Jan & Koen's vliegtrip Duxford zomer 2004

9 tot 12 juli 2004
Geslaagde vliegtrip naar airshow Duxford Flying Legends, met overnachtingen op Fowlmere airfield
"Jan, ik vlieg in juli naar Duxford. Zin om mee te gaan?" Verrast en tot mijn schaamte moest ik Koen vragen waarover het ging. "Duxford, The Flying Legends. 10 en 11 juli 2004. The place to be voor vliegfanaten historisch patrimonium!" schalde mijn mobieltje.  Een Engelandvlucht dus. En dat stukje water. Spreekt altijd een beetje tot de verbeelding. Hoe vaak lonkt die krijtkust niet vanuit Frankrijk. Welke piloot kende, zwevende over Cape Griz Nez, niet die onweerstaanbare drang om zichzelf en zijn of haar passagiers die channel-crossing-heading op te leggen. Dus, voor ik goed en wel wist waarover dit zou gaan had ik al ja gezegd. Het world wide web bracht mij enkele minuten later al een duidelijk beeld van wat er mij te wachten zou staan. Toen was  ik er echt tenvolle van overtuigd: ik had goed gekozen. Dank je wel Koen!
De toegangstickets werden on-line besteld en per post geleverd. Er was nu ergens geen weg terug. De Oostendse OO-AYA, een ondertussen legendarische Cessna-150 van de Noordzee Vliegclub, werd alvast gereserveerd. Geen overbodige luxe bij een meerdaagse trip: er moet vooreerst toestemming komen vanuit het bestuur, en onderhoudstechnicus Don neemt ook hier graag zijn overigens sterk geapprecieerde verantwoordelijkheid.

Maar, er is ook nog... het weer. Een 'plan-B' opmaken is in onze contreien noodzaak. In het slechtste geval zouden we per car-ferry 'Calais-Doveren' om vervolgens via de verkeerde wegkant de eindbestemming te bereiken. Maar geef toe, dit kan iedereen. Daarvoor zijn we geen piloot geworden. Restte ons enkele kaarsjes ter ere van Franciscus Booserius devoot in rook te laten opgaan en de voorbereidingen te starten. Where to go or to land?


Cambridge, Duxford zelf, of het kleine 'spin-off' grasvliegveldje Fowlmere: drie landingsplaatsen kwamen in aanmerking voor dit evenement. Cambridge, voorzien van alle faciliteiten was best aanlokkelijk maar mist dat beetje charme van het avontuur. Het mocht een ietsje minder zijn, en ook een ietsje dichterbij de airshow. Duxford zelf liet weten dat bezoekende aircrafts 'south of the paved runway' een standplaatsje kregen.
"I say...!" kon ik stamelen maar ik deed dit nog net niet.
-------------

Nu nog een bed, nee, liefst twee. Toch niet geheel onbelangrijk als je enkele dagen van huis bent.
Hotels kon je vergeten. Alles was reeds volgeboekt. Ongelooflijk, maar vanaf januari kwamen al die boekingen al binnen wist een hoteltelefoniste mij te vertellen. Een camping? Sorry, vol, vol, complete!

Koen vroeg Duxford airfield om ter plaatse te mogen camperen maar dat werd niet toegestaan. Ik nam toen telefonisch contact op met Fowlmere en kreeg de eigenaar-flight instructor aan de lijn: "Jolly good, no problem, you can sleep in your tent under the wing of your aircraft for free!" "I say...!" kon ik stamelen maar ik deed dit nog net niet. Dit was nu echt goed geregeld. De vraag of we eerst Cambrigde moesten aanvliegen als customs designated airfield werd ontkennend beantwoord. Nog gemakkelijker dus. Fowlmere is het gewoon om Duxford bezoekers op te vangen bleek later.
En de zes kilometer die ons scheidde van Duxford airfield zou een dagelijkse walking fitness-oefening worden.

9 juli 2004,
vrijdag

Dag van ons vertrek. Een weegschaaltje, voor de gelegenheid meegebracht om de bagage te schiften, bracht steeds slecht nieuws. Wat we ook deden, we zouden steeds overladen blijven, zelfs zonder bagage. Een tweezitje met long-range tanks, een tent, zwemvesten, reserve olie, een minimum aan bagage, echt het minimum, maar het loopt vlug op. Niet dat we zulke zware jongens zijn.

