Ligfietspagina...

De geschiedenis van mijn M5-LowRacer
" Ik ben een wielertoerist (nu ex-) dus ik prefereerde een fiets die snel ging. Er waren 7 fietsen die hiervoor in aanmerking kwamen, nl van het merk Challenge: de Hurricane, de Taifun en de Jester, van Optima: de Baron en de Stinger en van M5 (Meer Meters Met Minder Moeite): de ShockProof en de LowRacer. Ik studeer nog, dus was de prijs een belangrijk criterium voor mijn aankoop. Vandaar ook dat enkele fietsen direct afvielen vanwege de prijs (Stinger, ShockProof, Jester en ook de M5-LowRacer). Ook de Taifun viel af na een testrit. Dat was wel een van mijn eerste ligfietsritjes, maar na 2+ uur fietsen had ik toch zo'n nekpijn dat het fietsen niet leuk meer was. Dit kwam volgens mij vooral omdat de fiets te stijf (korte wielbasis in combinatie met dik, stevig en vooral stijf aluminium frame) was (+ongeveerd model) (bovendien was de taifun eigenlijk ook te duur voor mij). Dus bleven er al snel maar twee fietsen meer over, de baron en de hurricane. Heb dan de Hurricane eens getest. Leuk fietsje, maar toch niet racy genoeg naar mijn gevoel (is persoonlijk natuurlijk!!). Kwam ik uit op de Baron van Optima (wegens het racy karakter en de prijs, 61.700 BEF toen, nu verhoogd tot 1700 euro...). Daar ik nog volop aan het sparen was, keek ik geregeld op de Vraag/aanbod-pagina van de Ligfietsplaza, waar tweedehands fietsen te koop worden aangeboden. De beschreven periode bedraagt bijna 2 jaar. Natuurlijk waren er ook perioden dat ik twijfelde om toch een stinger/hurri/shockproof... te kopen. Het enige twijfelpunt om géén echte lowracer (baron/M5/jester) te kopen was het comfort, vandaar ook het getwijfel. Er was zelfs een periode dat ik overwoog om een Zephyr te kopen, een soort van zelfbouwfiets. Ik kon dan onderdelen van mijn racebukker (bukfiets = ligfietsjargon voor een klassieke rechtopfiets) gebruiken op mijn ligfiets. Maar aangezien ik het uiterlijk van de fiets nogal primitief vond (ja het oog wil ook wat) en ik mijn twijfels had over de uiteindelijke degelijkheid van de fiets (elke fiets heeft kleine foutjes, maar een zelfbouwfiets heeft er duidelijk meer dan een "normale"...) heb ik dat idee maar laten varen.
Maar begin 2002 (tijdens mijn januari-examens...) schreef ik enkele mailtjes naar Tim Biesemans, M5, De Ligfiets,... met de vraag of ze geen 2ehandse lowracers hadden staan. Hierop kreeg ik geen enkele reactie, behalve van M5. Ze hadden een lowracer staan voor 1633 euro. Dat was net iets meer dan het bedrag dat ik ging spenderen aan de baron (61.700 BEF = 1530 euro + enkele nodige accessoires). Dus dat leek interessant. Ik direct teruggemaild of ze wat meer specificaties konden doorsturen. Dat deden ze. En of ik in de wolken was.... De fiets had alles waar ik van droomde (carbon hoofdsteun, monoblade voorvork, 2 voorbladen ipv 3 of 1, mooie blauwe kleur, 9-speed campagnolo groep...), behalve een staartpuntje natuurlijk ;-). Op dat moment zat ik midden in de examens, het was dus spannend afwachten, temeer omdat ik nog een kleine som geld tekort kwam.... Maar daar heeft mijn vriendin me en handje geholpen (dankjewel hiervoor!). Maar ik bleef met de onzekerheid zitten over het comfort van een ongeveerde lowracer (zeker na mijn Taifun-ervaring). Dus heb ik de dag na mijn laatste examen een M5-LowRacer gehuurd bij 'De ligfiets' in Gent. De lowracer bleek een moeilijke fiets op zomaar op weg te rijden (vooral de eerste paar pogingen zijn moeilijk, eens je 't  "door" hebt lukt het wel aardig).  Maar waarvoor ik hem eigenlijk gehuurd had; het comfort. Dat viel dus reuze mee. Tijdens die rit moest ik enkele km's over een onverharde weg. Dit was voor mij de ultieme comfort-test. Daar slaagde de fiets dus zonder problemen in. Na de rit wist ik het zeker, die fiets moest ik hebben. Dan enkele dagen later naar M5 in Middelburg gebeld en een afspraak gemaakt. Mijn pa was zo vriendelijk een halve dag vrij te nemen om samen met mij de fiets op te halen. Amaai, eindelijk na 2 jaar verlangen naar een ligfiets was het dan eindelijk zo ver; ik had mijn eigen ligfiets!"

Technische specificaties:

Frame	Métallic Blauw Chro-Mo (hoogwaardig staal)
Vork	Monoblade M5 (zwart)
Voorband	IRC roadlite
Achterband	Continental Grand Prix 2000
Velgen	Hoog Aero (geen merk bekend)
Remgrepen	Tektro
Remmen	Campagnolo Veloce
Crankstel	Campagnolo Veloce (52/42)
Tandwielbeschermer	Chain Disc
Balhoofd	Tekora
Derailleur	Campagnolo Mirage 9 speed (12-13-14-15-17-19-23-25-28)
Schakelaars	Gripshiftsysteem merk: Rockshifter
Computer	Cateye Tomo
Hartslagmeter	Cyclosport CP 28
Pedalen	Fel gele Look-pedalen (eerst: Time equipe magnesium)
Spiegel	B&B stuurspiegel
Staartpunt	Carbon M5-TailFairing (minder dan 1 kilogram!)
Drinkzak	Platypus Big Zip  2 liter  of een gewone drinkbus
Helm	Lazer - Chrono (type tijdrithelm - aangepast zie fotoboek)
Bril	Blauwe Briko Starter

Ervaringen met de M5-LowRacer:
Overwegend gevoel tijdens de eerste ritjes: Shit, ik rij helemaal niet zo snel met die fiets. Ik haalde een gemiddelde van rond de 24 kmph terwijl ik met mijn koers(buk)fiets met eenzelfde conditie toch 29 kmph haalde (dit is bij conditie = 0 %, ik kwam net uit de examens...). Ontchoocheling alom dus. Nu, na 1 maand rij ik bijna even snel als met mijn koersfietes, er is dus nog hoop. Wat mij wel bleef verontrusten waren enkele kleine ongemakken tijdens het fietsen. Zie hiervoor het volgende puntje; Aanpassingen. Wat het comfort betreft ben ik ronduit tevreden, zeker als je weet dat het een ongeveerde fiets is. Bij gewone hobbels geen probleem door de framevering (ja dat is echt waar, kon ik eerst ook niet geloven). Die framevering doet zo ongeveer al het werk, want op het stoeltje ligt niet echt veel schuim (1 tot max 1,5 cm) en van die smalle racebandjes op  8 bar moet je ook niet veel vering verwachten.
Het wegrijden is na 1 maand goed, al is het toch nog steeds concentreren geblazen! Maar eens je vertrokken bent is er geen enkel probleem meer. Zeker niet bij hoge snelheden. 't Klinkt misschien wat reklame-achtig, maar toch is het waar: hoe sneller je gaat, hoe eenvoudiger de besturing! Bij 50+ (heuvel-af) had ik op mijn koersbukfiets wel het gevoel dat ik echt niks mocht verkeerd doen of ik anders op mijn gezicht ging gaan. Dat is dus echt niet meer het geval met mijn lowracer nu.
De ketting loopt langs het voorwiel. Dat geeft het minste weerstand bij hogere snelheden, maar is ook wat moeilijker te besturen bij lage snelheden.
Na 1 maand had ik tijdens het rijden eigenlijk geen problemen meer, dus ook niet bij lagere snelheden (de truc is bij echt heel scherpe bochten om je crank-armen horizontaal te houden, dan kan je zonder problemen scherp draaien door de ketting gewoon opzij te duwen). Waar ik wel nog problemen mee heb is het (kort) draaien net na het starten bij een kruispunt/stoplicht bijvoorbeeld. Dan moet je starten en direct naar links of rechts draaien terwijl je nog geen snelheid hebt. Dat gaat dus moeizaam.
Nu, 15/3/02, heb ik net een tochtje van 65 km gemaakt met een gemiddelde snelheid van 35,22 kmph! Van de ontchochelende beginsnelheid van 24 kmph is dus niet veel meer te merken. Zoals men mij geruststelde op de ligfiets-maillinglijst (zie www.ligfiets.net) is een gewenningsperiode inderdaad onvermijdelijk. Bij de één duurt het al wat langer dan bij de ander. Bij mij duurde die dus anderhalve maand. Ttz, na anderhalve maand is mijn snelheid naar mijn mening redelijk aanvaardbaar, wat niet wegneemt dat mijn benen waarschijnlijk nog enkele maanden verder zullen blijven 'aanpassen'. Met een beetje geluk heb ik dus tegen de zomer "echte ligfietsbenen".  
Na een half jaar ligfietsen heb ik reeds de voltallige wielerclub in de vernieling gereden, meer hierover in mijn dagboek. 

