Preparations


Verslag 1ste Jaar Alpiene opleiding

Ortler o.l.v. Frank Mattens & Wim Decabooter


Zaterdag 10 juli 2004
Na wat ellebogenwerk op de jaarlijkse VBSF-beurs was het dan toch eindelijk gelukt : ik had me kunnen inschrijven voor een 1ste jaar alpiene opleiding van het VBSF. Na vele jaren van bergwandelen en trektochten in de Pyreneeën en de Alpen waarbij ik vaak met lede ogen aanzag hoe alpinisten vertrokken daar waar wij aankwamen was ik vastbesloten om van deze nog exclusievere wereld te proeven en de natuur te kunnen ontdekken daar waar slechts weinigen kunnen geraken. Drie hypotheken op mijn appartementje verder om alle noodzakelijke gerief te kunnen kopen en 13 kilo lichter door vrij intensieve training vertrokken we richting Ortler-gebied in Italië waar het allemaal zou gebeuren. Aangekomen in Italië was het een blij weerzien met de andere mensen van de groep en de begeleiders, Frank Mattens en Wim Decabooter. Dat het met de groepssfeer goed zat mocht al blijken uit het voorbereidingsweekend in Bouillon en de afspraken die werden gemaakt in de maanden voor de stage om samen te gaan klimmen. Vermits een kartonnen doos toch niet zo goed past in een klimrugzak en ook niet echt waterdicht is ging ik in laatste instantie nog snel een crampon-zak kopen in het lokale klimgeriefwinkeltje, tis een kwestie van de uitgaven gaande te houden. 's Avonds was het dan afspraak in het hotel Bella Vista in Trafoi, de thuisbasis van 4-voudig wereldkampioen skiën Gustav Thöni, alwaar een nieuwe betekenis aan "copieus dineren" werd gegeven. Nog een laatste koolhydratenbom (of een noodzakelijke bieten-injectie voor sommigen) en een goede nachtrust moesten voldoende zijn voor de beklimming van de volgende dag : de FürkelSpitze.

Zondag 11 juli 2004
Een hele nacht en morgen regen leek roet in het eten te gooien, maar in laatste instantie klaarde het weer dan toch op en gingen we op pad, de vallei uit richting grote hoogtes. Daar had het natuurlijk stevig gesneeuwd de afgelopen nacht wat prachtige winterse taferelen opleverde. Minder interessant voor de beklimming natuurlijk, die oorspronkelijk een vrij makkelijke rotsgraat-beklimming behoorde te zijn, maar nu uitgroeide tot een mixt sneeuw/rots beklimming. Er werd dan maar wijselijk beslist van de top niet te proberen en dus gaf Frank een kleine cursus alpien rotsklimmen bovenop de Col in een stevige wind en af en toe wat neerdwarrelende sneeuw, het is weer wat anders dan de traditionele schoolbanken. Na de nodige uitleg werd er, na een kleine onderbreking voor wat zonnebaden aan de Fürkelhut, terug afgedaald richting Trafoi. Al bij al een stevige tocht als opwarming vonden we, alhoewel onze definitie van 'stevig' tijdens het verloop van de stage nog wel enkele keren zou aangepast worden. Onze inspanningen werden echter alweer beloond met een 5-gangen maaltijd in het Bella Vista Hotel, mits het obligatoire knokwerk bij het buffet natuurlijk. Dit begon meer en meer op een gastronomische week te gelijken volgens sommigen, alhoewel we hier later (in een "bepaalde" hut, lees: SchaubachHütte) wel snel op zouden terugkomen. De volgende dag gingen we op de Stelvio- pas, de hoogste pas van Europa, sneeuwoefeningen doen dus maar beter weer vroeg het tentje in om te bekomen van een lange dag en te dromen over ijsklimmen op de K2 of compressorzeulen op de Cerro Torre.

