thuisbladzijde van
homepage        of
hemsidan         av
hjemmesiden    til
page     web    de
web - seite     von

Herman Beun Herman in the Finnish Parliament

 

Democratie en kiessystemen. Een verzameling links en artikelen over kiessystemen, STV/EOS (Single Transferable Vote/Enkelvoudige Overdraagbare Stem), referenda en andere verwante onderwerpen (in het Engels). (lees meer...)

De Europese boer als groene ondernemer (Idee, sept. 2003). Twintig leden telt de Europese Commissie, de "regering" van de Europese Unie, en van hen heeft Franz Fischler waarschijnlijk de minst benijdenswaardige baan. Hij is immers de commissaris verantwoordelijk voor het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid (GLB), het meest bekritiseerde van alle EU-beleidsterreinen. Consumenten, belastingbetalers, milieubeschermers, euroskeptici, de VS, ontwikkelingslanden - niemand houdt van het GLB. Zelfs de boeren hebben er een hekel aan. (lees meer...)

Doodstrafdebat had waardendebat moeten worden (21/11/2002). Progressieve politici moeten duidelijk maken dat er niks mis is met een beetje persoonlijke moed, met opkomen voor een ander ook als je dan risico loopt. Ze kunnen erbij vertellen dat het makkelijker wordt met samenwerking, tolerantie, respect en zelfbeheersing. Dat er zoiets bestaat als maatschappelijke verantwoordelijkheid, belasting betalen en natuurbehoud. En ook zoiets als het goede voorbeeld geven wanneer je regelmatig in de schijnwerpers staat. (lees meer...)

Giscard ondermijnt Turkse hervomingen (10/11/2002). Dat de Turken in de laatste verkiezingen hebben afgerekend met de corrupte politici van de zittende partijen is een gezond teken van democratie. De grote winnaar, de moslimpartij AKP, moet nu bewijzen dat ze gewoon een moslimtegenhanger is van haar christen-democratische collega's in West-Europa. De nieuwe Turkse regering heeft aangegeven dat ze een pro-Europese koers wil varen, het is nu aan ons om hen daarin aan te moedigen. (lees meer...)

Paars is niet sociaal-liberaal (Idee, 1999). Paars was in de ogen van Opschudding slechts een hulpmiddel en een eerste stap, vooral nuttig voor het doorbreken van vastgeroeste patronen en het openleggen van de politieke machtsverhoudingen. Paars is niet ons politieke ideaal. De combinatie van marktliberalisme met socialisme leidt niet tot meer autonomie van de burger, maar ontaardt steeds meer in overheersing van twee kanten: de oppermachtige vrije markt aan de ene kant, en een ondoorzichtige overheidsbureaucratie aan de andere. De individuele burger waar het ons sociaal-liberalen om gaat speelt in de strijd tussen socialisten en liberalen nauwelijks nog een rol, laat staan dat hij op de ontwikkelingen enige invloed uitoefent. (lees meer...)

Straat wordt niet veiliger van borreltafelbeleid (Democraat, 2001). Recent onderzoek in de British Medical Journal toont aan, dat vroege investeringen in gedragsgestoorde jeugd uiteindelijk worden terugverdiend door daling van de criminaliteit. Helaas worden deze kostenposten zelden tegenover elkaar gezet: politie, justitie en hulpverlening vallen onder verschillende ministeries. Het recente pleidooi van de Amsterdamse korpschef Kuipers om meer te investeren in hulpverlening verdient niet alleen navolging, maar zou moeten worden uitgebreid door politie en hulpverlening op lokaal niveau onder een gezamenlijke politieke verantwoordelijkheid te brengen. (lees meer...)

Politici moeten kunnen overtuigen, ook in referenda. Degene die ons in verkiezingen weet te overtuigen, is ons vertrouwen en onze stem waard. Zo is ook degene die ons bij een eventueel referendum weet te overtuigen dat hij gelijk heeft, het waard dat we in het referendum zijn advies volgen. Wie ons niet overtuigt, krijgt onze stem niet. Ik zie niet in waarom dat bij een referendum ineens heel anders zou liggen dan bij verkiezingen. (lees meer...)

Een flexibele federatie voor de EU. Neem pensioenen. Het ene land hanteert een omslagstelsel, het andere een oppotstelsel. Welk stelsel men heeft, is niet alleen maar een toevalligheid maar hangt ook samen met de overheersende opvattingen en verwachtingen over de rol van de staat in de samenleving - en dus met cultuur. Fransen willen een staat die goed voor hen zorgt, en hebben er geen enkel probleem mee daarvoor te betalen. Nederlanders willen een staat die efficiënt is, en hebben er geen enkel probleem mee zelf voor hun pensioen te betalen. Welke van deze twee oplossingen een land kiest, is in principe lood om oud ijzer - betalen doet men immers toch. Maar dring een bevolking een systeem op waarin de overheid een rol vervult die niet klopt met het verwachtingspatroon, en het vertrouwen in die overheid verdwijnt. (lees meer...)

