FUNDACIÓN PATAGONISTA

Fundación Patagonista 2016

Agenda 1

Agenda 2

Buenos Aires

Terschelling-Ukkel

Sjoemelage

PatagoniArt

Ukulogisch Museum

Het Patagonisch Liedboek

Boeken

De Gazet van Patagonië 1

De Gazet van Patagonië 2

De Gazet Van Patagonië 1
De Gazet Van Patagonië 2
Agenda 1
Buenos Aires
Terschelling-Ukkel
PatagoniArt
Ukulogisch Museum
Inhoudstafel/ Hymne
Boeken
Theater aan zee

Schijndel

Schijndel
Sjoemelage

Home 2

Home

De reacties

De reacties
We weten dat hoe dieper wij worden geraakt door een schouwspel, des te levendiger en blijvender het zal blijven bestaan in ons geheugen - een feit dat een verklaring biedt voor de relatief minder vervagende beelden die dateren uit onze jeugd, de periode waarin we het emotioneelst zijn. Als ik oordeel vanuit mijn eigen geval, geloof ik dat we hier het geheim hebben van het blijvende karakter van de Patagonische beelden en hun veelvuldige terugkeer in de gedachten van velen die dat grijze, monotone en in bepaald opzicht buitengewoon oninteressante gebied hebben bezocht. Het is niet het effect van het onbekende, niet de verbeelding, het is de natuur die ons om een reden waar wij straks naar zullen raden met deze verlaten landschappen dieper raakt dan met andere dingen. Bij het beschrijven van zijn zwerftochten in een van de meest verloren streken in Patagonia merkt Darwin op: 'Toch, als ik weer terugdenk aan deze landschappen zonder ook maar één in het oog springend voorwerp in de buurt, ervaar ik levendig een ongedefinieerd, maar sterk gevoel van vreugde.' Als ik aan iets denk dat ik in Patagonia heb gezien, staat het schouwspel me weer zo compleet in al zijn uitgestrektheid en met alle details zo duidelijk afgetekend voor de geest, dat ik het nauwelijks beter zou kunnen zien als ik er werkelijk naar stond te kijken. En toch komen andere dingen, zelfs de zeer mooie en verheven landschappen met bos en zee en berg, met daarboven een diepblauwe lucht en de schitterende zonnestralen van de tropen, niet langer helder en in hun geheel terug in mijn geheugen en worden slechts meer fragmentarisch en onduidelijker als er een poging wordt gedaan ze aandachtig te beschouwen. Hier en daar zie ik een beboste berg, een bosje palmbomen, een boom vol bloesem, groene golven die breken op een rotsachtige kust - niets dan geïsoleerde, helder gekleurde vlekken, onderdelen van een schilderij die niet zijn vervaagd op een groot, besmeurd doek of een serie doeken. Deze laatste zijn afbeeldingen van landschappen die ik met verbazing en bewondering heb aanschouwd - gevoelens die de Patagonische vlakten niet in mij konden opwekken - maar e grijze, monotone eenzaamheid heeft andere en diepere gevoelens losgemaakt en in die geestestoestand werd het landschap onuitwisbaar in hel geheugen gegrift.
'Waar men gaat langs Patagoonse wegen komt men heel veel leegte tegen.' Dat was een van de eerste pogingen van wat ooit een reeks liederen over Patagonië, Vuurland, Antarctica en alles wat daarbij hoort, moest worden. Het uiteindelijk resultaat? Twintig teksten die vakkundig van muziek werden voorzien door Guido Van Hellemont, in een vorig leven de helft van Lamp & Lazerus en vandaag Algemeen Coördinator van Onmogelijke Zaken bij de Fundación Patagonista. Toen Albert Daniëls, eminent lid van dezelfde Fundación, de teksten in handen kreeg, begonnen de verhalen te leven. Hij nam een bic ter hand en tekende, tekende, tekende en… na een hele voorraad zwarte biccen had hij twaalf liederen 'verstript'. En omdat half werk niet in het Patagonische woordenboek staat, werden die liederen opgenomen met de mooiste stemmen uit de Fundación. Vandaar dat dit niet zomaar een stripboek is maar eigenlijk een soort van Graphic Songbook mét cd.