Maandag 12 juli 2004
Eerst echter de Stelvio-pas maar opraken met de auto zeker, voor zijn Toyota een opgave op zich dacht Herman, maar uiteindelijk geen probleem behalve dan voor de Italiaanse coureurs die in een occasionele gaswolk van Herman's auto verstrikt geraakten. Uiteindelijk aangekomen op de pas was het zoeken naar een geschikt sneeuwveld voor de oefeningen, geen probleem als er de laatste dagen bakken sneeuw uit de lucht zijn komen vallen natuurlijk. Tijd voor de didactisch onderbouwde oefeningen dan, die bestonden uit een sessie "Schipper mag ik overvaren", tikkertje en het zo spectaculair mogelijk duiken van een sneeuwhelling. Les krijgen mag ook wel eens plezant zijn, en vooral de sneeuwremoefeningen kwamen nog zeer goed van pas later tijdens de stage. Voor voorbijzoevende skiërs in bikini en de occasionele wandelaars langs het pad moet het een amusant gezicht geweest zijn, maar wij lieten het niet aan ons hart komen. Op het eind van de dag stond er ook nog een top(je) op het programma : de Monte Scorluze. Voor mij zou het mijn eerste top worden en alhoewel de beklimming maar een klein uur in beslag nam was dit toch genieten van begin tot eind. Eindelijk als "echt" uitziende alpinist de berg op, helemaal tot boven, deze keer nergens moeten stoppen omdat het te moeilijk wordt of omdat er sneeuw ligt ! Eénmaal boven demonstreerde Frank dat een topkruis nog andere functies heeft buiten zijn religieuze symboliek en maakte er een 5a-boulder van. Nog even genieten van het uitzicht en dan alle touwgroepen ontwarren om terug af te dalen naar de auto's op de Stelvio-pas. Beneden aangekomen besloten we van boven op een lokaal bergje iets te gaan drinken in plaats van iets te zoeken in de buurt van de parking : een kwestie van af en toe ook wat beweging te hebben nietwaar. Een mooie dag die alweer werd afgesloten met een dineetje in Bella Vista, het laatste voor een lange tijd deze keer want de volgende dag zouden we definitief de bergen intrekken en in hutten overnachten.

Dinsdag 13 juli 2004
Na een stevig ontbijt en het afbreken van ons "basecamp" ging het dan ook de volgende dag richting Sülden met de auto om van daar een klim te maken richting Düsseldorfer/Zaytal/vul-andere-namen-hier- in hutte langs een idyllische vallei dat geanimeerd werd door een kabelend beekje. Geen al te zware klim en een rustig tempo zorgde ervoor dat iedereen vlot boven raakte met (deze keer) een volgeladen rugzak. Na ons geinstalleerd te hebben in de toegewezen kamers dan verder omhoog om een goed stuk gletsjer te vinden waar we stijgijzer-oefeningen zouden kunnen doen. Geen sinecure nu alles volgesneeuwd was, wat uiteindelijk ervoor zorgde dat we met z'n allen een uurtje later ronddabberden in de sneeuw met onze stijgijzers aan. Misschien vooral een goede oefening voor de verbeelding maar uiteindelijk kenden we dan toch al een beetje de theorie en zo zijn die stijgijzers toch ook weer voor niks gekocht ! Vermits we dan toch op sneeuw waren konden we meteen ook even testten of zo'n dode man wel tegen een stootje kan en dat was zeker het geval zelfs met 2 man trekken kreeg dat ding er niet uit. Terwijl sommigen nog verwoed zochten naar hun vermiste pickel in de sneeuw waren we al terug op weg richting Düsseldorfer-hutte voor een laatste avondmaal, laatste enerzijds omdat voor de volgende dag de beklimming van de toch niet al te makkelijke VertainSpitze op het programma stond, maar ook omdat we in de dagen erna niet aan veel avondeten toe zouden komen door de verhuis naar een zekere hut (lees nogmaals : Schaubachhutte !). We besloten de volgende dag rond 5u op te staan om vroeg genoeg te vertrekken vermits er een lange klim (in winterse condities met alle sneeuw) op het programma stond én een afdaling naar de vallei van Sülden én een klim naar de volgende hut.

