Reisverslag
'Middelkerke'

1999

Deze keer : "Ohip ohee, we waren weer op congé"
Zoals de meesten zich wel zullen herinneren (sorry Thomas, alcohol veroorzaakt geheugenverlies), zijn we dit jaar weer op kamp geweest, en waar anders gaan wij naartoe dan naar 'el zee' ; die ongelooflijk grote waterbak die ieder jaar weer speciaal gevuld en gezouten wordt voor ons aller plezier en leut! En over leut gesproken, die was weer alomtegenwoordig dit jaar. Vanalles is er gebeurd: van hoog niveau (de meeste repetities natuurlijk) tot laag niveau (ja meneer Paulus, 't gaat over u) gebeurtenissen, van algemene momenten van plezier (ja Danny, 't is op u) tot algemene momenten van teleurstelling ("Moeten wij NU ons bed al in?"). Opdat er van dit kamp toch iets voor het nageslacht bewaard zou blijven is er aan mij gevraagd om de boel eens goed in de mot te houden en er schriftelijk verslag over uit te brengen in deze HuGo. Zoals jullie van mij gewoon zijn geef ik altijd gewoon de feiten weer, en viseer ik niemand (groen lachje),…of toch bijna niemand, en probeer ik zo objectief mogelijk te blijven (groene smile). Hier volgt het verslag van JHW-MIDDELKERKE 99, oftewel
De week dat de zee groen kleurde
Maandag 16 augustus, 7u30
Het is vroeg, het is fris, iedereen wil terug zijn bed in, maar toch is een hele horde JHW'ers met hun toegelaten bagage aanwezig in het landelijke Wellen. Wanneer de dirigent eindelijk gearriveerd is kan men met het puzzelen met valiezen en personen in de verschillende auto's beginnen. Gelukkig verloopt dit goed en weldra scheuren we tegen een gezapige vaart over de autostrade in de richting van wat voor een week onze vesting wordt : Del Huzo (eten)/Ter Strepe (maffen, repeteren en animatie) Middelkerke, in het land van de 'Zeeërs' en 'Zeesters'. Daar aangekomen bemerken de meest atletische figuren (waaronder uw redacteur) dat 75 trappen naar de slaapvertrekken wel erg hoog is! Na het uitpakken genoten we dan van onze eerste eenvoudige doch lekkere 'Zeese' kost (veeeeel) : 'vidé met poten en jappelen'.
Namiddag stond een 'maisdoolhof' op het programma : tussen de regenbuien, de opklaringen en de gladde modder (ja Peter, schoenen glijden daarop uit) was het onze taak een uitgang te vinden. Op enkele vandalen (Kurt, Michael, Linde W, Martijn, Jolien en alle andere 'pussies' die ik vergeten ben, en die ook 'tegris' door de maïs gingen) na, slaagde iedereen hierin. Met een warme 'sosies' in onze pens keerden we dan tussen 2 buien door ook maar terug om een smos te gaan eten. Ondertussen moet wel gezegd dat er een 4-uurtje voorzien was, dat we nergens gezien hebben. Volgens mijn bronnen is de barman het laatst gezien met de doos in '11u30 Coca-Cola Light Break'-houding op zijn schouder.
Na het eten was er zwemmen voorzien, waarbij de 'kijk ik durf plat op mijn pens te vallen'-duikshow werd gestoord door paparazzi die zelf te beroerd waren om in het water te komen. Er moet gezegd dat enkel Anneleen en Linde de voorziene 2 uur volmaakten ; voor de rest van jullie, jullie zijn pussies!!
Dinsdag 17 augustus 1999, 7u58
Terwijl de langslapers (raar genoeg vooral de meisjes en enkele andere webse creaturen) gewekt werden door trompettist Benny Wiame (Opus for trumpet), maakte de rest zich gereed voor het ontbijt. Hierna volgde een voormiddag van lange, vermoeiende, beestachtige, zenuwslopende repetities. Enfin, dat meldde men mij toch, want enkel het hout werd aan het werk gezet terwijl sommigen terug met hun 'lui botten' in hun bed kropen. 's Middags wachtte ons een smeerkaasbuffet (Kiri, La vache qui rit, Maredsous -de beste-, Ziz, Jogging en Santana); waarna voor sommigen een eerste kennismaking met het bowlen wachtte.
Naast het feit dat Victor zich ontpopte tot bowlspecialist door Danny te kloppen en hem eindelijk zo zijn 'waffel' te doen houden, en dat de mooiste uitspraak van de dag ('die is de prairie in', bij het gooien in de goot) van hem kwam, waren de mooiste plaatjes te maken (daar was die paparazza weer!) op de andere banen : terwijl Kurtje en Rony de vloer van heel dichtbij gingen bekijken, dacht Irissa dat ze aan het pingpongen was, keilde Sarah de bal achter haar en moest Nele eraan herinnerd worden dat het bij bowlen de bedoeling is dat je de bal ook loslaat.
Als avondmaal genoten wij, en vooral Kris -ik heb een actieve spijsvertering-Stevens, van een binnenbarbeque met lekkere ribben en vettige kip. Daarna kregen we voor het eerst eindelijk 'el zee' te zien, en wel van heel dichtbij : we maakten een tochtje op de overbekende 'amfibieboot' (juist ja, 'zone camion met een badkuip op'). Terwijl enkelen de overbekende scène uit 'Titanic' probeerden te imiteren viel het wel op dat sommigen nog wat bleker dan hun haar werden; 't werd denk ik hoog tijd om af te stappen.
