FUNDACIÓN PATAGONISTA

Fundación Patagonista 2020                          fundapata@yahoo.fr

Agenda 1

Agenda 2

Buenos Aires

Terschelling-Ukkel

Sjoemelage

PatagoniArt

Ukulogisch Museum

Het Patagonisch Liedboek

Boeken

De Gazet van Patagonië 1

De Gazet van Patagonië 2

De Gazet Van Patagonië 1
De Gazet Van Patagonië 2
Agenda 1
Buenos Aires
Terschelling-Ukkel
PatagoniArt
Ukulogisch Museum
Inhoudstafel/ Hymne
Boeken

Schijndel

Schijndel
Sjoemelage

Home 2

Home

Die Opera

Die Opera

Den Patagonischen Wind

spaart Vrouw noch Kind

Tekst: Dree Peremans

Muziek: Guido Van Hellemont

 

 

De wind die waait met windkracht tien,

hij blaast en blaast uit volle macht.

De bomen neigen naar de grond,

hun blaad’ren vliegen in het rond.

De wind, de wind, spaart vrouw noch kind

en wie zich op de vlakte waagt

wordt zonder meer er af gevaagd

door wind, die alles overwint.

 

Hij stopt, maar dan waait het alweer

met windkracht tien gaat hij te keer?

De wind, de wind spaart vrouw noch kind

De windt die altijd overwint.

 

Hij blaast, hij blaast met windkracht tien

de vlakte langs, zover we zien.

Hij jaagt, hij jaagt de dieren voort.

Nooit eerder heeft men dit gehoord:

het loeit en brult, het trekt en rukt.

En niemand weet hoe lang dit duurt.

Het is een nuk van de natuur..

De mensheid plooit en zit gebukt.

 

Hij stopt, maar …

 

Als hij gaat liggen met een zucht,

dan hangen wolken in de lucht

vol water dat een stortbui wordt.

‘t Duurt altijd lang en zelden kort.

‘t Is water, water overal.

De pampa lijkt een oceaan

waarin de mensheid zal vergaan.

Wanneer stopt toch die regenval?

 

Hij stopt, maar gaat alweer tekeer

met bakken valt hij op ons neer.

En weet: de wind spaart vrouw noch kind

de wind die altijd overwint.

 

 

 

Mirando al Sur

Tekst: Dree Peremans

Muziek: Guido Van Hellemont

 

Ik kwam op ne keer door de velden gelopen,

de weg was niet recht en ‘k wist niet waar naar toe.

‘k Kreeg in mijn gedacht om een ticket te kopen

naar zuiderse landen, daar is ‘t altijd goed.

Frankrijk was het eerste land

tot ik aan de bergen kwam

en Spanje daar zag liggen

en Spanje daar zag liggen.

 

In zuiderse landen daar drijven de wolken

in felblauwe luchten heel langzaam voorbij.

En daar zijn de mensen die die landen bevolken

wat beter gezind, misschien vrij.

Daarna kwam dan Portugal.

Fado, fado, overal

Maar ‘k zag de zeven zeeën

Maar ‘k zag de zeven zeeën

 

De zeilen gehesen en dan maar vertrokken

op reis naar de maan in een ander bestaan.

Ik voelde me bij de verhalen betrokken

van Colombus en van Magellaan.

Rio was de eerste stad.

Samba leek mij ook wel wat

Maar ‘t water bleef mij lokken

Maar ‘t water bleef mij lokken.

 

In Argentina vond ik Goede Luchten,

een stad naar mijn hart en ook naar mijn ziel,

maar ‘k wist dat ik altijd verder moest vluchten

tot de stilte mij plots overviel.

De pampa was het vlakke land.

Le plat pays, iets naar mij tand,

maar Vuurland lag te wachten

maar Vuurland lag te wachten.

 

Een zuidelijk land aan het eind van de aardkloot,

waar het koud is en somber, nog erger dan hier.

En toch was het leven dat men mij daar aanbood

een wolk van geluk en een vleugje plezier.

Vuurland was de laatste kust

waar men warm zijn liefste kust

tot ‘t einde van zijn dagen

tot de dood ons komt halen.

 

 

1896
Viano