Woensdag 14 juli 2004
Zo gezegd zo gedaan en rond 6u30 waren we goed en wel onderweg op de eerste col richting VertainSpitze. Deze was al niet van de poes gezien de vele sneeuw en we moesten hier een alternatieve route zoeken over een stukje rots nabij het einde van de beklimming naar de col. Eénmaal boven ontvouwde zich echter een prachtig uitzicht over een gigantische maagdelijk witte kom omgeven door besneeuwde bergtoppen, één van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb. De maagdelijkheid was vlug afgelopen echter toen we met z'n allen naar beneden doken en deze vlakte doorkruisten op weg naar de VertainSpitze. Het laatste stuk van deze klim was toch een uitdaging voor onze onervarenheid met korte rotspassages : niet moeilijk moest je ze tegenkomen ergens in de Ardennen maar toch al behoorlijk lastig op 3500m, besneeuwd en met een pickel in je ene hand en touw in het andere. Het laatste stukje op de graat ging vrij vlot want dit was volledig in sneeuw en zo stonden we allemaal rond 13u op de top. Door wat bewolking viel er niet zoveel te zien van de Ortler en Königspitze die aan de andere kant van de vallei lagen, maar de vrijgekomen adrenaline na zo'n beklimming leverde toch een onvergetelijk moment op. Een beetje zenuwachtigheid over de op til zijnde afdaling maakte toch dat ik niet met volle teugen kon genieten van het moment, want de meerderheid van de ongevallen gebeurt toch tijdens de afdaling nietwaar ? Deze bleek echter serieus mee te vallen en in no time stonden we terug aan de hut waar we ons gerief oppikten om dan verder af te dalen naar Sülden. Ondertussen was het al 18u en stond er nog een klim van 800 hoogtemeters op het programma dus het was duidelijk dat we te laat zouden zijn in de volgende hut voor het avondeten. Maar geen nood, er was gewaarschuwd dat we later zouden zijn dus we zouden toch nog goed kunnen tafelen na zo'n zware dag (meer dan 1600m stijgen en dalen, 15u stappen). Om 21u arriveerden we dan toch aan de hut en zat onze lange dag erop. Eindelijk warm eten ! Dat was echter buiten de "vriendelijke" huttenwirth gerekend die na enig aandringen ons nog enkel een bordje goulash-soep wou aanbieden. Daar moesten we zeker heel tevreden mee zijn volgens hem. Pfaff-duits, gesofisticeerd Italiaans en knipogen naar de serveersters, suggesties over lokale maffia-connecties : niets bracht deze man echter van zijn stuk en dus moesten we met een lege maag naar bed. Dan maar de volgende dag goed schransen aan het ontbijt dachten wij zo.

Donderdag 15 juli 2004
Dat was echter weer (letterlijk) buiten de waard gerekend want na een half uurtje ontbijt begon die ostentatief onze borden af te ruimen en werd het ontbijtbuffet niet meer aangevuld. Dan maar in de persoonlijke voorraad Snickers/kaas/Messner-brood duiken om toch de nodige calorieën binnen te krijgen. Voor vandaag stond een tochtje op de gletsjer op het programma op zoek naar een geschikte spalt om reddingstechnieken te oefenen. Alweer niet makkelijk met zoveel sneeuw bleek, maar deze keer hadden we na meer dan een uur de gletsjer doorkruisen en springen op mogelijke sneeuwbruggen meer geluk : een spalt ! Bij de spaltenberging-oefeningen kwam Alexander echter oog in oog te staan met een setje dat losgesprongen was en moesten we de les voortijdig afbreken zodat er even met hem kon afgedaald worden om zijn oog te laten verzorgen. Uiteindelijk bleek de schade gelukkig beperkt tot een dik en blauw oog dat nog andere kleuren zou aannemen tijdens het verdere verloop van de stage. Dan maar de oefeningen verderzetten op het terras van de ski-lift, publiek gegarandeerd ! In de late namiddag gingen we dan terug richting hut, met een bang hartje hopend dat er vanavond wel eten was en er zeker van zijnde dat we deze keer wel op tijd waren. Deze keer wel eten, alhoewel het toch weer wat weinig was en een extra spaghetti kon niet besteld worden. Dan maar ostentatief nog eens de persoonlijke voorraad opentrekken en hopen dat morgen...

Vrijdag 16 juli 2004
Vroeg uit het bed vandaag voor de beklimming van de Monte Cevedale en de overschrijding naar de ZufallSpitze. Na een half ontbijt (alweer ! de weight watchers zijn er niks tegen) gaan we bij het eerste ochtendgloren op pad. In een Himalayaanse setting met de prachtige Königspitze in het rode ochtendlicht trekken we naar boven tot de top van de Eissee-col. Onderweg moeten we ook nog even onder een prachtige ijsbrug die nog maar een paar dagen te leven had. Van de top van de col gaat het dan verder naar de Cassatti-hutte, waar de zgn. 'Salonklimmers' (volgens Frank) zich aan het opmaken waren voor de klim naar de top van de Cevedale. Wij gaan direct door en trekken door een woest wit landschap in de richting van de top. Een klein stukje steil en verijsd terrein zorgt ervoor dat we onze stijgijzers aantrekken en we dan toch wat praktijkoefening krijgen, maar nergens wordt het echt moeilijk. De graat naar de top is fenomenaal en even later staan we allemaal op de top (inclusief VBSF-vlag). Het uitzicht van deze top is grandioos met vergezichten tot aan de Mont Blanc en de Jungfrau, maar de show wordt toch nog altijd gestolen door de imposante Königspitze vlakbij, misschien wel de mooiste berg van de Alpen. In ons spoor komen even later alle salonklimmers naar boven dus snel afdalen, ook al omdat een opkomend onweer werd waargenomen. Het steile stukje ijs zorgt voor de nodige files en precaire momenten maar even later loopt iedereen al terug richting Cassatti-hutte. De Zufallspitze zal wel voor een andere keer zijn. Aan de Cassatti-hutte maken sommigen van de weinige tijd gebruik om snel een spaghetti naar binnen te werken ten einde toch nog wat gegeten te hebben, terwijl anderen zich bezig houden met Ilya in te graven voor een échte dode man foto. Dit wordt zeker een foto voor in de Passage, een betere gingen we toch niet meer maken dachten we. En dan weer snel op pad, terug naar de Col waar zich het onweer begint aan te kondigen met periodiek gerommel. In gestrekte draf dan maar de gletsjer af, een race tegen de klok maar vooral tegen die Hollanders die ook de berg afkomen ! Eenmaal terug aan de Schaubachhutte is het onweer snel voorbij en pakken we in om naar de Hintergrathutte te vertrekken. Toch nog een stevige klim uiteindelijk, de week begint toch wel een beetje door te wegen bij iedereen. De vrouwen houden de moed erin echter en springen gelijk in een ijskoud gletsjermeer, terwijl wij mannen vol bewondering (en ook iets minder bevroren) toekijken. De Hintergrathutte : eindelijk nog eens een echte berghut en geen veredeld Après-ski café zoals onze vorige hut. Hier weten ze hoe alpinisten moeten ontvangen worden : met veel drank, een gitaar en vooral veel eten ! De sfeer zit er goed in als uiteindelijk iedereen richting bed vertrekt, vooral zij die onderaan in de stapelbedden sliepen dronken zich genoeg moed in om de nacht door te komen in deze onstabiele constructies.

