Poco Loco Adventures “Coast to Coast Pyreneeën 2000”

Tekst en  foto’s : Adri Haine

6 september 2000    

 

De uitdaging was groot. In 16 dagen van Llanca aan de Middellandse zee, naar St-Jean De Luz aan de kust van de Atlantische Oceaan. Ertussen liggen de Pyreneeën, een bergketen die we langs de Spaanse zijde zouden volgen, via kleine paadjes en onderweg genietend van de natuur. Het geheel werd in een avontuurlijke formule gegoten door Poco Loco Adventures uit Leuven, dat, zich baserend op een Spaans roadbook, deze reis 3 jaar geleden voor het eerst organiseerde. De formule is even simpel als geniaal. Je bagage wordt vervoerd door de organisatie en jij krijgt ‘s morgens een roadbook met bolleke-pijl instructies en de kaart met daarop de route aangeduid. Een motor van de organisatie rijdt voorop en brengt onderweg linten aan, zodat verkeerdrijden al heel moeilijk wordt. Achteraan rijdt ook iemand van de organisatie die de linten verwijdert en ook assistentie verleent indien nodig. Je hebt de ganse dag om de route te rijden, je rijdt alleen of in groep, op jouw eigen tempo.

Wij daarheen dus, met z’n drieen, Anne Mikse, Steven Pauwels en ikzelf, alledrie vrij goed in vorm en niet vies van een eindje fietsen, liefst op de MTB.

De voorbereiding begon natuurlijk reeds thuis. Fietsje tiptop in orde, veel kilometers gereden, zowel op de baan als in het terrein en ook natuurlijk deelname aan lange afstand raids, brevetten en andere tochten om de conditie op peil te krijgen. Er werden allerlei lijstjes opgesteld van wat we dachten nodig te hebben, en ook extra voedsel in de vorm van Power- en Cliffbars werden in allerijl met hele dozen tegelijk besteld bij Filip Sport in Hoeilaart, die ons gelukkig een mooie korting gaf.

Hierna was het enkel aftellen naar de 15de September, vol spanning en verwachting. Nog snel even bij een deelnemer van de vorige editie gepasseerd om wat raad te vragen en naar de mooie foto’s te kijken. Goed, we zijn er klaar voor, of in ieder geval, dat denken we toch.

Vrijdagavond 15 September: Prelude

19 verwachtingsvolle bikers, waaronder 2 vrouwen, staan om 18u00 klaar aan de parking van het AC Motel aan de E40 te Bertem. Verwachtingsvol omdat het voor ieder, waaronder schrijver dezes,  een stap in het onbekende is.

De deelnemers weten immers niet hoe hun lichaam en geest zullen reageren op 16 dagen onafgebroken labeur op een MTB. Verder is fietsen in het hooggebergte voor de meesten onverkend terrein.

Om 20u00 vertrekt de kleine karavaan, bestaande uit 2 minibusjes, 2 bestelwagens met daarin de bikes, en een 4X4 Toyota Jeep met Enduro moto op de aanhanger, met bestemming Llanca, aan de Spaanse Mediterannee.

Zaterdag 16 September: 1e Etappe Llanca-Darnius 50 km / 900 hm

Na een voorspoedige reis van 13 uur arriveren wij in een lichtjes nevelig, maar snel opwarmend Llanca. Even onze handjes in de Middelandse Zee gedoopt en iedereen gaat aan de slag met de voorbereiding van mens en machine voor de eerste etappe. Een copieus ontbijt en een uitgebreide briefing, waarbij elke deelnemer een roadbookhouder, kaart en het roadbook in bolleke-pijl vorm ontvangt, en we zijn ermee weg. Maar nee, STOP! Eerst nog snel een groepsfoto voor de archieven van Poco Loco Adventures.

We vertrekken even voor de middag. Deze etappe is een rustige inloper die ons via de uitgedroogde heuvels van Catalonie naar het hogere gebergte toe brengt en dient volledig op kaart en roadbook afgewerkt te worden. Pas vanaf morgen zal het parkoers ook met lintjes bepijld zijn. De deelnemers besluiten wijselijk om deze eerste rit min of meer in 1 groep af te werken. Vanaf de eerste meters ontrolt zich de natuurpracht en we rijden een tijdje door een gebied waar een  heidebrand gewoed heeft. Door een zwartgeblakerd landschap en een droge rivierbedding komen we na een kilometerslange klim over de eerste pas op 267 meter hoogte terecht. De ondergrond bestaat uit stenen en soms gewoon de naakte rotsbedding. Wie zijn banden wat onachtzaam laat lopen, wordt al snel beloond met een leeglopende band; de doornen naast het pad maken korte metten met de dikste band. Vandaag alleen al waren er 7 kapotte binnenbanden.