Aanpassingen:

• Een eerste was dat er te veel schuim in het hoofdsteuntje zat zodat ik het gevoel had dat mijn hoofd tegen mijn borstkas gedrukt zat en dus niet ontspannen kon fietsen. Oplossing: ipv het standaard schuim, stak ik er een versleten spons in! Ondertussen heb ik die ouwe spons te vervangen door de helft van de standaardspons. Dat ligt prima nu.  

• Tweede minder aangenaam probleem waren/zijn mijn knieën. In het begin vooral last van mijn rechterknie, wat later (10 maart 2002) van mijn linkerknie. Dit blijft anslepen.  Een mogelijke oplossing is om je regelmatig te "verzetten" op je fiets.  Dat kan je gemakkelijk op een ligfiets.  Belangrijk is ook dat je de juiste beenlengte instelt.    Hierover lopen de meningen lichtjes uiteen.  De een zegt dat de juiste lengte die is waarbij je je been volledig uitstrekt terwijl je met de hiel op de trappers staat.  Anderen zeggen dat deze afstand net iets ingekort moet worden (met 0,5 tot 1,5 cm).  Naast de lengteafstelling van de trappers, kijk je best de horizontale afstelling ook na.  Daarmee bedoel ik dat je trapas zo horizontaal mogelijk moet zijn, anders draai je scheve cirkels met je benen/voeten, en dat veroorzaakt tijdens lagere ritjes knieproblemen.  Na 2 maand is mijn ervaring dat het knieprobleem nog steeds niet weg is, maar meestal heb ik er weinig last van tijdens het fietsen.  Ik hoop dat dat in de toekomst helemaal verdwijnt. 
  -->Na bijna 4 maand ligfietsen eigenlijk geen noemenswaardige last van mijn knieën meer.

• Een derde aanpassing betreft een achteruitkijkspiegeltje (zie Fotoboek vr afbeelding ervan). Aan het uiteinde van mijn lingkerhandvat heb ik een B&B-spiegeltje gemonteerd. Zeer handig hulpstukje. Kan je achteropkomend verkeer al van ver zien komen. Ook handig vanuit informatief/strategisch (!?) standpunt: Niemand kan nog ongemerkt in je wiel kruipen (in de veronderstelling dat dat al mogelijk zou zijn :-)) en je kan gemakkelijker de 'schade' opmeten als je eens een versnelling plaatst. Misschien verander ik in de toekomst nog van spiegeltje. Je kan namenlijk ook het spiegeltje op de rug van je hand/pols bevestigen (zoals een polshorloge dus). Wanneer je achteruit wil kijken moet je dan gewoon even je hand draaien alsof je naar je polshorloge zou kijken. Voordeel van deze methode is dat je minder luchtweerstand hebt van je spiegeltje tijdens het fietsen, behalve tijdens het achterom kijken. Toegegeven, het snelheidsvoordeel is bijzonder klein, maar 't is toch weer een beetje voordeel. En ik ben van het principe: alle beetjes helpen, hoe klein ook!

• Vierde kleine aanpassing betreft het verwijderen van 2 cylindertjes/buisjes  die bij de bovenste bevestigingspunten van het stoeltje zaten. Die tussenstukjes zijn schat ik zo'n 1;5 cm hoog. Door het verwijderen van deze stukjes komt mijn stoeltje merkelijk meer naar achteren te liggen, wat weer een ietsie voordeel geeft. Het stoeltje komt zelfs zo laag dat mijn remmen/remkabel nog maar net vrij lopen. (Kleine misrekening hieromtrent betreft mijn (oud)staartpuntje. Doordat ik de afmetingen van mijn staartpuntje reeds in het begin heb gemaakt (dus vôôr het verwijderen van de tussenstukjes) moet ik voorlopig kiezen tussen ofwel mijn verlaagde zitje, ofwel mijn staartpuntje. Voorlopig wordt het mijn staartpuntje.  (Dit is met mijn carbon staartpuntje niet meer het geval, oef! )       Voor foto's zie opnieuw het Fotoboek.

• Vijfde aanpassing betreft het stoeltje.  Bij ritjes van anderhalf of meer uur had ik last van mijn onderrug.  Ik had het gevoel dat mijn achterwerk teveel gedraaid zat (de buiging van het stoeltje vond ik te sterk).  Daarom een beetje vulling (versleten handdoeken) tussen het stoeltje en de normale stoelvulling gestoken. 

• Zesde aanpassing betreft er eentje aan mijn hoofdsteuntje nà het monteren van mijn staartpuntje.  Het standaard hoofdsteuntje is redelijk breed en lang.  Dit kan niet samen met mijn staartpuntje gemonteerd worden.  Omdat ik een hoofdsteuntje toch noodzakelijk vind, heb ik de zaag gezet in mijn hoofdsteuntje zodat het past in mijn staartpuntje.   Het steuntje is zowat gehalveerd.

• Zevende aanpassing:  Deze winter (2002) ga ik proberen om mijn twee remhendels te vervangen door één.  Dit geeft een verwaarloosbaar gewichtsvoordeel maar vooral een esthetische facelift aan mijn stuurtje. ***bij nader inzien toch maar niet gedaan. Ten eerste omdat het helemaal niet zo gemakkelijk is om zelf te doen maar vooral omdat ik mijn twijfels had over de stevigheid van het geheel.

• Achtste aanpassing: nadat ik een aerohelm gekocht heb, vond ik dat dat nog niet aerodynamisch genoeg was. Daarom heb ik eens met papier geprobeerd om de helm te verbeteren. Het wordt een beetje zoals de helm van Armstrong. Deze foto maakt veel duidelijk denk ik.
  
  Na de papieren versie hiervan (foto), een steviger versie gemaakt uit karton (foto1, foto2, foto3en foto). Voor de zichtbaarheid heb ik besloten om de helm fel geel te spuiten. Daarvoor moet de helm eers wit (foto) zijn. (tip: gebruik hiervoor verf van hetzelfde merk als de fluogele om ongelukjes te vermijden!!) Daarna enkele laagjes fluogeel erover. Het eindresultaat is te zien op de foto's van de BeND-wedstrijd te Gent (zie fotoboek(binnenkort)).

Uitdagingen:
Eerst heb ik zelf een staartpuntje in elkaar geknutseld uit kippengaas en papiermarché.  Daarna (zomer 2002) heb ik een echt staartpuntje gekocht (M5-tailfairing).  Eerst volgt de uitleg over het zelfgemaakte staartpuntje, daarna over het gekochte.

De grootste uitdaging nu voor mij is het zelf maken van een staartpuntje. Aangezien ik mijn oud staartpuntje niet meer gebruik denk ik niet dat de beschrijving ervan nog interessant is ... of wel?  Ik ben nu aan het knutselen met kippegaas en papiermarché. Zondag (10/03/02) heb ik een eerste laag papiermarché gelegd. Zondag 17/3/02 heb ik nog een laagje gelegd. Met name een laagje over dat van vorige week en een eerste laag over de rest van de bovenkant ook nog de ijzertjes om 'm vast te maken aan mijn fiets vastgemaakt. Tijdens de paasvakantie heb ik nog enkele laagjes gelegd.  Ik ben van plan om mijn puntje af te werken met zwarte lak.  Dit gebeurt waarschijnlijk deze week nog.

Ha, mijn staartpuntje is eindelijk af (13/04/2002)! (zie Fotoboek voor foto's)  Oef! 'k Heb het, zoals gezegd, afgewerkt met een laagje blinkende zwarte lak. Dit weekend dan op m'n fiets gemonteerd. Jammerlijk genoeg heb ik niet veel kunnen rijden dit weekend, dus kan ik voorlopig nog niet veel ervaringen opschrijven. Wel kan ik al stellen dat het comfortabeler fietsen is. Tot nu toe had ik steeds al mijn spullen (pomp, reservebanden, bandenlichters, kettingpons, drinkbussen (meestal 2) en wat knabbelingen) in een rugzak gestoken en die dan op mijn buik mee op de fiets genomen. Dat was soms was lastig. Nu kan ik mijn reparatiespullen en 2e drinkfles in mijn puntje steken en de rest (= 1 drinkbus en iets om te eten) kan ik nu ofwel gewoon onder mijn truitje steken ofwel in een klein buideltasje. Aangezien het bij het maken van mijn staartpuntje de bedoeling was van een probeer puntje te zijn, heb ik 'm niet aerodinamisch optimaal gemaakt. Nu is de onderkant van mijn rug nog niet bij het puntje betrokken. De échte aerodinamische staartpuntjes geven een snelheidswinst van +/- 9%. Ik gok dat het mijne 5 à 6 % winst geeft. Na enkele ritjes komen hier nog meer ervaringen. Na het eerste echte ritje slechts een beperkt snelheids voordeel merkbaar, maar het gemak (geen drinkbussen/reservebanden/... meer op mijn buik) is ook al iets.  

Zoals verwacht ga ik nu (voorlopig toch) +/-2 km/h sneller.  Dat klinkt belachelijk weinig, maar dat is toch weer mooi meegenomen.  Ook al merk ik dit kleine voordeel niet echt, het betekent toch dat ik (bij gelijke snelheid) minder energie verbruik, en dus langer kan fietsen.  Na enkele ritjes toch weer wat snelheidsrecords gevestigd, dus het haalt wel degelijk ièts uit (al is het niet spectaculair veel).

