bij!!!

Wat konden wij ons daar nog meer wensen??? Tsja een priester??? en die liet even op zich wachten, op het moment dat we het echt meer hielden van de zenuwen kwam hij rustig aanlopen. In Thailand hebben ze niet zo veel haast.. Dit was echt een prachtig moment.

Wij stonden tegenover elkaar, met de rechterhand vast. De moeders zaten ieder met een doos tissues op schoot te snotteren en de vaders snotterden stiekem achter hun foto- en videocamera's. Bram pakte in al zijn zenuwen nog de verkeerde ring uit het doosje en zorgde daarmee voor het breken van het ijs.

We vonden het mooi om zelf de huwelijksbelofte op te zeggen (Je kent het wel van " in sickness and in health"). Gelukkig was deze in het Engels en niet in het Thais, stel je voor!!! En daar stonden we toen, als man en vrouw, husband and wife, meneer en mevrouw De Schepper, getrouwd!!!!!

Vreemd dat je je dan precies hetzelfde voelt als daarvoor, met uitzondering van de nieuw glimmende ring en de naam natuurlijk!! Nog wat onzeker als pas getrouwden overleefden we de rijstregen en kort daarop moesten we schuilen voor een echte fikse tropische regenbui. Mooie gelegenheid voor een champagnetoast!!!

Om 20 uur werden we weer terug verwacht in ons strand kapelletje, voor ons candle-light dinner. Vlak daarvoor verraste de manager van het resort ons met nog een bruidstaart, heel lief natuurlijk maar veel te veel. Al onze buren en het personeel van het resort hebben we toen ook allemaal maar een stukje taart gegeven.

's Avonds zag het kapelletje er nog idyllischer uit dan overdag. Allemaal kaarsjes en bloemen, zachte muziek en 2 eigen bediendes. We hadden van tevoren al een heerlijk menu uitgezocht en het eten was echt voortreffelijk. Nadat de vaders allebei heel mooi en ontroerend gespeecht hadden begon een driemanformatie prachtige Cubaanse muziek te spelen. Het was echt sprookjesachtig en overtrof al onze verwachtingen. Op zo een moment ervaar je echt de definitie van gelukkig zijn.

Met onze ouders om ons heen, zoals we het wilden. Natuurlijk misten we een heleboel mensen, broertje, opa's, oma's, familie, vrienden en vriendinnen, maar in gedachten waren die er ook zeker bij.

Ze zeggen wel eens, de huwelijksdag is bijna nooit de mooiste dag van je leven. Je bent veel te zenuwachtig, je maakt je alleen maar druk of alles wel goed gaat en of het niet gaat regenen. Achteraf als je de foto's bekijkt blijkt dan dat je er niet genoeg van hebt kunnen genieten. We hebben geprobeerd er optimaal van te genieten en we hadden ons geen beter dag kunnen wensen. En dan wordt je weer wakker en is het de dag erna. Gelukkig geen kater maar wel nadorst.

De rest van de week zullen we nog nagenieten, vandaag weer lekker bij het strand, morgen jeep huren en het eiland verkennen, kortom we zullen ons niet vervelen.

En dan de 17de terug naar Bangkok. Daar moeten we nog niet aan denken want dan komt het afscheid wel weer heel erg dichtbij...........

Tot zover de laatste roddel uit Thailand.

PS Er wordt gefluisterd dat er ook nog een feest komt als we terug thuiskomen...

Dikke kus Bram en Leonie De Schepper.