De rit brengt ons via pittoreske en piepkleine dorpjes zoals Vilamaniscle, Rabos d’Emporda, Espolla en Vilartoli tot in Cantallops, op 210 meter hoogte, dit alles via zonovergoten klimmen en afdalingen die door het steengruis of de rotskeien met de nodige omzichtigheid moeten genomen worden. Vanaf Cantallops  is er een verbindingsstuk over asfalt met een snelle afdaling naar Agullana. Vandaar voert een volgende steile klim, gevolgd door een kilometerslange, kronkelende afdaling over een breed grintpad, ons naar Darnius, eindpunt van deze eerste etappe. Door de weinige slaap die ik vannacht mocht genieten, ben ik blij binnen te zijn, en er wordt al uitgekeken naar de loodzware etappe van morgen. Om 21u00 volgt het avondmaal en dan allemaal oogjes toe.

Zondag 17 September: 2de Etappe Darnius-Sant Pau de Seguries 78 km / 1800 hm

Volgens Koen is dit de op 1 na moeilijkste etappe en dat kan ik zeker bijtreden. Na een rustige start via een licht hellende asfaltbaan komen we al snel terug op stenige pistes terecht. Via een mooi stuwmeer, ingesloten in de beboste berghellingen, beginnen we aan de eerste klim naar de Collado de La Creu de l’Ocell op 400 meter. Een snelle afdaling en een kort verbindingsstuk op asfalt en we staan aan de voet van een 16 km lange klim naar de Coll de Riu (1000m) De ondergrond bestaat in het begin soms nog uit stukken  cementbaan maar wordt geleidelijkaan ruwer met grote losse stenen en gravel. Koppel dit aan een gemiddeld stijgingspercentage van zo’n 10 percent, met als toetje 500 meter aan 15 percent, en je begrijpt dat iedereen zeer geconcentreerd bezig is zich hier vooral niet op te blazen! De afdaling mag er ook wezen en brengt ons in een natuurpark via adembenemende paadjes met ernaast de gapende leegte van een rotskloof. Op kilometer 43 brengt een bronnetje (veel drinken is een must!) een welgekomen verfrissing. Via het rotsklimmersparadijs Sadernas komen we weer even op asfalt terecht. Maximum recuperatie dus, maar al snel zitten we weer op onverhard te klimmen naar de Coll de Carreres (650m). De gravelweg is hier zeker 4 meter breed en voert ons afwisselend stijgend en weer even dalend gestaag naar omhoog.Plots wordt de weg een cementbaantje en zien we een bordje met ‘15%’ staan. Een heel zware laatste kilometer. Een korte afdaling later staan we aan de voet van de laatste klim van vandaag die ons weer alternerend omhoog en omlaag naar een hoogte van 950m brengt. Dit konstante wisselen van groot blad naar middenblad (voor de besten) berooft je van heel wat energie. We zijn dan ook blij als we Sant Pau binnenrijden.

Maandag 18 September: 3de Etappe Sant Pau de Seguries-Ribes de Freser 33 km / 820 hm

Vandaag is in principe een zeer simpele en korte etappe . We beginnen met een lange klim via Camprodon en Llanars tot in Abella, op 1200 meter hoogte. Hier wordt het  menens en de volgende 7 km brengen ons via een brede gravelpiste en omringd door prachtige vergezichten op bossen en bergruggen naar de Collada Verde (1600m). De begroeiing wordt hier langzaam minder en er resten enkel nog een paar stugge (doorn!)struiken,  gras of mos. Dit in tegenstelling tot gisteren toen we nog merendeels langs acacia- en andere bossen reden. Een paar koeien bekijken ons argwanend en hun belletjes verraden dat ze ons naloeren terwijl we langzaam onze weg omhoog zweten. Boven op de col koelt het echter snel af, en voor de afdaling wordt  een windstopper aangetrokken. Sommige bikers dienen uit te wijken voor overstekende koeien maar de extreme dalingspercentages maken dat de snelheid voor de meesten toch niet erg hoog ligt, zeker niet met de losse ondergrond van rotsen en keien. Nog een kleine beklimming via een rivierbedding en we zien Ribes de Freser liggen, zeer diep verscholen in het groene dal. Een snelle afdaling op asfalt en we zijn er.