's Avonds was er nog een partiële repetitie voorzien; waarna Victor ons andermaal verraste door de bereiding van heerlijke (iets te veel boter vonden de 'vrollie') croques waar we smakelijk onze tanden konden inzetten, en dus zo in de bar iets te knabbelen hadden.
Woensdag, 18 augustus 1999, 8u
Vandaag schalde 'The Stripper' om 8u door de boxen en kondigde zo een voor uw reporter heuglijke dag aan. Na onze voormiddag met repeteren en onze magen met bakken en bakken friet-kalkoen gevuld te hebben stond er namelijk onze BlankenBerge-Dagtrip op het programma. Tijdens de heenreis met de kusttram kon niemand ook maar vermoeden welke grootse dingen te gebeuren stonden (nogal wiedes, want iedereen lag gewoon op de tram te maffen) in het befaamde 'Sea Life Centre'; het doel van deze reis. Terwijl het de bedoeling was kennis te maken met onze onder-de-zeespiegel-zwemmende vriendjes bleek dat wijzelf, jawel, een zeehond van formaat in ons midden hadden. Voor de thuisblijvers die nu hopen een gedetailleerde beschrijving te krijgen van de transformatie van Danny in een zeehond: jullie hebben pech; WHAHA; jullie hadden er maar zelf bij moeten zijn; de afwezigen hebben ongelijk en kunnen kin kloppen...
Na deze heuglijke namiddag en een nerveuze tramrit ("wie neemt nu een TV mee de tram op in het spitsuur, en kijkt dan vies omdat ge hem niet laat zitten?") werd de avond gevuld met voorbereidingen voor de Bonte Avond of een voetbalmatch voor de sportievelingen (sadisten volgens sommigen) onder ons.
Donderdag, 19 augustus, voormiddag
Door het slechte weer, weer repetitie i.p.v. de geplande wandeling. 'Efkes het program doorspelen' (we zaten dus met andere woorden de hele voormiddag te zwoegen en te zweten). Na het eten werd besloten tot een strand- en dijkwandeling. Eventjes uitwaaien blijkt hier de goede uitdrukking te zijn, en ,ja Peter, de zee zit vol water.
Op de dijk waagden sommigen zich aan de cuiss-tax (voor wie het nog niet wist, dat is zo'n go-cart waarmee vandalen u van de dijk afrijden), terwijl anderen zich neervlijden op een terrasje, waardoor gelukkig enig financiëel drama kon vermeden worden ("David steek gvd die portefeuille in het vervolg tegoei weg op die go-cart"). Terug op onze slaapplaats volgde nog een korte repetitie als laatste voorbereiding op ons concert dat die avond 'gepland was' te Koksijde.
'Gepland was', inderdaad, want door het slechte weer werd het concert afgelast, en vervangen door een concert voor een select publiek (onze geweldige begeleiders, die ook wel eens wilden horen wat wij eigenlijk op die repetities uitgespookt hadden).
Vrijdag, 20 augustus, voormiddag
Aangezien iedereen haar/zijn partijen min of meer beheerste ("ja Patrick, nu moogt ook gij eens lachen"), zijn we maar weer het water ingeplonst in het stedelijk zwembad, waar onze groep aangevuld werd met enkele supporters (of hooligans?) uit Wellen die zich de plaatselijke bieren wel erg lieten welgevallen. De namiddag werd voorbehouden aan de voorbereiding van de bonte avond (sommige 'pussies' die dachten dat ze laat konden opblijven konden zich natuurlijk ook te maffen leggen).
Na ons laatste avondmaal in Del Huzo ('en voor de zeveraars onder jullie : puree met ei en tomaat is WEL lekker, en is een geweldige fond') waar de keukenstaf terecht bedankt werd ( ja Jan, we hebben nu wel genoeg gehoord da ze zonder haarnetje werkten); was het dan tijd geworden voor het grote moment: terwijl de lippenstift, de mascara en de rouge in het rond vloog, en sommigen zich nog haastten om de laatste rekwisieten te gaan kopen, werd het stilletjes aan tijd voor een van de hoogtepunten van dit kamp: de Bonte Avond, een in jungle stijl gevuld spektakel.
Zaterdag, 21 augustus 1999, veel te vroeg in de morgen
Degenen die de vorige nacht ervan overtuigd waren dat ze laat konden opblijven en dat ze veel te vroeg hun bed in waren gestuurd hadden nu toch wel erg kleine, vermoeide, met mascara doorlopen oogjes. Misschien daarom dat het opruimen en inpakken zo moeizaam verliep, en dat sommigen zelfs te mottig waren om hun matrassen terug te leggen.
Nu verwacht iedereen natuurlijk een terugreis, maar niks daarvan !! Niet bij ons, het blijft werken tot de laatste minuut. Er stond namelijk weer een concert gepland met bijhorende BBQ tussen de kiekens en de varkens van de kinderboerderij in Nieuwpoort. Voor velen onder ons was het een hartelijk weerzien met de 'kiekens op ne resoor' van de speeltuin, met die dempige pauw, of natuurlijk met de rijke bierkaart. En voor de geïnteresseerden: het concert was erg goed. Na deze namiddag vertrok de stoet terug huiswaarts, waar al jullie inzet op de spaghettidag werd beloond met een etentje ('mmmm, fast food') van de kas, waarna er verder gefilosofeerd en vooral, gemijmerd werd over de voorbije week, en vooral spijt betuigd dat het weer gedaan was. Kortom: alles gaat voorbij. Tot volgend jaar !
Home