Na de eerste (positieve) indrukken van mijn staartpuntje begin ik stilletjes te dromen van een écht (race-) staartpuntje.  Misschien komt dat er wel na mijn vakantiejob deze zomer.....

Op 20 juli heb ik bij de ligfiets in Gent een Carbon M5-staatpuntje gekocht.  
Waauw, dat zag er mooi uit.  Het was nog een nieuwe, dwz er was nog niets in gezaagd of zo.  Hetgeen je krijgt is eigenlijk een grote frietzak (zoals de verkoopster dat zei).  Daar moet je dan een langwerpig gat in maken voor het achterwiel en afhankelijk van de eigen voorkeur kan je ervoor zorgen dat de bovenste ketting helemaal in het staartpuntje komt of slechts gedeeltelijk.Eerste probleem: hoe maak ik dat gat.  Via Frederik Van de Walle (wereldkampioen 2000)  kreeg ik wat meer uitleg.  Zo kwam ik te weten dat er meerdere manieren zijn om dat te doen.  Sommigen knippen het eruit met een stevige metaalschaar, anderen zagen met een wip-zaagje.   Indien je meer info wilt over het monteren ervan mag je me altijd mailen.  Korte beschrijving van hoe ik het heb gedaan volgt nu.  Via een kennis kon ik een wipzaagje lenen.  Eerst over de hele lengte van de onderkant 1 lijn gezaagd, dan beetje bij beetje het gat eruit gezaagd.  Iets boven de achternaaf heb ik een gaatje gemaakt in het puntje om dan met een ijzertje en 2 vijsjes+moertjes een eerste bevestigingspunt te hebben. Aan mijn nek rust het staartpuntje op het stoeltje.  Het laatste bevestigingspunt is onder mijn achterwerk.  Daar heb ik twee gleufjes in mijn puntje gemaakt en met een sterk lint (een soort rolluiklint) het puntje vastgebonden.  Dit laatste is nogal moeilijk uit te leggen.   Binnenkort komen er foto's van die hopelijk meer duidelijkheid brengen. (mail me als ik dit vergeet!)   Zo nu is mijn puntje gemonteerd.  Tot hier gok ik dat de montage reeds een 10-tal uur werk in beslag nam.  Dit komt omdat ik alles zelf moest bedenken, van vorm van het gat onderaan tot manier van monteren.   Frederik gaf wel enkele goede tips, maar email (zonder foto's of zo) is toch niet de ideale manier hiervoor.   Eens gezaagd en gemonteerd, heb ik kleefletters besteld om mijn webadres en reklame op mijn puntje te zetten.   Zie foto's in fotoboek.   Laatste stap was het maken van compartimenten in mijn puntje om een minimum aan bagage mee te nemen.  Dat heb ik gedaan door stevige plastiek in de vorm van een koker in het staartpuntje vast te plakken met Duck-tape. Ook heb ik in Brugge (AS-adventure) een waterzak gekocht, inhoud 2 liter.  Dat lijkt misschien veel, maar dat gaat er toch redelijk snel door (2,5 uur à 3 uur).  Op die manier ben ik nu stillaan redelijk uitgerust om een lekker tochtje te maken.   In de aanloop naar mijn eerste ligfietswedstrijd in Oostende (22/09/02) heb ik de plaats waar mijn staartpuntje en mijn stoeltje elkaar raken (onder mijn achterwerk ongeveer) met plakband afgeplakt.   Dit om te voorkomen dat er lucht in mijn staartpuntje wordt geblazen en ik zo minder aerodynamisch zou zijn.

Top

(persoonlijke) Records:

(deze records zijn gereden op normale wegen, dus inclusief stoppen en optrekken bij kruispunten en volledig op eigen kracht zonder "locomotief" (tenzij tijdens anders vermeld))

Jaarafstanden:

2002: ongeveer 2000 km
2003: 3006 km 
2004: 2500km
2005: voorlopige totaalafstand:  800km ligfiets en 1500 km bukfiets

In dit dagboek zal ik proberen om een korte beschrijving te geven van mijn wekelijkse ligfietsritjes. Afhankelijk van mijn humeur, beschikbare tijd en geheugen, is het verslag kort of iets langer.

      O
      _\\/\-%
_____(_)-(_)_______________
            

Shortcuts binnen het dagboek:
April 02
Zomer02
Najaar 02
Voorjaar 03
Zomer 03
Najaar 03
Voorjaar en zomer 04
Voorjaar en zomer 05



            

5 februari 2002
Hier begint mijn echte Ligfiets-geschiedenis. Rond 15.00h vertrek ik met mijn vader naar M5-ligfietsen te Middelburg om een kijkje te gaan nemen naar een 1 jaar oude verhuur-LowRacer. Daar aangekomen (eerst nog met de overzet Breskens-Vlissingen) kijken we even rond naar alle ten toon gespreide ligfietsen (amaai, in 1 klap 15 verschillende ligfietsen in levende lijve (nu ja, "levende" lijve...) mogen aanschouwen...). Dan kwam het spannende moment, ik ging mijn (hoogstwaarschijnlijk) toekomstige ligfiets te zien krijgen!!!! Die zag er dus nog heel nieuw uit... Dan maar meteen een testritje gemaakt. Het starten ging wat moeizaam (= 7 keer proberen voor ik "weg" geraakte. Maar voor de rest viel het reuze mee. Ik dus die ligfiets meegenomen (na wat onderhandelen...), samen met een B&B-achteruitkijkspiegeltje, carbon hoofdsteun, monoblade...

6 februari 2002
Eerste ritje met mijn nieuwe ligfiets. Een tochtje van 35 km aan een gemiddelde snelheid van 23 kmph..... (wel wat wind in het nadeel maar toch). Ontchoocheling compleet.

7 februari 2002
Tweede ritje, een kleine verbetering zichtbaar: 45km aan een gemiddelde van 24 kmph....

8 februari 2002
Derde ritje en de gemiddelde snelheid gaat langzaam omhoog. D.w.z. 22km met een snelheid van 28,8 kmph. Merk op dat de ritjes wel nog zeer kort zijn.

10 februari 2002
Laatste ritje van deze vakantie. Snifsnif... Toch een positief punt: de gemiddelde snelheid heeft een "niet meer belabberd maar nog verre van goed"- niveau bereikt. Al moet ik er wel bijzeggen dat ik om dit te halen "nogal" diep moest gaan... Gegevens: 33 km aan 30,1 gemiddeld.

17-24 februari 2002
Geen gegevens hierover aangezien ik vanaf nu zonder computertje rij. Dit heb ik gedaan omdat ik anders de hele tijd naar het schermpje zat te staren zonder te genieten van het fietsen, integendeel ik zat mij meer op te vreten omdat ik niet snel genoeg ging naar mijn mening. 

Top

4 maart 2002
Geen gegevens omdat mijn geheugen mij in de steek laat...

10 maart 2002
Dieptepunt in mijn "lastige-knieën"-verhaal. Door de sterke rugwind mij laten verleiden om te snel te fietsen terwijl ik nog maar pas vertrokken was... Mijn 52*12 lekker laten draaien (in combinatie met mijn 28" achterwiel geeft dit +/-50 kmph; ben ik later te weten gekomen) met als resultaat een zere (kapotte?) linkerknie. Wel mijn "afstandsrecord op ligfiets" gebroken: 55 à 60 km. Zondag 11 maart nog 7 km gefietst aan een slakkengangetje maar de pijn ging niet over, en wel integendeel...

15 maart 2002
Yihaa! Na het dieptepunt van vorige week, nu een hoogtepunt. Eigenlijk kon ik dit weekend niet fietsen wegens verhuis en galabal zaterdagavond. toevallig vrijdagnamiddag geen les, dus kon ik vroeger naar huis. Doordat het weer er niet betrouwbaar uitzag, besliste ik op de trein naar huis dat ik een klein toertje van 10,5 km ging rijden zodat ik in geval van regen nooit té ver van huis was.  Vertrokken en de eerste drie km rustig als opwarming gedaan. Ik reed voor het eerst in een maand terug met mijn km-tellertje. Daarop zag ik dat ik tijdens mijn opwarming reeds rond de 30per uur reed. Na de opwarmingskilomerters wat sneller beginnen rijden en tot mijn verbazing zag ik dat mijn kruissnelheid schommelde tussen de 37 en de 41 kmph! Dat had ik nog nooit meegemaakt met mijn ligfiets! Er stond maar heel weinig wind dus dat was een voordeel. Ook had ik dàt tochtje uitgekozen omdat er tijdens die 10 km slechts 3 à 4 keer serieus vertraagd/gestopt moest worden. Dat helpt natuurlijk om de gemiddelde snelheid op peil te houden. Na het eerste rondje keek ik mijn gemiddelde na en zag 32 kmph staan. Waauw dacht ik, mooi gemiddelde (normaal haal ik met mijn bukfiets een gemiddelde van 32 in de zomer wanneer de conditie opitmaal is). Maar aangezien mijn kruissnelheid steeds 37+ was, dacht ik: "Dit moet nog beter worden". En dat werd het ook. Na de tweede ronde was het gemiddelde reeds gestegen tot 34!! Na de derde ronde werd dat zelfs 35,5 kmph (dus een nieuw uurrecord voor mij!) na de vierde ronde begon ik de inspanning toch een beetje te voelen. na het zesde rondje was mijn gemiddelde toch nog 35,22 kmph! Mijn geluk kon niet op. Zoals gezegd haalde ik met mijn bukfiets max 32 gemiddeld in het midden v/h seizoen dan nog wel, nu haalde ik na anderhalve maand een stuk meer dan dat! Na aankomst sloop de twijfel dichterbij. Had ik echt zo snel gereden? Was mijn fietscomputer wel goed afgesteld? ... Het was inderdaad een spectaculaire verbetering. Eerst met moeite mijn bukfiets-gemiddelde halen (of zelfs dat nog niet) en nu eensklaps heel wat sneller gaan. Zaterdag heel de dag lopen twijfelen. Dan zondag met mijn Pa op mijn racebukker (ligfietsjargon voor klassieke koersfiets) naast mij gereden en de snelheid vergeleken. En inderdaad, mijn computertje was goed afgesteld, ik had dus wel degelijk zo rap gereden vrijdag. Eigenlijk geloof ik het zelf nog niet helemaal zo goed, maar soit, we zien volgende week wel of ik het nog eens kan overdoen. Nu toch even een weekje genieten van mijn (naar mijn mening) spectaculaire verbetering. Ook van de knietjes weinig tot geen last. Na een half uurtje weer last van mijn linkerknie, maar op aanraden van de ligfietsmailinglijst (zie links) mij dan enkele keren verzet op mijn stoeltje, en de pijn ging gewoon weg! Dan op het einde wat last van mijn rechterknie, maar die last was vrij aanvaardbaar.
DATA: 64,44 km in 1h 49min of een gemiddelde van 35,22 kmph, maxkmph 53,1. Kortom, al mijn (zowel buk-als ligfiets-) records zijn verpulverd!(zie records om te zien of deze tijden/snelheden nog steeds in de record-lijst staan).