 

 

Dinsdag 19 September: 4de Etappe Ribes de Freser-Refugio de Rebost 53 km / 1900 hm

Vanmorgen regent het. Geen goed nieuws als je weet dat we vandaag 3 toppen boven de 1800 meter moeten overwinnen. Normaal gezien zelfs 4 maar Koen besloot een stuk te schrappen wegens te gevaarlijk. Er is een alternatieve route over asfalt voor wie daar zin in heeft, maar de meesten kiezen nog voor de terreinversie. Met een laag moraal wordt de rit aangevat. Het regent goed en langzaam klimmen we naar Planoles(1137m) Er wordt hier weeral niet op een percentje gekeken en de beentjes zijn al gauw lekker warm. Achter de ons omringende bergen rommelt het en soms zien we een bliksemschicht door de donkere bewolking klieven. We klimmen nu verder naar de Collada de Toses(1800m), 4 kilometer aan 10% op asfalt en we verdwijnen in de wolken. Het begint nu steviger te regenen en met natte voeten bereiken we de top. Hier is het een echte hel. Het waait er fel en hagel striemt ons gezicht. Handen en voeten raken verkleumd en blijven stilstaan betekent gegarandeerd dat je onderkoeld geraakt. Uiterste concentratie om toch vooral niet verkeerd te rijden in deze koude (2 graden !) omgeving. Via de vlakte van Pla d’Anyella, waar we moeten oppassen om niet meegevoerd te worden door modderstromen die van de ons omringende hellingen komen, en langs het ski-oord La Molina laten we ons als een ijskoude baksteen naar Massella vallen. Hier begint de tweede grote klim van de dag; naar de Coll de Pal (2110m). Boven de boomgrens striemt de ijskoude wind alweer in ons gezicht, maar we moeten verder, vooral niet blijven staan. We volgen nu de GR 4 evenwijdig aan het prachtige rotsmassief van de Sierra del Cadi en na nog een klim naar de Collada de la Bofia (1950m) gevolgd door een stevige, gladde en steile afdaling van zo’n 5 km vallen we in de achtertuin van het Refugio de Rebost, een grote hut met een slaapzaal en vooral een groot knetterend haardvuur.

Woensdag 20 September: 5de Etappe Refugio de Rebost-Hostalets de Tost 68 km / 1650 hm

We vertrekken vanuit de Refugio op 1640 meter en maken via een snelle, 12 km  lange, afdaling over onverhard en later asfalt, de verbinding met Baga(780m), de officiele startplaats van deze rit.Via de Collado de la Avena(1420m) en de Collado de la Bauma klimmen we naar de Collado de Torn op 1925 meter. Zo’n 20 km lang rijden we afwisselend in zon, regen en schaduw maar eens boven de boomgrens herinnert een ijskoude wind ons eraan hoe grillig het hooggebergte kan zijn. De pas ligt verscholen in de nevel en verkleumd van de kou vatten we de supertechnische afdaling aan. Dertien km verder zitten we in een dal waar de wind nog steeds koud doorheen giert. Rechts van ons liggen de prachtige  rotsmassieven van de Sierra del Cadi maar we willen nu enkel dalen en warm krijgen. Via het dorpje Tuixent(1200m) komen we op bredere gravelbanen terecht en het regent nu gelukkig ook niet meer.  Op de grote molen gaat het nu via prachtige paden naar Barceloneta(900m) waar de laatste klim van de dag ons in 9 km weer naar 1200 meter hoogte brengt. Via brede wegen en niet te steil, zodus aan een behoorlijke snelheid. Hierna brengt een snelle, stenenbezaaide afdaling ons in 10km naar omlaag in de vallei waar Hostalets de Tost(600m) ons in het zonnetje opwacht.

