FR Je travaille surtout le bois, il impose une contrainte dans le traitement des visages qui convient bien à l'expression que je veux leur donner. je voudrais: le minimum d'expression et le maximum d'intensité, ce n'est pas contradictoire.

Je fais des portraits en terre, ce matériau convient mieux que le bois pour traquer les plus petites subtilités des grosses joues d'un petit garçon, du regard d'une jeune fille. Alors, je sculpte parfois les vêtements dans le bois ce qui me permet d'être moins classique.

Quand je suis devant une jeune fille de vingt ans, un enfant ou un monsieur de cinquante ans légèrement intimidé, je me dis que la nature fait très bien les choses, j'interprète assez peu, laissant la personnalité de l'autre me charmer. Je me concentre sur la ressemblance constatant que celle-ci va de pair avec la qualité du portrait, de la sculpture. Je cherche, sans prétention, à rendre ce qui se passe à l'intérieur plutôt qu'à l'extérieur.
Surtout, comme dans mes sculptures d'imagination, pas trop d’expression, pas de sourires appuyés, rien de sentimental ce qui donne à mon travail ce côté un peu lointain.

Je regarde beaucoup vers l'antiquité où les archéologues exhument parmi des ruines perdues dans les déserts des statues aux traits mystérieux.
Pour arriver à l'expression adéquate, je peux travailler pendant des heures, des jours, parfois un ou deux mois plus tard, je retouche les lèvres, les plis sous les yeux. C'est de la taille directe, je risque alors de tout devoir recommencer. Bon, alors, je décapite sans regrets, et je reprends une fois de plus mes livres sur les statues romanes, gothiques, les visages de Gustave Desmedt, ceux des dessins de Picasso, les korés du Parthénon et pour ce qui est d'une synthèse souvent radicale je me plonge dans le monde de l'art africain.

J'éprouve beaucoup de difficulté à faire tourner une tête, un visage, c'est pour moi toujours plus intense quand elle regarde simplement devant elle.
Je laisse rarement le bois dans son état naturel, je le teinte, je le couvre de dentelle ou de tissus variés, je le brûle.
Ceci étant dit, je me demande quand même si je ne vais pas me laisser aller à quelqu'écart, après tout, Egon Schiele ce n'est pas si mal que ça.

Je fais aussi des bas-reliefs, des paysages de mer en bois, en coquillages et vieilles planches trouvées sur les plages. La mer, des horizontales qui montent et qui descendent deux fois par jour, laissant autant de petits trésors sur le sable. Il y a aussi les marchandes de poissons, leur calme un peu lointain, leurs mains rouges dans l'eau froide, leurs tabliers en caoutchouc. Inépuisable inspiration, la mer qui sans les artistes se sentirait un peu seule.
Récemment, à l'occasion de la découverte de vieilles clôtures de jardin, j'ai imaginé quelques arbres, quelques forêts. Là ce ne sont le plus souvent que verticales, mais les feuilles, pour ne pas trop les raconter, ce sont des moules.

J'ai aussi quelques natures mortes où justement j'essaye de donner une expression à des objets qui n'en dégagent aucune. Mon ambition est alors de faire sourire une cafetière, de rendre tragique un œuf à la coque.

Yves Bosquet – janvier 2007

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

NL Ik werk voornamelijk met hout, het geeft een zekere remming in de bewerking van de aangezichten, en dat komt ten gotede aan de expressie die ik hen wil geven. Ik wil cen minimale uitdrukking en een maximale intensiteit, dat is niet contradictorisch.

Ik maak portretten in klei, dit materiaal is beter geschikt dan hout om de kleinste subtiliteiten te bekomen in bijvoorbeeld de bolle wangen van een kleine jongen of de blik van een klein meisje.
De kledij snijd ik uit hout hetgeen me toelaat om minder klassiek te zijn.

Als ik voor een jong meisje van 20 jaar sta, of een kind, of een man van 5o jaar – meestal zijn ze wat onder de indruk – dan denk ik elke keer bij mezelf dat de natuur goed ziin ding doet. Ik interpreteer maar weinig, om me te laten charmeren door de persoonlijkheid van de ander. Ik concentreer me op de gelijkenis, wetend dat dit de weergave is van de werkelijke inhoud. Ik zoek zonder enige pretentie om eerder het innerlijke te tonen dan het uiterlijke. Vooral, zoals in mijn beeldhouwwerken: niet te veel expressie, geen felle glimlach, niet te sentimenteel, hetgeen aan mijn werk een afstandeliike toets geeft.

