PROLOOG

 

Wanneer Hilde V. de dodelijke injectie krijgt, zal zij de eerste vrouw zijn die in de Amerikaanse staat Utah geŽxecuteerd wordt. Onthoofdingen zijn in Utah sinds 1888 niet meer toegestaan. Voor 1980 had een ter dood veroordeelde de keuze tussen ophanging en de kogel; in dat jaar werd de galg als optie vervangen door de naald. In het voorjaar van 2004 beslisten de autoriteiten in Utah dat ook het vuurpeloton niet langer als vorm van terechtstelling zou worden gebruikt.

Ook toen ze nog de keuze had, ging de voorkeur van Hilde V. uit naar de injectie. Ze weet trouwens precies wat haar te wachten staat. Nadat ze is vastgeriemd op het ziekenhuisbed in de executiekamer zal ze in elke arm een naald in de aderen krijgen. Eerst wordt tot vijf gram Pentothal toegediend. Het slaapmiddel begint binnen dertig seconden te werken en die dosis is op zich al dodelijk. Als ze mag geloven wat sommigen beweren, zal ze vanaf dat ogenblik niets meer voelen. Nadat de intraveneuze leiding gespoeld is met een zoutoplossing wordt tot honderd milligram Pavulon ingespoten, een spierontspanningsmiddel. Enkele minuten later zullen haar middenrif en longen volledig verlamd zijn, zodat ze niet meer kan ademhalen. Nadat de leidingen opnieuw gespoeld zijn, zal een dodelijke dosis kaliumchloride ten slotte haar hartdoen stilstaan. Ze zal dus eigenlijk drie keer doodgaan.

Hilde V. zal haar beulen niet kunnen zien. De leidingen in haar armen lopen naar een aangrenzende kamer, vanwaaruit de injecties worden toegediend. Wel kan ze door een raampje de mensen zien die haar executie bijwonen, want haar hoofd is het enige dat ze vrij zal kunnen bewegen. Hoogstwaarschijnlijk zullen er geen bekende gezichten bij zijn. De meeste toeschouwers zullen officiŽle getuigen en gevangenispersoneel zijn.

Het zal allemaal snel voorbij zijn. In normale omstandigheden overlijdt een gevangene tussen vijf en achttien minuten nadat het officiŽle bevel tot executie is gegeven. Tussen het ogenblik dat Hilde V. haar cel verlaat en dat waarop zij officieel wordt doodverklaard, zullen niet meer dan dertig minuten verlopen. Haar lichaam zal in een plastic lijkzak gestopt worden voor een autopsie door de gerechtsdokter. Als er niemand bereid is zich over haar lichaam te ontfermen, zorgt de staat Utah zelf voor haar begrafenis.

De meeste van de zevenenveertig terechtstellingen die in Utah hebben plaatsgevonden, zijn onopgemerkt de geschiedenis ingegaan. Een van de weinige uitzonderingen was John Deering, die in oktober 1938 toestemming gaf om tijdens zijn executie een cardiograaf op zijn lichaam aan te sluiten. Op het ogenblik dat hij voor het vuurpeloton in de stoel werd vastgeriemd, steeg zijn hartslag van 72 naar 180 slagen per minuut. Precies 15,6 seconden nadat hij door de kogels was geraakt, was hij dood. Hij schonk zijn ogen aan een oogarts in CaliforniŽ en de rest van zijn lichaam aan de Universiteit van Utah. Ook liep het een paar keer fout en misten de kogels het hart van de terechtgestelde. In het geval van Wallace Wilkerson duurde het zevenentwintig minuten voor hij uiteindelijk aan zijn verwondingen bezweek.

De executie van Hilde V. zal een primeur zijn voor de staat Utah maar voor het overige zal ze wellicht, net als de vele andere, even snel vergeten zijn als ze werd uitgevoerd. Alleen in Jefferson Springs, waar er heel wat om te doen was toen de misdaad bekend werd, behoort Hilde V. nu al tot het collectieve geheugen. Maar dat heeft minder te maken met de dubbele moord op zich dan met het feit dat zij er door iedereen beschouwd wordt als een lid van de Mazanowski-familie. De Mazanowskiís rijden in Jefferson Springs nu eenmaal graag en vaak over de tong.