Onze conclusie is dat de AYA eigenlijk permanent wat overladen vliegt als de tanks vol zijn, ook in training. Maar er is ruim voldoende runway in Oostende, zelfs vanaf intersection Charly.  De 'centre of gravity' daarentegen viel nog mee, enkele bagagestukken naar voren plaatsen bracht soelaas.  Alle papieren en toestemmingen op zak was het nu nog wachten op beter weer. Alles kon beter dan wat er op dat ogenblik boven ons hoofd hing. We konden ook nog op zaterdag vertrekken, vroeg in de ochtend dan, want Fowlmere sloot op de middag. Hun circuit ligt immers vlak naast dat van Duxford.

De vooravond bracht weersverbetering met zich mee en na passage via douane en immigratie, en extra consultatie van de meteodienst,  was de take-off eindelijk een feit. Goodbye 120.6!

Koen vloog de heenreis.

Het was dus ontspannen en onvoorstelbaar genieten voor mij.
Koksy, Calais, de oversteek op een comfortabele 4500 voet, het achteromkijken bij mid-channel, de ons naar Dover loodsende car-ferry's onder ons, de krijtrotsen 'in front', de gentleman-verkeersleider from 124.6, Dover VOR, flying abeam Canterbury, het vrije zicht tot Manston, de Thames van London tot monding, crossing the Island of Sheppy, het navigeren omheen Stansted, het spotten van disused aerodromes 'all over England', het localiseren van Cambrigde en Duxford, en het speuren naar Fowlmere.

Bottlangetje erbij: hebbes!  Naderen over een dorpje als VRP zoals voorgeschreven, right hand downwind, de lokale vliegveldradio was actief, we were expected. Goed zeshonderd meter gras verder right turn naar de taxiweg.

Deze taxiweg was de oorspronkelijk en nu niet langer actieve N-Z runway toen dit vliegveldje nog een reserveoorlogsveldje was, een satelietje van Duxford als het ware. Hier stonden destijds toestellen opgesteld die wegens plaatsgebrek niet op Duxford konden worden gestald.

DVR
fuel
Nu is Fowlmere een privéveldje waar een vliegschool is gevestigd. De eigenaar, tevens instructeur, een typische roodharige oer-Englisch guy, zwaait er de overigens vriendelijke plak.

Je kan er vliegtuigen huren, naar elke beurs, en elke ochtend worden ze door de eigenaar volgetankt.


Voeg een lettertje vooraan toe aan Air Total, en het gaat er voor een Franssprekende al iets minder rooskleurig aan toe. Dit even gniffelend terzijde.

Plaatsgebrek was er hier nog niet. Toestel na toestel landde en zocht zich aan de rand een standplaatsje op.

Tentjes verrezen, ligstoeltjes, tafeltjes, tot zelfs een complete barbeque. Er kwam leven in de brouwerij!

Ons tentje kreeg een plaats half onder de rechtervleugel en het neuswiel. Koen zou gewoon... buiten slapen, ik had de tent voor mezelf.

tent
 
Wakker worden met als eerste oogimpressie een half vliegtuig, het kan je niet koud laten. Dit is het gewoon. De eerste vliegtuigspotters plooiden zich nummers noterend reeds omheen alle bezoekende vliegtuigjes. En foto's nemen uiteraard. Voor sommige registratiegegevens moesten ze letterlijk door de knieën. De ene, op handen en voeten nummertjes roepend, naar de andere schrijvende. Het leken wel verbaliserende hulpagenten of parkingwachters.

look out
regen
Voor een democratische prijs werden alle piloten en hun meereizenden een ochtendbarbeque in de grote hangaar aangeboden. Op en top English. Nu, een stevig ontbijt kwam goed van pas, de eerstvolgende maaltijd zou telkens 's avonds plaatsvinden.

Het weer was zaterdagochtend niet opperbest, lokaal viel hier en daar later op de dag een stevige bui, maar 'the show must go on'. Te voet naar Duxford, een uurtje goed doorstappen dus.

10 juli 2004,
zaterdag


Veel volk! Maar geen overrompeling. Het bleef aangenaam en iedereen vond wel ergens een goede kijkplaats.

Er was naast het typische commerciële kraampjesgedoe, eigen aan festivals, een vliegtuigmuseum met restauratieafdeling dat zeer de moeite waard is.  

De show zelf was prima! De formatievluchten waren wel wat aan de brave kant, maar de verscheidenheid in historisch vliegmaterieel maakte dat ruimschoots goed.

koen
museum
constellation
...En een driestaartige Constellation van ver aan horen komen is magisch, als het ware een goed georkestreerd muziekstuk!
show

Tevens werden enkele markante toestellen statisch opgesteld. Die konden op dan ook op Koen's belangstelling rekenen.
sleep
Naar een lokale pub. Bier!! Veel bier in een glas. Heel veel. Teveel. En ja, je kan goed eten in Engeland. Onvermijdelijk raak je in gesprek met 'locals', wat geanimeerde 'allo 'allo-achtige-pilotengeluidsniveaus met zich meebrengt. Op naar de tweede nacht. Morgen opnieuw naar dezelfde show en proberen nog wat interessante dingen te zien die mogelijk aan de aandacht zijn ontsnapt. En dat museum verder uitpluizen.
 

11 juli 2004,
zondag


'Cambridge: this is OO-NZG...'
'Cambridge: this is OO-NZG, VFR from Oostende to your field...' klonk mijn portable airtransmitter die zondagochtend tot mijn grote verbazing. Nog NoordzeeVliegclubmembers op komst dus. Zij zouden Cambridge kiezen en met een speciaal ingelegde bus naar Duxford komen.

De kans dat we onze vrienden tegen het lijf zouden lopen tussen al dat volk was miniem maar plots stonden we oog in oog. Met z'n vieren kwamen ze overhoppen die dag, ze moesten die avond dus nog terug. Wij zouden pas maandag vertrekken  

Hadden we misschien beter niet gedaan.

Die nacht begon het te miezeren. Van die regen waar je in een minimum van tijd druipnat van wordt. Ik had voor vertrek mijn tent gul waterdicht gespoten, Engeland in gedachten, en het was niet overbodig gebleken.

Onder het bijna gezellig aandoende sneltikkende geluid was het comfortabel toeven in mijn tentje. Maar midden in de nacht hoor ik aan de tent morrelen, of hij bij mij kon intrekken, onze Koen. Je kon hem uitwringen, de sukkelaar. Enfin, je kon daarbuiten effectief reuma per kilo's opdoen.

12 juli 2004, maandag                                             ----------------
"Nou we zien wel, en nu moet ik een scheet laten..."
waren zijn laatste woorden na het ontbijt.
----------------

Bij het maandagochtendgloren, of wat daarvoor moest doorgaan, zagen we eigenlijk... niets. De meeste vliegtuigjes waren zondagavond al vertrokken en voor de rest was alles in deprimerende grijstinten gedompeld. Alle anderen hadden blijkbaar iets beter hun meteoinlichtingen genomen en eieren voor hun geld genomen.

Een eveneens achtergebleven Nederlandse vliegcollega uit Midden Zeeland en zijn vrouw  stonden er samen naast hun YAK wat gelaten bij. "Nou we zien wel, en nu moet ik een scheet laten..." waren zijn laatste woorden na het ontbijt. Nu, voor mij geen probleem, iets laten vliegen op een vliegveld, daar zijn vliegvelden nu eenmaal voor.

We namen afscheid van Fowlmere en zouden onder minimum VFR-voorwaarden naar Cambridge vliegen om daar een vliegplan naar Oostende op te maken en te tanken. Tanken in Fowlmere zagen we niet zitten: een zompige runway in gras, met een korte lengte van 600 meter, met een iets te zwaar geladen toestel, nee dank u. Dat mochten we onze 85 paarden en onszelf niet aandoen.
Mijn vliegbeurt ditmaal. Cambridge gaf 'cleared for take-off'. En het wachten op beter weer werd beloond want naar Frankrijk en België toe kwam allengs verbetering. Omheen Stansted, over Sheppy, links langs Dover Harbour, leaving the coastline. De 'bootjes' onder ons loodsten ons opnieuw naar Calais deze maal. Frankrijk had 'broken clouding' en goed zicht. Niet echt gehaast, 'festina lente', via de kunstlijn naar EBOS toe.
cambridge
 
Cambridge refueling
DVR  Dover Harbour
schip

ferry's Calais-Dover
France  Franse kust nabij Calais

 Terug thuis. Customs, immigratie, een goede pint. Tot de volgende. Dank Koen, om mij hierin betrokken te hebben.

 

Het toestel: –––––––––––––––––––––––> een Cessna CC150  OO-AYA