Column van de ouders

Léonie is geboren

"Volgend jaar worden we 30 !!! Zouden we niet eens aan kinderen beginnen denken?" 30 is de leeftijd van iemand die je tot je 29 bij de oude garde rekent, denken aan je dertigste verjaardag stel je gewoon zo lang mogelijk uit, liefst tot de dag ervoor... Enige vooruitziendheid leidde dus tot het schokkend effect dat het ons ook bijna te beurt zou vallen en dat er werk moest worden van gemaakt om voor onze dertigste verjaardag de gezinsuitbreiding te concretiseren...kwestie van op tijd onze lidkaart voor die oude garde op zak te hebben. Een beetje rekenwerk leverde ons een marge van 3 maanden op (Dominique verjaart op 26/7), maar het moet zijn dat de Tom Boonen onder de zaadcellen reeds vroeg in het seizoen in optima forma was zodat hij al in de eerste maand na een bloedstollende massasprint de rest van het peloton achter zich liet en zich als eerste en enige een weg door de eicelwand kon klieven. Aangezien in de media niets over deze zege was verschenen, waren wij ons van niets bewust tot een blaasontsteking bij Dominique een bezoek aan de huisarts vereiste. Aangezien deze aandoening in alle vooraanstaande zwangerschapsliteratuur als een van de mogelijke zwangerschapskwaaltjes wordt beschreven, werd een onderzoek ingesteld waarna we dezelfde dag nog het nieuws kregen dat we ons ergens tussen dag 9 en dag 14 van de zwangerschap bevonden. Ongeloof, intens geluk en een door onze blijkbaar hoge fertiliteitsgraad opgekrikte eigenwaarde maakten zich dan ook van ons meester.

De eerste maanden van de zwangerschap gingen enorm snel voorbij. Als volleerde hink-stapspringers huppelden we met 5 weken tegelijk van het ene bezoek aan de gynaecoloog naar het andere. Na week 33 werd de frequentie opgedreven en begonnen we te beseffen dat het grote moment begon te naderen. Plots kon het niet snel genoeg gaan en wilden we onze baby zien, horen, voelen en ruiken (natuurlijk abstractie makend van het welriekend pamperritueel)...en dan ... leek de tijd...plots...stil...te staan........ Het werden nog 7 lastige weken, temeer omdat we pas in week 33 zekerheid kregen over het geslacht, we in diezelfde week een definitieve naamkeuze hadden gemaakt en we die twee geheimen nog de rest van de zwangerschap wilden afschermen voor de steeds op de loer liggende nieuwsgierige groot- en overgrootouders, die constant waakzaam bleven om een eventuele uitschuiver van ons te bestraffen.

De definitieve bepaling van het geslacht heeft lang op zich laten wachten. Wanneer we ons in de 18e, 23e en 28e week richting AZ St-Lucas begaven, waren de Gentse tongvallen in de wachtzaal blijkbaar een teken voor de baby om de beentjes dicht te knijpen. In week 18 durfde de gynaecoloog eerst niets te zeggen, maar liet hij zich dan toch ontglippen dat hij 90 % zeker was dat we op zoek mochten gaan naar een meisjesnaam. Door een aangeboren hoge graad van scepticisme wilden we echter een 'sluitend' antwoord. Tijdens de twee volgende bezoekjes bleven de beentjes gesloten en werd het geheim bijgevolg nog niet prijsgegeven. We hopen dat ze binnen 20 jaar dezelfde reflex heeft bij het horen van een Gentse tongval, want een 'Geintse schuunzeune' zien we niet echt zitten ;-). Een onbewuste verspreking - 'Kies maar een jongen' in plaats van 'Kies maar een naam voor een x' - tijdens een telefoongesprek met de toekomstige doopmeter in aanwezigheid van de andere grootmoeder zorgde ervoor dat bijna iedereen ons telkens opnieuw met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kwam vertellen dat het een jongen zou worden. Daarbij werden de traditionele zekerheden zoals 'ze draagt alles vooraan', 'ze ziet er nog goed uit',...als extra bewijsmateriaal aangevoerd om de stelling dat het een jongen was te onderbouwen.  

Toen de gynaecoloog ons dus eindelijk 100 % zekerheid kon verschaffen, werd de shortlist van 4 namen (2 M en 2 J) logischerwijze tot de helft gereduceerd en even later zelfs compleet overboord gegooid omdat opeens een naam op het toneel verscheen die voordien, tijdens onze ontelbare rondjes 'namen noemen', nog nooit in overweging was genomen. En die zou het worden, we wisten het zeker...Mooi, fris, origineel, tof,...de naam Léonie bleef in ons geheugen gegrift staan en op 19 april 2006 werd die naam officieel aan alle sympathisanten meegedeeld. Léonie was geboren.