23-24 maart 2002
Na het records-geweld van vorige week even wat rustiger met "slechts" 2 records. Zaterdag grote rit gedaan, 84,47 km (nieuw afstandrecord) aan een gemiddelde van 33,73 kmph. Vertrokken richting Oostkamp, daar langs het kanaal richting Gent tot in Landegem waar ik het kanaal op ging richting Kortrijk. Dit kanaal gevolgd tot in Olsene. Dan rechtsaf via Dentergem en Aarsele terug naar huis. Zondag wat rustiger aangedaan met een tochtje met mijn pa (38 km op anderhalf uur...). Maar toch even een sprintje getrokken en zowaar een nieuw snelheidsrecord gevestigd: 54,0 kmph (Vlak, met weinig wind uit onbekende richting).  Achteraf wel wat pijn in de knietjes...

Top

30/31 maart 2002
Aangezien ik morgen een "grotere rit" (gezien mijn huidige conditie) gepland heb, fiets ik vandaag rustig; 45 km met een gemiddelde van 24,4 km/h. Zondag naar Anzegem (Vlaamse Ardennen) gefietst. In het doorgaan veel tijd verloren omdat ik langs de hoofdwegen ging. Dat is natuurlijk niet zo bevorderlijk voor de snelheid. AVS bij aankomst in Anzegem: 30,12 km/h. Bij het terugkeren op het gevoel af naar huis gefietst maar dan wel langs de binnenwegen. Dat ging heel wat beter! Nog een heel stuk langs het kanaal gefietst. Mijn kruissnelheid lag langs het kanaal niet onder de 40 km/h!! Dus steeg mijn gemiddelde tot 32,6km/h bij mijn aankomst thuis. Wat mij opviel tijdens het beklimmen van enkele heuveltjes was dat dat toch al een stuk gemakkelijker ging dan in het begin! Een hele geruststelling. Het gaat wel nog altijd een stuk trager dan met mijn bukfiets. Tijdens een afdaling van een heuveltje heb ik een nieuw snelheidsrecord gevestigd: 57,4 km/h! Totaalafstand, 70+  vandaag

1 april 2002
Vandaag een beetje uitgefietst van gisteren: 25 km aan 20 km/h.

2 april 2002
Mijn neef gaan bezoeken (die aan het herstellen was van 't ziekenhuis) en weeral een record gebroken, nl het afstandsrecord. Mijn neef woont in Wevelgem. Effe op de kaart gekeken en gezien dat er een kanaal loopt tot daar. Wel wat ommetoer, maar dan kon ik tenminste (bijna) de hele tijd ongehinderd fietsen. Bij aankomst stond er reeds 51 km op de teller. Dan toch een iets kortere weg naar huis genomen zodat ik uitkwam op 93,75 km met een gemiddelde van 32,41.

5 april 2002
Voor de verandering eens een intervaltraining gedaan vandaag. Dat lukte vrij aardig. Bij het naar beneden rijden van een brug zat ik aan 54 km/h. Leuk dacht ik. Aangezien ik toch aan het intervallen was bleef ik nog even verder rijden aan die snelheid. Misschien kon het nog wat sneller? En ja hoor, een nieuw snelheidsrecord was een feit: 58,4 km/h!! (er was wel een lichte rugwind). Bij thuiskomst 58,76 km gefietst.

8 april 2002
De rest van de week zit ik in Leuven om te studeren, dus vandaag was de laatste kans om nog eens goed te trainen. Ja trainen, want zondag ga ik mee met WTC kruiskerke.  Els' pa rijdt daarin mee.  Misschien even een korte voorgeschiedenis.  Van het moment ik een ligfiets gekocht heb, heb ik 'm plagend uitgelachen met zijn "trage bukfiets".  Maar het bleef bij dat plagend gedoe.  Het moest dan maar eens ernst worden.  Dus nu zondag rij ik dus mee met het wekelijkse toertje van de club en op 't eind volgt dan een sprint....  daar is het 'm dus om te doen.  Als ik die kan winnen, kan ik hem es echt (met rede) plagen.  Het wordt dus een prestigesprint.  Dit om te zeggen dat ik vandaag nog eens stevig ging trainen.  Van bijna het begin erin gevlogen met als resultaat : 36.3 gemiddeld na 28 km!!  Hierna wat trager aan gedaan.  ik heb 2 keer de laatste 3 km gereden die zondag gereden zullen worden.  Er is 1 scherpe bocht op 2 km van het einde waar ik het een beetje lastig mee heb.  Ik verlies er nl nogal wat snelheid.  Voorlopig kan ik 'm nemen aan +/- 30 km/h.  Vooral het snel optrekken vergt veel energie, en dat op 2 km van de "meet" is niet zo positief.  Ik denk dat mijn beste strategie is om als eerste die lastige bocht te nemen, en dan net niet helemaal voluit te gaan (+/-45km/h) zodat ik de laatste honderden meter nog ietsje sneller kan (50 km/h is mijn streefdoel).  Het alternatief is in de groep blijven en pas echt op 't einde voluit gaan, maar ik vrees dat mijn sprintsnelheid hier nog niet hoog genoeg voor is.    Eens in de laatste 2-3 km ligt het tempo in de groep zo rond de 40 en gaat (denk ik) nog wat omhoog in de laatste km.  Dus als ik dus zoveel mogelijk voorsprong nemen bij mijn 'ontsnapping' en dan stand proberen houden tot het einde.  Want in de laatste honderden meters wordt er duchtig gesprint, ergens rond de 55 km/h gok ik.  Het resultaat van de test kan je lezen hier in mijn dagboek.

14 april 2002
Jammer, jammer, maar toen ik zondagochtend door mijn raam keek, zag ik dat het geregend had en dat het nog niet gedaan was met regenen.  Geen wedstrijdje dus.  Tegen de middag hoorde ik dat de bukkers die toch het tochtje gereden hadden, dat ze veel wind en regen hebben gehad.  Gelukkig dus dat ik niet mee was.  Maar uitstel is geen afstel.  En hoe langer het duurt vooraleer ik een eerste keer meerijd, hoe beter denk ik.  Want mijn benen zijn nog verre van échte ligfietsbenen. Na elk ritje is er een kleine verbetering.  Dus hoe langer ik wacht, hoe meer ligfietsbenen ik heb (lees hoe sneller ik kan gaan).  Dat kan dus alleen maar voordelig zijn.  Zie Uitdagingen om meer te weten te komen van mijn pas afgewerkt staartpuntje!

20 april 2002
In eerste instantie had ik vandaag maar 1 uur de tijd om te fietsen, dus dacht ik dat het geen kwaad kon om es goed door te rijden.  Zo gezegd zo gedaan (dit was trouwens mijn eerste échte ritje met mijn staartpuntje!).  Na een dik half uurtje zat ik zo rond de 36 kmp/h gemiddeld!  Oef, wat ging dat hard, dus even temporiseren.  Maar de laatste 6 - 7 km toch weer snel gereden zodat ik na een uurtje toch uitkwam om een nieuw record, een mooie 36,79 km/h!   Thuis gekomen bleek dat ik toch nog wat verder kon rijden.  Dus heb ik dan nog een dik half uurtje doorgereden en bij thuiskomst had ik toch nog ergens iets boven de 35 km/h gemiddeld.  en zo'n 56 km op de teller. Maar ook mijn snelheidsrecord is gesneuveld.  Bij het naar bedeneden rijden van de "st-Hendriksberg" (stelt niks voor maar de naam klinkt wel mooi)(100 m 'klimmen') eens duchtig gesprint en uitgekomen op 60,0 km/h!