Donderdag 21 September: 6de Etappe Hostalets de Tost-Llavorsi 57 km / 1290 hm

Vandaag schitterend weer en slechts 1 klim. Sommige deelnemers klagen over kniepijn, en er zijn er ook een paar die een verkoudheid opgelopen hebben tijdens de voorbije ritten. Sommigen zullen een paar dagen in de volgwagen plaatsnemen teneinde wat te herstellen of te recupereren. Vanuit Hostalets gaat het in 25 km naar 1700m hoogte over de Collada de Lleix. Prachtige vergezichten zijn ons deel tijdens deze klim die dit keer net niet boven de boomgrens gaat. Boven volgen we de 1700 meter grens via een zacht golvende piste door de dennebossen. Rechts zien we een prachtig massief met besneeuwde toppen. We passeren een oude en vervallen kerk, de Ermitage de Sant Joan de l’Erm. Voorbij kilometer 33 is het constant dalen, in het begin over prachtige brede boswegen, later even over asfalt door het dorpje Montenartro(1300m) en dan nog verder over een gravelpiste. Rechts ligt een diepe ravijn en met snelheden die de 60km/u benaderen is het opletten geblazen. Ook moet het roadbook goed gelezen worden want de kilometers vliegen voorbij. Op kilometer 50 komen we op een brede asfaltbaan, waar we aan een strak tempo de laatste kilometers naar Llavorsi kunnen afmalen. Door een rotstunnel en over een riviertje arriveren we in dit prachtige stadje.

Vrijdag 22 September: 7de Etappe Llavorsi-La Torre de Cabdella  64 km / 1500 hm

Na een rustige start over asfalt wordt er al snel een toontje lager gezongen als het begint te klimmen richting Arestui. Eerst gaat het nog door de bossen op deze lange klim (36 km!) maar al snel gaan we door de boomgrens naar de Collado de Rat(2015m), de eerste van de drie passen boven de 2000 meter die we vandaag aandoen. We zitten nu in de almen en klimmen verder naar de Collada de la Portella , met zijn 2250 meter hoogte het dak van deze etappe (en van de Coast to Coast). Er ligt hier nog sneeuw van 2 dagen geleden en wij zijn zeer tevreden dat we vandaag schitterend weer hebben en praktisch geen wind. Het uitzicht is hier werkelijk adembenemend; langs alle zijden sneeuwbedekte toppen, arenden en gieren in de lucht en wilde paarden, grote schapen en koeien in de weiden. Via de Sierra d’Altars gaat het verder naar de Collado de Triador(2180m) waar een wegwijzer ons in de richting van Vall Fosca stuurt. In 10 kilometer dalen we van 2180 naar 1300 meter, dus ja, het was verdomd steil en rotsig en prachtig. Sommige deelnemers hebben er minder van genoten. Eentje had een verkeerde afslag genomen en was in het stadje Rialb terecht gekomen, zo’n 10 km van Llavorsi maar meer dan 30 km (over de baan) van La Torre de Cabdella. Qua materiaalpech was er 1 persoon met een gebroken ketting en iemand die maar liefst 5 keer platreed op de laatste afdaling. De meesten beginnen nu stilaan in een zeker ritme te geraken, op voorwaarde dat ze hun krachten kunnen doseren en goed recupereren tijdens de nacht.

Zaterdag 23 September: 8ste Etappe La Torre de Cabdella-El Pont de Suert  54 km / 1140 hm

Weer een dag met prachtig weer. Vanuit La Torre gaat het over asfalt de eerste 5 kilometers naar Aguiro(1400m). Daar begint een zeer technische klim over de rotsen via een geitepaadje naar de kluizenaarshut Ermita del Coll en verder naar de Collada de Castelnou(1520m). Een stuk van slechts 2 km dat ons toch 40 minuten vraagt. En de afdaling is nog erger ! In echte trialstijl probeert iedereen over rotsen en tussen doornstruiken over de singletrack te laveren. Zeer mooi maar ook niet zonder gevaar. Gelukkig gebeuren er geen ongelukken en raakt iedereen behouden beneden. We komen nu op een bredere piste en beginnen de klim naar de Collado de Sant Pere(1400m). De doornen spelen me vandaag voor de eerste keer parten want ik slaag erin om op 1 km maar liefst 3 keer lek te rijden. Telkens zit er een doorn in mijn buitenband. De rest van de rit bestaat uit relatief gemakkelijke pistes die ons uiteindelijk na een snelle afdaling op onze bestemming brengen.