"PATAGONIA! who would ever think of going out to such a place?"
Met deze veel gestelde - maar overigens volkomen overbodige - vraag begint het boek van Lady Florence Dixie 'Across Patagonia' uit 1880. Toen was Patagonië nog ongerept gebied waar de Indianen opgeschrikt werden door blanke indringers met al dan niet goede bedoelingen. Lady Dixie had goede bedoelingen. Ze wou de wereld zien en ontsnappen aan het saaie burgerleven in good old England, al was dat in haar geval brave old Scotland. Florence Caroline Dixie (née Douglas) was geboren op 25 mei 1855 in Cummertrees, Dumfriesshire zo'n 140 kilometer onder Glasgow en eindeloos ver verwijderd van Londen waar haar vader zetelde in het Parlement van het Verenigd Koninkrijk. Hij was de achtste markies van Queensburry en haar nobele vader zou drie jaar na de geboorte van Florence in verdachte omstandigheden overlijden. Het werd voorgesteld als een jachtongeval, maar meer dan waarschijnlijk was het zelfmoord. Maar dat kan tochniet de reden zijn om je heil te zoeken in Patagonië.
Lady Florence trouwde in 1875 met nobiljon sir Alexander Beaumont Churchill Dixie, ofte ABCD, een groot liefhebber van het buitenleven in het algemeen en verre reizen in het bijzonder. Als je dan niet moet letten op de centen is het einde van de wereld net zo bereikbaar als de Schotse Highlands.
Als haar tweede kind (°26/9/1878) amper twee maanden oud is pakt ze haar valiezen en reist met ABCD en  twee broers naar Patagonië. Julius Beerbohm werd hun gids. Hij was er al geweest op prospectie in de buurt van Puerto Deseado en Santa Cruz. Hij schreef zijn eigen Patagonië-boek 'Wanderings in Patagonia' met het verhaal van de struisvogeljagers als thema.
Na Patagonië zou lady Dixie nog oorlogscorrespondent worden in Zululand en een belangrijke rol spelen in het vrouwenvoetbal en de sufragette-beweging in Engeland, maar dat interesseert ons hier ten enen male niet. Ze overleeft een moordpoging in 1893, een ontvoering door Ierse rebellen en sterft doodeenvoudig in haar bed in november 1905.
"Patagonia, who would ever think of going out to such a place?" "Why, you will be eaten up by cannibals!" "What on earth makes you choose such an outlandish part of the world to go to?"
Wat kan toch de aantrekkingskracht ervan zijn? Het ligt duizenden mijlen ver weg en niemand is er ooit geweest, behalve dan kapitein Musters en een een of twee avontuurlijke gekken. Deze en gelijkaardige vragen en uitroepen hoorde ik uit de monden van mijn vrienden en kennissen, toen ik hen vertelde van mijn plannen voor een reis naar Patagonië, het land van de Reuzen, het land van de legendarische Gouden Stad Manoa. Wat was er nu aantrekkelijk aan een reis naar zo'n afgelegen plek? De vraag stellen is ze beantwoorden. Precies omdat het zo ver weg is, wou ik er naar toe. Omdat de beschaving en alles wat ermee te maken heeft mij verveelde wou ik ontsnappen naar ergens waar ik er zo ver mogelijk van verwijderd zou zijn.
In 1878 had je wat betreft ontsnappen aan de beschaving nog legio mogelijkheden, maar voor lady Dixie zou het Patagonië worden. De reis begint pas echt in Lissabon. Vandaar gaat het naar Pernambuco en Rio de Janeiro. Na een laatste stop in Montevideo gaat het meteen naar Vuurland. Ushuaia bestond nog niet. De eerste haven - aanlegplaats is ene beter woord - is dan ook Punta Arenas - Sandy Point.
Boeken 4