[dit weekend niet kunnen fietsen door regen... geen update dus]

Top

12 mei 2002
Door de studiedruk slechts een halfuurtje gefietst dit weekend.... Gemiddeld 32 kmph,  17 km gefietst, max 53,1 kmph.  (effe een andere "finale"-route geprobeerd, vandaar de 53,1 max KRUISsnelheid! :-))

19-20 mei 2002
Dit weekend twee (zeer) korte ritjes gemaakt.  Zondag een dik half uur, maandag een dik uur.  Beide aan een mooi tempo.  Zondag 36 kmph gemiddeld (dus 19 km).  Ondanks die korte afstand, toch eindelijk een bukker écht eraf gefietst (de voorgaande bukkers doen (of durven?) geen moeite om in mijn wiel te krijpen).  Ik zag 'm 200 m voor mij fietsen.  Toen ik zo'n 50 m van 'm vandaan was zag ik dat ie zelf aan 't proberen was een andere bukker over te steken.  Toeval wil nu dat ik 'm net voorbij stak toen hijzelf die andere bukker aan 't voorbijsteken was.  Hij keek dan ook verbaasd toen ik 'm voorbijstak.  In mijn achteruitkijkspiegeltje zag ik dat hij probeerde aan te klampen.  Na enkele honderden meters zag ik dat hij nog steeds op zo'n 10 m van mij bleef hangen (onze snelheid was toen 42 kmph).  Ik bedacht het volgende: ik vertraag even zodat ie bij mij kan komen en dan stuif ik weg.  Zo gezegd zo gedaan.  Ik vertraagde even tot 39-40 kmph en net wanneer hij aansluiting begon te krijgen vertrok ik (voorgoed) aan zo'n 49-50 kmph.  En weg was ik.  Na enkele tellen kon ik 'm zelfs niet meer vinden in mijn achteruitkijkspiegeltje!  (dit gaf wel een leuk gevoel :-) )

Maandag een nieuw uurrecord gefietst, zij het dan een officieus.  Mijn laatste blik op de teller vertelde mij dat ik na 50 minuten een gemiddelde had van 37.11 kmph maar op de laatste brug die ik over moest begaf mijn tellertje het plotseling Grmmbl$£%€& Daarna, gok ik dat ik niet veel onder die 37 gereden heb. Ik weet dus enkel dat ik ergens ongeveer 37 kmph gemiddeld gereden heb.  Jammer jammer.  Ik merk toch nog steeds dat ik telkens ik fiets, ik een tikkeltje sneller kan, dat belooft voor deze zomer (met onder andere die lang verwachte confrontatie met de bukfietsclub (http://www.chez.com/kruiskerkewtc) hier niet ver vandaan).

Vakantie 2002
Overzicht van mijn zomerse ligfietservaringen:
De eerste anderhalve maand deed ik een vakantiejob, dus echt veel fietsen kon ik niet doen buiten het weekend en van en naar mijn werk. Dat weerhield mij niet om eind juli mee te rijden met WTC Kruiskerke voor dat wedstrijdje.  Zoals reeds eerder gezegd was het geen echte wedstrijd, maar reed ik gewoon mee tot de laatste 3 km en dan rijden diegenen die er zin in hebben wat ze kunnen.  Tijdens de rit hoofdzakelijk achteraan meegefietst (traag, 31-32 kmph).  Ik begon steeds zenuwachtiger te worden totdat eindelijk de laatste 3 km in zicht waren.  Ik zag dat de laatste 4 km niet geremd hoeft te worden (voor kruispunten of scherpe bochten), dat was dus in mijn voordeel.  Plotseling versnelden er een 5 tal.  Aangezien ik niet wist hoe sterk ze waren dacht ik er goed aan te doen ze niet te laten wegrijden.  Dus ik trek mij op gang, rijd er naar toe, steek ze voorbij en blijf vol doorrijden.  Na enkele honderden meter zoek ik in mijn achteruitkijkspiegeltje hoe het met de concurrentie zit.  Tot mijn verbazing zie ik ze slechts heel kleintjes.  Ik denk dat ze misschien rechts in mijn wiel zitten zodat ik ze niet kan zien in mijn spiegeltje.  Dus  blijf ik maar 100% doorrijden.  500 m voor de "meet"  wil ik zekerheid en zet ik mij recht en kijk zelf om.  Inderdaad, ik kan mijn ogen niet geloven, ik zie niemand!! Jawel, ik had gewoon meer dan 250m voorsprong opgebouwd (op 2500m ongeveer). 
Tijdens de rit hadden ze niet zo veel naar mij gekeken, maar na de rit des te meer.  Eerste reactie: "Waar zit dat moteurtje ergens?".     De "zware jongens" waren toch wel wat onder de indruk.  

Begin augustus kreeg ik de bevestiging dat de wedstrijd in Oostende van 22 september zeker doorging. Yes!  Eindelijk es samen met andere lowriders fietsen.  Met volle moed begon ik te trainen.  Aangezien ik gelezen had dat het parcours slechts 2 bochten bevatte (maar dan wel bochtjes van 180 graden...) en dat er dus veel 'opgetrokken' moeten worden, trainde ik daar alvast op door veel te intervallen. De laatste 14 dagen van augustus  was ik op reis dus geen getrain dan.  Thuisgekomen van reis ging ik volop verder met trainen.  Ik fiets vooral langs het kanaal (gent-oostende en het afleidingskanaal van de Leie).  Wielrenners zijn dan toch een gemakkelijke prooi.  Sommigen proberen aan te pikken, maar als ze dat al proberen (de meesten doen niet eens de moeite) dan is het toch maar voor 50 of 100 meter.  Om de basisconditie wat op te krikken laste ik wat langere tochten in.  Zo reed ik op een mooie dag 4 uur, dat geeft omgerekend (ik had op dat moment geen computertje) ongeveer 130 km (ik rij zeker meer dan 30 gemiddeld, 32 à 33 gok ik).   22 September kwam traag maar zeker dichterbij.  Vrijdag (2 dagen ervoor) een laatste lichte training (1,5 uur met hartslag +/-125) en zaterdag zo kalm mogelijk en vroeg in bed.  Dan was eindelijk de grote dag aangebroken.  Dankzij Stijn, een collega-ligfietser uit de buurt die ik via internet leerde kennen, kon ik met een camionetje meerijden (ipv met de trein).  Mooi op tijd vertrokken naar de kust.  Daar aangekomen, onze fietsen uitgeladen en het parcours verkend.  Dat was voor mij geen makkie.  De bochten waren een stuk smaller dan voorzien.  7 meter ipv 12 meter om te keren is een heeeel groot verschil.  Maar toch met goeie moed mij opgewarmd.  Het was wat regenachtig en zeer winderig.  Dan was het moment van de start aangebroken. We waren met z'n 15-en.  Stond op de 2e rij ongeveer.  Net na de start kon ik niet direct aansluiting vinden met de kopgroep doordat ik een tragere rijder niet voorbij kon gaan. Op dat ogenblik begon het zachtjes te regenen.  Op het eind van de tweede ronde remde ik af voor de bocht, maar blijkbaar deed ik dat iets te hard gezien de omstandigheden en mijn achterwiel slipte weg.  Door net te heftig tegensturen begon alles zowat te slippen zodat ik onzacht kennis maakte met de Oostendse grond.  Snel terug op mijn fiets geklommen en vertrokken. Maar de volgende ronde zag ik reeds iemand met een gele vlag  zwaaien: wedstrijd afgelopen wegens te glad.  Het moet gezegd, die tegels waren inderdaad bijzonder glad bij natte omstandigheden.   Na mij maakte ongeveer iedereen nog kennis met de Oostendse tegels (op 5 minuten tijd).  Het werd zelfs zo glad dat mijn achterwiel lekker doorslipte bij het optrekken zodat ook dat niet vlot meer ging.    Resultaat: mijn eerste wedstrijd afgelopen na ocharme 5 minuutjes.  Damn, damn damn.  Alle moeite voor niets.  En voor die weinige keren dat er een wedstrijd in Oost of West - Vlaanderen wordt georganiseerd.  Nogmaals: zeeeeer jammer.  Dit ook ten spijt van mijn talrijk opgekomen supportersclub (vooral familie) (dankjewel hiervoor!!!). Dit was mijn laatste vakantiedag en dus ook het einde van mijn vakantieverslag.

5 Oktober 2002
Vandaag met de intentie vertrokken om een nieuw uurrecord te fietsen.  Daarom had ik een route uitgekozen langs het kanaal waar ik weinig moet afremmen.  Eerst rustig tot aan het kanaal gefietst en dan 'echt' vertrokken.  Tijdens de eerste 20 min moest ik toch enkele keren serieus remmen.  Toch zat mijn gemiddelde al snel aan 40 kmph.   Na 35 minuten kwam ik aan mijn 'keerpunt'.  Blijkbaar had ik tot dan met een lichte tegenwind gereden, want nu steeg mijn kruissnelheid naar 45 kmph.  Mijn gemiddelde was toen +/- 41 kmph.  Ik hoopte dat dat nog wat ging stijgen door mijn hogere kruissnelheid, maar die stijging was vrij beperkt.  Dit kwam onder andere door een foutje: plots zag ik op mijn tellertje dat de tijd was blijven stilstaan op 43 minuten.  Blijkbaar moet ik per ongeluk op de stop-knop hebben gedrukt.  Lap, dan reed ik es aan 45.  Ik gok dat ie 5 à 10 minuten stil heeft gestaan.  Hierdoor was ik genoodzaakt om na 54 minuten nogmaals rechtsomkeer te maken (= opnieuw tegenwind).  De laatste 5 minuten er alles nog eens uit geperst zodat ik na 1 uur fietsen precies 41,630 km had afgelegd.  Dat is toch een mooie verbetering vind ik zelf (tov vorig record; 37 kmph).  Toegegeven, ik heb wel een snelle route uitgezocht, maar blijkbaar geeft mijn staartpuntje toch een duidelijk voordeel. 
Ik vrees dat dit meteen ook één van de laatste ritjes was van dit seizoen. De herfst heeft zijn intrede gedaan. Dat geeft mij de gelegenheid om tijdens de winter wat krachttraining te doen. In het voorjaar kan ik dan nog es een 'uurrecordpoging' wagen en dan zal ik zien of ik de (hopelijk) toegenomen kracht kan omzetten in toegenomen snelheid...