Zondag 24 September: 9de Etappe El Pont de Suert-Seira  45 km / 1250 hm

Korte rit vandaag maar toch met een paar serieuze beklimmingen op aartsmoeilijk, technisch terrein. Mijn terrein, zo zou later blijken. Ik had immers het genoegen om als laatste te vertrekken en als eerste aan te komen. Vanuit El Pont de Suert(840m) klimt het in amper 5 km naar 1200m en het spookdorpje Gabarret. Het pad bestaat uit grote rolkeien en rotsen allerhande en door de steilte is het zeer moeilijk op deze ondergrond de wielen aan het draaien te houden. We gaan over dezelfde zware baan verder tot Bonansa(1260m), na eerst  terug een paar kilometer afwisselend gedaald en gestegen te hebben. Hierna kunnen we een 7-tal km uitrusten op asfalt alvorens we terug de pistes induiken voor een zeer lastige en steile klim tot op een hoogte van 1650 meter. Hierboven ontvouwt zich een panorama over het massief waar de Posets (3371m en de tweede hoogste Pyreneeëntop) deel van uitmaakt. Steeds hoger en hoger reiken de bergen tot aan de einder de hoogste toppen net zichtbaar zijn in de nevelen en wolken. Prachtig gewoon.

Langs stenenbezaaide paden gaat het dan lichtglooiend verder richting Suera. De laatste afdaling is geweldig steil, met meer dan 20% op sommige gedeeltes en over grote rotsplaten en schalien ook vrij gevaarlijk. Armen en benen worden hier zo mogelijk nog meer op de proef gesteld dan tijdens de klimmen en de concentratie mag geen moment verslappen. De velgen staan heet van het voortdurend dichtknijpen van de V-brakes maar uiteindelijk komt iedereen behouden in de jeugdherberg in Seira aan.

 

 

Maandag 25 September: 10de Etappe Seira-Escalona  44.5 km / 840 hm

Vanmorgen krijgen we weer eerst een flink stuk asfalt voor de wielen geschoven, het meeste natuurlijk bergop, via de dorpjes Senz(900m) en Viu(1000m). Na Viu komen we op een steile en lastige piste terecht die ons naar de Collado Gulliver(1480m) brengt. Een bron laaft hier onze dorst en we leggen ons even te rusten in de almen, in de zon en in het prachtige decor van de ons omringende bergen en bossen. Hierna maken we via een golvende singletrack door de bossen de konnektie naar A Collada(1500m), meteen het hoogste punt van deze etappe. Van hieruit heb je een mooi zicht op de bergketen waarvan de Monte Perdido(3355m) deel uitmaakt en dichterbij heb je de verschillende rotsklompen van de Sierra Ferrera , die hun kruinen in onze richting lijken te buigen.  Via een zeer moeilijke, technische afdaling met rotsen en afstapjes van 30-40cm en meer dalen we in 5 kilometer zo’n kilometer naar beneden (is dat geen 20 percent gemiddeld?) tot we via de dorpjes Ceresa en Laspuna de asfaltbaan naar Escalona bereiken. Vannacht slapen we in de schaduw van de Pena Montanesa, een rotsklomp van 2295 meter hoogte.

Dinsdag 26 September: 11de Etappe Escalona-Fiscal  57 km / 1200 hm

We zitten nu in de provincie Aragon. Vandaag rijden we door het Parque Nacional de Ordesa y Monte Perdido. Vanuit Escalona nemen we een asfaltweg die zich langzaam door een kloof, gevormd door de Rio Bellos, omhoog slingert. Rondom ons rijzen honderden meters hoge rotswanden naar de hemel en we passeren door tunnels en onder rotsoverhangen. We vergeten zowaar bijna dat het hier konstant klimt, zo mooi is het hier. Diep in de kloof raast de Rio Bellos als een bezetene naar beneden. Na 18 km passeren we de Collada Trio op zo’n 1400m hoogte. Hier gaat het via een GR pad verder langs de beboste bergwanden. Er komt hier geen gemotoriseerd verkeer en de paden liggen er dan ook ruig en overgroeid bij. Een kronkelende afdaling langs gladde en stenige pistes volgt en wat later klimmen we weer naar een tweede pas waar we door een sleuf in de rots aan de andere kant van de berg uitkomen. Ook hier is het uitzicht weer magnifiek met hoger en hoger reikende bergtoppen; het massief van de Monte Perdido. Via een zware afdaling komen we 16km verder eindelijk op  de asfaltbaan die ons naar Fiscal brengt. De mensen zonder voorvering zullen deze afdaling nog wel een tijdje in polsen, voorarmen en schouders voelen. We zijn net op tijd binnen want er barst een hels onweer los.

 

 

Woensdag 27 September: 12de Etappe Fiscal-Aragues d’O Puerto 102 km / 2100 hm

De rit van vandaag wordt wegens de zware regenval van gisterennacht ingekort tot 50km offroad , gevolgd door een 50-tal kilometers over asfalt. Er is ook een optie om de ganse rit over asfalt te rijden, zo’n 120km in totaal.