Zaterdag 16 juli 2004
De laatste dag trokken we nog eens richting gletsjer op zoek naar een stukje ijs dat we dan eindelijk vonden. En dan zeggen dat het Italiaans ijs wereldberoemd is. Na alweer een aantal professionele oefeningen zoals vlaggenroof en tikkertje leerden we een aantal technieken voor het klimmen en dalen op ijs. Na het middageten was het dan tijd om terug naar de hut te gaan en voorgoed af te dalen richting Sülden. Vandaar met de auto naar Trafoi voor een laatste avond in het Bella Vista hotel waar we deze keer ook zouden slapen. Een nacht in een superdeluxe-kamer en een lekkere 5-gangen maaltijd, bestaat er nog een betere afsluiter voor deze fantastische week ? Ja, moeten de goden gedacht hebben want wanneer Frank een laatste theorie-les afwerkt wandelt niemand minder dan Reinhold Messner het terras van het Hotel op. De aandacht voor de les en van de lesgever verslapt op zo'n moment toch wel enigszins dus dan maar allen met fototoestel in de aanslag gluren vanuit onze ooghoeken naar deze grote meneer. Frank trekt met onze klimvademecums naar Messner voor een handtekening en even later staan we ook nog allemaal op de foto met de beste alpinist aller tijden. Zo'n bezoekje van een grote werkt inspirirend blijkbaar want later op de avond bespreken Frank en Wim de route die Messner kwam doen met enkele lokale berggidsen en Frank ziet het duidelijk wel zitten, terwijl Wim wacht op een helder moment voor zo'n beslissing. Na een gezellige avond kruipt iedereen uiteindelijk toch in zijn bed, de volgende dag moeten de meesten immers terug naar België rijden (het platte België !).

Zondag 17 juli 2004
Uiteindelijk vertrekt iedereen 's morgen dan goed en wel richting België, maar niet voor er al afspraken zijn gemaakt om nog eens samen te komen en wie weet 'nog eens iets avontuurlijks te doen'. Iedereen is het erover eens dat de sfeer in de groep gedurende de ganse vakantie fantastisch was en dat zoiets niet zomaar verloren mag gaan. Bedankt Frank en Wim voor de toffe en leerrijke stage en bedankt Alexander, Dries, Guido, Herman, Ilya, Jelke, Kenneth, Kurt, Steven, Veerle en Wendy voor een fantastische week.

Peter

Pictures

1ste jaar Alpiene Opleiding

Foto's Steven
Foto's Herman

Links

Pictures of ascent
Alpinismo sul Ortles
Fotoalbum Ortler - Hintergrat, Bergsteigen, Bergtouren, Klettern, Wandern, Sulden, Hintergrathütte, Payerhütte, Tabarettahütte
http--www.bergalbum.de-Webalben-ortler_1989-ortler1989.htm
Panorama Ortler
Photos de randonnée au pied de l'Ortles - Schaubach Hütte -- Gasthof K2
SummitPost.com - Ortler Climbing Information
The Climbing Dutchman Ortler (3902 m-12802 ft), Italy
The Ortler on approach to hut
Ortler pictures Normal route