Sociaal-liberalisme, pragmatisme en radicale democratisering: het D66-debat (in: Een vierde weg? Links-liberalisme als traditie en als orientatiepunt, 2001). Met het aannemen van het etiket 'sociaal-liberaal', het opstellen van de uitgangspunten van D66 en het lanceren van vernieuwingsgezinde D66'ers in de Tweede Kamer, het Europees Parlement, het Landelijk Bestuur en de Programmacommissie, heeft Opschudding het grootste deel van haar doelstellingen bereikt. Een deel van hen probeert de vernieuwing nog verder vorm te geven via samenwerking met de PvdA-vernieuwingsbeweging NietNix, maar ook deze gemoderniseerde progressieve samenwerking sterft een zachte dood. In het najaar van 1999 besluit Opschudding zichzelf op te heffen. Zo wordt toch nog een stukje van de oude ontploffingstheorie bewaarheid. (lees meer... (pdf), also in English)

Flawed voting system has put a racist in the running (Financial Times, 2002). What is most striking about the French results is not that Jean-Marie Le Pen got 17 per cent of the votes; after all, he has achieved similar percentages before. It is the fact that the voting system allows this to happen that should draw our attention. If most people preferred to have Lionel Jospin in the second round, but end up, against their clear will, with Mr Le Pen, the system must be seriously flawed. (lees meer...)

Vlaanderen nu moderner dan Nederland. Plasterk heeft gelijk: Nederland kan inderdaad een voorbeeld nemen aan zijn zuiderburen. Maar dan wel omdat die hun huidige systeem gaan afschaffen! De paars-groene regering van de deelstaat Vlaanderen heeft deze week besloten dat de burgemeesters in Vlaanderen voortaan direct door de bevolking gekozen gaan worden. Alleen de Vlaamse SP, zusterpartij van de PvdA, ligt nog een beetje dwars. In de beste sovjet-tradities geeft deze partij er, net als Plasterk, de voorkeur aan de keuze te beperken tot kandidaten uit de regerende coalitie. (lees meer...)

EU could only win by adopting Swiss political model (Financial Times, 2001). Swiss politicians are also good at their job: 95 per cent of Swiss legislation is never challenged in a referendum and of the rest, half is still adopted by the people. Compare this with the record of their colleagues in the EU, who, at least the few of them who have the courage to face a referendum at all, are increasingly faced with populations voting "no" to whatever treaties they come up with. (lees meer...)

Vrouwenkiesrecht of directe democratie? Voor mij staat niet vast dat het ontbreken van het een, erger is dan het ontbreken van het ander. Waarom zijn we immers voor algemeen kiesrecht? Toch omdat we vinden dat iedereen moet kunnen meebeslissen over de dingen die hem aangaan, en omdat iedereen verantwoordelijkheid moet nemen voor zaken van gemeenschappelijk belang? Welnu, al die argumenten gelden naar mijn mening nog veel sterker voor de directe democratie, dan voor de vertegenwoordigende. En als je het zo bekijkt, is onze vertegenwoordigende democratieën niet per definitie democratischer dan het Zwitserland van voor 1971. Immers, dit land had tot die tijd weliswaar geen vrouwenkiesrecht, maar het was wel een directe democratie. (lees meer...)

Reageer!
Over Herman
In English
Actualiteit

(3/12/02) Abou Jahjah zegt waar het op staat

Grappig, al die aandacht ineens voor deze allochtone populist uit mijn woonland. De goed opgeleide en verbaal begaafde Abou Jahjah, voorman van de Arabisch-Europese Liga, wijt alle problemen van allochtonen aan discriminatie. Met zijn agitaties tegen de volgens hem vooringenomen Antwerpse politie speelde hij een sleutelrol bij het ontstaan van de rellen in de Antwerpse Borgerhout. CDA-Kamerlid Eurlings maakt zich, blijkens een artikel op de CDA-website waarin de AEL en Al Qaeda voor het gemak maar even op een lijn worden gesteld, "grote zorgen" en vindt dat de AEL in Nederland verboden moet worden.