Winter 2002
Tijdens de winter heb ik niet echt zin om te fietsen (vooral de vuiligheid en koude beletten het mij).  Wat ik wel doe deze winter is mijn beide remhendels proberen te vervangen door één enkele remhendel.  Persoonlijk vind ik dat veel mooier en het geeft nog een miniem gewichtsvoordeel ook!  Eerst ben ik op zoek gegaan naar een remhendel die gebruikt kon worden om twee kabels op aan te sluiten;  Dit bleek niet zo evident te zijn. Dus heb ik mijn huidige hendels es onder de loep genomen om te zien of die niet in aanmerking konden komen voor mijn twee-remmen-in-één-hendel-project.  En wat bleek?  Ik kon gewoon één van mijn huidige hendels gebruiken.  Ik ben nu volop bezig hiermee.
Iets anders dat ik deze winter wil veranderen is mijn hoofdeksel tijdens het fietsen.  Nu deed ik ofwel mijn bandana aan ofwel mijn helm.   Het begint toch te kriebelen om een aerodynamische helm te kopen.  Ik heb bij de plaatselijke fietsenhandelaar es nagevraagd, en hij wil wel es een Briko-Chrono helm bestellen.  We zullen zien wat het wordt...

Maart 03
Ik ben stillaan weer beginnen fietsen. Mijn teller staat bijna op 300 voor dit jaar. De eerste ritjes waren redelijk rustig. Van de geplande veranderingen is nog niet veel in huis gekomen. De rembendelverandering werd afgefloten wegens te weinig nut, zeker vergeleken met de inspanning die ik ervoor moest doen. Ivm de aerohelm heb ik al vaak naar de plaatselijke fietswinkel geweest, maar voorlopig tevergeefs. ik blijf dus wachten. Ik heb dit weekend (15 maart) wel een lekker tochtje gereden. Mijn gewoonlijke tochtje langs het kanaal, maar ipv daarna gewoon terug nr huis te rijden, heb ik de hele tocht teruggereden. Thuisgekomen stond er 90 km op de teller. Op zich is dat niet zo bijzonder, wat wel leuk was is dat mijn gemiddelde snelheid 35,6 was. Als het weer het toelaat rijd ik komende zondag missch eens mee met de wielertoeristen...
...één week later...
idd deze zondag meegereden met de wielerclub WTC de Molentrappers. De rit begon zeer rustig de eerste 25 km aan een gemiddelde van amper 28 kmph. Daarna toch wat vaart erin met kruissnelheden van 35 tot 41 kmph. Tijdens de rit bleef ik steeds achteraan hangen. Tijdens de laatste twee kilometers het gashendeltje enventjes opengedraaid en weg was ik. Dit bleef zo tot aan de finish :-) Ze probeerden nog wel terug te komen (ze reden de laatste 300 m tegen 53 per uur) maar ik had ondertussen een voldoende grote voorsprong zodat ze mij niet meer te pakken kregen.

April 03
Tijdens deze paasvakantie endelijk eens kunnen gaan kijken voor een aerohelm. Even passen en verkocht! Het is een tijdrithelm van het merk "Lazer" geworden, type Chrono. Voor meer foto's, zie fotoboek

Deze (paas-)vakantie ook veel gefietst. 1 keer een ritje van 117 km. De snelheid blijft nog steeds traagjes toemnemen. Ondanks de redelijke wind, toch weer enkele PR's (persoonlijke records) gefietst. Mijn kilometerstand is reeds meer dan 700 km dit jaar.
Dit weekend eindelijk eens een filmpje kunnen maken tijdens mijn tochtje. Het resultaat is te zien in het fotoboek!

Mei 03
Het wordt stillaan tijd om te studeren, dus staat m'n fietsje tijdelijk op stal. Op mijn laatste rit nog eens meegereden met de buk-club. Normaal ging ik 2 km voor het einde (zoals de vorige keer) wegdemarreren, maar doordat ik van helemaal achteraan kwam (voor de veiligheid reed ik steeds achteraan) kon ik niet weggeraken. de wind zat schuin op kop en dus reden ze allemaal (15 à 20 man) in waaiers waar ik dus heel moeilijk voorbij geraakte. Vandaar dat ik pas 450 meter voor de "meet" weggeraakte. Maw, het draaide uit op een gewone sprint, en daar was ik niet zo gerust in. Dus vanaf het ogenblik dat ik de eerste voorbij kon steken ben ik voluit beginnen versnellen. Er was één belofte-renner mee, die zat dus direct in mijn wiel. Dus bleef ik gewoon versnellen. Ik zag 50 op mijn teller verschijnen, maar in mijn achteruitkijkspiegeltje zag ik dat die belofte nog steeds in mijn wiel zat, dus bleef ik maar harder trappen. 53......54.......55.....56....... pfffff die belofte blééf maar in mijn wiel zitten! Dus zat er niets anders op dan nog sneller te proberen gaan 57........veel rapper kan ik niet vrees ik, maar die zit nog steeds in mijn wiel! Dus alles eruit geperst en 58....59........59,5 en toen ik in mijn spiegeltje keek zag ik dat hij gelost was, *oef* gewonnen! Mmm lekker 59,5, een nieuw record. Het was nochtans vals plat (in het nadeel) maar wel met een lichte rugwind.
Toen ik net boven de 50 reed vreesde ik nog even dat die belofte plots ging wegsprinten. Maar dat kon hij waarschijnlijk alleen als hij uit iemands wiel kon komen, eens die aan 50+ reed. Nu had hij zelf moeten optrekken tot die 55 en om dan nog weg te sprinten aan 60 of 65 is behoorlijk lastig.

Juli/aug 03
Na enige afwezigheid door examens ben ik er terug (ondertussen ben ik afgestudeerd en werkzoekende). Zowat alle ritjes deze zomer stonden op de een of andere manier in het teken van de wedstrijd op het circuit te Zolder op 10 augustus. Meestal trainde ik op kracht-uithouding dwz. niet trainen om sneller te sprinten of zo, maar trainen met de bedoeling om langere tijd een groter vermogen te kunnen leveren. Dit deed ik door een soort intervaltraining. Na een goede opwarming legde ik mijn grootste versnelling op (52x12) en reed zo enkele minuten (2 à 3 km). Dan enkele minuten rustig fietsen (tss de 30 en 35kmph) en weer zo'n intervalletje. Wat later las ik in een wielerboekje een specifieke tijdrittraining. Die ging als volgt. De training wordt opgedeeld in blokken. Het eerste blok van 6 minuten ga je tot aan 85% van je max hartslag (wat voor mij nogal moeilijk is omdat de batterij van mijn hartslagmeter leeg is), daarna drie minuten matig rijden (dus toch nog een beetje snelheid houden) vervolgens weer een blok gelijk aan het eerste, gevolgd door weer 3 minuten matig fietsen. Per training niet meer dan 5 zware blokken doen. Naar gelang de conditie verbetert, de zware blokken verlengen van 8 minuten tot max 10 minuten met dan resp. 4 en 5 minuten matig fietsen ertussen. Voorlopig (22 aug) zit ik aan blokken van 7 à 8 minuten. De komende weken ga ik die verlengen tot blokken van 9 a 10 minuten.
Terug naar het begin van dit verslag. Daarin zei ik dat ik vooral trainde voor de wedstrijd in Zolder. Helaas werd de wedstrijd enkele dagen voor datum afgelast wegens een dubbelboeking.... Jammer jammer jammer. Gelukkig werd er om de pijn wat te verzachten een vervangwedstijd georganiseerd op 13 september op de piste in Gent. Dat wordt iets speciaals, ik heb nl nog nooit op een piste gefietst. En het wordt daarinboven ook mijn eerste wedstrijd (die van vorig jaar in oostende tel ik niet mee om begrijpelijke redenen). Eerst is er een sprintnummer. 1 ronde (250m) met vliegende start. Op basis van deze resultaten wordt de groep verdeeld in twee. De slakken en de hazen (ik hoop bij deze laatste groep te behoren...). Vervolgens is er voor elke groep een 1uurswedstrijd. Ik hoop mooie foto's en missch zelfs een filmpje te kunnen maken. Ook mijn helm zo tegen die tijd aangepast moeten zijn (zie aanpassing Acht).

