14/7/2019: 26eme Rando de l'Hermeton - Surice

Vandaag gaan we nog eens naar Surice, hier heb ik toch altijd goede herinneringen aan, de tocht is niet extreem technisch maar toch hier en daar de moeite.

Alleen clubgenoot Danny is hier ook, op facebook had hij gezien dat ik me had gemeld voor deze tocht.

Ik twijfel even of ik de 90km zou rijden, maar dan ben ik toch 6h30 onderweg zoals een paar jaar geleden, 65km is genoeg temeer ik ook wat verkouden ben, de 90km is op papier 1800hm, dus dat zou eventueel nog meevallen.

Deze tocht was jarenlang een chrono van de o2bikers competitie, die jaar een gewone tocht.

De organisatie is heel kleinschalig geworden, 1 mevrouwtje zit buiten aan de inschrijvingstafel en zij zou later nog de drankbonnetjes verkopen ook.

Rond 8h15 gaan we van start, even verder is het al uitzoeken wat we moeten volgen, op de asfalt staan versgroene afgetrokken groene pijlen, rode pijlen, en rode bordjes van wandeltocht, dan hebben we door dat het de groene pijlen met de H van Hermeton zijn.

De eerste 35km zijn ok, maar toch zit er hier en daar wat teveel asfalt in, verbindingswegen, er zijn regelmatig heel mooie paden en wegen, veel afwisseling, soms een prachtig singletrack, steil of bergafwaarts,en de meeste hoogtemeters moeten nog komen.

Er is weinig volk onderweg, zeker op de stukken waar alleen de 65 en 90km voorbijkomt, zalig, geen chronorijders die je lastig vallen. Er hangen weinig pijlen, je moet dus goed uitkijken naar het krijt of groene verf op de asfalt, dat is hier zo in de Ardennen.

Nu komen de toffe singletracks eraan, draaien en keren, soms heel steil, of pijlsnel naar beneden. Bergop heb ik heel goede benen en ik moet na een heel steile klim regelmatig wat inhouden om Danny te laten bijkomen, maar op de minder steile hellingen en vlak doet Danny mij dan afzien.

Als we in de vallei van de rivier l'Hermeton komen krijgen we wat water onder onze wielen geschoven, een paar beekjes, plassen en het wordt stevige kost over de gladde rotsen en boomwortels, het echte werk dus. Een biker rijdt zich vast en gaat overkop in een enorm diepe strook modder die de hele weg versperd, er was nog geen enkel bandenspoor te zien en toch..

Hij heeft veel moeite om zijn bike en zichzelf uit de modder te halen, we kunnen ons niet bedwingen van het lachen.

De laatste 10km gaan vrij snel voorbij, mooie paden en bossen maar niks moeilijk meer, we zijn een uur vroeger binnen dan ik verwacht had, het was geen extreem moeilijke tocht, vrij snel op bepaalde momenten, maar toch mooi en de moeite om nog eens terug te komen.

Er zit denk ik veel meer in deze streek, maar ik herinner mij 4j geleden dat de 90km veel technischer en mooier was omdat deze ook aan de andere kant van de Maas passeert met enkele sublieme singleracks.

We hadden 'maar' 63km en maar 1261hm

 

https://www.strava.com/activities/2531248529

 

63,4km - 1261hm

Ivan Dehertogh

14/7/2019