Een nogal merkwaardig standpunt, aangezien de arrestatie van Jahjah in België op zijn minst omstreden is. Hoewel niemand bestrijdt dat hij door te "zeggen waar het op staat" de gemoederen in de Borgerhout opjut, is nog steeds onduidelijk welke wet hij precies overtreden heeft. Zijn arrestatie heeft er daarmee alle schijn van een politieke daad te zijn waar vooral landelijke politici baat bij hebben. De burgemeester van Antwerpen, toch de eerst belanghebbende als het gaat om rust in de stad, is in elk geval helemaal niet gelukkig met de manier waarop landelijke politici de boel met hun ferme standpunten steeds verder op scherp hebben gezet. Eurlings doet daar nu vrolijk aan mee.

De Standaard bracht dit weekend onder de titel "Het Schaarbeekse recept" een interessante vergelijking tussen de situatie na de moord in Antwerpen, en die van eerder dit jaar in Schaarbeek (toevallig de Brusselse gemeente waar ik zelf woon). Daar werd op zeven mei (een dag na de moord op Fortuyn) zelfs een hele Marokkaanse familie uitgemoord door hun racistische buurman. Ook in Schaarbeek, voormalig bolwerk van een van de kopstukken van het Vlaams Blok en al net zo berucht om zijn hoge aantallen allochtonen als de Antwerpse Borgerhout, was het aanvankelijk onrustig. Toch braken hier uiteindelijk geen rellen uit en in Antwerpen wel.

Hoewel zeker meespeelde dat in Schaarbeek twee slachtoffers door een autochtone buurman gered werden, was het toch vooral de aanpak van autoriteiten en buurtbewoners die het verschil uitmaakte. Zo was er in Schaarbeek een buurtcomité, bestaand uit zowel autochtonen als allochtonen, dat onmiddellijk de straat op ging om de gemoederen te sussen. Ouders bleven tot diep in de nacht op straat om te voorkomen dat jongeren vernielingen zouden aanrichten en er werden collectes gehouden om de vernielingen te vergoeden. De burgemeester was al om vijf uur 's nachts ter plaatse, en organiseerde meteen de volgende ochtend een informatiebijeenkomst op de trappen van het stadhuis om de rol van de politie (die door veel bewoners bekritiseerd werd omdat ze eerdere signalen niet serieus zou hebben genomen) toe te lichten. Ook het OM en de Marokkaanse consul waren bij deze "ontladingsbijeenkomst" aanwezig. Imams, straathoekwerkers, de wethouder van Integratie en psychologen van de gemeente trokken de wijken in. Het contrast met Antwerpen, waar juist de oproerpolitie in stelling werd gebracht, is groot.

Ook de persaanpak verschilt. Net als in Antwerpen streken ook in Schaarbeek meteen de media neer, op zoek naar beelden van rellen, verwaarloosde huizen en boze bewoners. Maar in Schaarbeek begonnen bewonersorganisaties en gemeentebestuur op TV meteen te benadrukken dat het leven in Schaarbeek hen beviel, en dat het een geïsoleerd geval betrof. Vanaf dat moment concentreerde de berichtgeving zich op de solidariteitsacties en de serene sfeer rond de begrafenis. In de Borgerhout verschoof de media-aandacht al snel naar de rellen en de rol van de AEL, terwijl de moord en de omstandigheden waarin die plaats vond naar de achtergrond verschoof. De frustratie in de Antwerpse allochtone gemeenschap, waar sterk geloofd wordt in een racistisch motief voor de moord, nam daardoor alleen nog maar toe.

Wat is nu de moraal van deze geschiedenis? Volgens mij is die tweeledig. Allereerst, toch steun voor het pleidooi van Job Cohen om imams en andere leiders te betrekken in het integratieproces, omdat zij nu eenmaal veel invloed hebben op hun gemeenschap. Wie de imams mee krijgt, bereikt meer. Een multiculturele aanpak dus eigenlijk, ook al is dat uit de mode.

In de tweede plaats blijkt uit de kwestie Jahjah dat er grenzen zijn aan "zeggen waar het op staat". Politici horen helemaal niet te zeggen wat ze denken - althans, niet zomaar. Iedereen is verantwoordelijk voor wat hij zegt en doet, en die verantwoordelijkheid weegt natuurlijk zwaarder naarmate iemands invloed groter is. Politici, imams en andere invloedrijke figuren horen dat mee te wegen voordat ze wat zeggen. Sterker nog, uit hun positie volgt juist een morele verantwoordelijheid om al hun invloed aan te wenden voor het bevorderen van de sociale rust, de dialoog en de vreedzame co-existentie. Niet alleen Jahjah, maar ook Eurlings handelt in strijd met dat principe. Je vraagt je af wat hij nu echt wil: rust en veiligheid op straat, of toch maar liever zetelwinst voor het CDA?

©2002 Herman Beun herman@hermanbeun.info home
representative democracy is a contradiction in four year terms