Jurassic Park

Een avontuur waar we 65 miljoen jaar op gewacht hebben

Het succes

De belangrijkste reden voor het succes van de film is natuurlijk het zuivere feit dat hij over dinosaurussen gaat. Deze fantastische dieren uit het verleden zijn enorm fascinerend, niet alleen omdat ze zo groot zijn, maar ook omdat ze zo vreesaanjagend zijn. BrachiosaurusDe meeste mensen denken bij dinosauriërs immers direct aan de tyrannosaurus, die door velen het meest verslindende dier aller tijden gedacht wordt. Weinigen weten dat er ook dinosauriërs bestaan die maar zo groot waren als een kip (als men wat meer zou lezen, zou men dit wel weten, want het is zo wat het grootste cliché uit de dinosaurus-literatuur).

Bovendien staan de dinosaurussen dicht bij de sprookjesdieren. De link met draken is natuurlijk gauw gemaakt, maar ook met de wolf, dat dier dat in zovele sprookjes mensen verslindt aan de lopende band. Spielberg weet het sprookjes-element altijd goed uit te buiten. In E.T. zien we een bijna schattige alien en vliegende fietsen, in Jaws zien we een andere tegenhanger van de wolf, de verschrikkelijke haai. Kortom, Jurassic Park is één groot sprookje.

En voor diegenen die zich de sprookjeswereld overstegen voelen, maar toch een excuus willen vinden waarom ze deze film met zijn eigenlijk nogal povere acteerprestaties zo goed vinden, is daar de ongeëvenaarde weergave van de dinosauriërs. Nooit eerder waren er zoveel en zulke realistische dino's te zien. Net zoals de ruimteschepen bij Star Wars betekenen de dinosaurussen in Jurassic Park een mijlpaal in de geschiedenis van de special effects. Ze spelen de acteurs volkomen van het scherm, hoewel dat niet moeilijk en misschien zelfs wel de bedoeling is. Ariana Richards bijvoorbeeld is naar het schijnt gecast omdat zij degene was die van de kandidaten voor haar rol het best kon schreeuwen !

Logo

Het boek en de film

Natuurlijk was het boek er voor de film. In 1990 werd Michael Crichtons boek Jurassic Park uitgebracht, maar dit was niet zo sprookjesachtig als de film. Waar in de film enkel de slechterikken en de bijkomstige personages het loodje leggen, vallen in het boek de slachtoffers bij bosjes, Hammond incluis. Waar in de film een wiebelende wagen en een geiteflard zowat het gruwelijkste is wat de (immers vooral jeugdige) kijker te zien krijgt, vliegen in het boek het bloed, de ledematen en de ingewanden in het rond.

Tyrannosaurus komt !Toch is het boek geen ordinair horrorverhaal zoals deze korte vergelijking laat geloven, noch is het een licht verteerbaar schreeuw-en-vlucht-verhaaltje zoals de film u doet geloven. Het boek bezit een opmerkelijk goed gestructureerde en vooral gefundeerde verhaallijn, met een veel uitgebreider aandeel voor de wetenschap dan in de film. Waar die wetenschap in de film gereduceerd is tot Malcolms uitleg over een waterdruppeltje dat van een hand rolt en een beetje graven in een reusachtige dinodrol, worden we in het boek om de oren geslagen met chaos- en dinosaurustheorie, en een hoop computertaal. Maar bovenal, in het boek zijn niet zozeer de dino's de hoofdrolspelers, als wel de mensen, die elk hun eigen drijfveren en verlangens hebben, en zoals al gezegd hun eigen einde.

Eigenlijk is het enige wat het boek en de film gemeen hebben, dat ze ongelooflijk spannend blijven tot het einde, én dat beide, hoewel niet gelijke, mogelijkheden tot vervolg bieden.




PeterDB.net Index Volg de gids
Jurassic Page



Peter De Bruyne, 2000.