September 03 (+wedstrijd)
Na de ontchoocheling van de afgelaste wedstrijd in Zolder stillaan weer beginnen trainen voor de "vervangwedstrijd" in Gent die meetelt voor het BeND-klassement. Het is een wedstrijd op een echte houten wielerpiste. Dat is even wennen dacht ik, dus heb ik eens geïnformeerd of ik dat niet eens kon proberen. Bleek dat er de maandag en vrijdagavond vrije oefenritten zijn. Mét BUKfietsen wel te verstaan... Dus heb ik op de maandag voor de wedstrijd eens naar Gent afgezakt om eens te testrijden. Amai, de eerste keer dat je die bochten bekijkt slik je wel even. Ik heb het niet nagemeten, maar ik schat dat die piste in de bochten 50 à 60 graden stijl is!! De eerste rondjes mooi beneden gebleven (het was al wennen om weer op een bukfiets te rijden + die pistefiets zonder remmen of versnellingen en bovenal die vaste "pignon"(dwz, je kan je niet laten uitbollen, ketting en wiel hangen echt vast aan elkaar)). Na enkele rondjes toch stillaan wat hoger durven rijden. pffff amai, zo bizar!. Na een kwartiertje gaat het al heel wat beter en durf ik al redelijk hoog fietsen. Die avond mijn laatste zware training gefietst (35+ op een bukfiets!......). Dan donderdagmorgen... ik sta op en voel direct dat ik ziek ben. Damn. De hele dag in mijn bed gelegen met 't snot, zere keel en zere oren. Lap, daar gaat mijn wedstrijd, zolang naar uitgekeken en voor getraind en nu dit..... Vrijdag ook nog veel in mijn bed gelegen met dezelfde symptomen. Ik voelde me zwak dus ik begon stillaan te vrezen voor de wedstrijd. Ik was van plan om nog enkele kleine aanpassingen te doen aan mijn fiets om de aerodynamica nog wat te verbeteren, maar dat viel dus ook in het water door mijn toestand (ik wilde ook zoveel mogelijk rusten om zo snel als mogelijk terug genezen te zijn). Zaterdagmorgen bij het opstaan voelde ik mij nog wat zwakjes. Aangezien ik met niemand meekon, was ik genoodzaakt om met de fiets tot in Gent te rijden. Dus een dikke vest aangedaan, mijn buff, daarboven mijn helm en zo vertrokken richting Gent. Onderweg aangepikt bij Eric Clauw (brugge), Paul en Wim Cherlet.
In Gent aangekomen (geen tijd voor velomobiel-testweekend...) enkele rondjes op de piste gereden om die nog wat gewoon te worden met mijn ligfiets. Toen ik even doortrok en tegen 50 de bocht in ging had ik het gevoel dat ik een looping of zo maakte, zo groot was de middelpuntvliegende kracht!! Dan, na enige vertraging, werd aangekondigd dat het sprintnummer ging beginnen. Ik wachtte een beetje af om de anderen eerst wat te bekijken. Met de chronometer even gecheckt hoe snel mijn voorgangers gingen... die zaten allemaal rond de 15 a 16 seconden... even snel als mijzelf dus... Dan maar ook in het rijtje gaan staan. We kregen 4 ronden waarvan de snelste telde. De eerste ronde gewoon rustig versneld. Ook de tweede ronde rustig blijven versnellen. Pas de derde ronde echt de 50 gaan opzoeken en met 55per uur de 4e ronde aangevat. De eerste bocht ging redelijk, dan de tweede bocht aangesneden tegen 61 per uur. Dat was ik niet echt gewoon waardoor ik zeker de tweede bocht wat hoger nam. Hoger op een piste betekent ook een langere afstand. Dus de volgende keer probeer ik zo laag mogelijk te blijven. Na mijn sprint was het bang afwachten of ik bij de hazen of de slakken zou zijn. Het was immers mijn eerste wedstrijd en ondanks voorafgaande research op het internet omtrent de minimumsnelheid om bij de hazen ingedeeld te worden, wist ik niet of mijn gemiddelde (ik gokte dat ik rond de 57 gereden had) voldoende zou zijn. Wat later kwamen dan de verlossende woorden dat ik 9e geëindigd was en dus ook bij de hazen mocht aantreden. Oef. Mijn gemiddelde was zoals ik verwacht had rond de 57 nl 57,36 kmph.
Daarna mij vlug klaargemaakt om de uursrace te rijden. Snelsnel wat rijstpap naar binnen werken (ik was 'smorgens reeds om 10.30h vertrokken en had sindsdien niets meer gegeten). Dan nog de laatste aanpassingen aan de fiets (drinkzak goed steken, computertje op nul zetten,...). Ik had redelijk wat zenuwen want ik moest zowat elke 5 minuten naar het toilet. Dan mijn nieuwe gele overschoentjes aangetrokken. Alles moest plots snel gaan want ik zag dat zowat iedereen reeds klaar stond aan de start. Als laatste mij dus achteraan opgesteld en bijna metteen vertrokken. De eerste ronden waren bijzonder zwaar. Ik geloof dat ik de eerste 15 ronden niet onder de 50 per uur geweest ben! Ondanks die hoge snelheid bleef ik de eerste 3 ronden als laatste van de groep hangen. Tijdens de volgende ronden haalde ik beetje bij beetje mijn voorliggers in. Daarna wat getemporiseerd tot er iemand voorbij kwam (Theo van Andel) die net wat sneller reed, dus besloot ik om in zijn wiel te blijven plakken. Helaas gaf die na een kwartier koers op (om een mij onbekende reden) en moest ik opnieuw op zoek naar een locomotief. Die kwam er even later onder de vorm van iemand van het tim.be-team. Een hele tijd in die zijn wiel gehangen. Mijn locomotief kreeg hulp van een teamgenoot. Dus gingen we een tijdje met z'n drieën verder. Rond de 45e minuut zag ik dat 1 van mijn twee locomotieven plots het wiel van zijn collega niet meer kon houden. Ik besloot om niet in het wiel te blijven van die "trage"en ik ging op zoek naar het wiel van die "rappe". Zo bleef ik dan een tijdje in het wiel van die tim.be'er zitten. Af en toe moest er wel een gaatje dichtgereden worden. Over het laatste kwartier weet ik niet veel meer, behalve dat het nog steeds zeer snel bleef gaan. Eerst was het volgens mijn computertje nog 10 minuten, maar de volgende minuten vlogen (bijna letterlijk) bijzonder snel voorbij. Even later werd er reeds aangekondigd dat het slechts 5 minuten meer was. Vanaf dan leek het of er elke ronde een minuut afging. Om maar te zeggen hoe snel die laatste minuten leken voorbij te vliegen. De laatste 2-3 minuten mijn eindoffensief ingezet en dat rendeerde, er stak mij niemand meer voorbij (tijdens de wedstrijd kwamen ymte, stan, enz mij af en toe voorbij), wel integendeel, ik stak er zelf nog voorbij (die van tim.be, Edgar leyten en de tandem met John/Allert)! Pffft, eindelijk voorbij!! Ik bleef nog een 5-tal ronden uitrijden, maar was toch nog bijzonder kapot toen ik afstapte! Ik had dan ook bijzonder snel gereden, nl 48,3 kmph officieel (maar eigenlijk veel meer aangezien ik zelden mooi op de zwarte lijn onderaan de piste reed en dus meer afstand aflegde) en volgens mijn tellertje 48,8 kmph!!
Volgende grafiek geeft mijn verloop van de wedstrijd, samen met die van mijn directe voorganger en nakomer:

Jeroen Schellekens (rood), Ikke (groen) en Sietse de Laeter (blauw)

Op deze grafiek is goed te zien dat wij samen reden van minuut 27 tot minuut 43 (groen, rood en blauw samen). Vervolgens is goed te zien dat Jeroen en ik (rood en groen) twee minuten later opnieuw voor een tijdje samen rijden. Je kan ook goed zien dat ik de laatste minuten afstand neem van mijn twee companen.

Ik werd eveneens negende voor de uursrace. De officiele resultaten zijn te vinden op www.ligfiets.net/wedstrijden of rechtstreeks via http://www.ligfiets.net/agenda/evenement.php3?id1=942#verslag

Na de "slakkenrace" was er nog een extra wedstrijd. Namelijk een nationale ploegentijdrit over 4 km (dus een Belgische, een Nederlandse en een Duitse ploeg). Er werd mij gevraagd of ik mee wilde doen met de Belgische ploeg. Ja natuurlijk! Ik was mij weer aan het klaarmaken toen mijn drie collega's al klaar stonden (Stan van Dinter, Erik Baeten en Jimmy Byloos). Het werd dus weer snelsnel mij opstellen op de piste. Kwam het door dit nerveuse gedoe of door vergeetachtigheid, ik weet het niet, maar feit was dat ik bij het startsein niet in mijn pedaal geraakte en dus direct 20 m achterlag op de drie anderen. Dus mocht ik al onmiddellijk aan een inhaalrace beginnen. Twee ronden later had ik ze weer bijgehaald, maar toch draaide het niet soepel en er viel weer een gat. Jimmy reed voor mij en kreeg het maar niet dicht. Dan heb ik maar alles eruit geperst en het gat dichtgereden. Eens dat dicht gereden was, was de tijdrit bijna om en nam Stan de laatste drie ronden voor zijn rekening. Ondanks die missers hadden we toch nog een aardig gemiddelde van rond de 49 kmph. Daarmee werden we tweede, na Nederland en voor Duitsland.