Ik kijk vaak naar de oudheid, waar archeologen tussen de verloren ruïnes in de woestijnen beelden met mysterieuze trekken opgranven.
Om de gepaste expressie te bekomen, kan ik uren, dagen, weken en soms één of twee maand later pas de lippen of huidplooien onder de ogen verbeteren.
Vermits ik rechtstreeks in het hout snijd, loop ik natuurlijk het risico dat ik alles moet herbeginnen. In dat geval 'onthoofd' ik zonder enige spijt en neem ik eens temeer mijn boeken bij de hand over romaanse en gotische standbeelden, aangezichten van Gustave Desmedt, tekeningen van Picasso, de korés van het Parthenon. En voor wat de radicale synthese aangaat, dompel ik mezelf onder in de wereld van de Afrikaanse kunst.

Ik vind het moeilijk om een hoofd, een aangezicht te draaien. Ik vind het altijd veel intenser als het eenvoudigweg voor zich uit kijkt.
Ik laat zelden het hout in zijn natuurlijke staat: ik verf het, bedek het met kant of verschillende soorten textiel, ik verbrand ook.
Dit gezegd zijnde, vraag ik me toch af of ik mezelf niet zou laten verleiden tot enig ecart: tenslotte is Egon Schiele zo slecht nog niet.

Ik maak ook bas-reliëfs, zeelandschappen in hout, met schelpen en oude planken die ik vind op het strand.
De zee, horizontalen die 2 keer per dag op en neer gaan en zoveel kleine schatten achterlaten op het zand. Er zijn ook de visvrouwen, rustig, wat afstandelijk, met hun rode handen in het koude water en hun rubberen schorten. De zee: een onuitputtelijke bron van inspiratie die zich wel wat eenzaam zou voclen zonder de kunstenaars.

Onlangs vond ik een oud tuinhek, ik heb me daarbij enkele bomen en bossen ingebeeld. Daar zijn het overwegend vertikalen, en de bladeren – om hun verhaal niet helemaal te verklappen – zijn mosselen.

Ik heb ook enkele stillevens, en daar wil ik net een expressie geven aan voorwerpen die er eigenlijk geen hebben. Mijn ambitie is dan om een koffiekan te laten glimlachen of een hardgekookt ei tragisch te laten lijken.

Yves Bosquet – januari 2007

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

EN I mostly work wood. It imposes a constraint in the treatment of faces which is well convenient for the expression I want to give them. I am looking for: a minimal expression and a maximal intensity, it is not contradictory.

I make portraits in clay, this material is better than wood for tracking the smallest subtleties of a little boy's big cheeks, of a maiden's glance. Then, I sometimes carve the clothes out of wood which allows me for a less classic touch.

Standing in front of a twenty-year-old girl, a child or a slightly intimidated man of fifty, I tell myself how well Nature does make things, and do not bring much interpretation, letting the personality of the model charm me. I concentrate on resemblance noticing that this is linked with the quality of the portrait, of the sculpture. Unpretentiously, I try to rend what lies inside rather than outside.
Particularly, as in my imaginary sculptures, not too much expression, no insisting smiles, nothing sentimental, which gives to my work its somewhat distant character.

I look a lot towards ancient times where the archaeologists are exhuming statues with mysterious features from ruins lost in the deserts.
In order to grasp the appropriate expression I can work for hours, days; sometimes one or two months later, I correct the lips, the folds under the eyes. It is direct cutting, and so I risk having to start again from scratch. Well, then, I behead without regrets, and I get back once again to my books on Romanic, Gothic statues, Gustave Desmedt's faces or those of Picasso's drawings, the korai of the Parthenon, and as for an often radical synthesis I plunge down into the world of African art.

I feel a great difficulty turning a head, a face; it is always more intense for me when it simply looks straight ahead.
I rarely leave the wood in its natural state; I colour it, cover it with lace or with various fabrics or burn it.
This being said, I still wonder if I am not going to indulge in some lapse, after all, Egon Schiele is not so bad.

I also make bas-relieves, wooden seascapes with shells and old planks found on beaches. The sea, horizontal lines which rise up and come down twice a day, leaving as many small treasures on the sand. There are also the fishmonger girls, with their somewhat distant composure, red hands in cold water, rubber aprons. Limitless inspiration the sea which, weren't the artists, would feel a little bit lonely.
Recently, having found old garden fences I imagined some trees, some forests. Here, there is mostly nothing else than vertical lines but the leaves, not to be too easily told, are mussels.
I also have some still lives where I am precisely trying to give expression to plain objects which are not meant to display any. My ambition is then to make a coffeepot smile, a soft-boiled egg tragic.

Yves Bosquet – January 2007

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .