28 december 2006

Start
De site van Iwein & Lydie

 

Iwein, Annelies & Bert, Katrien & Wouter en de 5 kids danken met elke vezel die ze hebben :

al de mensen die tijdens de voorbije moeilijke jaren een onvergetelijke steun zijn geweest, hetzij door hun inzet, hetzij door hun materiële hulp, hetzij door er gewoon voor ons te zijn;

de velen die door hun vriendschap, Lydie, en onszelf, hebben gesteund toen we het moeilijk hadden.  "In nood kent men zijn vrienden", we hebben er talrijke leren kennen en zijn er slechts enkele verloren;

de buren uit het Keizershof.  We hebben vele jaren vreedzaam en discreet samengewoond maar toen het moeilijk werd hebben we enorm ervaren dat "een goede buur beter is dan een verre vriend";

allen die van het afscheid van Lydie, door hun aanwezigheid, een voor ons onvergetelijk sereen moment hebben gemaakt.  Door jullie viel ons het afscheid minder zwaar;

allen die in deze donkere momenten een woordje van medeleven en deelneming hebben betuigd, pas nu beseffen we hoe dergelijke simpele woordjes een steun kunnen zijn;

heel in het bijzonder onze moeders en grootmoeders Lucia en vooral Anna, Lydie's moeder, die in de moeilijke omstandigheden waarin ze zelf verkeert, steeds een veilige haven was waarin we konden aanleggen, een rots in de branding, een onuitputtelijke bron van hoop;

Lydie zelf, onze allerliefste, ons moeke, onze liefste oma, voor haar ongebreidelde moed en optimisme die ons rechthield op die talrijke momenten dat wezelf zwak en droef waren.

Dank je.

 

 

 

Funeral Blues

W.H. Auden

 

Zet alle klokken stil, zet het gerinkel af!

Deel vette kluiven uit, zodat geen hond meer blaft;

Sluit de piano, sla de trom en draag

De kist naar buiten, mensen treur vandaag.

 

Schrijf in het hemelblauw een tekst, heel groot

Met witte vliegtuigletters: ZIJ IS DOOD;  

Doe alle duiven van de stad een rouwband om hun nek,

En laat verkeersagenten surveilleren in jaquet.

 

Zij was mijn noord, mijn zuid, mijn west, mijn oost,

Mijn werken door de week, mijn ’s zondagstroost; 

Mijn overdag, mijn nacht, mijn woord, mijn lied

Liefde voor eeuwig, dacht ik – maar zo was het niet.

 

Ik hoef geen sterren meer, laat ze vergaan,

Vernietig ook de zon, doe weg de maan; 

Giet leeg de oceaan en kap het woud,

Want er is niets dat nu zijn waarde nog behoudt.

 

 (Vertaling: Arie van der Krogt)

 

 

Eén dag nadat haar vijfde kleinkind, Nore, werd geboren is Lydie zachtjes van ons heengegaan. 

Bijna 4 jaar heeft ze gestreden tegen het monster dat haar lichaam opvrat.   Een heroïsche strijd.

De woekerziekte heeft het gehaald.

Dat doet pijn.

 

Maar meer pijn doet het wanneer men geliefden achterlaten moet.   

 

Annelies, Bert, Lara, Bente, Kaan en Nore

Katrien, Wouter en Tuur

en Iwein

en zovele anderen

zullen haar nooit vergeten want

 

 

"dood ben ik pas als jij mij bent vergeten"

 

 

 

 

 

 

 

Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op 07.01.2007.