Zes bikers besluiten om de offroad versie te rijden, de dertien anderen kiezen voor het asfalt.

De offroadpiste vertrekt al dadelijk bergop via een grintbaan langs een steengroeve. De grintbaan gaat hierna over in een stenige piste. Overal liggen grote waterplassen en de kleverige rode modder maakt dat we slechts zeer traag  omhoog klimmen. Het is nog steeds bewolkt en zodoende hebben we geen last van oververhitting. Onderweg zien we 3 everzwijnen, maar gelukkig schrikken zij nog meer van ons dan wij van hen ! Op 1240m hoogte passeren we het spookdorp Sasa, na eerst zo’n 200 meter door een rivierbedding gewaad te hebben. Na Sasa wordt de piste steiler en 1 biker krijgt problemen met zijn achterwiel. Er zit zo’n centimeter speling op de as! Niemand heeft de nodige apparatuur bij om de cassette te verwijderen en er wordt beslist om op de volgende pas de hulp van Koen in te roepen. Ken Hermans, die als hekkesluiter fungeert, heeft ons ondertussen ingehaald, en hij begeleidt de arme biker te voet naar boven. Bovenaan de pas krijg ik GSM verbinding en Koen zal het nodige doen om de biker verder te helpen. Na de Collada de Las Tres Cruces passeren we de boomgrens en we klimmen langs de gladde wand van de Pena Oturia verder omhoog tot ongeveer 1600m hoogte, en dit langs een half weggespoeld pad. Bovendien is er hier ook nog spoorvorming van 4x4 voertuigen allerhande zodat blijven rijden een hele opgave wordt.  De afdaling die volgt vergt het uiterste aan stuurkunst en concentratie. Grote stenen die kriskras over de piste liggen, spoorvorming, diepe geulen, modderpoelen, we hebben het hier allemaal gehad. Zo’n 10km later komen we aan een grotere piste die ons naar Larrede(820m) brengt. In dit dorpje laven we ons aan een bron en stoppen we een hele tijd om terug op krachten te komen. Er staat amper 50 km op de teller en we zijn al 6 uur weg! Nog even een korte klim en via een wankel houten bruggetje (je zou je in het oerwoud wanen) over de Rio Gallego komen we in Senegue, waar we via een zeer steile maar gelukkig korte klim een grote asfaltbaan bereiken. Oef! Nu volgt nog een 52km lange verbindingsrit via Jaca, Castiello de Jaca  en verder nog over drie passen om via Borau, Aisa en Jasa uiteindelijk Aragues te bereiken. Vooral die laatste drie passen waren loodzwaar met alle kilometers die we reeds in de benen hadden, ook mentaal omdat er maar geen einde aan het klimmen en dalen leek te komen. In Aragues worden we opgewacht door de ‘roadies’ die al een tijdje binnen zijn. Met 9u30 is dit wel met voorsprong de langste etappe. We zijn natuurlijk moe maar toch ook tevreden dat we het stuk offroad gedaan hebben.

Donderdag 28 September: 13de Etappe Aragues d’O Puerto-Izaba  61 km / 1350 hm

Vandaag was een hoogdag voor de liefhebbers van technische pistes. Via een zeer steile singletrack (te voet dus!) verlaten we Aragues. Een dik half uur later staan we 1,5km verder op een iets breder pad. Via een stenige en steile, maar net berijdbare, piste klimmen we naar de ruines van de Ermita de la Virgen de Catarecha. Onze benen worden opengeprikt door de doornen aan de zijkanten van de piste. Via Urdues gaat het weer zeer steil omhoog en iets later nog steiler terug naar beneden. Dit is gesneden koek voor de hardcore mountainbikers, die er met volle teugen van genieten. Voor de technisch minder begaafden is het afstappen geblazen. Iets voor het dorpje Echo(930m) komen we op asfalt terecht. We volgen via Anso(860m) deze asfaltbaan die ons via de vallei van een bergriviertje door prachtige rotsmassieven omhoog voert naar Zuriza(1225m) Hier draaien we linksaf en klimmen via de Puerto de Los Navarros de provincie Navarra binnen, de provincie Aragon hiermee voorgoed achter ons latend. We verlaten nu terug het asfalt om ons via een grassige en rotsige downhill naar de Barranco de Belabarce te storten. We steken dit beekje even later over en een kort stuk asfalt brengt ons weer naar een aartsmoeilijke afdaling over rotsklippen, die er door de lichte regenval spekglad bijliggen. Een beetje later gaan we via een grintpiste uiteindelijk in sneltreinvaart naar Izaba toe.