Ik zou nooit over haar hebben gehoord als een gemeenschappelijke kennis me niet toevallig over haar verteld had, en daarmee mijn nieuwsgierigheid als journalist had opgewekt. Hij bracht me in contact met haar vader, en die bezorgde me op zijn beurt de gegevens van de Mazanowskiís. Die nodigden me prompt uit om hen in Jefferson Springs te komen

opzoeken. Vandaaruit leidde de weg, via het canyon-land van de Colorado en een godvergeten caravan in het midden van een zandvlakte, naar de gevangenis in Draper.

 

Weinig mensen weten precies hoe hun laatste ogenblikken eruit zullen zien. Voor de meesten zou die wetenschap trouwens ondraaglijk zijn. Niet voor Hilde V. Maar zij lijkt dan ook in niets op wat men zich doorgaans voorstelt bij een vrouw die op de doodstraf wacht. Ze is jong, amper vijfentwintig, beleefd en bijna verlegen wanneer ze over zichzelf praat. Haar verblijf in de gevangenis heeft zijn tol geŽist, maar ze probeert zichzelf zo goed mogelijk te verzorgen. Soms wekt ze zelfs de indruk dat ze zich niet realiseert wat haar te wachten staat. Niets is minder waar. Het feit dat ze tot in de kleinste details weet hoe haar leven zal eindigen, maakt het volgens haar veel gemakkelijker om zich daarbij neer te leggen. Ze kijkt uit naar het ogenblik waarop ze eindelijk ook het precieze tijdstip van de executie zal kennen. Niet de gedachte dat ze terechtgesteld zal worden, maar het lange wachten maakt haar verblijf in de gevangenis zo zwaar.

Als ze enig berouw voelt over wat ze gedaan heeft, dan laat Hilde V. daar niets van blijken. Zodra wat in Falling Rock gebeurd is ter sprake komt, klapt ze dicht en blijft haar gezicht onbewogen. Toch heeft ze ooit toegegeven dat het haar geen ogenblik loslaat, en dat geen uur voorbijgaat zonder dat ze in gedachten minstens ťťn keer de trekker overhaalt en de hele film zich opnieuw voor haar ogen afspeelt. Alleen wie haar heel goed kent, en dat is er maar ťťn, weet hoe de wroeging aan haar knaagt en hoe ze ernaar uitkijkt daarvan verlost te zijn.

Hilde V. kwam ruim tien jaar geleden in de Verenigde Staten aan. Sindsdien heeft ze alle banden met haar vaderland verbroken. Ze praat Amerikaans zonder enig accent en zelfs in het Crown Railroad Cafť in Jefferson Springs, waar ze jaren gewerkt heeft, blijken maar weinigen te weten dat ze uit het buitenland afkomstig is. Nog minder mensen Ė alleen de moeder van een fotograaf en de uitbater van een motel Ė herinneren zich vaag de dag waarop een zestienjarig Belgisch meisje en haar vader in een gehuurde witte Ford de stad binnenreden en de weg vroegen naar het huis van George Mazanowski.

 

De volgende bladzijden zijn niet bedoeld om haar te verdedigen of om goed te praten wat ze gedaan heeft. Ze zijn louter een beschrijving van de gebeurtenissen die haar naar de Verenigde Staten deden vertrekken, en die uiteindelijk tot haar opsluiting zouden leiden. Dat is ook de reden waarom de hele rechtszaak buiten het bestek van dit boek valt. Ook al was die in Jefferson Springs wekenlang het gespreksonderwerp bij uitstek.

Wat volgt is het verhaal van Hilde V. zoals het mij verteld werd door haarzelf en door velen die haar goed en minder goed gekend hebben, zowel in BelgiŽ als in de Verenigde Staten. Mijn dank gaat in het bijzonder naar de directie van de Utah State Penitentiary die het mogelijk maakte dat ik vele uren ongestoord met haar kon praten, naar Vivian Mazanowski, die intussen haar eigen gevangenisstraf achter de rug heeft, en ten slotte naar de inwoners van Jefferson Springs die niet alleen dol zijn op roddels maar bovendien over een ijzersterk geheugen beschikken.

 

 

_________________________

 

 

 

Wilt u meer lezen? Uw boekhandelaar zal u graag van dienst zijn. Veel leesplezier met 'De weg terug'!

 

HOME