Na de wedstrijd heb ik nog wat nagekaart met de andere wedstrijdrijders en dan terug (met de fiets) naar huis. Thuis gekomen een lekker doucheke gepakt en een goeie pak friet (met gele currysaus, mmmm..) gaan eten. Rond 23.00 ben ik in mijn bed gekropen, maar door alle spanning en emoties nog klaarwakker gebleven tot rond 3.00u ergens...
Zeker voor herhaling vatbaar. ik kan iedereen aanraden om ook eens mee te doen. Het is een hele leuke ervaring om eens met andere ligfietsers samen te rijden in wedstijdverband. En ook al rijd je niet zo snel, doe gewoon mee voor de toffe sfeer!!

Winter 2003-2004
Deze winter heb ik heel weinig gefietst (tussen oktober en eind februari +/- 4 keer).  Vooral omdat ik niet graag in de koude of regen fiets.  Om toch wat in conditie te blijven ben ik geregeld gaan joggen.  Ook heb ik in februari een fietstrainer gekocht (Type Tacx Speedmatic).  Daar fiets ik af en toe op als het weer het niet toelaat.  (maar aangezien dit niet zo leuk is als buiten fietsen, beperkt zich dat tot max 45 min).  


Voorjaar 2004
Dit jaar is mijn ambitie om geregeld eens een wedstrijdje mee te rijden en liefst bij de snellere mannen.  Dus train ik vanaf dit jaar ook wat meer (bij mooi weer 3 keer per week).  Af en toe ga ik ook naar het fitnesscenter om wat krachttraining te doen.  

Ondertussen komt Cyclevision in zicht (5 en 6 juni).  Ik ben volop aan het trainen voor de uursrace.  Via ligfiets.net kwam ik te weten dat ik startnummer "100" heb.  Er worden twee reeksen gereden, de eerste start om 10.00h, de tweede om 11.30h.  Voorlopig rijd ik in de eerste reeks.  (ik probeer in de tweede mee te mogen rijden, want daar rijden de snellere rijdes...) (Na een mailtje naar de wedstrijdleiders kon ik toch in de tweede reeks starten)
Ik speculeer al heimelijk wat mijn afstand zal zijn.   Bij mooi weer en weinig wind moet ik toch 45 km kunnen afleggen, bij matige of harde wind zal het tussen de 42 en de 44 liggen denk ik.  Samen met de training, probeer ik ook kleine aerodynamische verbeteringen aan te brengen aan mijn fiets.  De training doe ik als volgt.  Aangezien het een tijdrit op een vlak parcours betreft, komt het erop aan om van het begin tot het einde een zo hoog mogelijke constante snelheid te behalen.  Daartoe rijd ik eerst enkele blokken van een 5 minuten "volle bak".  Elke week verminder ik het aantal blokken, maar verhoog ik de tijd.  Zo reed ik eerst 5 keer 5 minuten, daarna 4 keer 10 minuten, dan 4 keer 15minuten, dan 3 keer 20 minuten en daarna 2 keer een half uur.  Ondanks dat de intervallen langer duren is het de bedoeling dat de snelheid gelijk blijft. Bij goede weersomstandigheden kon ik tijdens mijn trainingen gemiddeldes halen van 44 - 45 kmph.  Maar dat is dan wel maar voor een kwartier of max een half uur....

Zomer 2004
Verslag van het WK Ligfietsen te Lelystad (Nederland) (Cyclevision)
Na een ritje van rond de 3 uur kwamen we aan in Lelystad.  We waren mooi op tijd om alles rustig klaar te maken.  Ondertussen startte de eerste reeks van de uurswedstrijd. Banden op spanning brengen, drank prepareren, kleren netjes aandoen, helm, bril, handschoentjes, schoenen, overschoenen, aerokapjes op schoenen (!), ....  Ondanks onze vroege aankomst was het toch nog even stressen om alles op tijd klaar te krijgen.  Help, ik moet mijn transponder nog ophalen.  25 man staat te drummen rond de inschrijvingstafel en de wedstrijd start over een klein kwartiertje! Dan de baan op om op te warmen terwijl mijn pa probeerde mijn transponder te pakken te krijgen.  Na de opwarming stelde ik mij op in het startvak.  Ik wachtte nog steeds op mijn transponder.  Net op tijd kreeg ik 'm te pakken.  

3, 2, 1 start! en weg waren we.  We waren toch met meer dan 100 man aan de start van de tweede heat (reeks).  Even drummen in het begin en goed opletten bij de versmalling van de brug (na 150m) en dan was de baan min of meer vrij om vlot te rijden.  De eerste twee ronden reed ik 50-52 kmph (puur op adrenaline, mijn eerste WK!).  Daarna verplichtte ik mijzelf om wat gas terug te nemen, zoniet zou ik later het deksel op de neus krijgen.  Tijdens de eerste wedstrijdhelft reed ik een tijdje in de buurt van twee tim.be-rijders (Jan Lambrechts en Stefaan Willems).   Maar na een 20-tal minuten verzwakten die en reden ze "slechts" 45-46 meer.  250m voor mij zag ik een grijs staartpuntje die daar al een poosje voor ons uit reed. Dus besliste ik om van mijn twee metgezellen weg te gaan op zoek naar die grijze staartpunt.  Het bleek Serge Moors te zjin.  We reden een tijdje samen (naast elkaar of enkele meters achter elkaar). Eigenlijk reden we de rest van de wedstrijd in elkaars buurt.  We reden zo tussen de 46 en de 48 kmph. Naar het einde toe begon ik te rekenen wanneer mijn laatste ronde eraan zou komen.  Het zijn nl grote ronden (2800m) dus moet je goed weten wanneer het je laatste ronde is.  Je zal maar eens 2,8 km eindsprint houden en dan blijkt aan de aankomst dat dat je voorlaatste ronde ipv je laatste ronde was...   Ik was dus aan het rekenen.  Ik kwam tot de vaststelling dat als ik goed doorreed, ik nét voor het uur om was langs de aankomst ging voorbijkomen (en dan nog mijn laatste ronde kunnen rijden).  Dus begon ik te versnellen.  Het werd meer en meer duidelijk (na iedere blik op mijn fietscomputertje) dat ik pas na het uur over de meet zou komen en dat ik in dat geval dus bezig was met mijn laatste ronde.   Dit wou ik voorkomen dus bleef ik versnellen tot ik net na de laatste bocht  (enkele honderden meter voor de meet) aan 56 kmph reed.  Het publiek was al aan het aftellen ... 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 en toen vloog ik over de meet!  Dus mocht ik nog een ronde rijden.  Maar ik begon de vermoeidheid natuurlijk te voelen van het hele uur volle bak te rijden en zeker die laatste ronde sprint.   Ik schakelde naar een grotere versnelling en bleef alles geven voor zover dat nog mogelijk was.  (ik reed deze laatste ronde aan 50-52 kmph)  Gelukkig is door de specifieke tijdsmeting de voorlaatste ronde belangrijker dan de laatste (meer info te vinden ergens op www.gentseliggers.net/forum).   Serge moors moest na mijn finale-versnelling passen en eindigde uiteindelijk 16 seconden na mij. Ik reed nog 2 ronden uit om wat bij mijn positieven te komen.   Mijn officiële afstand (en dus ook snelheid) was 47,7 km !  Waauw, dat had ik vooraf niet verwacht. 

Later op de dag werd ook nog de velomobielen race en de finale van het criterium gereden.  We gingen ook nog een kijkje nemen in de tent (expositieruimte voor ligfietsbedrijven) en daarna keerden we moe maar voldaan terug naar huis!

Vanaf hier begint mijn geheugen mij in de steek te laten.  Ik heb nl sinds de het najaar van 2003 geen computer/internet meer zodat ik mijn ervaringen niet meer online kan zetten.   Hier zit dus een klein gaatje in mijn dagboek...

Voorjaar en zomer 2005

Deze winter heb ik mijn conditie op peil gehouden met te joggen. Eind december en begin januari heb ik zelfs twee loopwedstrijdjes meegepickt (10km).

Vanaf het ogenblik dat het weer het toelaat probeer ik op mijn ligfiets te kruipen, maar helaas laat het belgische weer het nogal eens afweten. Toch heb ik dit voorjaar aan een wedstrijdje meegedaan. Nl op de wielerpiste in Hulshout. Ik was een beetje slecht gestart waardoor ik van in het begin een lastig inhaalmaneuvre moest uitvoeren. Dit in combinatie met mijn nog beperkte conditie heeft de rest van de westrijd duidelijk moeilijker gemaakt. Ik bleef maar aanklampen telkens er gedemarreerd werd, tot ergens een kwartier voor 't einde. Dan moest ik de anderen laten gaan. Ik werd 4e op een kleine 20 deelnemers (waarvan een 10tal met een lowracer reden).

Sinds begin juni ben ik nu ook in het bezit van een echte bukfiets...  Aangezien ik begin september meerijd met de plaatselijke wielertoeristengroep in de alpen, wilde ik toch enigszins voorbereid zijn.  Dus raakte ik via via aan een bukfiets.  Voor foto's zie het fotoboek.  Dus rijd ik 's zondags nu meestal mee met WTC Kruiskerke. (40 kmph op een bukfiets is toch iets helemaal anders dan op mijn lowracer merk ik...
...