Vrijdag 29 September: 14de Etappe Izaba-Orreaga(Roncesvalles)  80 km / 1450 hm

We zitten nu in de dichtbeboste hooglanden van Navarra met uitgestrekte wouden van pijnbomen, berken, eiken en beuken. Langs de bergwanden doet het landschap me soms wat aan onze Ardennen denken, alleen is alles hier wat hoger en groter, en dan vooral de klimmen. We moeten vandaag nog 2 cols van zo’n 1200 meter over, met daartussen een vrij snel verbindingsstuk over brede grintwegen. Het weer is terug overtrokken en het heeft vannacht nog veel geregend. Via een grotendeels leeg stuwmeer, de Embalsa de Irabia  komen we na het lege dorpje Arazola op asfalt terecht. Even later komen we via de Fabrica de Orbaceita, waar ze wapens maken, terug op een nijdige klim terecht die ons via een kleine(!) heuvel naar de Collado Navalo(1020m) voert. Zeer steile stukken hier en niet echt verwacht, dus ze doen pijn. Verder gaat het via enkele boerderijen, waar we een paar keer langs metalen hekken moeten, naar Orreaga. Hiervandaan is er nog een kleine 4 km te rijden naar de camping waar we overnachten.

Zaterdag 30 September: 15de Etappe Orreaga-Sarre  87 km / 1700 hm

Apocalypse now! Dit omschrijft nog het best de omstandigheden waarin deze rit gereden werd. Het ochtendgloren bracht bewolking en regen en vannacht had het ook nog stevig gegoten. We zitten nu middenin Spaans Baskenland en tijdens het begin van de rit flirten we met de Franse grens. De Pyrenees Atlantiques bieden ons nog enkele zeer steile klimmetjes, voor mijn gevoel de steilste tot nu toe, met zo’n 500 hoogtemeters die telkens te overwinnen zijn. Dit over pakweg 10 kilometer met stukken van 20% en misschien nog iets meer, gelukkig gedeeltelijk over asfalt. Er zaten ook enkele zeer steile afdalingen in die door de rotsen, gladde mosranden en dropoffs tot een halve meter, enkel door de allerbesten gereden werden. Door het gure weer was dit echt een rit die het uiterste van mens en machine vroeg en sommigen verkozen dan ook wijselijk om halfweg het asfalt tot in Sarre te kiezen. Daar wilde ik echter niets van weten en samen met een handvol dapperen, waaronder nog steeds Anne, die eveneens nog geen meter van het roadbook was afgeweken, volbrachten wij ook deze moeilijke rit tot een goed einde. Volharding en doorgaan, ook als het wat moeilijker gaat, daar gaat het om in deze raid . Morgen rest ons nog een kleine wandeling tot aan de Atlantische Oceaan.

Zondag 01 Oktober: 16de Etappe Sarre-St-Jean de Luz  25 km / 700 hm

Het heeft weer de ganse nacht doorgeregend en na een ochtelijke stemronde van 17 tegen 2 wordt beslist om deze laatste rit integraal  in groep over het asfalt te rijden. Persoonlijk was ik nog graag offroad gegaan, want in tegenstelling tot vele anderen, voel ik mij nog redelijk fris. Naarmate we de oceaan naderen gebeurt er nog een klein wonder. Het klaart langzaam op. De zon verwelkomt ons in St-Jean de Luz en de oceaan wordt zachtgroen getint door haar stralen. Een zeer mooi einde van een zeer mooie raid. De champagne wordt ontkurkt en na de nodige felicitaties, een laatste keer de bike proper maken en onze vuile en natte kleren verwisselen voor droge, is het avondmaal ‘Chez Margot’ een echte delicatesse.

Yes, We did it ! Anne heeft de eer als eerste vrouw de Coast to Coast volledig uit te rijden, een dikke proficiat!

