Op 15/10/1914 bereikten de Duitsers de lijn Oostende-Tielt. Op vraag van de Franse Generaal Foch namen de 75.000 Belgische soldaten, defensieve posities in achter de Ijzer op 15/10/1914, en dit vanaf de kust tot Boezinge.De slag van de Ijzer nam een aanvang op 18/10/1914. De Belgen kregen artilleriesteun van Britse oorlogsschepen. Dit was nodig want de Belgen hadden geen zware artillerie meer, en de Duitsers gebruikten de zware 420 mm houwitzers die een rol hadden gespeeld in de belegering van Antwerpen.

Op 15/10/1914 marcheerden eenheden van de 4de Ersatz Divsie Oostende binnen. Nadat deze troepen ingezet waren in de Slag van de Ijzer, werden zij vervangen door de Marine Divisie op 23/10/1914, die eveneens instond voor de bescherming van de kust tussen Oostende en Middelkerke. Dezelfde dag beschoten Britse schepen de haven van Oostende. Lombardsijde werd door de Duitsers veroverd op 20/10/1914, op de oostelijke oever van de Ijzer behielden de Belgen enkel nog Diksmuide. De rivier monitors Mersey, Severen en Humber en de kruisers van admiraal Hood beschoten Westende op 20/10/1914. Door de geringe diepgang konden de monitors dicht bij de kust varen. Later zullen de Duitsers zware artillerie in de duinen installeren om het gevecht met de Britse schepen te kunnen aangaan.

In de nacht van 21 op 22 oktober 1914 werden enkele sluizen te Nieuwpoort open gezet met hoog tij, en 4 vierkante km te Nieuwendamme werd onder water gezet. De Franse 42ste divisie van Generaal Grossetti loste de Belgen af te Nieuwpoort op 23/10/1914. Doordat de Duitsers een gebrek hadden aan reservetroepen, werd een offensief dat startte op 25/10/1914, de volgende dag reeds stopgezet. Hierdoor kregen de Belgen de gelegenheid om zich terug te trekken achter de spoorwegberm Diksmuide-Nieuwpoort. Bij Pervijze kregen zij versterking van Franse koloniale eenheden. De Belgische en de Duitse troepen waren de uitputting nabij, er was gebrek aan eten en munitie. Terwijl de Duitsers over geen extra troepen beschikken om nieuwe aanvallen uit te voeren, hebben de Belgen en de Fransen intussen de tijd om hun verdediging te versterken en de Ijzervlakte onder water te zetten. De Duitsers ondervinden op de rechterflank het gemis aan de eenheden die recent naar het Oostelijk Front zijn gestuurd. Vanaf 29/10/1914 werden de sluizen te Nieuwpoort dagelijk geopend. Ook de sluizen van de Noordvaart werden geopend. Het was hoge tij en de wind blies uit het zeegat. Alle openingen in de spoorwegberm Diksmuide-Nieuwpoort werden gedicht, om het water aan de Duitse zijde te houden. Tijdens een grootschalige aanval op 30/10/1914 vanaf Nieuwpoort tot Diksmuide, slaagden de Duitsers erin om te Ramskapelle en Pervijze over de spoorwegberm te komen. Op 31/10/1914 moeten zij alweer achteruit, wanneer het water stijgt en zij het gevaar lopen om afgesneden te worden van hun achterhoede. Dit was het einde van de Slag van de Ijzer. Er waren nu geen Duitsers meer op de westelijk oever van de Ijzer, met uitzondering van de Bocht van Tervate en aan de Petroleumtanks, nabij de Dodengang. Op 10/11/1914 werd de Marinedivisie ingezet tussen Schoorbakke en de Noordzee. Lombardsijde werd op 11/11/1914 veroverd. Op 15/11/1914 werd een 2de Marine Divisie opgericht. Het Keizerlijke Marinekorps Flandern was geboren. De Belgen slaagden erin om begin december 1914 de Palingbrug of Grand Redan in bezit te nemen op de oostelijke oever, dit was een belangrijke positie voor de verdediging van het sluizencomplex te Nieuwpoort. De Fransen, op hun beurt, veroverden nog terrein in de duinen op de oostelijke oever van de Ijzer, en bereikten de rand van Lombardsijde en Sint Joris. De Duitsers moesten inderhaast de nieuwe matrozenregimenten in de strijd werpen.

Bij Nieuwpoort namen de gevechten af in 1915, met uitzondering van kleinschalige Franse aanvallen, die geen resultaat opleverden. Vanaf 1 juni 1915 werden de eenheden van het landleger teruggetrokken. Het Marinekorps betrok nu alleen de stellingen op de uiterste rechtervleugel van het Westfront. De infanteristen van de Matrosen-regimenten kregen een doorgedreven training, ook oefeningen in regiments- en divisieverband werden gehouden.Tevens werden betere schuilplaatsen gebouwd. Loopgraafovervallen zorgden voor afwisseling De Fransen namen de 'leven en laten leven ' gewoonte aan, die werd verbroken door de komst van de Britten in 1917 en het Duitse 'Strandfest'. Daarna bleef de frontlijn opnieuw statisch tot het geallieerd eindoffensief in september 1918, wanneer de Belgen de Ijzer oversteken op 16/10/1918. De kust was zeker geen veilige frontstrook, gezien de tegenstanders elkaar geregeld onder vuur namen met zwaar geschut. Ook gas werd ingezet als wapen. In maart 1915 bestookten de Duitsers de Fransen met gasgranaten gevuld met traangas en bromacetone, maar de Fransen hadden dit nauwelijks opgemerkt. De Duitsers zelf werden op 5/10/1916 verrast door gaswolken met chloor-fosgeen, die gelost werden door de Britten uit 2000 flessen. In april 1917 werden door de Duitsers gaswolken met chloor en fosgeen losgelaten tegen de Fransen, die meer dan 400 slachtoffers telden in hun rangen. De Duitsers gebruikten ook mosterdgas op 21/7/1917. Na het inzetten van het geallieerd Eindoffensief in september 1918, ontruimde de Keizerlijke Marine in oktober1918 Vlaanderen. In zijn laatste Korpsbevel van 16/10/1918 benadrukte von Schröder dat het Marinekorps gedurende 4 jaar zijn posities aan de kust had bezet, zonder terrein pijs te geven, en zich moest terugtrekken zonder overwonnen te zijn.