 

 

foto: Gino Maes

Maandagmorgen 02 Oktober: Nawoord

Wanneer men mij de vraag stelt of deze Coast to Coast zwaar was, moet ik in alle eerlijkheid antwoorden dat het eigenlijk heel goed te doen was, althans voor mezelf. Akkoord, je moet over een heel goede conditie beschikken, iets wat door velen allicht een beetje werd onderschat. Het hoeft natuurlijk geen betoog dat je bike ook best tiptop in orde is. Dankzij Filip Sport in Hoeilaart heb ik op dat vlak niets te klagen gehad. De bike was perfect afgesteld.  Sommigen stonden hier echter met fietsen die nauwelijks geschikt waren om een toertocht van 40 km mee uit te rijden, laat staan een raid van 1000 km ! Minderwaardig materiaal gaat hier genadeloos onderuit. Kettingen, derailleurs, naven, remmen, banden ; alles gaat hier kapot .1 deelnemer presteerde het om tijdens 1 rit maar liefst 14 keer plat te rijden, telkens een stootlek. Een andere brak ketting na ketting en reed hier en daar een tandje van zijn cassette en middenblad ; het gevolg van schakelen onder volle belasting. Beter wat gas terugnemen en iets verstandiger met je materiaal omspringen kan hier al veel verhelpen. Enkele bikers reden de raid met een fiets zonder vering, ze hebben mijn deelneming !   Je moet ook je krachten kunnen doseren over de ganse raid. Op tijd gaan slapen om maximaal te kunnen recupereren, tijdens de ritten veel eten (liefst Powerbars of ander geconcentreerd spul) en ook veel en regelmatig drinken, zelfs als het regent, zijn andere belangrijke ‘sine-qua-nons’. Op de organisatie viel niets aan te merken, meestal sliepen we in hotels maar een aantal keren ook in jeugdherbergen of campings waar we in slaapzalen lagen. Het eten was over het algemeen voldoende, met veel pasta en er werd rekening terdege gehouden met de vegetariërs. Enkel het ontbijt liet op sommige plaatsen wat te wensen over, te weinig en de verkeerde dingen voor sportmensen.

Enkel het grillige weer (we hadden 4 volledige regendagen, waarvan 1 met hagel op de hoogste toppen) en ongelukken of ziekte kunnen dan nog roet in het eten strooien. De prachtige natuur alleen al maakt dat je de lichamelijke ongemakken en het soms zware  labeur onderweg al snel vergeet. Ik reed uiteindelijk 986km in 62u16.

Voor diegenen die niet zeker zijn of ze over de juiste vaardigheden beschikken, worden er door PocoLoco kennismakingsweekends in de Ardennen georganiseerd.

Rest mij enkel nog iedereen van PocoLoco te bedanken, en speciaal Koen Viaene, de organisator, en Ken Hermans, onze duvel-doet-al, mechanieker en hekkesluiter tijdens de ritten. Ook een bedankje aan al de andere deelnemers die mij gedurende 16 dagen verdragen hebben en de raid voor mij een stuk aangenamer maakten door hun gezelschap en steun.

Haine Adri , oktober 2000

 

Het rittenschema:

 

16/09

1

Llanca

-

Darnius

50km

900hm

17/09

2

Darnius

-

Sant Pau de Seguries

78km

1800hm

18/09

3

Sant Pau de Seguries

-

Ribes de Freser

33km

820hm

19/09

4

Ribes de Freser

-

Refugio de Rebost

53km

1900hm

20/09

5

Refugio de Rebost

-

Hostalets de Tost

80km

1650hm

21/09

6

Hostalets de Tost

-

Llavorsi

57km

1290hm

22/09

7

Llavorsi

-

La Torre de Cabdella

64km

1500hm

23/09

8

La Torre de Cabdella

-

El Pont de Suert

54km

1140hm

24/09

9

El Pont de Suert

-

Seira

45km

1250hm

25/09

10

Seira

-

Escalona

45km

840hm

26/09

11

Escalona

-

Fiscal

57km

1200hm

27/09

12

Fiscal

-

Aragues d'O Puerto

102km

2100hm

28/09

13

Aragues d'O Puerto

-

Izaba

61km

1350hm

29/09

14

Izaba

-

Orreaga(Roncesvalles)

80km

1450hm

30/09

15

Orreaga(Roncesvalles)

-

Sarre (F)

87km

1700hm

01/10

16

Sarre (F)

-

St-Jean de Luz (F)

25km

700hm

 

 

 

Organisatie:

Poco Loco Adventures

Ravenstraat 69

3000 Leuven

 

tel:+32 16 23 72 08

fax:+32 16 23 54 16

 

email: pocoloco@skynet.be

www.pocolocoadventures.com